SERIAL NETFLIX
DZIEKAN WYDZIAŁU ANGLISTYKI
GRATULACJE. ŚCISKAM, BILL
POPAPRANY RZĄDZICIEL BANDY POPAPRAŃCÓW
Co do cholery?
Oto i ona.
- Bohaterka dnia. - Dzień dobry.
- Cześć. - Moje kondolencje.
- Dzięki. Gdzie jest Joan? - Nie mam pojęcia.
Witajcie z powrotem.
Mam zdobycze od rektora Larsona.
- Nasza pierwsza dama. - Pani dziekan.
Nie siądziesz u szczytu stołu?
Dziekani tak siadają.
Dziękuję, Elliot.
Nie odmówię.
Zielona czy brązowa?
Spróbujmy jeszcze raz. Miło was widzieć.
Zaraz się przekonamy, czy dobra.
Pierwsza kwestia.
Nie ma Billa.
Może mu odpuścimy, biorąc pod uwagę jego sytuację.
Bill wysyła córkę na studia. Zaraz tu będzie.
Pa.
Weź się do kupy.
Znikam i tak będzie do końca twojego życia.
Nie znikasz.
Właśnie, że tak.
Co było, minęło.
Czasy, kiedy zostawiano w domu jedzenie na pocieszenie,
już nie wrócą.
Dobra. Skończyłaś?
- Tak. - Fajnie.
Nie będę tęsknić za tobą, tylko za tymi dwoma.
- Przestań. - Żegnajcie.
Dobra.
Leć. Zabieraj się.
- Napisz, kiedy wylądujesz. - Dobra, stalkerze.
Powiem prosto z mostu. Jesteśmy w głębokim kryzysie.
Zapisy spadły o ponad 30 procent.
Ciachnęli nam budżet.
Wydaje się, jakby morze
wymywało grunt spod naszych stóp.
Ale w tych znamiennych czasach
musimy udowodnić, że to, co robimy na zajęciach,
uczenie krytycznego myślenia,
podkreślanie wartości empatii,
jest ważniejsze niż kiedykolwiek
i ma wartość dla dobra publicznego.
Nie nauczymy kodowania ani inżynierii.
Tego, czego uczymy, nie da się zmierzyć
ani wpisać jako umiejętność do CV.
Ale bądźmy dumni z tego,
co możemy zaoferować przyszłym pokoleniom.
Musimy przypomnieć młodym ludziom,
że wiedza nie pochodzi tylko z arkuszy kalkulacyjnych czy Wikipedii.
Myślałam dziś o naszej odurzonej technologią kulturze,
o tym, jak studenci są online 24 godziny na dobę,
i przypomniały mi się słowa Harolda Blooma.
Napisał:
„Mamy nieograniczony dostęp do informacji,
ale gdzie znaleźć mądrość?”.
Przenieśli moje biuro do piwnicy pod siłownią.
Co?
Wszystkie moje książki, rzeczy, rzucono byle jak do pudeł,
które leżą teraz na podłodze w piwnicy.
Dlaczego to zrobili?
Słyszałem plotki.
Zmuszają osoby po 55 roku życia do wcześniejszej emerytury.
- To początek końca. - Spokojnie, nie panikujmy.
Łatwo ci mówić. Masz 51 lat.
Nie, bo 46.
Żartujesz?
Chcę wam coś obiecać.
Nie pozwolę na splądrowanie tego wydziału.
To lista nazwisk.
Mają najwyższe pensje, a najmniej studentów.
Wybacz, że tak w pierwszy tydzień.
- Nie ma tu nikogo, kto byłby zbędny. - To już weterani.
Mają po pięć osób na zajęciach.
Oczywiście, że wnieśli duży wkład, jeśli chodzi o literaturę amerykańską…
Wezmę!
…ale proponujemy bardzo hojne emerytury.
Zanim wyciągnę kij od marchewki,
może użyjesz swojej siły perswazji.
Mam pomysł, jak zwiększyć nabór.
Yasmin McKay będzie ubiegać się o etat.
Niech to ona wygłosi honorowy wykład.
To nie rozwiąże sprawy.
Chętnych już ubywało. Teraz to katastrofa.
Dlatego umieściłeś Joan w piwnicy siłowni?
Jak do tego doszło? Pogadam z Deb.
Słuchaj.
Wiem, że…
miałaś wielkie plany na ten rok.
Wiem, że to miejsce jest przestarzałe. Jak ociężały dinozaur.
Ale pamiętasz, co ci powiedziałem, oferując stałą posadę?
Tylko ty jesteś w stanie wprowadzić Pembroke w XXI wiek.
Właśnie…
Tylko trzy nazwiska.
Czy to Seks w powieści?
Nie. Przegląd literatury amerykańskiej od 1850 do 1918 roku!
Mam konsultacje we wtorki i czwartki od 13 do 14,
ale zawsze jestem dostępna, bo w sumie tu mieszkam.
Ci z listy oczekujących, napiszcie mi maila.
Dziękuję, że poprowadzisz moją kandydaturę.
- Ji-Yoon przekazała mi wieści. - Jasne.
W porządku?
Czemu zaplanowała dwa kursy literatury w tym samym czasie?
Nie wiem.
Może uznała, że tematyka mocno się różni.
Seks w powieści? Tak to nazwałaś?
Tak.
Mam tu gdzieś listę recenzentów zewnętrznych.
Gdzie ją podziałam?
Tak między nami, on jest na liście.
Jakiej liście?
Może połączymy wasze przedmioty?
Mam uczyć z przewodniczącym komisji?
Chcę, żeby zobaczył cię w akcji.
Weźmie mnie za asystentkę.
Nie odrzuci cię, gdy zobaczy, jaka jesteś genialna!
Już zaplanowałam program, więc…
Gdy Bill był studentem, to Elliot cieszył się popularnością.
Nie można było się dostać na jego wykłady.
Tyle że od 30 lat w ogóle ich nie zmienił.
Mimo wszystko.
Albo cię wesprze, albo zniszczy.
Znam to.
Kiedy zaczynałam, zastanawiałam się,
dlaczego Azjatka uczy o Emily Dickinson.
Ale mamy realny wakat.
A ty szukasz etatu.
Jestem dziekanem tego wydziału.
Rektor mnie wspiera, więc załatwmy twoją sprawę
i rozpierdzielmy ten system.
BĘDZIE PAN? JEST 9.50.
Szlag.
Narracja męskiej przygody?
Pewnie. Kto jeszcze?
Gdy mowa o renesansie amerykańskim…
Dobrze.
Musimy nadgonić, bo połączono nasze wykłady.
- Mogłabyś rozdać? - Jasne.
To profesor McKay,
która zgodziła się do nas dołączyć.
Profesor Dobson?
Jest pan cały?
„Miłość jest ślepa”.
Kto spopularyzował ten zwrot?
Na pewno zgadniecie.
Chaucer.
Zwany też ojcem nowożytnej angielszczyzny.
Zdziwilibyście się, ile obrazów i idiomów
z naszej codziennej mowy
pochodzi bezpośrednio z XIV wieku.
Nie musicie znać odpowiedzi. Bardziej interesują mnie wasze pytania.
Tu nie chodzi o jeden wzór analizy.
Kiedy wstaję rano, cieszę się, że przyjdę na zajęcia nie dlatego,
że mogę was uczyć, ale dlatego, że mogę się uczyć od was.
Profesor Kim, zechce pani podpisać?
Chcemy wywrzeć presję na władzach.
OCALMY STUDIA ETNICZNE
To petycja studencka?
Tak, ale staramy się włączyć też niebiałą kadrę.
Jasne.
Tu może być?
Tak. Dzięki.
Jestem na liście oczekujących na kurs Śmierć w modernizmie.
Dostanę autograf?
Dziękuję.
Brat mi pana polecił.
- Jak się nazywa? - Jesse Eisenstadt. Pamięta go pan?
W mojej rodzinie jest pan bogiem.
Starzeję się, przemijam…
Powoli mankiety spodni podwijam
Co?
Czytam.
O cholera.
Nie słyszę swoich myśli.
Tak, to okropne.
Chodźmy.
Dobrze.
Odstawiają mnie na boczny tor.
Bo… co innego to może być?
Nadchodzący pozew o dyskryminację.
Skąd wiesz?
Bo pójdziemy i to zgłosimy.
Mamy od tego biuro, więc skorzystajmy.
Sama to zrobię. Będzie, że to mój pomysł.
Nasza pierwsza pani dziekan i już sprawia kłopoty.
Jestem z ciebie dumna.
Jeszcze nie dziękuj.
Nie zrobiłam tego.
Przy okazji…
Kiedy ostatnio oceniali was studenci?
W 1987 roku.
Zrobisz to?
Nie zaspokajam potrzeb klientów.
- Nie próbuję być popularna. - To ci się udaje.
PROCHY KŁOPOTLIWYCH STUDENTÓW
Nasz wydział traci słuchaczy.
Musimy ich zatrzymać
albo…
Albo co?
Larson zobrazował złowieszczą wizję.
Bardziej złowieszczą niż zwykle?
Tak.
Pytasz wszystkich?
Tak.
Choć w przypadku Billa będzie to przymus.
On cię uwielbia.
- Co? - Nic, tylko…
Wciąż jest dziwnie.
Oczywiście, że jest, młotku.
Sharon umarła…
więc droga wolna.
Już jestem.
Chwileczkę.
Dzień dobry.
Dobra.
- Gdzie mój klucz USB? - W pana ręce.
- Jak się tu znalazł? - Dałam go panu.
Dobra.
Zaczniemy od kilku zdjęć, które przygotowałem,
jeśli uda mi się to podłączyć.
Wykładowcę z Pembroke poraził prąd…
W porządku?
Sharon?
Nie wiem, czy chce mi się kupę, czy zaraz ją wypuszczę.
Chyba ja się spuszczę.
Nie rozśmieszaj mnie.
Jestem dobrym biznesmenem. Zajmiemy się tym.
- Profesorze Dobson? - O cholera.
Wybaczcie.
To jest Lila.
Pisze świetną dysertację.
Którą wkrótce przeczytam.
- Zatem Literatura współczesna. - Śmierć w modernizmie.
Zatem Śmierć w modernizmie.
Piszą na Twitterze ulubione cytaty z Moby Dicka.
Na Twitterze?
Był remis między „Imię moje: Izmael” i „Z serca piekieł dźgam cię”.
Nie. Chcę, żeby pochłonęła ich opowieść,
piękno języka.
Jeśli szukają tylko efekciarskich powiedzonek…
To tylko ćwiczenie.
To nisko wiszący owoc.
Tak można do nich dotrzeć.
Poprawia też umiejętność uważnej lektury.
Ty jesteś znawcą Melville’a…
- Co się stało z fotelem? - Jak wszedłeś?
Ugiął się pod drobną Koreanką?
Jak tu wszedłeś?
Dawaj te klucze.
- Proszę. - Przestań.
Daj klucze. Już tu nie rządzisz.
- Dawaj. - Odczep się!
Są tutaj.
Boże!
Chodź tu.
Mam je! Tak!
- Cholera! - Czuję je.
Dobry Boże!
Przepraszam.
My tylko…
To nie było profesjonalne.
- Wybacz, że przegapiłem zebranie. - Broniłam cię przed tabunem obecnych.
- Jak poszło? - Jak…
Serio.
Jak było?
Przywołała mnie do porządku.
Chce, żebym wziął się w garść, bo zostałem teraz sam.
Nieprawda, ja tu jestem.
To znaczy… wszyscy jesteśmy.
Nie chciałam…
Jasne.
Chcę, żeby Yaz wygłosiła honorowy wykład.
- Zgodził się? - Cóż…
Nie do końca.
Podał mi nazwiska trzech wykładowców
z najwyższą pensją i najniższą liczbą studentów.
- Joan, Rentz, McHale. - McHale.
Mam ich przekonać do emerytury?
Kazałaś mu się odwalić, tak?
Muszę zadowalać rektora.
Chciałby.
Twoim zadaniem jest wspierać…
Będziemy istnieć za pięć lat?
Jako Wydział Anglistyki? Czuję się, jakbym tu przyszła…
gdy już pozamiatane.
- Twoim zadaniem jest też… - Chcesz po głowie?
Moja buźka na mnie zarabia.
- Dlatego jestem spłukany. - Dlatego jesteś spłukany.
- Muszę popracować. - Jasne.
Właśnie, żadnych podwózek przez studentki.
Zarekwirowali mi chwilowo wóz.
- A ty kto, szpieg? - A ty kretyn?
Pisali do mnie z biura ds. studentów.
Wiesz, że to była Dafna Eisenstadt?
Eisenstadt, jak członek rady uczelni.
Właśnie. Wszyscy mają się pilnować.
To ważne dla kondycji wydziału.
„Ważne dla kondycji”…
- Nie wiem, czemu… Żegnam. - Co?
- Już czaję. - Wynoś się.
STATUA WOLNOŚCI
Cześć, Appa.
Cześć, kochanie.
Odrobiła lekcje?
Tak.
Dobrze.
Appa…
Miałeś to zdjąć.
Schowam.
Muszę z tobą porozmawiać.
Nadal wysyłasz mu mrożone steki do Michigan?
Chodzi o Ju Ju.
Nauczycielka kazała pójść z nią do psychiatry.
Co?
Nie rozumie koreańskiego.
Zaczyna.
Narysowała to.
Powiedzieli, że w ciągu 17 lat nauczania
nie widzieli czegoś tak niepokojącego.
Ile miałaś lat, gdy umarła ci mama?
Czternaście.
Hej. Nie umrę, jak skończysz 14 lat.
Skąd wiesz?
Popatrz na mnie!
Chyba sobie coś zrobiłam.
Gdyby coś ci się stało, kto by się mną zajął?
Habi jest taki stary.
Nie przejmuj się tym.
Będziesz mnie pamiętać po śmierci?
Tak.
Położyć się z tobą?
Nie.
TO SIĘ STANIE Z TOBOM
SPECJALISTA TERAPII RODZIN ADOPCYJNYCH
BIURO DS. RÓWNOŚCI
JI-YOON, UMAWIAMY SIĘ NA JUTRO?
TAK, WIDZIMY SIĘ W BIURZE
JESTEM, BĘDZIESZ?
ZA DWIE MINUTY
Doktor Kim?
Doktor Kim!
Dzień dobry.
- Nie mogę znaleźć Billa. - To znaczy?
Nawiał.
Dobra.
Zgubiłeś telefon? Spóźniłeś się na zajęcia. Kolejny raz.
Nie możesz siedzieć u mnie.
Jezu, naprawdę? Bez żartów.
- Sorki. - Zakładaj drugi.
Zacznijmy już.
Na pewno przyjdzie.
Świetnie.
Po pierwsze, musi pani wiedzieć,
że nie możemy zapewnić pełnej poufności.
Staramy się zachować prywatność,
ale jeśli są obawy co do bezpieczeństwa…
Nikt mnie nie prześladuje.
Tu nie chodzi o niechciane zaloty.
W moim wieku to się raczej nie zdarza.
- Pani sama składa skargę? - Tak.
Od jak dawna pani tu pracuje?
Od 32 lat.
To bardzo długo.
Jaki wydział?
Anglistyka.
Czy mogłabym rozmawiać z osobą, która zajmie się moją sprawą?
Nikt nie zostanie przydzielony,
dopóki nie zdecyduję, czy doszło do pogwałcenia prawa.
Przenieśli moje biuro do jakiejś zasranej nory
w budynku lekkoatletyki.
Innych wykładowców tej samej rangi, samych mężczyzn, nie ruszyli.
Jaką ma pani relację z dziekanem?
- Mówiła mu pani o tym? - Jej.
Przepraszam.
Jej.
Chyba na siebie doniosę.
Miała tu być.
To był jej pomysł.
Nie wiem, co się stało.
Czyli wie, że pani nowe biuro jest „zasraną norą”?
- Uważasz, że nie mówię prawdy? - To pojemne słowo.
Czyżby?
Prawda nie jest w żaden sposób nacechowana.
To stwierdzenie faktu.
Na przykład prawdą będzie to, jak powiem,
że widać ci zadek.
- Co? - Tyłek wystaje ci z szortów.
Jak wchodziłam.
Z tobą pierwszą mają kontakt osoby, które tu przychodzą.
Część ma zamiar zgłosić, że ktoś ich skrzywdził.
A ty…
Rozumiem, że chcesz być ciałopozytywna.
Ale może to nie jest odpowiednie do tego miejsce.
Profesor Hambling,
całe szczęście ustawa Title IX
chroni kobiety bez względu na ubiór.
Jesteś prawnikiem?
Jak tu trafiłaś?
Pracowałam w organizacji
znajdującej małym imigrantom rodziny zastępcze.
Mam nadzieję, że nie musieli patrzeć na twój pieprzony zadek.
Lila wspomniała, że masz luki w programie.
Właściwie to jedna wielka próżnia.
Studenci pytają ją, czego będą się uczyć.
O śmierci i czymś tam jeszcze.
Podatkach?
Modernizmie.
- To nie to. - Hej.
Nie będę owijać w bawełnę.
Weź się do kupy.
Doodles powiedziała to samo.
- To zabawne, że obie… - Nic w tym zabawnego.
Dopilnuj swojej pracy.
Masz dużo chętnych, bo jedziesz na reputacji.
To znaczy?
Przychodź na zajęcia.
Dobra. Serio?
Ja ciebie tak nie ustawiałem.
Ja się tak nie opierniczałam.
Kto z was jest przygotowany?
Tak szczerze.
No dobrze. W porządku.
Kto z was jest teraz pijany?
Albo naćpany?
Widzicie? W porządku.
ABSURDYZM
Życie nie jest takie, jak myślicie.
Nigdy takie nie będzie.
FASZYZM ABSURDYZM
Cały sens przypisuje się państwu.
Nic nie ma sensu.
Heil Hitler.
Pomysł, że istniejemy w bezsensownym wszechświecie,
narodził się po dwóch wojnach,
w których zginęło 85 milionów ludzi.
Co łączy Camusa i Becketta?
- Obaj walczyli w ruchu oporu. - Tak.
Dwie osoby przekonane,
że nie ma lekarstwa na życie na Ziemi,
że nic nie można zrobić…
A jednak próbowali.
Cesare Pavese pisał, że jedyny sposób na ucieczkę z pustki
to przyjrzenie się jej, zmierzenie jej,
zbadanie jej głębi i…
Napisy: Anna Samoń