‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ดร.คิมจียุน - หัวหน้าภาค ‎ภาควิชาภาษาอังกฤษ)
‎(เพมโบรค)
‎(ยินดีด้วย รักนะ บิล)
‎(ตัวเชี่ยที่คุมชีวิตเชี่ยๆ ของแก)
‎เชี่ยไรเนี่ย
‎อ้าว มานั่นแล้ว
‎- ยอดหญิงคนสำคัญ ‎- สวัสดีค่ะ
‎- ไง ‎- เสียใจด้วยนะ
‎- อ๋อ ขอบคุณ โจนไปไหน ‎- ไม่รู้เหมือนกัน
‎ยินดีต้อนรับกลับมาเปิดเทอมค่ะ ทุกคน
‎ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากคณบดีลาร์สัน
‎- หัวหน้าภาคสุภาพสตรีคนแรก ‎- หัวหน้าภาคหญิง
‎คุณไม่นั่งที่หัวโต๊ะเหรอ
‎หัวหน้าภาคต้องนั่งหัวโต๊ะ
‎ขอบคุณค่ะ เอลเลียต
‎ที่จริงก็ดีนะ
‎นี่สีเขียวหรือน้ำตาล
‎มาเริ่มกันใหม่ ดีใจมากที่ได้เจอทุกคน
‎ในอีกไม่กี่อึดใจ เดี๋ยวได้รู้กันว่าถูกเม็ดไหม
‎โอเค เรื่องแรกที่ต้องทำ
‎บิลยังไม่มา
‎ปล่อยเขาไปหน่อยก็ได้มั้ง ดูจากสถานการณ์เขา
‎บิลไปส่งลูกสาวเข้ามหาวิทยาลัย ‎เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ
‎นี่
‎ตั้งสติได้แล้ว
‎หนูจะไม่อยู่แล้วนะ ‎จากนี้ไปทั้งชีวิตพ่อก็จะไม่มีหนูแล้ว
‎ลูกไม่ได้… ไม่อยู่
‎ไม่อยู่สิ
‎แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ผ่านไปแล้ว
‎เวลาที่คนเขาแบบว่า
‎เอาแคสเซอโรลมาให้ที่บ้าน ‎หลังงานศพน่ะ มันจบแล้ว
‎โอเค พูดจบรึยัง
‎- จบแล้วค่ะ ‎- โอเค
‎พ่อไม่คิดถึงลูกหรอก ‎พ่อจะคิดถึงเจ้าบุ๋มหนึ่งและบุ๋มสอง
‎- พอเลย ‎- ลาก่อนนะบุ๋มหนึ่งบุ๋มสอง
‎โอเค
‎ไปเลย ไปจากที่นี่ซะ
‎- เครื่องลงแล้วส่งข้อความมาด้วย ‎- โอเค พ่อสตอล์กเกอร์
‎ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมนะ เรากำลังวิกฤตหนักมาก
‎นักศึกษาลงทะเบียนลดลงกว่า 30 เปอร์เซ็นต์
‎ภาคเราถูกตัดงบ
‎รู้สึกเหมือนทะเลคลั่ง
‎ที่สาดซัดแผ่นดินออกไปจากใต้ฝ่าเท้าเรา
‎แต่ในช่วงเวลาวิกฤตอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนี้
‎เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า ‎เรื่องที่เราสอนในห้องเรียน
‎ปลุกปั้นการคิด วิเคราะห์ แยกแยะ
‎เน้นย้ำคุณค่าของการเห็นใจกัน
‎ยิ่งสำคัญกว่าเวลาไหนๆ
‎และมีคุณค่าต่อประโยชน์ส่วนรวม
‎จริงอยู่ เราสอนนักศึกษา ‎ให้เขียนโปรแกรมหรือเป็นวิศวกรไม่ได้
‎สิ่งที่เราสอนนั้นไม่อาจวัดค่าเป็นตัวเลข
‎หรือใส่เป็นทักษะในเรซูเม่สมัครงาน
‎แต่ขอทุกคนจงภาคภูมิใจ
‎กับสิ่งที่เราสามารถสอนคนรุ่นต่อไป
‎เราต้องย้ำให้เยาวชนพวกนี้รู้ว่า
‎ความรู้ไม่ได้มาจากตารางเอ็กเซล ‎หรือหน้าวิกิพีเดียเท่านั้น
‎ที่จริงเมื่อเช้าฉันเพิ่งนั่งคิดถึง ‎วัฒนธรรมของเราที่เมามึนเทคโนโลยี
‎และการที่นักศึกษาออนไลน์กันทั้งวันทั้งคืน
‎นั่นทำให้ฉันคิดถึงคำที่แฮโรลด์ บลูมเขียนไว้
‎เขาบอกว่า
‎"ข้อมูลมีให้เราเข้าถึงอย่างไม่รู้จบ"
‎"แต่เราจะหาปัญญาได้จากที่ใดกัน"
‎พวกนั้นย้ายห้องทำงานของฉันไปอยู่ใต้โรงยิม
‎อะไรนะ
‎หนังสือทั้งหมด ของทุกชิ้น ตู้ลิ้นชัก ‎ถูกเทใส่รถเข็น
‎ที่อยู่ในห้องใต้ดินนั้นตอนนี้เลย
‎โอ๊ย เขาทำอย่างนั้นทำไม
‎ได้ยินข่าวลือมาว่า
‎เขาจะบังคับทุกคนที่อายุเกิน 55 ปี ‎ให้เกษียณก่อนหมดอายุงาน
‎- อวสานเริ่มต้นแล้วสินะ ‎- โอเค ทุกคน อย่าเพิ่งแตกตื่น
‎คุณก็พูดง่ายสิ คุณเพิ่งอายุ 51
‎ฉันอายุ 46
‎ล้อเล่นรึเปล่า
‎ฉันอยากให้คำมั่นสัญญากับทุกคน
‎ฉันจะไม่ยอมให้ภาคนี้ถูกปล้นชิงไปได้
‎นี่รายชื่ออาจารย์
‎พวกนี้เงินเดือนสูงที่สุดในภาคของคุณ ‎แต่นักศึกษาลงทะเบียนน้อยสุด
‎ขอโทษนะที่ต้องเซอร์ไพรส์ตั้งแต่สัปดาห์แรก
‎- เราตัดใครในนี้ออกไม่ได้เลย ‎- โอ๊ย ไม่เอาน่ะ วัตถุโบราณพวกนี้น่ะนะ
‎เฉลี่ยแล้วมีนักศึกษาลงเรียนแค่ห้าคนต่อวิชา
‎ผมไม่เถียงนะว่าพวกเขาสร้างองค์ความรู้ ‎วรรณคดีอเมริกันไว้ลึกซึ้งมาก แต่…
‎ฉันเก็บเอง!
‎เราได้รับข้อเสนอเกษียณซึ่งยั่วยวนใจมาก และ…
‎ก่อนที่ผมจะใช้ไม้แข็ง
‎คุณลองโน้มน้าวพวกเขา ‎ในฐานะหัวหน้าภาคดูแล้วกัน
‎ฉันพอนึกออกว่าจะเพิ่มจำนวนนักศึกษายังไง
‎คือยาซมิน แมคเคย์ ‎จะได้รับพิจารณาเป็นอาจารย์ประจำปีนี้
‎ฉันอยากปรึกษาคุณว่าจะตั้งเธอเป็น ‎อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษ
‎เราคุยเรื่องเปิดวิชาใหม่ ‎หรือจ้างผู้เชี่ยวชาญพิเศษไม่ได้
‎เมื่อก่อนนักศึกษาก็ลงเรียนน้อยอยู่แล้ว ‎ตอนนี้ยิ่งเข้าขั้นวิกฤต
‎เพราะงั้นคุณเลยย้ายโจน ‎ไปอยู่ใต้ดินศูนย์บริการสุขภาพเหรอ
‎เกิดขึ้นได้ยังไง โธ่ เอาไว้ผมจะคุยกับเด็บ
‎ฟังนะ
‎ผมรู้ว่า…
‎ผมรู้ว่าคุณวางแผนสำหรับปีนี้ไว้เยอะแยะ
‎ผมรู้ว่าที่นี่มันคร่ำครึเหมือนไดโนเสาร์ต้วมเตี้ยม
‎แต่จำตอนที่ผมโทรไปบอก ‎ว่าคุณได้ตำแหน่งอาจารย์ประจำได้ไหม
‎จำได้ไหมผมพูดว่าอะไร
‎ถ้ามีใครนำเพมโบรคเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 ได้ ‎คนนั้นก็คือคุณ
‎ก็…
‎ผมต้องการแค่สามชื่อ
‎นี่วิชาเซ็กซ์กับนวนิยายรึเปล่าคะ
‎ไม่ใช่ นี่วิวัฒนาการวรรณคดีอเมริกัน ‎จากปี 1850 ถึง 1918
‎ครูจะอยู่ห้องทำงาน ‎วันอังคารกับพฤหัสฯ บ่ายโมงถึงบ่ายสอง
‎แต่แวะมาเมื่อไหร่ก็ได้ ‎เพราะก็อยู่ที่นี่จนเหมือนบ้านแล้ว
‎ถ้าใครยังรอโควต้าลงเรียน ‎ส่งอีเมลมาบอกครูนะ
‎อ้าว ขอบคุณมากนะคะ ‎ที่รับเป็นประธานพิจารณาตำแหน่งประจำของฉัน
‎- จียุนเพิ่งบอกข่าว ‎- ยินดี
‎เป็นอะไรรึเปล่าคะ
‎ทำไมวิชาวรรณคดีอเมริกันสองตัว ‎ถึงมาชนเวลาเดียวกัน
‎เอ่อ ฉันก็ไม่รู้
‎เธออาจคิดว่าเนื้อหาวิชาของเรา ‎แตกต่างกันมากพอ
‎เซ็กซ์กับนวนิยายน่ะนะ ‎คุณเรียกแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‎ค่ะ
‎ที่จริงฉันมีรายชื่อ ‎คณะกรรมการจากนอกมหาวิทยาลัย
‎อยู่ไหนนะ เวร นี่ฉัน…
‎รู้แล้วเหยียบไว้นะ เขาอยู่ในรายชื่อ
‎รายชื่ออะไร
‎พวกคุณรวมเซคกันดีไหม
‎คุณจะให้ฉันสอนร่วมกับ ‎ประธานกรรมการพิจารณาตำแหน่งประจำเนี่ยนะ
‎ฉันอยากให้เขาเห็นคุณเวลาสอน
‎เขาจะคิดว่าฉันเป็นผู้ช่วยเขาน่ะสิ
‎เขาไม่มีทางจะเขี่ยคุณทิ้งได้
‎เมื่อเขาเห็นว่าคุณโคตรเฉียบ
‎แต่ฉันทำแผนการสอนไว้ทั้งเทอมแล้ว
‎คืองี้ สมัยที่บิลเรียนป.ตรี ‎เอลเลียตคืออาจารย์ที่คนแย่งกันเรียน
‎เราลงวิชาเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎ถ้าไม่ขอโควต้าพิเศษ นอกจากจะ…
‎ใช่ แต่เขาไม่ได้ปรับเนื้อหามา 30 ปีแล้ว
‎แต่ก็นั่นแหละ
‎เขาจะสร้างหรือทำลายอาชีพเราก็ได้
‎ยาซ
‎ฉันเข้าใจนะ ตอนฉันเริ่มสอนก็เหมือนกับ
‎"ทำไมมีผู้หญิงเอเชียที่ไหนก็ไม่รู้ ‎มาสอนเอมิลี ดิกคินสัน"
‎แต่ตอนนี้เรามีโอกาสดีจริงๆ
‎คุณกำลังจะได้รับพิจารณาเป็นอาจารย์ประจำ
‎ฉัน… ฉันเป็นหัวหน้าภาคนี้
‎คณบดีก็ดันหลังเต็มที่ ‎เพราะงั้นเอาเรื่องคุณให้ผ่านก่อน
‎แล้วมาเขย่าวงการที่นี่กัน
‎(จะมามั้ย นี่ 9.50 แล้ว!)
‎เวร
‎ลักษณะการเล่าเรื่องผจญภัยของผู้ชายใช่ไหมคะ
‎ใช่ มีความเห็นอื่นไหม
‎เวลาเราพูดถึงยุคฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมอเมริกัน ‎มีอะไร…
‎โอเค
‎เราต้องเร่งสอนกันหน่อยเพราะรวมวิชากันแล้ว
‎- ช่วยแจกให้นักศึกษาหน่อยสิ ‎- ได้ค่ะ
‎นี่คืออาจารย์แมคเคย์นะ
‎อาจารย์มีน้ำใจมาช่วยสอนในวิชาของเรา
‎อาจารย์ด็อบสัน
‎เป็นอะไรรึเปล่าคะ
‎"ความรักนั้นมืดบอด"
‎ใครเป็นคนทำให้ประโยคนั้นโด่งดังคะ
‎ทุกคนน่าจะเดาได้
‎ชอเซอร์
‎หรือที่รู้จักกันในฐานะ ‎บิดาแห่งภาษาอังกฤษยุคใหม่
‎พวกคุณจะต้องทึ่งกับ ‎ภาษาภาพพจน์และสำนวนมากมาย
‎ที่เรายังใช้กันในภาษาพูดทุกวันนี้
‎แต่ส่งตรงมาถึงเราจากศตวรรษที่ 14
‎คุณยังไม่ต้องมีคำตอบก็ได้
‎ครูสนใจคำถามของพวกคุณมากกว่าคำตอบ
‎การมีบทวิเคราะห์ตายตัวไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‎เวลาครูตื่นมาตอนเช้า ‎ครูตื่นเต้นที่จะได้มาที่ห้องเรียน
‎ไม่ใช่เพราะจะได้มาสอนพวกคุณ ‎แต่เพราะครูจะได้เรียนจากพวกคุณ
‎อาจารย์คิมคะ อาจารย์จะช่วยลงชื่อไหมคะ
‎เรากำลังพยายามกดดันผู้บริหารค่ะ
‎(นศ.เพมโบรคขอให้เก็บวิชาชาติพันธุ์ศึกษา)
‎นี่นักศึกษาเรียกร้องเหรอ
‎ใช่ค่ะ แต่เราพยายามรวมชื่อ ‎อาจารย์หลากหลายชาติพันธุ์ในคณะด้วย
‎ได้เลย
‎ตรงนี้โอเคไหมคะ
‎โอเค ขอบคุณอีกครั้งนะ
‎ที่จริงฉันรอโควต้าวิชา ‎ความตายและนวยุคนิยมอยู่ค่ะ
‎เซ็นให้หน่อยได้ไหมคะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎พี่ชายฉันบอกให้ฉันเรียนที่นี่เพราะอาจารย์
‎- พี่คุณชื่ออะไร ‎- เจสซี ไอเซนสแตดท์ จำเขาได้ไหมคะ
‎ในครอบครัวฉัน ‎อาจารย์เป็นเหมือนเทพประจำบ้าน
‎ข้าแก่เฒ่า ข้าแก่เฒ่า
‎ข้าจักม้วนพับขากางเกงเข้า
‎อะไรคะ
‎นี่ก็อ่านหนังสือนะ
‎ไอ้ฉิบหาย
‎เนี่ย เสียงดังจนทำอะไรไม่ได้เลย
‎ค่ะ มันเลวร้ายมาก
‎ไปกันเถอะ
‎โอเค
‎พวกนั้นอยากต้อนฉันให้รีบเกษียณ
‎ไม่งั้นจะแปลเป็นอะไรได้
‎นี่มันเป็นคดีฟ้องไตเติลไนน์ได้ใสๆ เลยนะ
‎รู้ได้ยังไง
‎เพราะเราจะเดินไปแจ้งเขาว่าอย่างนั้นสิคะ
‎จะมีกฎหมายไตเติลไนน์ไว้ทำไม ‎ถ้ามีแล้วไม่ใช้
‎ฉันแจ้งเองก็ได้ จะเหมือนว่าฉันเป็นต้นคิด
‎หัวหน้าภาคหญิงคนแรก มาถึงก็หาเรื่องเลย
‎ฉันภูมิใจในตัวคุณนะ
‎โอ๊ย อย่าเพิ่งขอบคุณ
‎ฉันไม่ได้ขอบคุณ
‎นี่…
‎คุณดูแบบผลประเมินการสอน ‎ที่ได้จากนศ.ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎ปี 1987
‎อ่านหน่อยได้ไหม
‎ฉันไม่ได้สอนตามความต้องการผู้บริโภค
‎- ฉันไม่อยากได้นักเรียนเยอะ ‎- งั้นก็สมหวังดั่งใจเลย
‎(อัฐินักศึกษาเจ้าปัญหา)
‎ภาคของเรามีคนลงทะเบียนเรียนลดลงมาก
‎เราต้องเก็บจำนวนนักศึกษาไว้ให้ได้
‎ไม่อย่างนั้น…
‎ไม่งั้น ไม่งั้นทำไม
‎ลาร์สันเพิ่งขู่ให้เห็นอนาคตที่ชวนผวามาก
‎ชวนผวากว่าปกติเหรอ
‎ค่ะ
‎คุณขอให้ทุกคนอ่านรึเปล่า
‎ค่ะ
‎ถ้าเป็นบิลก็ต้องหว่านล้อมกันหน่อย แต่ก็ขอค่ะ
‎เขาเทิดทูนคุณจะตาย
‎- อะไรล่ะ ‎- เปล่า ก็แค่…
‎เรื่องของเราก็ยังพิลึกๆ
‎ก็ต้องพิลึกอยู่แล้ว ยัยทึ่ม
‎ชารอนตายไป
‎ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรขวางกั้น
‎ขอโทษที่มาสาย
‎ขอเวลาวินาทีเดียว
‎หวัดดีค่ะ
‎โอเค
‎- ตัวกระจายสัญญาณอยู่ไหน ‎- อยู่ในมือคุณ
‎- เกิดขึ้นได้ยังไง ‎- ฉันเอาใส่ไว้ให้เอง
‎เอาละ
‎เราจะเริ่มจากภาพที่ครูรวบรวมมา
‎ถ้าเจ้าเครื่องนี้ยอมให้ความร่วมมือ
‎อาจารย์ภาคภาษาอังกฤษเพมโบรค ‎โดนไฟดูดขณะที่…
‎คุณโอเครึเปล่า
‎ชารอน
‎ฉันบอกไม่ถูกว่ากำลังปวดอึ ‎หรือลูกกำลังจะคลอด
‎ผมว่าน้ำผมกำลังจะแตกแทน
‎อย่ายั่วให้หัวเราะสิ
‎ไม่ ผมทำตัวเป็นนักธุรกิจที่ดี ‎เรากำลังเปิดธุรกิจเสริม…
‎- อาจารย์ด็อบสันคะ ‎- เชี่ยเอ๊ย
‎ขอโทษทีนะ
‎ว้าว โอเค นี่คือไลล่า
‎เธอกำลังเขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกที่ยอดมาก
‎ซึ่งผมจะอ่านให้จบเร็วๆ นี้
‎- ขอต้อนรับเข้าวรรณคดีร่วมสมัย ‎- ความตายและนวยุคนิยม
‎ขอต้อนรับสู่ความตายและนวยุคนิยม
‎ปกติฉันจะให้นักศึกษาเลือกประโยคที่ชอบ ‎จากโมบีดิกมาทวีต
‎ทวีตเหรอ
‎เทอมที่แล้ว "เรียกข้าว่าอิชมาเอล"
‎เสมอกับ "ข้าขอแทงเจ้าจากก้นบึ้งใจนรก"
‎ไม่ๆ ผมอยากให้พวกเขาดื่มด่ำกับเรื่อง
‎กับความงามของการใช้ภาษา
‎ถ้าพวกนั้นเอาแต่มองหาคำคมเด็ดสุด ผม…
‎เป็นแค่แบบฝึกหัดเองค่ะ
‎นั่นมันงานสุกเอาเผากิน
‎นั่นเป็นวิธีสื่อสารกับพวกเขา
‎และฉันพบว่ามันช่วยเพิ่มทักษะการอ่านวิเคราะห์
‎แต่คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญเมลวิลล์ ก็…
‎- เก้าอี้หายไปไหน ‎- คุณเข้ามาได้ยังไง
‎มันรับสาวเกาหลีตัวเล็กๆ ไม่ไหวเหรอ
‎คุณเข้ามาได้ยังไง
‎เอากุญแจมา เอามานี่
‎- เอ้า เอาไปเลย ‎- อุ๊ย ให้ตาย… หยุดนะ
‎เอากุญแจมา คุณไม่ใช่หัวหน้าภาคแล้ว
‎- เอามา… ‎- อย่าเลย!
‎อยู่นั่นไง
‎ให้ตายสิ!
‎มานี่
‎คุณนี่… ฉันจับได้แล้ว! เยส!
‎- เวรละ ‎- สัมผัสได้นะ!
‎ตายแล้วคุณ!
‎ขอโทษค่ะ
‎เปล่า เราแค่…
‎คุณทำให้ฉันดูไม่เป็นมืออาชีพ
‎โทษทีนะที่พลาดประชุมแรก
‎ฉันแก้ตัวแทนคุณ ‎ต่อหน้าผู้เข้าร่วมประชุมจริงๆ ทุกคน
‎- เป็นไงบ้าง ‎- เป็น…
‎ไม่ ถามจริง เป็นไงบ้าง
‎ลูกดุผมใหญ่เลย
‎ลูกอยากให้ผมดึงสติกลับมา ‎เพราะจากนี้ไปผมต้องอยู่คนเดียวแล้ว
‎ไม่จริงนะ ฉันก็อยู่ตรงนี้
‎คือว่าเราทุกคนอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ได้…
‎คือว่าไม่… ไม่…
‎ฮื่อ
‎ฉันจะขอตำแหน่งอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษให้ยาซ
‎- เขายอมเหรอ ‎- ก็…
‎จะว่างั้นก็ไม่เชิง
‎เขาเอารายชื่ออาจารย์ประจำมาให้สามคน
‎ที่ได้เงินเดือนเยอะที่สุด ‎และมีจำนวนนักศึกษาลงเรียนน้อยสุด
‎- โจน เรนซ์ แมคเฮล ‎- แมคเฮล
‎คือเขาอยากให้ฉันกล่อม ‎ให้สามคนนั้นยอมเกษียณเนี่ยนะ
‎หวังว่าคุณจะบอกให้เขาไปขี้ซะ
‎ฉันต้องทำงานตามบัญชาของคณบดี
‎เขาก็ฝันเถอะ
‎หน้าที่ของคุณในฐานะหัวหน้าภาคคือการทุ่มเท…
‎ในอีกห้าปี คิดว่าพวกเราจะยังอยู่ไหม
‎ภาควิชาภาษาอังกฤษน่ะ ‎ฉันรู้สึกเหมือนมางานเลี้ยงตอนที่…
‎หลังจากเขาเลิกเสิร์ฟเหล้า
‎- แล้วก็เป็นหน้าที่ของหัวหน้าภาคที่จะเพิ่ม… ‎- ชกหน้าคุณใช่ไหม
‎ใบหน้านี้คือสมบัติของผมนะคนดี
‎- ถึงได้ถังแตก ‎- ถึงได้ถังแตกสนิท
‎- ฉันมีงานต้องทำ ‎- ได้
‎อ้อ แล้วก็อย่าติดรถนักศึกษาหญิงมาทำงานอีก
‎รถผมโดนยึด จะได้คืนบ่ายนี้
‎- คุณเป็นสายลับหรือไง ‎- แล้วคุณงี่เง่าหรือไง
‎พวกลิ่วล้อที่สำนักคณบดีอีเมลมาฟ้อง
‎รู้รึเปล่าว่านั่นคือดาฟน่า ไอเซนสแตดท์
‎ไอเซนสแตดท์เดียวกับ ‎กรรมการมหาวิทยาลัยไอเซนสแตดท์น่ะ
‎นั่นแหละ ทุกคนต้องทำตัวอยู่ในร่องในรอย
‎มันจำเป็นต่อสวัสดิภาพของภาค
‎"จำเป็นต่อสวัสดิภาพ" งั้นเหรอ
‎- ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึง… ออกไป ‎- ไรเนี่ย
‎- เจ็บเลยเนี่ย ‎- ออกไป
‎(เทพีเสรีภาพ)
‎- หวัดดีค่ะอัปปา ‎- หวัดดี
‎ดีจ้ะลูก
‎ลูกทำการบ้านเสร็จรึยัง
‎เสร็จแล้ว
‎ดีค่ะ
‎อัปปา…
‎บอกแล้วว่าให้เอาลง
‎พ่อจะเอาไปเก็บ
‎พ่อมีเรื่องคุยด้วย
‎พ่อยังส่งเนื้อสเต๊กแช่แข็งไปให้เขาที่มิชิแกนเหรอ
‎เกี่ยวกับจูจูน่ะ พ่อมีเรื่องต้องบอก
‎ครูของจูจูบอกพ่อว่า ‎ต้องพาหลานไปหาจิตแพทย์ด่วน
‎อะไรนะ
‎หลานไม่รู้ภาษาเกาหลี
‎ก็เริ่มจะรู้เรื่องแล้ว
‎หลานวาดรูปนี้
‎ครูบอกว่าสอนมา 17 ปี
‎ไม่เคยเจอภาพที่รบกวนจิตใจขนาดนี้เลย
‎แม่อายุเท่าไหร่ตอนคุณยายเสีย
‎สิบสี่
‎นี่ แม่ไม่ตายตอนหนูอายุ 14 หรอกนะ
‎แม่จะรู้ได้ไง
‎ก็ดูสิ!
‎โอ๊ย สงสัยไหล่เคล็ด
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ ใครจะดูแลหนู
‎ฮาบิก็แก่แล้ว
‎เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก
‎ถ้าแม่ตายแล้ว แม่จะยังจำหนูได้ไหมคะ
‎จำได้สิ
‎ให้แม่นอนด้วยไหม
‎ไม่ต้อง
‎(เธอจะต้องเจอแบบนี้)
‎(ดร.จูดิธ เวกแมน) ‎(บำบัดจิตปรับพฤติกรรมครอบครัวบุญธรรม)
‎(หน่วยรับร้องเรียนและโครงการไตเติลไนน์)
‎(ไตเติลไนน์)
‎(จียุน - พรุ่งนี้โอเคไหม)
‎(ได้)
‎(จะไปเจอที่สนง.ไตเติลไนน์เลย) ‎(โอเค เดี๋ยวเจอกัน)
‎(ถึงแล้ว) ‎(จะมายัง)
‎(อีกสองนาที)
‎ดร.คิมคะ
‎ดร.คิม
‎- หวัดดีค่ะ ‎- ไง
‎ฉันหาบิลไม่เจอ
‎หมายความว่าไง
‎เขาหายตัวไปเฉยๆ เลย
‎โอเค
‎นี่ ทำมือถือหายเหรอ ‎คุณไปเข้าห้องสอนช้าอีกแล้ว
‎แล้วอย่ามานอนเล่นในห้องทำงานฉัน
‎ให้ตายสิ เอาจริง ล้อเล่นรึเปล่า
‎- โทษที ‎- หยิบอีกข้างมา
‎เราเริ่มกันเลยก็ได้
‎ฉันว่าเดี๋ยวเธอก็มา
‎เยี่ยมค่ะ
‎ก่อนอื่น ฉันต้องแจ้งว่า
‎เราไม่ใช่หน่วยงานที่ ‎มีการรักษาความลับแน่นหนาในมหาวิทยาลัย
‎คือเราก็พยายามให้ความเป็นส่วนตัวทุกคน
‎แต่ถ้ากังวลเรื่องความปลอดภัยเมื่อทำการ…
‎ไม่มี ฉันไม่ได้โดนตามสตอล์ก
‎นี่ไม่ใช่เรื่องการเข้าหาอันไม่พึงประสงค์ ‎อะไรแบบนั้น
‎อายุปูนนี้ ฉันไม่แน่ใจนะว่า ‎ยังมีสิ่งที่เรียกว่าการเข้าหาอันไม่พึงประสงค์ไหม
‎- คุณคือผู้ร้องเรียนเองใช่ไหมคะ ‎- ใช่
‎คุณทำงานที่เพมโบรคมานานแค่ไหนแล้วคะ
‎สามสิบสองปี
‎นานมากเลยนะคะ
‎ภาควิชาไหนคะ
‎ภาษาอังกฤษ
‎ฉันขอคุยกับคนที่จะดูแล ‎เรื่องร้องเรียนนี้จริงๆ ได้ไหม
‎จะยังไม่มีการมอบหมายเรื่องของคุณ ‎ให้คณะสอบสวนคนไหน
‎จนกว่าฉันจะตัดสินว่ามันอยู่ในระดับที่
‎ละเมิดนโยบายไตเติลไนน์รึเปล่า
‎เขาย้ายห้องทำงานฉันไปอยู่ในรูหนูใต้ดิน
‎ในตึกนักกีฬานั่นน่ะ
‎อาจารย์ระดับเดียวกันคนอื่นๆ ‎ที่เป็นผู้ชายทั้งหมดไม่ได้ถูกย้าย
‎คุณมีความสัมพันธ์ยังไงกับหัวหน้าภาคคะ
‎- คุณได้แจ้งให้เขาทราบหรือยัง ‎- เธอ
‎ขอโทษค่ะ
‎เธอ
‎ฉันน่าจะร้องเรียนตัวเองด้วย
‎เธอก็ควรจะมาอยู่ตรงนี้ด้วย
‎เพราะนี่เป็นความคิดของเธอคนนั้นแท้ๆ
‎ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เท่ากับเธอรับทราบว่า ‎คุณรู้สึกว่าห้องทำงานเป็นรูหนู
‎- คุณคิดว่าฉันไม่ได้พูดความจริงเหรอ ‎- ความจริงเป็นคำที่พลิกได้
‎งั้นรึ
‎ถ้าคำนั้นเป็นความจริง ‎มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับศีลธรรม
‎มันเป็นเพียงคำแถลงข้อเท็จจริง
‎ตัวอย่างเช่น จะเป็นความจริงถ้าฉันพูดว่า
‎ทุกคนเห็นแก้มก้นคุณหมดแล้ว
‎- อะไรนะ ‎- คุณใส่กางเกงขาสั้นจนก้นทะลักออกมา
‎ตอนเดินเข้ามา
‎คุณเป็นปราการด่านแรกที่คนมาที่นี่ต้องเจอ
‎บางคนต้องเข้ามาเพื่อแจ้งว่าถูกล่วงละเมิด
‎แต่คุณ…
‎ฉันเข้าใจนะว่าอยากมั่นใจในร่างกายตัวเอง
‎แต่จุดที่จะทำอย่างนั้นได้ตามใจ ‎อาจไม่ควรเป็นสำนักงานรับเรื่องไตเติลไนน์
‎อาจารย์แฮมบลิงคะ
‎หนึ่งในเรื่องที่ดีมากเกี่ยวกับไตเติลไนน์
‎คือมันเป็นกฎหมายที่ปกป้องสตรี ‎ไม่ว่าจะแต่งตัวยังไง
‎คุณไม่ได้เป็นทนายใช่ไหม
‎ได้งานนี้มาได้ยังไง
‎ฉันมาจากสายเอ็นจีโอ
‎องค์กรที่ช่วยจัดหาบ้านบุญธรรม ‎ให้เด็กที่เป็นผู้อพยพต่างด้าว
‎งั้นฉันก็หวังว่าเด็กๆ จะไม่ต้อง ‎นั่งดูแก้มก้นคุณระหว่างที่ทำแบบนั้น
‎ไลล่าบอกว่าแผนการสอนของคุณยังโล่ง
‎เขียนว่า "จะแจ้งภายหลัง" ‎ไปตลอดแปดสัปดาห์หน้า
‎เด็กๆ เริ่มถามเธอแล้วว่า ‎พวกนั้นจะต้องเรียนอะไรกันแน่
‎เด็กๆ จะเรียนความตายกับอะไรสักอย่าง
‎ภาษีเหรอ
‎นวยุคนิยม
‎- ไม่ ไม่ใช่นั่น ‎- นี่
‎ฉันไม่รู้จะพูดยังไง งั้นก็จะพูดเลยละกัน
‎ดึงสติกลับมาได้แล้ว
‎ดูเดิ้ลส์พูดไว้อย่างนั้นเป๊ะเลย
‎- ตลกนะที่คุณกับลูกผม… ‎- ไม่มีอะไรตลกทั้งนั้นแหละ
‎สนใจวิชาที่สอนด้วย
‎สาเหตุเดียวที่คุณมีนักศึกษาเยอะ ‎ก็เพราะชื่อเสียงของคุณ
‎นั่นแปลว่าอะไร
‎คุณต้องเริ่มทำตามหน้าที่
‎โอเค เอาจริงเหรอ
‎ตอนผมเป็นหัวหน้าภาค ผมไม่ได้บี้คุณแบบนี้
‎ตอนคุณเป็นหัวหน้าภาค ‎ฉันก็ไม่ได้หย่อนยานเละเทะแบบนี้ย่ะ
‎มีกี่คนที่อ่านงานวันนี้มาล่วงหน้า
‎เอาจริงๆ
‎โอเค ก็ได้ โอเค
‎ตอนนี้มีกี่คนที่เมาค้างอยู่
‎หรือเมาปุ๊น
‎เห็นมะ ไม่เป็นไร
‎(ไร้แก่นสาร)
‎ชีวิตไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด
‎มันไม่มีทางเป็นอย่างที่คุณคิด
‎(ฟาสซิสม์) ‎(ไร้แก่นสาร)
‎สารัตถะทั้งหมดถูกมอบหมายแก่รัฐ
‎ไม่มีแก่นสารอะไรเลย
‎แนวคิดที่ว่าพวกเราดำรงอยู่ ‎ในจักรวาลที่ไร้ซึ่งเป้าหมายใดๆ
‎มีที่มาหลังจากเกิดสงครามโลกทั้งสองครั้ง
‎คนตาย 85 ล้านคน ‎รวมถึงจากค่ายกักกันทั้งหลาย
‎กามูส์กับเบคเค็ตต์เหมือนกันตรงไหน
‎- ทั้งสองคนเคยสู้ในฝ่ายกบฏ ‎- ใช่
‎คนสองคนที่เชื่ออย่างสุดใจ
‎ว่าไม่มีอะไรบรรเทาทุกข์ของการอยู่บนโลกนี้ได้
‎แก้ไขอะไรไม่ได้ทั้งนั้น…
‎แต่พวกเขาก็ยังพยายาม
‎เซซาเร พาเวเซเขียนไว้ว่า ‎ทางเดียวที่จะหนีจากก้นบึ้งอเวจีได้
‎คือต้องจ้องมองมัน ชั่งวัดมัน
‎หยั่งหาความลึกของมัน แล้วโดดลงไปในนั้น…
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม