Cześć.
Sheila.
Wejdź.
Nigdy nie sądziłam, że zobaczę cię w Reno.
Jednoręki bandyta? Szczęśliwa noc?
- Albo dzień? Mamy dzień. - Nie uprawiam hazardu.
Wiem, żartowałam.
Zadzwoniłaś.
Wczoraj.
Chciałaś mnie zobaczyć.
Tak, wiem.
- Nie pamiętasz tego? - Pamiętam.
Nie pamiętasz.
Masz rację.
Przepraszam.
Byłaś pijana.
Nie przyjechałem tutaj...
Nie mam żadnych oczekiwań.
Czy zasugerowałam coś konkretnego?
Chciałem się tylko upewnić, że wszystko u ciebie w porządku.
Nie jest w porządku?
Czasami przychodzą takie dni, kiedy nie potrafię.
I dzisiaj nie potrafiłam.
Nie mogłam.
Twoja przeciwniczka, którą chciałaś wykluczyć z gry,
jest tutaj?
Tak, jest tutaj.
A w zasadzie jest wszędzie. Wszędzie tam, gdzie jestem ja.
Dziękuję, że tu jesteś.
Przyznam, że chętnie skorzystałem z możliwości wyrwania się na chwilę,
żeby w końcu na coś się przydać.
Bo przy Marii czuję się bezużyteczny.
Może usiądziesz? Naleję ci szklankę wody.
Nie, to...
- To zbyteczne. - Nie, proszę.
Co się dzieje?
Przestała być sobą.
I boję się tego, tak szczerze, kim okazuje się być w środku.
Próbujemy jej pomóc,
a kościół okazuje jej troskę, ale wszystko idzie w złym kierunku.
Martwię się o... bezpieczeństwo.
Jej i dziecka.
Rozważałeś zwrócenie się po pomoc psychologiczną?
Nie.
Mogłoby pomóc.
Naprawdę.
Pomóc tak, jak nie pomoże Bóg?
Może.
A jeśli Bóg właśnie jej pomaga?
A jeśli sprowadził cię tu, byś usłyszał, że terapia może pomóc...
- A ty jesteś Jego prorokinią? - Dobrze wiesz, że tak.
Nie bez powodu za mną podążasz.
Bóg na pewno będzie jej pomagał. Ale w międzyczasie
czemu nie zaangażować w to specjalisty?
Gdzie miałbym go w ogóle szukać?
Sheila, otwieraj!
Co ty odpieprzasz?
Musimy porozmawiać.
- Przepraszam. - Otwieraj!
- Co? - Przepraszam, naprawdę.
Żartujesz sobie ze mnie? Czy ta umowa to dla ciebie żart? Psikus?
Jesteś osobowością telewizyjną
i rozbierasz się na scenie przed największymi szychami w tej branży?
- To nie tak. - W Hartman są wściekli i zmartwieni,
ale głównie wściekli. I wiesz co? Ja też.
Rozumiem. Ale może jeśli...
Kiedy w Obudź się, San Diego usłyszą, że ich babka od zdrowia świeciła golizną...
- Proszę. - Wracam do domu.
Bliźniaki ledwo co zdążyły zdmuchnąć świeczki na torcie,
a mnie już tutaj ściągają, bo...
Sheila rozebrała się na scenie na Krajowych Targach Zdrowia i Fitnessu!
Nie byłam zupełnie naga.
Nasza niezależność finansowa wisi na włosku, a ty sobie...
To miał być jakiś happening czy to wszystko to dla ciebie jakiś żart?
To nie był żaden żart. Jest mi naprawdę bardzo przykro.
Od początku obawiałam się tego, że masz promować produkt spożywczy,
że to cię przerośnie, biorąc pod uwagę, że nadal jesteś w trakcie leczenia.
Powiedz jej. Powiedz, że się spiłaś, fantazjowałaś o całowaniu Kelly,
obudziłaś się z moralniakiem, próbowałaś wcisnąć dupsko w gorset,
sfiksowałaś, zerwałaś z siebie ciuchy przed publiką,
wlazłaś do wanny ciastek, wyrzygałaś to,
a potem za drzwiami znalazłaś zrozpaczonego kochanka,
co w 80% jest twoją winą, bo wystarczy, że ktoś cię dotknie,
a zaczyna gnić i czeznąć.
A ona ma wracać do domu i zapomnieć o „firmie”,
zanim sama też zgnije i sczeźnie!
Greta.
Miałam nawrót... taki mentalny.
Ale to się zdarza w procesie zdrowienia, to było tylko chwilowe potknięcie.
Już się nigdy nie powtórzy.
Obiecuję.
Jesteśmy w tym razem.
Razem.
Pogadam z ludźmi z Hartmana i zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Na pewno się trzymasz?
Tak.
W porządku, już sobie poszła.
- Przepraszam. - Wygłupiłem się, pójdę już.
Nie musisz iść.
Jeśli będziesz mnie potrzebował...
To co?
Co powinienem wtedy zrobić?
Brawo. Wydzwaniasz po pijaku do chłopaka jak nastolatka.
I chcesz go przelecieć tuż po tym, jak pieprzyłaś coś o Bogu i jego żonie.
Co jest z tobą nie tak?
Nic. Nic nie jest nie tak,
bo właśnie taka naprawdę jesteś.
Zimna, tłusta, obwisła frajerka. Jesteś bezwartościowa. Jesteś śmieciem.
Zima, wiosna, lato czy jesień.
- Przytul mnie, palancie. - Jasne, przepraszam.
Och, skarbie.
Jak dobrze, że zadzwoniłeś.
Nie wyglądasz dobrze.
Ale się zgrzałam w tym autobusie.
- Masz klimę? - Tak, jest włączona.
Greta ma rację. Wygłupiłaś się,
świecąc tym swoim pomarszczonym, obwisłym ciałem przed ludźmi z branży.
Teraz wszyscy się gapią, bo masz sutki jak zwiędłe rodzynki.
I pewnie czuli, jak śmierdzi ci z cipy.
Podział opieki pół na pół nie stanowiłby problemu,
ale właśnie zacząłem dość wymagającą pracę.
Z chęcią pomogę.
W końcu pobędę z moją kochaną bratanicą.
Musiałam wyrwać się z Filadelfii. Małe miasto, ciasne umysły.
I wszystko przypominało mi o Jacku,
który, nie żartuję, zastawił mojego Nikona F3.
Jak mam niby zarobić na życie jako fotografka bez aparatu?
Musiałam zamknąć studio, gdzie spałam.
Zamieszkałam z Tonym. Pamiętasz go?
- Nie. - Nie znał nut,
a teraz zarabia grą na fortepianie.
A kiedy Misty poszła na studia, zajęłam jej pokój. I było mi tam dobrze.
Ale wtedy zaczęłam pracę na recepcji u dentysty,
a oni chyba chcieli, żebym zaharowała się na śmierć.
Wolne tylko w soboty i niedziele.
Więc mówię im: „Nie widzicie w tym problemu?”.
Ale wtedy zadzwoniła Misty, że potrzebują opiekunki akademika
i że mam przyjeżdżać. Więc przyjechałam i było super.
Ale przecież nie będę przestrzegać tych samych zasad co studenci.
No wybaczcie. Nie miałam tam żadnej swobody.
Więc cieszę się, że tu jestem
z moim bratem, za którym strasznie tęskniłam.
Przepraszam, Deb.
Naprawdę przepraszam, że przez ostatnie lata się oddaliliśmy.
Dziesięć lat.
Nie winię cię, Danny.
Sheila utrudniała nam kontakty.
Ale teraz jesteśmy tutaj, razem, i tylko to się liczy.
Pomogę ci przez to przejść. Przejdziemy przez to wspólnie.
Ja cię kręcę!
A co to za duża dziewczynka przede mną stoi?
To nie może być moja malusia, tyciusia Maya.
Ależ ty urosłaś! Masz z 11 lat?
- Sześć. - Nie może być. Chodź tutaj.
Będziemy się świetnie bawić. Masz moje słowo.
AEROBIK DLA ZAAWANSOWANYCH
Po co ci ten trening? To koniec.
Z Obudź się, San Diego zostanie Dobranoc, Sheila.
No dobrze, panie i panicze.
Zaczynajmy.
Łagodnie i powoli.
Na boki.
Delikatne podskoki.
A teraz się kołyszemy.
Płynnie, spokojnie.
Jak bryza w koronach drzew.
Krążenia ramionami, płyniemy przez jezioro.
Wolniej.
Spokojnie, bez pośpiechu.
Wszyscy patrzą tylko na ciebie.
Tego chciałaś, prawda?
Sława przyciąga baczne spojrzenia, więc spraw, by ten widok ich cieszył.
O rany.
Ale chyba już po ptakach,
skoro wszyscy już widzieli, jak wylewasz się z gorsetu
jak ciastka z rozsadzonej puszki.
No cóż. Szkoda. Smuteczek.
Sheila?
O nie.
Nie miałem przyjeżdżać?
Nie, nie o to chodzi.
Po prostu nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.
Jestem trochę rozbita.
W zasadzie jestem bardzo rozbita.
Chodź do mnie.
Już dobrze.
Zabiorę cię na obiad.
Obiad gotowy.
Fasolka wygląda pysznie.
To i to.
Proszę.
- Czy to... - Kugel według przepisu babci?
Żebyś wiedział.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz jadłem...
Jeszcze to. I uzupełniłam zapas napojów.
A w zasadzie ulepszyłam.
Nie pijemy takich rzeczy.
Ale dobry! Pycha!
W końcu to wysokofruktozowy syrop kukurydziany.
No dobrze. Wcinajcie.
Cholera.
Wybacz, Maya.
Zapomniałam o waszym wegetarianizmie.
Nie przepraszaj. Nic nie szkodzi.
Zawsze pochłaniałeś tyle mięsa.
Daję słowo, że w moich wspomnieniach z dzieciństwa
widzę cię bez koszulki i z nóżką kurczaka w ręce.
Uwielbiał odrywać mięso od kości.
- Nie. - Ten wegetarianizm to pomysł Sheili?
To była wspólna decyzja.
Ale bardziej chodziło o środowisko niż dobro zwierząt.
Kolejny sposób, by kontrolować dietę i ciebie.
Mówię tylko, że to twoje życie...
od teraz.
Mogę trochę? Proszę.
Odrobinkę.
- Debbie. - Wiesz...
- Więcej! - Maya.
Dobrze, wystarczy.
Za słodkie napoje i tłuste mięsa.
Jesteś Rubinem z krwi i kości.
Są pyszne. Słowo.
Tak wyglądają, tylko...
Lubię wybierać. Ustalone menu to dla mnie nowość.
Pomyśl, że ktoś cię prowadzi,
z dogłębną wiedzą i troską,
przez spójne doświadczenie.
Szef kuchni poświęcił czas, by próbować, eksperymentować,
zważyć wszystko co do grama,
żebyś pod koniec posiłku była syta, ale nie przejedzona.
Zrelaksuj się.
Nie musisz myśleć.
Rozkoszuj się.
Dobre?
Genialne.
Tak się cieszę, że przyjechałeś.
Ja również.
Ten dzień...
Ten dzień dał mi w kość.
Słucham.
Mogę dokładkę?
Nie, nie możesz. Pora do łóżka.
Zostaw miejsce na to, co ugotuję jutro.
Leć umyć zęby.
Jak się czujesz?
Świetnie. Najedzony. Było naprawdę wspaniałe.
Nie. Ty, Danny. Tak serio, jak się czujesz?
Dobrze. W porządku.
Próbuję poukładać sobie tę wspólną opiekę nad dzieckiem.
Wykręciła ci niezły numer.
Nie no...
Udupiła cię.
Troszkę tak.
I jesteś taki samotny.
Jestem.
Już dobrze, jestem tutaj.
Masz rację.
Po prostu ciężko mi przyznać, że jestem tak bardzo samotny.
Widziałam w korytarzu ulotkę, że organizują jakąś hawajską imprezę.
Zapowiada się fajnie.
- Ja zajmę się Mayą, a ty idź. - Nie.
- To po co tu jestem? - Oni imprezują co noc.
Żadna nowość.
Ani zabawa, bo wszyscy tam są wredni.
- Wszyscy są wredni? - Tak, wszyscy.
Poszedłem tam z otwartym sercem i umysłem...
A może się boisz?
Wcale się nie...
Nie boję się imprezy, dobra?
Jeśli mi nie wierzysz, to sama się przekonaj.
Wiedz tylko, że jeśli ktoś nosi girlandę z kwiatów,
to wcale nie znaczy, że żyje według zasad aloha.
A później, nie wiem, jakimś cudem stałam tam naga?
- Tak. - Przepraszam.
- Nie chciałem... - To nie było zabawne.
- Nikt się nie śmiał. - Nie no, wiem.
To musiało być straszne. Ale też przezabawne.
Przestań.
- Okropne przeżycie. - O Boże.
Przepraszam, rozumiem.
Ale gorsety na targach fitnessu?
W którym wieku oni żyją?
Może trzeba było nimi wstrząsnąć.
Ale nie po to tu przyjechałam.
Chciałam pchnąć do przodu moją karierę.
Restauratorzy też mi zawsze mówią, że powinienem zrobić kolejny krok.
Otworzyć własną knajpę.
Ale... nie.
Nieważne. To nic ciekawego.
Nie no, powiedz mi.
Po prostu...
Nie dlatego zająłem się tą branżą.
A dlaczego?
Dzień dobry, słonko!
Mam wieści i smoothie.
- Cześć. - Dzień dobry.
Już idę.
- Cześć. - Nie uwierzysz,
ale udało mi się odratować umowę z Hartmanem.
To wymagało wyższej dyplomacji.
Mogę się poklepać po plecach. Spisałam się.
- Tylko jest mały problem... - Myślałam o tym wczoraj
i ja też chciałabym ci coś powiedzieć.
- Siadaj. - Mam się bać?
Nie, wszystko dobrze.
Spodoba ci się.
Po prostu się rozluźnij.
Chcę wrócić do podstaw.
Tego, co mnie zainspirowało, żeby zacząć.
Te targi. Te ciastka.
To nie jest mój cel. Nigdy nim nie były.
I ta regresja, która mnie dopadła, to był znak.
Nie potrzebujemy Hartmana. Pójdzie nam lepiej bez nich.
Co ty masz na myśli?
Czy ty masz gościa, o którym...
- Cześć. - Hej, wyjdź.
Carlosie, to jest Greta, o której tyle ci opowiadałam.
Same dobre rzeczy.
Cześć. Wybacz mój strój.
Czyli to tym się zajmowałaś?
Ukrywaniem go tu cały czas?
- Ukrywaniem? - Co? Nie.
- Nie. - Musimy porozmawiać.
We dwie.
Proszę, proszę.
Gównianie się bawiłaś na gównianej imprezie?
Bardzo mi przykro, Danny. Ale bawiłam się przednio.
Wszyscy byli tacy mili i przyjaźni.
To naprawdę zabawowa ekipa.
Może masz inne doświadczenia, bo jesteś kobietą.
Może.
Ponoć ciągle trujesz o segregowaniu śmieci.
Troska o planetę to trucie?
Nieźle. Naprawdę nieźle.
Może problemem, mój głuptasie, jesteś ty.
Ale to nie całkiem twoja wina.
Dobra, wystarczy na dziś tych sponsorowanych margaritą mądrości.
Mama cię rozpieszczała.
Błagam cię.
- Wiesz, że to prawda. - Wcale nie.
Piała peany po wszystkim:
jak podziękowałeś albo podtarłeś sobie pupę.
Więc mylisz pochwałę z miłością i dlatego tak się zachowujesz.
Pieprz się.
A twoje małżeństwo tylko potwierdziło tę potrzebę bycia podziwianym.
Skoro zdobyłeś aprobatę tej chudej pizdy...
Dobra, wystarczy już tego.
Cofam to ostatnie.
- No. - Nie chcę się kłócić.
Chcę pomóc.
Tatusiu.
Zajmę się tym, idź biegać.
Okej, super.
Pozwalasz jakiemuś facetowi, którego dopiero co zaczęłaś bzykać,
wywracać wszystko do góry nogami.
To moja decyzja, moja inicjatywa.
On mnie tylko wysłuchał, co też mogłabyś czasem robić.
Nie zniosę twojej kolejnej inicjatywy.
Rzuciłam wszystko na szalę, a ty teraz...
To dla mnie więcej niż biznes.
To moje życie.
Ja uosabiam Body by Sheila.
Nigdy nie będę twoją partnerką.
- Nie to miałam na myśli. - Wiesz, z kim rozmawiałam?
Kelly Kilmartin.
Nie mogła uwierzyć, że uratowałam umowę z Hartmanem.
Podziwia moją żyłkę do interesów.
Blondyna jest wygadana.
Jest też pijaczką i kłamczuchą.
Spędziłam z nią tutaj sporo czasu
- i musisz wiedzieć, że... - Jest muzą i profesjonalistką.
Nie chcesz działać z Hartmanem. Dobrze.
Bo ona chce.
Halo?
Pan Rubin?
Przyszedłem porozmawiać z żoną. Jest już dziewiąta. Nie macie otwarte?
Pozwoliłam sobie na małe spóźnienie, bo moja szefowa wyjechała.
No tak, wiem.
Wyjechała na...
- Krajowe Targi Zdrowia i Fitnessu w Reno. - Tak, Reno.
Wiedziałem. Cholera.
- Szlag. - Wszystko w porządku, panie Rubin?
Mów mi Danny.
- Dziękuję. - Mogę zostawić jej wiadomość?
Teraz?
- Tak, wybacz. To dość pilne. - Jasne.
No dobrze. Zacznę od...
„Sheilo, wszystko już zrozumiałem.
Nie w sensie pojmowania wszechświata, per se”.
To są dwa słowa: „per” i „se”.
Wiem, jak się to pisze, Danny.
Jasne. Przepraszam. Gotowa?
„Zrozumiałem, o co chodzi z ćwiczeniami.
Miałaś rację od początku do końca.
W kwestii fitnessu i zdrowia. Sheilo...”.
Nie pisz „Sheilo” za każdym razem.
Na tym etapie mówię to już tylko dla rytmu.
- Jasne. - Dobrze.
„Wpadłaś na trop czegoś wielkiego i ważnego.
Wiem, że to wiesz, ale teraz ja również to wiem.
I nie jestem zazdrosny, nie próbuję ci zagrozić,
nic z tych rzeczy.
Gdybym cię słuchał,
może zrozumiałbym, jakie to było dla ciebie ważne
i szybciej odnalazłbym szczęście.
Dostrzegłbym to. I dostrzegłbym ciebie.
I kto wie? Może ułożyłoby się nam inaczej”.
Wybacz, zaraz będzie jeszcze dziwniej.
Nadążasz?
- Tak. - Okej, super.
„Wiem, czemu przeleciałaś Johna Breema”.
Możesz to zapisać. Śmiało.
„Wiedziałem, czemu on pieprzył ciebie, ale teraz rozumiem już obie strony.
W pewnym sensie, a może we wszystkich, znalazłaś w nim słuchacza.
A ty jesteś przenikliwa, Sheilo”.
To „Sheilo” możesz zapisać. To jest akurat ważne.
Jasne.
„Nie wybaczam ci. Nigdy nie wybaczę.
Ale wiedz, że teraz już rozumiem.
A moim zdaniem to już coś,
może to jakiś początek”.
Koniec wiadomości.
Może...
Może wybralibyśmy się kiedyś na kawę?
To chyba nie najlepszy pomysł.
Ale może.
Może tak.
Cześć.
Przepraszam.
Chciałem ci powiedzieć...
Pomyślałem, że ci powiem.
Przepraszam w imieniu kościoła.
Ich podejście do twojego zdrowia,
twojego leczenia, było być może błędne.
Uświadomiono mi, że istnieją inne rozwiązania.
Uświadomiono?
Psychiatra. Umówiłem ci spotkanie na jutro.
Co zrobiłeś?
Z polecenia, jest świetnym lekarzem.
Masz mnie za wariatkę?
Uważam, że pomoc specjalisty...
Nie! Nie ma mowy.
Nie jestem wariatką.
I nie wierzę, że mogłeś...
Nie!
Na mnie lepiej leży.
Kelly i Greta: szefowe, laseczki i najlepsze kumpelki.
Straciłaś ją. Jedyną stałą w twoim życiu.
Co ty bez niej zrobisz?
Poradzę sobie.
Mam pracę w telewizji.
I mam chłopaka. I mnóstwo fanów.
Chwilowo. Jeśli myślisz, że poradzisz sobie
bez jedynej przyjaciółki, która naprawdę w ciebie wierzy,
to jesteś tłustsza, niż sądziłam.
Tłustsza? Pomyliłaś słowa.
Nie ja ustalam zasady.
Nie chcę z tobą więcej rozmawiać. Możesz już odejść.
Siedmiodaniowy posiłek z Carlosem i już wystawiasz przyjaciółkę za drzwi.
Nie chcę się wściekać!
Skończyłaś z tym.
Chodzisz na terapię. Dochodzisz do zdrowia.
Bo dochodzę do zdrowia!
Mnie to wygląda inaczej. Trzymasz się ostatkami sił
i tylko czekasz, kiedy wybuchniesz.
Tak jak ci wszyscy widzowie na pokazie,
kiedy postanowiłaś otworzyć swój kredensik
i pokazać im starą, wyszczerbioną porcelanę.
Pomóc pani z walizkami?
Dziękuję, poradzę sobie sama!
Napisy: Daria Okoniewska