Okej, dziewczyny. Pora dorzucić do pieca.
Dacie radę.
Kolano do góry.
Kolano. Dacie radę.
Kolano.
I w bok.
Tak jest, trzymajcie tempo.
Kolano, raz, dwa, trzy. Kolano. W drugą stronę.
I pajace. Skaczemy. Góra, na zewnątrz, do środka.
Zaczynacie słyszeć ten głosik, prawda?
Mówi wam, żebyście zwolniły. Odpoczęły. Że to dla was za trudne.
Posłuchacie tego głosiku?
Nie!
Nie słyszę.
- Posłuchacie tego głosiku? - Nie!
Idziemy do przodu. Raz, dwa, trzy i kolano!
Kolano!
GODNY KANDYDAT
Kolano!
Nogi szeroko.
Nisko pośladki. Tak jest.
Głęboki przysiad.
Jeszcze pięć, sześć,
pięć, sześć, siedem, osiem.
Pulsujemy. I w lewo.
Krążenia biodrami. Kręcimy.
Jeszcze przez osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden, koniec.
Macie poczuć te skręty w talii.
Kręcimy pupą, dziewczyny.
Kontrolujcie ruchy. Kręcimy i dwa!
Zabrakło im magnetowidów na stanie.
Ludzie chcą od razu wypróbować kupioną kasetę.
- Imponujące. - Dziękuję.
Auggie Cartwright.
Pracuję dla Stahl/Grunner – producentów programów wideo.
Pani kaseta ma potencjał.
Jeśli można zapytać – co dalej?
To dzieje się bardzo szybko. Jeszcze nie wiem.
Możliwe, że ja wiem.
Może porozmawiamy o tym przy smoothie?
Za dziesięć minut na dole?
Pasuje.
No tak, ale wiesz, więcej podpisów.
Upewnić się, że wiedzą, gdzie są ich lokale wyborcze.
Co za frekwencja! Było elektryzująco.
Prawda? Sprzedaliśmy cały nakład kaset.
I rozdaliśmy wszystkie broszury wyborcze?
Tak, były w każdej siatce. Republikanina czy demokraty.
To było coś.
Nigdy nie widziałem cię takiej…
- Takiej? - Wiesz…
- Energetycznej? Zniewalającej? - Silnej. Silnej, tak.
Lepiej się zbierajmy.
Musimy mobilizować wyborców, więc…
Tak, jasne.
Ale powinnam pomóc to posprzątać.
Spotkamy się w domu? To nie zajmie długo.
Jasne, nie ma problemu.
Byłaś naprawdę nie do poznania. Prawdziwie… nie do poznania.
Dobra.
Mam pomysł na naszą następną kasetę.
Nie mogłam zasnąć.
Nerwy. Amfa.
- Opowiedzieć ci? - Tak, ale później.
- Może być? - Jasne, też mam swoje sprawy.
- Jeśli cię już nie zobaczę – powodzenia. - Z czym?
Wyborami, głuptasie.
Obyście wygrali.
Okej, lecę.
W Stahl and Grunner
produkujemy oryginalne programy w czterech kategoriach:
rozrywka, dla dzieci, poradniki oraz sport i fitness.
Liczę, że tu weszłaby pani.
Co ma pan na myśli?
Odpowiem pytaniem na pani pytanie.
Słyszała pani o The Drain Guru?
No tak, oczywiście.
- Każdy go zna. - Jest popularny.
Pani by go przebiła. Ma pani i umiejętności, i urodę.
Jest pani kimś,
kto jest zawsze mile widziany w domu.
W przeciwieństwie do zatkanej toalety.
Mam nadzieję.
Znalazłaby się pani w każdym magnetowidzie w tym kraju.
Mam już kasetę, która dobrze się sprzedaje.
Oto, co pani proponuję:
profesjonalna produkcja,
wysokie nakłady kaset
i szeroka dystrybucja.
Niech mąż przejrzy z panią ten kontrakt.
I proszę zadzwonić,
żeby wkrótce pani marka stała się powszechnie znana.
Pan Am, Stetson, Sheila.
„Ćwiczyłaś dzisiaj z Sheilą?” „Trenowałam z Sheilą rano”.
„Ja trenuję z Sheilą codziennie”.
Brzmi wspaniale, prawda?
PRODUCENCI PROGRAMÓW WIDEO
- Poszło dość gładko. - Też tak uważam.
Odda mi pan depozyt? Nikt niczego nie zepsuł.
Oczywiście.
Oddałbym go pani wcześniej, ale nie chciałem przeszkadzać.
- Wyglądała na ważną. - Co?
Ta rozmowa. Mężczyzna, bardzo droga aktówka.
No tak, był…
z firmy produkcyjnej.
Zajmują się produkcją i dystrybucją programów wideo.
The Drain Guru.
Pan Aktówka chce zrobić z pani The Drain Guru?
- W mojej kategorii, tak. - A co z pani koleżanką?
Tą z kreatywnym podejściem do umowy wynajmu?
Z niej też chcą zrobić Drain Guru? A może dlatego nie było jej na spotkaniu?
Jeszcze na ten temat nie rozmawialiśmy…
No tak, ale on wie o jej istnieniu?
Jeśli rzeczywiście podziela pani socjalistyczne poglądy swojego męża…
Muszę już wracać do domu.
- Moim zdaniem… - Nie prosiłam o nie.
Gdyby jednak, to myślę, że każdy potencjalny inwestor widzi,
że to pani ma charyzmę.
To panią chcą oglądać.
- To nie pański interes. - Zgadza się.
To pani interes.
Pani cenny kapitał.
Który chce pani ochronić.
Może dlatego panna Kazam razem z panią i kolegą producentem
nie popijała orzeźwiającego soku w części restauracyjnej.
To sok tylko z nazwy. Raczej napój. A pan w ogóle mnie nie zna, więc…
Bóg zna.
Bóg i, jak sądzę, pani mąż.
KANDYDAT W WYBORACH
Musisz coś zjeść.
Jak jem w takim stresie, kończę z rozwolnieniem.
Ja też, ale i tak to robię.
Mam gazetę!
- Jezu. - Rozłącz się.
Jesteś na pierwszej stronie działu stylu Timesa.
Palant chociaż wspomniał o naszej kampanii?
Jest wzmianka.
TRENING Z SHEILĄ
„Rosnące grono odbiorców może o tym nie wiedzieć,
ale cały dochód przeznaczany jest na kampanię jej męża, Danny'ego Rubina,
który daremnie, acz dzielnie, konkuruje z republikaninem Mikiem Schmidtem”.
Daremnie, acz dzielnie.
Wspaniały przekaz.
To Times.
Wspierają tylko własne poglądy.
Wiesz, oni…
od początku chcieli nas zniszczyć. Ale my wciąż mamy się dobrze, prawda?
- Brakuje mi 50 dolców. - Jasne. Już ci…
Zapłacę.
- Dzięki. - Dzięki, połóż to tam.
O Boże.
Cała pierwsza strona. Calusieńka.
Informacje o kampanii przerzucili na drugą.
Wyglądasz świetnie.
Raczej niesamowicie.
Szafa w sypialni ma takie harmonijkowe drzwi.
Jedno skrzydło jest zepsute.
Możliwe, że przeze mnie. Przed chwilą.
Musisz mówić ciszej, Tyler.
Nie wspomnieli o mnie.
To żaden artykuł. Same fotki.
Jej fotki.
Darmowa reklama studia. To się tak naprawdę liczy, prawda?
Nie wspominają o studiu.
Piszą tylko o niej.
Co mówiłaś?
Przestań się wydzierać.
Przepraszam.
Co myślisz o tym mieszkaniu? Jak dla mnie, to jest na wypasie.
Ty i jeszcze rozdrabniacz odpadów? Kurwa, życie jak w Madrycie.
Nie wiem, czy to dobry moment. Coś mi nie daje spokoju.
Jest dość pokojów.
Będzie nam tu dobrze.
Powiedziałam „spokoju”.
Spokoju, a nie pokoju.
Ona nas wykorzysta, a potem zostawi.
Nie wywiąże się z żadnych obietnic…
Skarbie!
Nie. O cholera.
Tyler? O cholera.
Ktoś mnie słyszy?
Niech ktoś zadzwoni na pogotowie, błagam!
- Jeśli ma czas. - Ma czas.
Może znajdzie jakieś kruczki.
Dla Erniego to zabawa. Powie ci, czy to korzystna umowa.
Dziękuję, bardzo mi pomagacie. Tu będzie dobrze.
Zatem…
Ernie powinien wspominać o tym kontrakcie Danny'emu czy nie?
Jeszcze nie.
Powiedziałaś mu o nim?
Powiem.
Wiesz, że masz we mnie wsparcie.
Ale jak ty to sobie wyobrażasz?
No wiesz, jeśli Danny wygra,
to większość czasu będzie siedział w Sacramento,
a wtedy ja skupię się na biznesie tutaj.
On będzie się spełniał tam, a ja tutaj.
Co to za małżeństwo?
Szczęśliwe.
O ile Danny wygra.
Dobra, to już ostatnie.
Chcesz wrócić do domu po więcej?
Sheila! To jest zabronione!
- Jezu. - Jedź!
- Drzwi! - Jedź!
- Dalej! - Boże, Sheila!
Proszę to zgasić.
Wiadomo już coś?
Operacja dobiegła końca. Jego stan jest stabilny. Odpoczywa.
Atak był związany z infekcją kanału słuchowego.
Uwięziona w nim woda wywołała ciężką egzostozę,
- która polega na… - Wiem.
Ma szczęście, że infekcja nie dotarła do mózgu.
Musi zostać na obserwacji co najmniej dwa dni.
Nie ma opcji.
Musimy stąd wyjść dużo szybciej.
Natychmiast.
Przeszedł poważną operację.
Cokolwiek zaplanowaliście, musicie to odwołać, okej?
Pierdolę to. Nie naciągniesz nas, konowale.
Przepraszam. Nie mamy do końca ogarniętego ubezpieczenia.
Księgowość ustali z panią plan spłaty.
Był odrzucony.
Był niedoceniany.
Był brutalnie atakowany przez opozycję.
Był wyzywany od ekstremistów, przestarzałych hipisów,
niebezpiecznych, obcych komunistów. Straszono, że sięgnie po wasze wartości,
portfele i córki.
Nie muszę wam mówić,
jaki jest naprawdę…
ale wam powiem.
Ten mężczyzna, ten olbrzym wśród ludzi,
chce nie tylko ocalić żałosną duszę tej społeczności…
Bracie, moją już uratowałeś.
Sprawiłeś, że odzyskałem wiarę w ten niedorzeczny proces.
Uwierzyłem, że przyniesie coś dobrego.
Spójrz na mnie.
Chciałem wam tylko podziękować za to, że jesteście tu z nami,
a rozryczałem się jak jakaś cipa.
Pozwolisz, że coś powiem?
Chodź tu i mnie uściskaj, dobra?
Danny Rubin!
Kochani, chcę wam tylko powiedzieć, że zajebiście się cieszę,
że mogę dzielić to wyborcze napięcie razem z wami.
I moim przyjacielem, który przybył tu niczym kawalerzysta,
by swoim zapałem i strategią zaprowadzić nas na sam szczyt.
Wio, Silver.
I moją żoną Sheilą. Podejdziesz?
Piękna kobieta, na którą nie zasługuję, z czym się pewnie zgodzicie.
Cóż…
To dzięki jej wierze we mnie to wszystko się zaczęło.
Z całego serca ci dziękuję, kicia.
Brawo.
Okej, dobra.
Koniec smęcenia. Musimy zmobilizować wyborców.
Mierzymy się dziś z poważnym wrogiem.
Wielkimi, spienionymi falami i cudowną morską bryzą.
Przed nami nie lada wyzwanie.
Przydzielę wam zadania.
Pamiętajcie, że jeśli chodzi o wybory lokalne,
obowiązuje tylko jedna, prawdziwie amerykańska zasada:
nikogo one nie obchodzą.
Sprawmy, by było inaczej.
Zawalczmy o głosy!
Martwisz się?
Czy wygramy wybory? Nie. Dlaczego?
Nie sądziłam, że zadzwonisz w środku całego zamieszania.
Chciałem się przywitać, zanim wesprę w wysiłkach moich braci.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Życzysz sobie coś konkretnego na kolację? Myślałam o żeberkach.
Nabrałam ochoty na czerwone mięso.
Brzmi dobrze. Byle dało się je odgrzać.
To może być długa noc.
Może dlatego, że zrobiłam rano test i jestem w ciąży.
Gdzie będzie impreza powyborcza?
W klubie Thoroughbred.
Baw się dobrze.
Postaraj się mnie nie obudzić.
Patrz na tę kolejkę.
To nasi wyborcy, nie Schmidta.
Skąd wiesz?
Musisz patrzeć na buty.
Żadnych butów żeglarskich.
Nie wspominając o widocznym braku pasów smokingowych.
To historyczna chwila.
Planowaliśmy ją w przeszłości, żeby mogła wydarzyć się w teraźniejszości.
- Wiesz, o co chodzi? - Tak.
Ja też.
Mówiłem szczerze, wiesz? O twojej wierze we mnie.
Nie byłoby tego bez ciebie.
Miło, że to mówisz, ale nie mogę się zgodzić.
- Ty jesteś… - Taka prawda.
Miałaś wizję. Byłaś zapalnikiem.
- A ty paliwem. - Patrzcie.
- Się wie, stary. - Patrzcie!
MIKE SCHMIDT DO LEGISLATURY STANOWEJ
Mormoni wynajęli autobus.
I co, kurwa, z tego?
Próbują nas onieśmielić. Wielki dzwon, pusty w środku.
Ilu ich tam jest?
Nie wierzą w antykoncepcję.
To sprawka tego fiuta.
Tu jesteś. Siedzisz tu przez cały wieczór.
Pomagam. Sporo ludzi do wykarmienia.
Ukrywasz się. Sam z chęcią bym się ukrył,
ale wszyscy mnie obserwują, więc nie mam wyjścia.
Boże, wcale nie chcę jeść. Chcę tylko usłyszeć wyniki.
- Robisz bałagan. - Przepraszam.
Wybacz, że coś jem. Też powinnaś czasem spróbować.
Przestań.
Potrzebuję cię. Nie uciekaj ode mnie.
Co? Wycieram tylko ręce.
Zjedz to.
- Nie. - Jedz.
Chodź raz w życiu sobie dogódź. Dla mnie.
- Już jadłam, dziękuję. - Pieprzenie.
Simone miała rację.
- Niby w jakiej kwestii? - Te wszystkie twoje treningi.
Dla kogo to robisz?
Zbierasz siły, żeby mnie zostawić, gdy przegram?
Jesteś bardzo zestresowany.
Możliwe, że najbardziej w życiu.
Rozumiem to.
Kochanie, wszystko będzie…
- Będzie… - Co?
Cokolwiek się stanie, poradzimy sobie.
A jeśli przegram?
Nie stracę w twoich oczach?
Nie przegrasz.
Czyli stracę?
Nie. Tak. To bez znaczenia.
- To zjedz tego jebanego ptysia. - Nie.
- Jedz. - Nie.
Wybacz mi, Sheila. Tak bardzo cię przepraszam.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Jestem okropnym człowiekiem.
- Już dobrze. - A jak nie będzie dobrze?
A jeśli już nigdy nie będzie dobrze?
Już dobrze.
- Zawołam ją. - Nie.
Odpierdol się albo kopnę cię w jaja!
Sheila, mamy tu problem!
Nie dotykaj mnie, gadzie jeden!
W porządku, to moja koleżanka. Możesz iść.
Nie dotknąłem jej. To ona mnie uderzyła.
- Wyjdziemy? - Musimy pilnie pogadać.
- Na zewnątrz. - Słuchaj…
- To nie jest dobry moment. - Ten dupek igra sobie…
O Boże.
Co mu się stało?
To była dziwna noc. Ktoś mi przyłożył.
Miał operację. Musimy wiedzieć, co planujesz,
bo czekają nas spore wydatki.
Jeśli nas wystawisz, jak wszyscy inni, to…
Muszę się położyć. I coś bym zjadł.
To wieczór wyborczy.
Lada chwila ogłoszą wyniki.
Mam dom pełen gości.
My nie mamy domu.
Prawie wynajęliśmy mieszkanie.
Ale została nam tylko bardzo droga dziura w głowie.
A z artykułu w gazecie wynika, że zbijesz fortunę
i nie masz zamiaru się nią z nami dzielić.
Nie jestem taka.
Kłamiesz. Przejrzała cię.
Wiem, że czasem świat wydaje się okrutnym i samolubnym miejscem,
ale nie wszyscy tacy są.
Niektórzy wyznają inne wartości, są życzliwi.
Ty kłamliwa suko. Ona wie, co z ciebie za jedna.
Zawsze wiedziała.
Zaraz ogłoszą wyniki!
Przepraszam, muszę iść. Przepraszam.
To są zwycięzcy.
A to są przegrani. Nie potrafią nawet wygrać lokalnych wyborów.
Z tym właśnie się związałaś.
Przestarzałymi ideami.
FALA TO NASZE ŻYCIE
Niepopularnymi. Niechcianymi.
Wymęczonymi.
Kompletnymi frajerami.
Ty też taka jesteś. Właśnie tu. Właśnie teraz.
Pociągnęli cię na dno. Zatopili.
Jesteś skończona.
Odpuść sobie. Skończ z tym.
Spasiona, jebana frajerka. Jesteś na dnie, skończona.
Cholera. Przepraszam! Daj nam minutkę!
Nie masz minuty. Zaraz wybuchniesz.
Rozumiesz to? Zaraz wybuchniesz.
- Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem… - Wychodź.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Greta pokazała mi tę twoją umowę.
- Wygląda dobrze. - Tak.
Z chęcią go z tobą omówię, kiedy indziej.
Na moje oko wygląda dobrze.
Już dobrze.
Przepraszam.
To napięcie wywołało w nas, wiesz.
Są już wyniki? Wygraliśmy?
Tak mi przykro.
Jesteś żałosna. Utknęłaś tu i jesteś żałosna.
Jest ci smutno, kocie?
Wsadź sobie ptysia w dupę.
Może gdyby wygrał, byłoby inaczej.
Byłabyś szczęśliwa, świętowałabyś. Ale nie wygrał.
Jest frajerem. Słabym, żałosnym frajerem.
O Boże. Czy to…
O Boże.
Przynajmniej mogę liczyć na żonę.
A nie, przepraszam, nie mogę.
Bo znowu zostawiła mnie samego.
Jest taka sama jak reszta tego cholernego kraju.
Przykro mi. Mieliśmy nią uczcić zwycięstwo.
Na pocieszenie też się nadaje.
Też bym się nie chciał z nami zadawać.
Reagan i jego przydupasy będą wiecznie wygrywać.
- Bo ludzie odrzucają… - Prawdę.
- Nikt już nad tym nie panuje. - Tak.
- To okropne. - Świat ma przesrane.
Żartujesz sobie? Oceany…
Powietrze! Daj spokój. Tylko nam na tym zależy.
Nieważne, że jesteśmy dobrzy.
Jebać to. Jesteśmy zajebiści.
Nieważne. Wszyscy mają to w dupie.
Niechodliwi frajerzy.
- Do tego to się sprowadza. - Niechodliwi?
To puste słowo. Sztuczny twór.
- Nie. - Nie?
- Źle do tego podeszliśmy. - Źle.
- Już na starcie. - Błąd na starcie.
Nie możemy współpracować z systemem.
- Musimy działać poza nim. - Poza systemem.
Potrzebujemy grupy ekspertów.
Nazwiemy się „Kampanią na rzecz Zjednoczonej Mobilizacji…”.
- „Demokratycznego Ruchu…”. - Nie.
- „Wsparcia”. - Nie, ”Koalicji”.
- „Koalicją Demokratyczną”… - Koalicją. Demokratyczną…
- Kurwa! - Lojalną? Nie!
Kurwa!
- Czemu to takie trudne? - Nie umiem wymyślić nazwy.
- Przepadło, odpuść. - Po prostu…
Mamy mnóstwo czasu. Coś wymyślimy.
- Myślimy na zbyt małą skalę. - Oczywiście, że tak.
- Zbyt małą. - To miasto jest za małe.
- Jebać to miasto. - Dla ciebie stan jest za mały.
- Jebać miasto. Stan. Jebany… - Rozumiesz?
Skala krajowa.
Nie, żadna skala krajowa.
- Skala międzynarodowa! - Jerry.
- Międzynarodowa, kurwa. - Międzynarodowa.
MODELOWANIE Z SHEILĄ
Spójrz na mnie. Spójrz na mnie. Tak!
Napisy: Daria Okoniewska