Najpierw zagramy ze scenariusza,
a potem możecie poimprowizować.
Zabawcie się.
Dzięki, Charlie. Dzięki, Money.
Jak ten przepychacz?
- Może z drewnianą rączką? - Załatwię to.
Dzięki.
Christine ma mieć perukę w popielatym czy złotym blondzie?
Popielata jest domowa.
- Jasne! - Dzięki.
Świetna kurtka. Zazdroszczę.
Nie biegamy na planie! Dzięki. Wygląda super.
- Slajdy. - Super.
- Lepszy? - Jak prędko! Idealny.
Dziękuję.
- Robimy próbę? - Też ją nagrajmy.
Okej.
- Rosie, nagrywamy próbę. - Dobra!
Proszę państwa, witamy na planie serialu Kto robi kolację?!
- Powiesz to? - Chętnie!
Dźwięk!
I... akcja!
HACKS
Dobrze.
- Zamknij oczy! - Już zamknęłam!
- Poradzisz sobie? - Tak.
Możemy to jeszcze przewiesić.
- I skręcić światła. - Pokażcie!
Proszę.
DEBORAH VANCE KLUB KOMEDIOWY
Planowaliśmy inną nazwę,
ale to ma sens.
- Chyba że wolisz tamtą? - Nie.
Jest idealnie.
Udało się wam, zdolni dranie!
Jestem dumny, że dla was pracuję,
ale w czerwcu potrzebuję urlopu na Mille Miglia.
Amatorski wyścig klasycznych wozów we Włoszech.
- Nie! - Nie!
Dobra. Pojeżdżę sobie szybko na miejscu.
DIVA WIELKIE OTWARCIE
Miłego wieczoru otwarcia! Gratuluję nowej fuchy.
Dzięki, kocie.
Teoretycznie jestem szefową sali,
ale zmienię nazwę stanowiska na "Mamuśka".
Bardziej do mnie pasuje.
Kumam.
Też wolę tytuł Concierge’a Stylu Życia od "gosposi".
Deborah się zgodziła i jeszcze dała mi podwyżkę.
Z mojej pensji!
Zapraszam na scenę naszą divę, Deborah Vance!
Moja mama! Moja mama.
Dziękuję, miło was widzieć.
Najpierw przypomnę, że nie byłoby nas tu,
gdyby nie genialny Marcus Vaughn.
Wymyślił to miejsce i bez niego by nie powstało.
Ja też nie zrobiłabym bez niego wielu rzeczy.
Dziękuję.
Mój synek!
- Mój synek! - Nieważne.
Niedawno młody rockman, który oszalał na moim punkcie,
powiedział, że przyciągnęłam do Las Vegas nowych rezydentów.
Twierdził, że miasto mnie potrzebuje.
Ale tak naprawdę to ja jego potrzebuję.
Mówiono mi, że jestem za głośna
i tandetna,
ale tu przyjęto mnie jak nigdzie indziej.
Żadne miejsce na świecie nie może się równać z Las Vegas.
A ja nigdzie indziej nie czuję się jak w domu.
Dlatego powstała Diva.
Tu możecie być bezwstydnie sobą,
bo to miasto jest jedyne takie na świecie.
Witajcie w Divie, miłego wieczoru!
Ochrzcijmy tę budę!
Nikt o to nie prosił.
Nie musieliście. Jestem burmistrzem!
O żesz kurde!
Krwawię! Znowu ciachnęłam tętnicę.
Za dużo tej krwi. Boże!
Strasznie sika!
Zostawcie mnie! Precz. Dziękuję wszystkim.
Nas nie zabierają na integrację.
Bywałem tam. To nic wielkiego.
Bufet, eleganckie drinki, czasem tancerki egzotyczne.
Dobrze, że można zostać w pokoju.
Kurwa.
To do mnie.
Kurde, wąglik! Wąglik!
Dzwońcie do MSW!
Serio? Co was opętało?
Starte landrynki.
- Słodkie jak twoja matka. - Odczep się od niej!
Jaki zestresowany! Odpoczniesz na wyjeździe integracyjnym.
Jimmy nie jedzie. Nie zabieramy miękiszonów.
Tak mi przykro!
I tak nie chcę jechać.
W końcu zostawię kanapkę w lodówce
i nikt nie wytrze w nią swoich jajec.
Spierdalajcie. Spierdalajcie.
LAS VEGAS
Carbone i lunch z Martini! Super!
- Zamów, co chcesz. - Oczywiście solę!
Super wieści: stacja nie ma uwag do pilota.
- Są zachwyceni. - Świetnie.
Choć proszą, żeby aktorki więcej się uśmiechały.
Gratuluję.
Dzięki.
- Dzięki. - Za trzy miesiące.
Świetnie, bo chcę jak najprędzej lecieć z tobą do Europy.
Jeśli masz mieć autorytet jako szefowa, musisz spróbować prawdziwego pieczywa.
Jestem gotowa.
Wszystko gra?
Tak. Ale musimy porozmawiać.
Okej.
Nie wycięli mi tego guza w całości.
I są przerzuty.
Boże.
Może nie powinnam pić przez tyle lat
napojów z progesteronem, które firmowałam.
Smak tahitańskiego grejpfruta był boski.
Jak będą cię leczyć?
Chcą zacząć od razu.
Dzwonię po Ronniego.
Jedźmy tam.
Lunch nieważny.
Teraz się wkurzysz.
Już się wkurzyłam.
Nie wezmę chemii. Nie chcę.
Wiem, że to trudne, ale nie będziesz sama.
We wszystkim cię wesprę.
- Jestem do dyspozycji. - Nie zrobię ci tego.
Co ty mówisz?
Wiesz, że wszystko załatwiam po swojemu.
Dotarłam na szczyt.
Zrobiłam najlepszy występ w życiu. Rekordowy.
- Dlatego tak ci zależało! - Tak.
Lepiej już nie będzie. Chcę odejść w chwale.
Wiem, że to szczyt zawodowy,
ale kto ma wygrać z rakiem, jeśli nie ty?
Sama mówiłaś, że zamierzasz żyć ponad 100 lat.
Ale tak nie będzie.
I chcę to zrobić na własnych warunkach.
Na zakończenie urlopu zamierzam pojechać pociągiem z Paryża do Zurychu.
Jest tam siedziba organizacji Dignitas.
Wspomagane samobójstwo?
To najlepsze miejsce.
Posłuchaj.
Przechodzisz trudne chwile.
Współczuję ci,
ale chyba nie myślisz jasno.
- To jakieś szaleństwo. - Wcale nie.
Komicy często odbierają sobie życie.
Zawsze zaprzeczałaś statystykom.
- To nie twój styl. - A jednak!
Chcę, żebyś poleciała ze mną.
Po cudownym urlopie spakujesz nowe ciuchy do walizki po mnie.
- To nie jest śmieszne! - Ty ciągle żartujesz, że się zabijesz.
- Dla beki! - Mądrzysz się, ale nie łykniesz prochów?
Jezu.
Zawiążesz pętlę, ale nie kopniesz krzesła?
- Przestań! - Wybacz.
Ale polecisz ze mną?
- Polecisz? - Nie wezmę w tym udziału.
- Tobie też zabraniam. - Mów ciszej.
O Boże.
Zabrałaś mnie tutaj, żebym nie mogła krzyczeć?
Zdziwiłam się, że chcesz jechać na urlop,
ale nie sądziłam, że to jebana misja samobójcza!
- Nie jadę! - Ava...
- Nie! - Ava...
Nawet nie rozważa leczenia. Zwariowała.
Ubezwłasnowolnię ją, jak ojciec Britney. Tak zrobił?
- Nie wiem. - Pomieszało się jej w głowie.
Może trzeba ją uśpić i zawieźć na chemię.
- Pomożesz mi? - Odetchnij.
To okropne, ale znasz Deborę.
Nie zmieni zdania.
A ty nie będziesz jej usypiać.
- A możesz z nią porozmawiać? - Już rozmawiałem.
Ale jak to?
Próbowałem ją przekonać, bez skutku.
Zdecydowała. Uszanujmy to.
Jak mogłeś mi nie powiedzieć?
Kazała mi uporządkować swoje sprawy i zrobiłem to.
A ciebie poprosiła o towarzystwo i powinnaś się zgodzić, jeśli możesz.
Sprawić, żeby było miło.
Miło, na wakacjach samobójczyni? Ona umrze!
Jak my wszyscy.
Ważne, żeby cieszyć się wspólnym czasem.
Obie jeszcze żyjecie.
Może ją uśpię i przekieruję samolot do szpitala?
Zrobiła mi tak z Singapurem.
- Mamy precedens. - Posłuchaj.
- To jej ciało i jej wybór. - Jak śmiesz używać tego argumentu!
Wybacz, ale jeśli polecisz, przynajmniej nie będzie sama.
Ja...
Chyba nie dam rady.
Rozumiem.
Muszę kończyć.
Halo?
Jest tu kto?
MICHAEL SCHAEFER
- Siemka! - Musimy pogadać.
- Zapraszamy panią. - Dziękuję.
Polecę do Europy, ale nie zabijaj się.
Zrobię to.
I tak polecę.
- Dać paniom chwilkę? - Nie trzeba.
Weźmiemy razem twarde dragi. Najlepiej E.
Może być nawet kokaina, jeśli tylko chcesz.
- Gdzie można wypożyczyć samochód? - Tam po lewej.
Wypożyczymy samochód w Paryżu?
Jaka snobka! Owszem.
Nauczysz się jeździć manualnym.
O, nie! Deborah.
Świetnie ci idzie.
Puść sprzęgło!
Może jeszcze naucz mnie francuskiego?
Co?
Przywlekłaś mnie na największe rondo w mieście?
- To nie jest śmieszne! - Skręcaj dalej!
To ty chcesz się zabić! Nie ja!
Pomocy!
- Zjedź tutaj. - To nie jest samochód!
Mówiłam!
Naprawdę nie jadłam jeszcze prawdziwego pieczywa.
Nie dziękuj.
To jakieś szaleństwo.
- Nie mów z pełnymi ustami. - Sorki.
Ten jest do twarzy, a ten na szyję.
- Osobne kremy? - Co poczniesz beze mnie?
Trzeci musisz wcisnąć do tubki po paście.
W Stanach jest nielegalny.
Vincent! Gwiaździsta noc!
Van Gogh był toksyczny.
Odciął sobie ucho i je komuś wysłał, nie prosząc o zgodę!
Masakra. Kobieta powiedziała "nie", więc wysłał jej ucho?
Był chory.
O Boże.
Możemy się przejechać? To moje życzenie przed śmiercią.
Oczywiście twoją. Chodź!
Nie śpię!
Dobra.
- To ma być praca? - Tak.
Super!
Michael, musimy porozmawiać.
Mam zaraz wystąpić przed całą firmą. Czego?
Sprzedajesz bezprawnie głosy i wizerunki zmarłych klientów firmom AI,
i zatrzymujesz pieniądze.
- Ja? - Tak.
Spotkałem w klubie wdowę po Gene’ie Altmanie
i coś mnie tknęło.
Jimmy namierzył dziesięć milionów, które zdefraudowałeś.
Okradłeś nie tylko rodziny klientów,
- ale też Latitude! - Drobna pomyłka.
Zawiadomię zarząd. Na pewno zrozumieją.
Daj na głośnik.
- Zaczekaj. - Nie dotykaj. To nowy telefon.
- Ile chcecie? - Nie chodzi o pieniądze.
Chodzi o nazwisko Schaefer.
Sam mówiłeś, że tylko ono się liczy.
Chcemy Latitude.
Zrezygnuj i oddaj firmę dzieciom założycieli.
Zwalniam cię.
Teraz jesteś tylko niezadowolonym eks pracownikiem
i nie masz dowodów.
Trzeba mnie było nie dawać do sortowni,
bo miałem dostęp do faktur
i do działu rozliczeń.
Chcesz przejść do historii
jako okryty hańbą agent, ukrywający się przed wściekłymi wdowami?
Czy jako ktoś, kto odszedł w szczycie kariery?
Albo przyjmiesz nasze warunki,
albo cię obsmarujemy.
- Chcecie firmę? - Tak.
A chuj, jest wasza.
Ta branża i tak schodzi na psy.
Musiałem się ratować.
- Masz trzy domy. - Tak.
Wiesz, ile kosztuje ich utrzymanie?
Sprzedaj jeden, chciwy chujku.
Daruj mi te socjalistyczne pierdy.
- Wchodzi pan za dziesięć minut. - Świetnie.
Myślisz, że podpiszę jakiś świstek,
a ty nagle staniesz się szefem?
Zasłużysz na szacunek?
Nigdy tak nie było i nigdy nie będzie. Dziesięć minut?
- Oni wystąpią. - Nie musimy.
- Napiszemy maila. - Nie.
- Kupiliście rogi i dostajecie też byka. - Mam tylko jeden mikrofon.
A ci dwoje razem tylko jeden mózg.
Dziękuję!
Przejdźmy do sedna.
Tegoroczne wystąpienie będzie inne.
Może was to zaszokuje, ale odchodzę.
Co?
Nadszedł już czas...
a firmę przekazuję swoim następcom.
Dobrze ich znacie.
To moja energiczna córka, Kayla Schaefer,
i jej niezmordowany wspólnik Jimmy LuSaque Junior.
O kurwa!
Na pewno świetnie sobie poradzicie pod kierownictwem dwojga dzieciaków
w konającej branży.
Powodzenia.
Cześć, jak się macie? Zaczynamy nową erę.
- To jebany żart? - Serio?
Jak mamy przetrwać pod wodzą tych pajaców?
- Przetrwamy... ciężko pracując. - Gej!
Chuj, idziemy do knajpy.
Moje bokobrody!
Ci, dla których ciężka praca jest "gejowska", mogą wyjść.
Serio? Jezu!
No dalej.
Wypierdalajcie, obciągnąć mojemu ojcu!
- Nie potrzebujemy pracowników! - Potrzebujemy!
I wiecie co? Michael ma rację.
Branża jest trudna.
- Zmiany dopadają nas szybciej niż... - Puma.
Jasne, niż puma.
Też musimy się zmienić.
Nie będzie już lunchów z Sugarfish.
To zwykłe sushi.
- Zrobimy piątki z Sugarfish. - Nie zrobimy!
- No to wtorki. - Nie chodzi o dzień tygodnia.
Jest za drogie.
Raz w miesiącu podamy sushi z supermarketu.
Na to się zgodzę.
Jeśli przez to odejdziecie, trudno.
Ale zostańcie, jeśli chcecie znów robić to,
od czego zaczynaliśmy.
Wspomagać artystów w ich twórczej pracy.
Bo może i świat się zmienia,
ale ludzie nadal czekają na ciekawe opowieści.
A my mamy znaleźć najlepszych opowiadaczy i ułatwić im życie.
Jeśli to do was przemawia, zostańcie
i stwórzmy razem nowe, średnie Latitude.
Tak!
Okej.
- Skoczę w tłum. - Wykluczone. Nie skacz.
Chcą tego.
Mój ulubiony targ.
Zrobimy rundę i wrócimy do tego, co nas zaciekawi.
Zachowaj zimną krew i nie przesadź z entuzjazmem.
Spoko. Antyki mnie nie kręcą.
To nie tylko antyki, ale dzieła sztuki.
Każde ma jakąś historię
i nawet ty na serotoninowym porannym głodzie
nie oprzesz się tej magii.
Czuję, że spotkam czajniczek z Pięknej i Bestii.
Jakie piękne!
- Prawda? - Pasują do ciebie.
Nie mam przekłutych uszu.
Jak to?
Pozostały dziewicze.
Przekłuwanie ich to barbarzyństwo.
Ładna!
To szkatułka posagowa. Zapytaj, ile kosztuje.
Tysiąc sześćset.
- Daj połowę. - Obrazi się.
Wcale nie.
To tylko pierwsza oferta. Nigdy nie jest ostateczna.
Na tym polega zabawa.
Zachowaj spokój. Daj połowę.
I możesz splunąć.
Nie mogę.
To za dużo.
- Dziękujemy i przepraszamy. - Przykro nam.
I czekamy.
Dobrze. Tysiąc.
Może być.
Komplet z Miśni!
Widzisz? Sygnaturka z szablami.
Pewnie XVIII wiek.
Czterysta za obie.
- Świetna cena. - Kup je.
Nie dziś.
- Dziękuję. - Proszę.
Nie wierzę, że zarezerwowałaś Luwr.
Prywatna wizyta była jedyną opcją.
Niedługo umrę i nie zamierzam czekać w kolejce.
Chociaż to może najbardziej ludzkie z doświadczeń.
I to się liczy.
Dobra rada.
Nie mów takich głupot po mojej śmierci.
Zastanowię się.
Cześć, siostro. Ale balony!
- Jezu! - Sorki.
Cudowne!
Skąd jej sława?
- Słucham? - Jest dość przeciętna.
- Mona Lisa? - Bez obrazy.
Może ja bym tego nie namalowała,
ale nie wiem, o co ten szum.
Znajdź mi coś bardziej czarującego gdziekolwiek w Paryżu.
To, co mnie czaruje, ciebie brzydzi.
A to bym nosiła! Na miasto.
Błazen, czyli ja.
- Ona ma trądzik. Ona też. - Błagam!
Tak właśnie wyglądam. Bez dyskusji.
Jestem zachwycona.
Miłość takich ludków jest super romantyczna, bo prawdziwa.
Ona szczerze kocha tego swojego dziwaka.
Obraz Judith Leyster.
Widzisz inicjały?
Przypisano go Fransowi Halsowi,
a autorka wiedziała, że zostanie doceniony
tylko jako dzieło mężczyzny.
Zastanawiasz się, jak oceniano by ciebie, gdybyś nie była kobietą?
Czasami.
Ale mimo to...
zrobiłam karierę, nawet jeśli tylko jako komiczka.
Hotel i disco drzemka?
A po co?
Wieczorem idziemy na tańce.
- No tak. - I ja cię ubiorę.
- Co? - Tak.
- Nie było o tym mowy. - Już jest.
Nie...
To jest dość czarujące.
Tak.
Tam spadła głowa Marii Antoniny.
- Fajnie. - Pewnie bolało.
Zdecydowanie.
Położę się.
Dobranoc.
- Wcześnie wstałaś. - Nie mogłam zasnąć.
Jak Kelly Ripa kończy dzień, a ty jeszcze nie zaczęłaś, masz kłopoty.
Co to?
Nie sądziłam, że tak luksusowy hotel dla bogaczy
ma biuro dla harującego proletariatu,
ale ma, i to z porządną drukarką.
To dobrze.
Zbadałam temat.
W ostatnich dwóch latach wprowadzono nowe terapie.
Mówiłam, że tego nie chcę.
Prowadzone są badania kliniczne nowych leków.
Badania kliniczne?
Znów znajdą tylko prochy dla mężczyzn.
Nie chcę się wykańczać jako królik doświadczalny,
a na koniec usłyszeć,
że dzięki temu jakiś dziadek będzie miał lepszy wzwód.
Są też metody tradycyjne.
Jak na kogoś, kto każe słuchać kobiet,
jakoś słabo mnie słyszysz.
- Nie zamierzam się leczyć. - To była pierwsza oferta.
Nigdy nie jest ostateczna.
Może zgodzisz się na trzy serie chemii?
Jeśli wyniki będą kiepskie, zrezygnujesz.
Nie.
To chociaż jedną. Na próbę.
Sęk w tym, że teraz czuję się dobrze.
Nie jak chora.
A po lekach poczuję się fatalnie.
Nie każdy znosi je tak samo.
Chociaż spróbuj.
To nie egzotyczne danie albo seks pozycja.
Nie chcę osłabnąć i wyłysieć.
I tak nosisz perukę. Sprzedają je na Halloween.
Nie chcę się wykończyć. Nie tak mają mnie zapamiętać.
Nikt cię tak nie zapamięta.
Na pewno nie ja.
Gino, mój przyjaciel z serialu,
był taki zabawny i pełen życia.
A wcale go takim nie zapamiętałam.
Tylko jako ciężko chorego człowieka.
To co innego.
Nawet przy tradycyjnym leczeniu, przeżywalność wynosi 40%.
A ty jesteś waleczna. Wygrasz.
Mam dość walki.
Zdecydowałam.
Jasne.
Liczysz się tylko ty!
A powinnaś teraz pomyśleć o wielu innych osobach!
Nie rób mi tego.
Ty mi tego nie rób.
Nie zostawiaj mnie!
Proszę.
Wybacz.
To jest straszne.
Ale wesprę cię.
Dziękuję.
Jak sobie poradzę bez ciebie?
Będzie dobrze. Jesteś dzielna.
A przy okazji, coś ci pokażę.
Co?
Co?!
Twoje dłonie są większe?
Żartujesz? Od samego początku?
Nie wierzę!
- Deborah. - Że też nie zauważyłaś!
Są znacznie większe od moich!
Znacznie!
Rozważałam operację pomniejszenia dłoni!
- Dobre! - Czułam, że są normalne!
Jak leci? Cześć, Michelle. Dobrze was widzieć.
Dzień dobry, panu.
W weekend przemeblowaliśmy pana gabinet.
Proszę dać znać, gdyby coś nie grało.
- Dzięki, Silas. I mów mi Jimmy. - Okej.
A mnie "pani Schaefer". Gdzie mój gabinet?
Przejmie go pani po swoim ojcu.
- Randi, to twoje biurko. - Genialnie.
Jimmy!
- Jimmy, pomocy! - Co się dzieje?
Nie mogę tam pracować.
Ten gabinet jest mały i duszę się.
Może przez azbest.
Wszystko mnie swędzi i mam klaustrofobię.
- To ogromny gabinet. - Nieważne.
Poza tym, musimy się widzieć.
Wracam za swoje biurko.
Może masz rację. Wracaj.
- A co ze mną? - Weź gabinet.
To rozumiem!
Jestem w tej branży dopiero dwa lata i proszę.
Mam gabinet!
Dlaczego wszyscy narzekają, że tak trudno osiągnąć sukces?
W tym biznesie to betka.
Frajerzy!
- Ucieszyła się. - Będziesz moją asystentką!
Latitude, Kayla Schaefer, prezeska.
Proszę zaczekać.
Dzwoni Bob Lipka.
Okej.
Łączę.
- Jimmy, tu Bob. - Cześć.
Widziałem wasz film o Fattym Arbuckle’u w Toronto.
Jest świetny i chcemy go dystrybuować.
Omówię to z zespołem.
Twoja mama świetnie wypadła.
Prawda?
Przyślę wam propozycję.
Niedługo się odezwiemy.
- Bardzo niedługo! - Kayla!
Wciąż jestem na niego wkurzona.
Więc...
O co zapytasz, jeśli spotkasz się ze Stwórcą?
Z moim chirurgiem plastycznym?
Serio!
W 1980 zadzwonił do mnie Burt Reynolds. Oddzwoniłam, ale już się nie odezwał.
Dlaczego?
Co chcesz wiedzieć?
Resztę mam rozgryzioną.
Sądzę wręcz, że On lub Ona, lub nawet Oni,
mogą mieć pytania do mnie.
Niebinarny Bóg? Super.
Chodzi mi raczej o ogólną energię.
Nie sądzę, żeby u bram niebios czekał na mnie płynny płciowo barista.
Szkoda. Chętnie strzeliłabym tam matchę.
- Skończyłaś? - Częstuj się.
Dla osoby z zaburzeniami żywienia najlepszy w śmierci jest drugi croissant.
Najlepsze jest to, że więcej nie będę zbierać paragonów,
bo nie czeka mnie już żaden audyt.
Raczej to, jak wściekli będą ludzie,
gdy odkryją, ile kasy zapisałaś swoim psom.
Ale najgorsze, że nie zobaczę,
jak moje corgi wydają te pół miliona.
Skoczę jeszcze do toalety.
Zaraz wracam.
Do naszego pociągu jest długa kolejka.
Musimy iść.
Ava! Zaczekaj!
Bardzo przepraszam!
Zatrzymaj się!
Najgorsze, że po śmierci nie nacieszę się byciem chudą do kości!
To lepszy żart!
- Rzeczywiście. - Szlag!
No co?
Musimy już iść.
Nie mam kolejnych 30 lat.
Ale mam godzinę.
O czym mówisz?
Pomożesz mi pisać?
Zawsze.
Rozmawiała z lekarzem. Dwudziestego pierwszego zaczyna leczenie.
Co za ulga!
Dla mnie też.
Wiesz...
Już raz ocaliłaś jej życie. I znów to zrobisz.
Buziak, kończę.
- Gotowa? - Tak.
Może: "Urodziłam się do tego.
Nie jem, mam mnóstwo peruk i lubię, jak wszyscy wokół mnie skaczą".
Albo: "Nie jem, mam mnóstwo peruk
i lubię eksperymenty z kroplówkami".
Albo: "Nie jem, mam mnóstwo peruk i lubię przyciągać uwagę".
Lepiej!
Tekst polski: Olga Dowgird