Danny Rubin, kandyduję do legislatury stanowej.
- Tata, TV! - To moja żona Sheila
- i córka Maya. - Tak, tatuś jest w telewizji.
Słyszałaś? Powiedziała: „Tata, TV”. Słodka jest, prawda?
Tak.
Hej, kicia.
To twoja zasługa.
Powinnaś być z siebie dumna.
To pewnie jakiś twój fan.
Sprawdźmy.
- Halo? - Halo?
Czy to siedziba sztabu pana Rubina?
Mogę spytać, kto dzwoni?
Oczywiście. Maggie z księgowości stacji KTSD.
Jak się pani miewa?
Dobrze.
Mamy problem z państwa czekiem.
Nie możemy go zrealizować.
To zapewne błąd ze strony naszego biura.
Zaraz wyślę pani kolejny.
Świetnie. Proszę z tym nie zwlekać,
bo nie chcielibyśmy ściągać spotu z anteny.
Zaraz się tym zajmiemy. Przepraszam za zamieszanie.
DZIENNIK
DANNY I SHEILA RUBINOWIE
GOTOWI ZAPEŁNIĆ NOWE GNIAZDO
ODWIEDŹCIE NAS!
Suka będzie wniebowzięta.
Tanya? Mówi Sheila.
Cześć! Słyszałaś, że jestem w ciąży?
Tak. Dostałam kartkę. Jest piękna. Dom też, i wy.
O Boże, prawda?
Cieszę się razem z wami.
Mamy wspaniałe życie. Co słychać u ciebie i Danny'ego?
Nie najlepiej. Dzięki, że pytasz. Przydałaby nam się wasza pomoc.
Nienawidzimy Los Angeles. A przynajmniej kiedyś nienawidziliśmy.
Nic się nie zmieniło. To miasto pozerów i sprzedawczyków.
W tym tygodniu mamy już trzy spotkania.
Jak ten grill w Pacific Beach, na którego przyszło pięć osób?
Pięcioro wyborców.
Ci z LA na ciebie nie zagłosują, choćby nawet potrafili czytać.
Jer ma rację, kicia. Czas ucieka.
A ja będę go marnował, całując dzieci i ściskając dłonie ludzi spoza okręgu?
Jeśli chcesz pojechać do La-La Landu i odwiedzić Loni Anderson, to proszę.
Ale dopiero po wyborach.
Nie możemy się rozpraszać.
Nie pozwolisz, żeby ten gnój to popsuł.
Ja też nie przepadam za tym miastem,
ale tam mieszkają ludzie z pieniędzmi.
W ciągu jednej imprezy zbierzesz więcej niż przez miesiąc grillowania w San Diego.
Lepiej wykorzystasz swój czas i energię.
Nabieramy rozpędu. Nie możemy się zatrzymać.
Świetny trening.
Cześć! Znaczy co tam?
Dawno cię tu nie było.
Tak. Przepraszam.
Kumpel przegra nam więcej kaset, tylko potrzebujemy okładki.
Pokombinowałem i mam kilka propozycji.
Zobacz, czy któraś cię rajcuje.
Nie owijaj w bawełnę.
Ale z krytyką też nie przeginaj.
- Są świetne. - Serio?
To znaczy…
Fajnie, że ci się podobają.
- Szczególnie ta. - To moja ulubiona.
Jeśli mam być szczery, ta druga to kompletne gówno.
Po prostu… czegoś takiego się nie spodziewałam.
Jest naprawdę ekstra.
Dwa patyki na pierwszą partię. A może od razu cztery?
Zejdą na pniu.
Nie masz tyle.
Zostało ci ledwie parę groszy. Co ty sobie myślisz?
Muszę wyjechać na kilka dni.
- Liczyłam, że Bunny… - Wyjeżdżasz.
To by się zgadzało.
- Tylko na kilka dni. - Właśnie, tylko na kilka dni.
Kiedy wrócę, ruszymy z tym koksem.
Właśnie, kiedy wróci.
- Pierdolone gówno. - Pomogę ci.
- Poradziłam sobie, ale dzięki. - Nie ma za co.
Spory bagaż.
Na pewno tylko na weekend?
Lubię mieć wybór.
I nosić gacie. Słyszałeś o nich?
Planujesz odwiedzić rodziców?
Danny byłby zachwycony.
Nie rozmawiam z nimi.
W wielu sprawach Danny jest ode mnie mądrzejszy.
Ma szerszą perspektywę, przemyślane poglądy.
Ale ma też swoje martwe punkty.
Miłego weekendu, Jerry.
Co ty zrobiłeś?
Jak coś robić, to porządnie.
- Ile to kosztowało? - Spokojnie, luzik.
Nic nie kosztowało.
Kolega biegacz mi pożyczył. Uratowałem mu życie.
Okazało się, że to tylko skręcenie, ale to ja przyniosłem mu okład.
Wsiadaj.
No chodź.
Z drugiej strony.
- Super, nie? - Podoba ci się?
Mam robotę, więc…
Szerokiej drogi.
Trzymaj się, Jerry.
Happy birthday to you
Dziękuję wam.
Dziękuję, kochanie.
A życzenie?
- Jestem na to trochę za stary. - Na to nigdy nie jest się za starym.
Dobrze.
Życzę sobie zdrowia dla mojej rodziny.
Nie na głos, to przynosi pecha.
Jeszcze w tym roku,
kiedy osiągnąłeś wiek, w którym odszedł twój ojciec.
Jesteśmy rodziną wierzącą, a nie zabobonną,
ale ostrożności nigdy za wiele.
Dziękuję, matko.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, OJCZE
Proszę, zjedz sobie tort.
Ktoś jeszcze chce kawałek?
Ja poproszę.
Kto jeszcze? Ktoś chce tortu?
Na pewno nie musisz się załatwić? Teraz masz okazję.
Jesteś piękna.
Co? Nie, wyglądam strasznie.
- Rozczochrana… - Nie, za późno.
Już się uśmiechnęłaś.
Nie cofniesz tego.
Nic nie jest dane na zawsze.
Woda, ziemia, niebo.
Musimy działać, żeby Maya mogła się nimi cieszyć.
To prawda.
Brałeś coś?
Paliłeś trawkę, jak nie patrzyłam?
Tak.
Na haju lepiej prowadzę. Jestem bardziej skupiony.
Przejmę kółko.
- Tak? - No.
- Jak chcesz. - Chodź, kochanie.
Chwila!
Wpuść mnie.
Już.
Idę popływać.
Dołączysz się?
Raczej nie.
Przypomnij mi, żebym już więcej nie jadł tych chili-dogów. Nie służą mi.
Witamy w raju. Patrzcie pod nogi.
Dom zbudował gość, który przeżył Holokaust – Joseph Solokoff.
Po tym mrocznym okresie życia
potrzebował skąpać się w świetle, co daje się wyczuć
w jego kalifornijskich projektach, ich kipiącej życiem zmysłowości.
Joni Mitchell mieszka w domu jego projektu.
- To prawda. - Pewna informacja.
Niesamowite…
…jak pretensjonalni się staliście.
Ile on ma tych naszyjników?
Lepiej miejcie oko na Mayę. Nie ma tu barierek.
- To część filozofii Solokoffa. - Tak jest.
To dosyć strome zbocze.
Wiem, czasem dopada mnie lęk wysokości.
- To zabawne. - Serio, poważna sprawa.
Fajnie, że wpadliście.
Rozpaczliwie trzyma się krawędzi, żeby w końcu odpuścić i spaść w przepaść…
Dwadzieścia trzy metry. A na dole żerują pumy.
- Co? - Reszta świata ma barierki.
Ale my nie.
Pozostajemy dzicy, nieposkromieni.
Odpychający i zaniedbani.
Z każdego poziomu roztacza się inny widok.
Czy któryś z nich ma łazienkę?
Wszystkie.
- Na każdym jest łazienka. - Mamy łazienki.
To była długa podróż. Oby była tego warta.
- Zaraz wrócę. - Chodź, skarbie.
Co tam?
- Co tam? - Co słychać?
Nada mucho. Malowanie, szlifowanie.
- Żyjesz jak w bajce. - Idzie jak po maśle.
Co słychać, mordo?
Masz robotę? Duplikujemy? Pierwszą partię już kończę.
Przydałaby mi się jakaś kasa.
Niestety nie.
Kurek z kasą się przytkał.
- Trzeba poczekać. - Stary…
Wiem, mordo.
Zapytam gości od porno, czy nie mają dla mnie roboty.
Nie lubię tego robić. Jestem chrześcijaninem, stary.
- Dusza mi cierpi. - Kumam.
To o duszy, nie chrześcijaństwie. Jestem buddyjskim ateistą.
Stary, modlę się jak pojebany.
Ale wszystko idzie nie tak!
Parę tygodni temu przyszedł taki niski koleś
i zamówił dla siebie deskę 5'8".
Tygodniami nad nią ślęczałem, ale wyszło mi prawdziwe cacko.
I wiesz, co się stało?
Koleś zniknął. Wykiwał mnie.
Co ja mam zrobić z deską w takim rozmiarze?
Ja na takiej pływam.
W porządalu.
Niestety nie mam siana.
Panna by mi łeb ukręciła.
Mieliśmy oszczędzać.
Spoko.
Rozumiem.
Jakby co, przyjmujemy karty kredytowe.
Nieważne.
Churro z maryśką? Moja dziewczyna je robi.
Z chęcią, ale muszę ogarnąć parę spraw.
Mądrze, bo dają potężnego kopa.
Nieważne. Nara, stary.
Idź z Bogiem.
Wiesz co?
Z drugiej strony, pachną zajebiście.
Częstuj się, mordo.
Dziękuję.
Godząc się na to i pomagając nam, bardzo przysłużycie się naszej kampanii.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
O Boże, nie umiem przestać.
Jestem taka głodna.
Też tak miałaś w ciąży z Mayą?
Chyba tak.
W tym trymestrze jestem taka napalona.
Biedny Jack.
Zajeżdżam go dniami i nocami, błagając o kolejne numerki.
- Przejrzymy listę gości? - Nie wiem, czy to kwestia
większej ilości krwi w moich żyłach,
czy może to normalne w ciąży, ale pożądanie aż we mnie pulsuje.
Jezu, jest coś, czego nie zje?
…zwierzęcy seks.
Jak dwa kawałki mięcha, rozumiesz?
Odbierzesz?
Nie słyszałam.
Halo?
Kto mówi?
Jasne, chwileczkę.
To do ciebie, Sheila. Dzwoni jakiś Jerry.
Zaraz, to Jerry Goldman? Co biegał nago po kampusie?
- Rany, on jeszcze żyje? - Co nie?
Jerry, tu Tanya. Tak.
- Zgadnij co. Jestem w ciąży. - Daj.
Hej, Jer.
Hej, Sheil. Słuchaj, jest problem.
Cały cholerny dzień siedzę przed telewizorem
i ani razu nie widziałem Danny'ego.
Może akurat przeoczyłeś.
Tego idiotę Schmidta widziałem trzy razy. A naszego spotu nie puścili nawet raz.
Wiesz, co to oznacza?
Walenie konia non stop.
Ten dupek sobie ich kupił.
Zapłacił podwójnie, żeby usunąć nasz spot.
Wybiorę się do tej stacji i powiem im, co o nich myślę.
Nie, posłuchaj.
Pewnie masz rację, ale kiedy jesteś tak wzburzony,
zazwyczaj pakujesz się w kłopoty z prawem.
Wiem.
Nie możemy cię stracić na tym etapie kampanii.
Jesteś dla nas zbyt cenny.
Ja z nimi porozmawiam. Sprawdzę, o co chodzi.
Masz jakiś krem do rąk?
Mam suche ręce.
Tak, jest w łazience.
Dzięki, złotko.
Trafiłaś.
- Wypisałam podziękowania. - Jesteś kochana.
Musisz się tylko podpisać.
Nie lubię z tym zwlekać.
Jak nie zrobisz tego od razu, to potem odkładasz w nieskończoność.
Podobało ci się?
- Słucham? - Przyjęcie.
Starałam się. Wiem, że było skromne.
Świetnie się spisałaś, jak zawsze.
Cieszę się. Chciałam się tylko upewnić.
Mam wrażenie, że coś cię gnębi.
Jakbyś miał zestresowane serce i umysł.
Może z powodu twojego ojca i pewnych wspomnień?
Dziękuję za troskę, ale nie o to chodzi.
Martwię się wyborami.
Wiele zależy od budowy tej mariny.
Jeśli nie wygramy, projekt będzie zagrożony.
Zatem stres, który odczuwam, jest uzasadniony i ma zewnętrzne źródło.
Tak myślałam. Tylko się upewniam.
To musi być jakieś zwierzę. To nie może być ona.
Jakie zwierzę tak by się darło?
Nie jesteśmy w jakiejś dziczy.
Jeśli wierzyć Jackowi, jesteśmy w Serengeti.
O nie. To…
To cała ona.
Co on jej robi?
Skąd mam wiedzieć?
Daj spokój. To było dawno temu. Byliśmy jeszcze dzieciakami.
Wcale nie aż tak dawno.
Jaki był?
Niezapadający w pamięć.
Teraz to…
Dziewczyna się kompromituje.
Myślę, że możemy ich przebić.
No nie wiem. Udowodnij.
Wygląda dużo lepiej.
Myśli, że nie widziałam?
Danny, Sheila, poznajcie moich dobrych znajomych.
Ciekawe, jak się pieprzą. Ta baryła zwala się na nią całym cielskiem
czy może leży na plecach jak manat, a to ona się na niego wspina i…
- Kicia. - Tak?
Ile lat znamy się z Jackiem? Pamiętasz?
Dziesięć albo… Od czasu studiów.
Tak, skończyliśmy studia.
A ja szlajałem się po akademikach.
Też nie umiem liczyć.
Ale uwielbiam łamigłówki. Jestem wzrokowcem.
- To musi być podróba. - Różowy brylant.
Sprawdziłam go.
…lokalni przedstawiciele to podstawa demokracji.
Kto reprezentuje was na poziomie stanowym?
Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji, bo dopiero się tu sprowadziliśmy.
Nie mam zielonego pojęcia.
Nie wiesz?
- Nie. - W porządku. Nie jesteś sam.
Jest wielu postępowych ludzi, zwłaszcza w Kalifornii,
którzy po prostu są leniwi, niezaangażowani.
Na czym zyskują konserwatyści.
Chcę nowego podziału na okręgi wyborcze, reformy systemu pomocy społecznej.
- Dasz wiarę, że… - Dajmy im się napić,
zanim przejdziemy do polityki.
- Dobry pomysł. - Zapraszam.
- Chodźmy po drinki. - Za mną.
Pogadamy później, Brian.
Głosuję na margaritę.
Jezu.
Jest dobrze.
- Przyszło mnóstwo ludzi. - Idzie…
- wprost świetnie. - Jest super.
- O, stary. - Myślałem, że się przekręciłeś.
Na jak długo odpadłem?
Nie wiem.
Zjadłeś całe churro. Nikt jeszcze tego nie zrobił.
Gość twojej postury? Niespotykane.
No, chyba byłem głodny.
Stary, nigdy nie rób tego na głodniaka.
Ale nic się nie martw. Później obgadamy sprawę deski.
Deski?
Nie gadaj, że nie pamiętasz.
Całą noc malowałem na niej twój tag.
Trzy stówki ekstra, ale wygląda jak marzenie.
Spróbuj, są boskie.
Jestem wegetarianką. Moglibyśmy zacząć zbiórkę.
Ziemniaki i ser, bez mięsa.
- Musisz spróbować. - Nie mam ochoty.
Jest już sporo gości, więc myślę, że to dobry moment.
- Sama mogę przedstawić Danny'ego. - Posłuchaj, Sheila.
- …w obieg. - Sheila.
Przepraszam, jeśli nieprecyzyjnie się wyraziłam.
Ale zbieranie datków do kapelusza nie jest najlepszym pomysłem.
Ale…
Przecież wyraźnie powiedziałam, że musimy zebrać fundusze.
A ja powiedziałam, że z chęcią was przedstawię.
Ale nie będziemy stawiać gości w niezręcznej sytuacji.
Ty kretynko. Ona nigdy nie chciała ci pomóc.
Chciała tylko się wywyższyć.
Siła osobistej narracji
sprowadza się do przejęcia kontroli nad naszą najważniejszą opowieścią:
opowieścią naszego życia.
Polityka, przemysł, dyplomacja.
Nie chodzi o to, co robimy, tylko o sposób, w jaki to opisujemy.
Mówiąc inaczej, chodzi o…
Kłamanie. Chodzi o kłamanie.
Wmawiasz ludziom, że nie liczą się fakty.
Wybacz.
Sprzedajesz ludziom bajeczkę, że nie liczą się fakty.
Wybaczcie mojemu koledze. Danny bardzo nie lubi,
kiedy nikt nie zwraca na niego uwagi.
Belinda!
- Mam coś dla ciebie. - Skąd znasz Belindę Westbrook?
Z aqua aerobiku. Ma niewyparzony język.
- Cześć! - Sheila Dale Norton!
- Teraz już Rubin. - No tak.
Wybacz, zapomniałam.
Wyszłaś za tego Żyda hipisa, żeby wkurzyć rodziców.
Ależ ona ma języczek!
To nie było… Ja nie… Nie tym się kierowałam.
Jak zawsze jesteś najszczuplejsza w towarzystwie.
Wiesz, Tanya,
to ja nauczyłam ją wymiotować przed zajęciami z baletu.
Wszystkie to robiłyśmy.
- To okropne. - Racja.
O Boże.
Nie było mi łatwo z tym skończyć.
Na szczęście trafiłam na wspaniałego psychologa.
Doktora Salvatora Amaniego.
Sprawił, że się otworzyłam.
Jesteś gorszy niż Reagan. Naprawdę.
On chciał nas przekonać, że walczył na wojnie,
a nie tylko grał w filmach o niej.
Moja książka nie dotyczy polityki.
Nic nie jest apolityczne. Nic.
Kiedy Reagan nasłał na studentów uzbrojoną Gwardię Narodową,
to było zagranie polityczne.
Na obywateli, którzy pokojowo protestowali przeciwko agresji w Wietnamie.
Zaczyna się. Znowu ten Wietnam.
Nie robisz już tego, prawda? Nie wymykasz się, żeby haftować?
Co? Jezu, w żadnym wypadku.
Takie rzeczy robią nastolatki.
A ja nastoletnie lata mam już za sobą.
Teraz jesteś stara i chora. Jeszcze gorzej.
Doktor Amani uzmysłowił mi, że nigdy nie chodziło o jedzenie.
Chodziło o poczucie kontroli.
Taka prawda. Byłem tam. Ty też.
Póki nie zwiałeś w popłochu,
podczas gdy resztę z nas pobili i aresztowali.
A mimo to błagałeś nas, żebyśmy cię tu zaprosili.
Moja żona was błagała.
To twoja wersja, nie moja.
Dokładnie o tym mówię.
Danny opowiada historię ze swojego punktu widzenia.
Wciągnęłam się w fitness. Aerobik. Prowadzę zajęcia.
To takie uzależniające. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.
Zaraz… jesteś instruktorką?
To jest takie… twoje hobby?
Coś, co wypełnia ci czas?
Nie, to praca. Biznes. Poznałam utalentowaną…
Czemu ja o tym nie wiem?
Może dlatego, że wciąż pierdolisz tylko o sobie.
Byłaś najlepszą baletnicą.
A potem zrezygnowałaś i nikt nie wiedział dlaczego.
- Mieliśmy swoje przypuszczenia. - Już sama nie pamiętam powodu.
Nie twój pierdolony interes.
Rany, wiecie co?
- Sprawdzę, co z Mayą. - Wszystko dobrze.
Ogląda z dziewczynkami bajkę na dużym telewizorze.
Przepraszam.
Ty głupia suko. Przestań, natychmiast!
Przestań!
Nie musisz tego robić. Nie musisz już tego robić.
Dasz, kurwa, radę.
Wiesz o tym.
Dasz radę.
Dasz, kurwa, radę. Dasz radę.
Dasz radę.
Cześć, mamo.
Napisy: Daria Okoniewska