Jedna z potencjalnych palet kolorystycznych.
Pomyślałam, że zaczniemy w kompletnych ciemnościach
i puścimy "Requiem" Verdiego.
Damien?
Na scenę wyniosą ogromną trumnę, zdobioną cekinami.
Odstawią ją i zerwą z siebie garnitury.
Okażą się tancerkami, niskimi brunetkami.
Uniosę się z trumny,
z kneblem Schiaparelli w ustach, ubrana w kaftan bezpieczeństwa.
Co myślisz? Koniec milczenia!
- Sporo efektów. - Cześć, Amanda.
Nie martw się o mnie.
Negocjujemy z ludźmi, którzy podwieszają Pink.
Nie tym się martwię.
Potrzebujemy widzów.
- Oczywiście. - Ustalmy datę konferencji,
na której ogłosisz sprzedaż biletów.
- Nie mogę. - Zarobiona?
Nie mogę się pokazywać publicznie aż do dnia występu.
Wszyscy jakoś się ogłaszają.
Joel opłynął swoją motorówką Manhattan.
I dostał nawet mandat.
Wymyślimy z ekipą coś nietypowego.
Jesteśmy zawodowcami.
Cześć, Amanda.
Śliczny naszyjnik.
Sprawdzałam dla niej kostium.
Pasuje jak ulał.
Rozepniesz mnie? Muszę siku. I kupę!
Prędko!
Damien.
Smutno mi, jak wtedy, gdy wyprowadziła się moja niania.
Zepsuła mi rozdanie matur.
Też uwielbiam to biuro,
ale nie stać nas na nie.
Nie wiem, czy to pomoże.
Mamy takie długi,
że wszystkie rachunki są czerwone jak podeszwa Leboutinów.
Louboutinów. Pokaż.
- A pieniądze za Lassie? - Poszły na odszkodowania.
Ja pierdolę. Mam nadzieję, że ten pies zdechł.
Kosztował nas fortunę.
Ja też mam bliznę, a teraz są modne męskie szorty.
Szorty nieważne, patrz na wydatki.
Pięć tysięcy miesięcznie za klub pickleballowy.
Chcecie grać z jakimiś pierdziadkami?
Nie warto.
Dzieciaki, jak nie zaciśniemy pasa, nie dotrwamy nawet do końca roku.
Do klubu zapisaliśmy się dla Winnie. Zrezygnuję.
Przynajmniej tyle!
Jedno w dół, drugie w górę.
Teraz małe, teraz duże.
I wciśnij. Właśnie tak.
- Odwrotnie. - Okej.
Resztę zabiorą jutro tragarze.
To chyba wszystko.
Chcę zrezygnować z członkostwa. Nazywam się LuSaque.
- Konto Schaefer-LuSaque. - Tak.
Żona też rezygnuje?
Nie jest moją żoną, ale tak.
Potrzebuje pan rekomendacji trojga członków klubu.
Żeby zrezygnować?
Tak. I poświadczonego notarialnie podpisu pana i żony.
Jimmy!
Cześć, Adele.
Dobrze cię widzieć. Myślałem o stand-upie Gene’a.
Miał świetny tekst o tym, że każdy członek Fleetwood Mac
ubiera się na inną pogodę.
Zawsze mówił, że gdyby nie twój ojciec,
to pracowałby w spożywczaku.
Miło go słyszeć w reklamach Arby’s.
Też słyszysz jego głos?
Nie. To znaczy, tak. W reklamach Arby’s.
- Powiedz im! - Komu?
Moim dzieciom! Powiedz, że też słyszysz Gene’a,
że nie jestem wariatką i mogę mieszkać we własnym domu!
- Oh, Adele... - Laura, kotku.
Jimmy LuSaque też słyszy głos taty.
- Cześć, Laura. - Panie Lu Saque?
Zaczekasz sekundę? Zaraz wracam.
Potrzebuję rekomendacji.
- Mam wieści. - Świetnie.
Pana paszport straci niedługo ważność.
Musi go pan najpierw odnowić.
Odnowić paszport federalny, żeby zrezygnować z członkostwa w klubie?
- Żona też. - Nie jest moją żoną!
Muszę ją ratować od domu starców.
Proszę.
Laura?
Mój ojciec był agentem twojego.
SŁUŻYMY DLA WAS Z PRZYJEMNOŚCIĄ
Cześć, jestem legendarna Deborah Vance i nie owijam w bawełnę.
Wielka korporacja chciała mnie zniewolić, ale fora ze dwora!
Teraz wystąpię w Madison Square Garden,
więc lećcie po bilety.
Będzie odlotowo.
A jak nie chcecie przyjść, to gadajcie z ręką,
bo nie słucham!
Cięcie, cięcie!
Co to było?
Tych tekstów nie ma w scenariuszu.
Wprowadziłam zmiany. Niektórych rzeczy bym nie powiedziała.
Ja jestem Deborą Vance i bym je powiedziała.
Nie kazałabym nikomu gadać z ręką.
Jesteśmy różnymi Deborami.
Słucham?
Ja tą z lat 90-tych, a ty współczesną.
Nie mogłabym nią być.
Musiałabym mieć nowy biust i wszystkie wkładki.
Okej.
Trzymaj się scenariusza, żeby ludzie weszli na moją stronkę
i kupili bilety.
Jaką, kurwa, stronkę? Clinton jest prezydentem.
Skołowałaś mnie.
Nie obchodzi mnie to, bo masz być mną!
Przecież stosuję dietę Atkinsa!
Dobra, dubel. Tym razem wedle scenariusza.
Niech ją ktoś ogarnie, bo ja to zrobię.
Coś ty powiedziała?
Nic.
- Stara pizda. - Doigrałaś się.
- Uderzysz kobietę? - W latach 90-tych było to normą!
Nie!
Deborah nie bije Debory!
- Zwalniam cię! - Sama odchodzę.
Ciekawe, jak sobie poradzisz beze mnie, zdziro!
Deborah!
Pozwę cię! Przyślę Johnniego Cochran!
- Zabierz ją! - Próbuję!
Wyluzuj.
To i tak było za mało odważne.
Muszę coś zrobić sama.
Pomyślimy.
Dzwoń do Wspaniałego Stevena.
Tego magika? Żadnej magii!
- O Boże! - Dzień dobry.
- Co tu robisz tak wcześnie? - Słucham?
Nie jesteś zbyt gościnny.
Nie zapraszałem cię.
A do biura przychodziłaś o 11:30.
Beznadziejne przekąski: kurczak i stare jajka?
Moje normalne posiłki.
To wtorkowa kolacja.
Przecież się staram! Takie ryzyko pracy z domu.
- Piękny dzień. - Też tu jesteś.
I mam złe wieści.
- Jakie? - To dla ciebie.
Nie wytrzymam!
Twój ojciec nas pozwał.
Że co?
Trzydzieści milionów straconych prowizji od Bruno Foxa!
Tylko proponowaliśmy mu rezydencję.
Nie nasza wina, że kogoś przejechał!
Było nam żal tej rodziny! To szaleństwo!
- Powołuje się na straty emocjonalne! - On nie odczuwa emocji!
Wujkowi Morty’emu groził taki pozew, jak schrzanił obrzezanie.
- Zaraz zemdleję. - To zaszło za daleko.
Musimy się dogadać.
I zdążyć na popis Debory.
Ja kieruję.
I wezmę elektrycznego pastucha.
- Do czego ci on? - Do gry wstępnej!
- Rusz się! - Jesz te jajka?
Są moje! I nie jemy w samochodzie.
WSPANIAŁY STEVEN
Oto ona.
Skrzynia. Damien, poprawki.
- Która? - Lancôme.
Jesteś pewna? To niebezpieczne.
Ale to jedyne wyjście. Mam zakaz występów.
Ale Wspaniały Steven może wybrać mnie z tłumu,
niby przypadkiem.
A to nie byle numer z piłowaniem na pół.
Tylko Skrzynia.
Poradzisz sobie?
Masz napady klaustrofobii w hotelach.
Przeżyję. Posiedzę tam godzinkę. Opłaci się.
A potem zniknę i pojawię się przy fontannach Bellagio.
Jak to, znikniesz?
Gdy będzie gotowy, Steven włączy ukryty panel w skrzyni,
która wyda się pusta.
A przed Bellagio wyświetlą hologram,
na którym wyglądam olśniewająco.
Et voilà, cała sztuczka.
I to pomoże sprzedać bilety?
Hologram będzie w koszulce z napisem:
"MSG, bilety już do nabycia".
Dodamy kod QR,
który aktywuje się o północy.
Ktoś szukał czarodzieja?
Steven!
Deb, wszystko w porządku? Zapracowana?
Chcesz zaprzeczyć prawom fizyki
w nagradzanym, mrożącym krew w żyłach pokazie, znanym jako "Skrzynia"?
Już czekam.
Wyjdzie to zajebiście.
Wystarczy mi tej magii.
Niewierząca. Uwielbiam takich.
Wybierz kartę.
Wybierz!
Wiesz, że nie musimy?
Byłam w toksycznym związku z magikiem,
którego namawiałam na pracę seksualną, więc...
Nie musimy.
Ale... jakim cudem?
Co zrobiłeś?
Gdzie ona jest?
- To też hologram? - Nie. Do zobaczenia.
- O Boże. - Niesamowity!
Uwielbiam go.
- Magia istnieje. - Schował ją do rękawa?
O 17:00? Nie, wolę helikopter.
- My tylko na chwilkę. - Straty emocjonalne?
To nie żart?
Jak Bluto trafił za kratki, nie spałem przez tydzień.
Bluto? Ma na imię Bruno.
Już wszystko mi się miesza.
Masz najlepszych prawników. A my tylko Corbina...
Bernsena z serialu.
Spotykał się z moją mamą. Pamięta sporo ze scenariusza.
- Tak bywa. - Często się kłócili.
Rozumiem, że mnie nie znosisz.
Ale to zniszczy też Kaylę. Tego chcesz?
Nie. Dlatego mam dla was propozycję.
Fajnie, a jaką?
Latitude przejmie waszą agencję,
- a ja zrezygnuję z pozwu. - W życiu!
- Ale dlaczego? - Mówiłem.
Kayla przynosi wstyd rodzinie i mam tego dość.
Dostaliście wilczy bilet. Pracujecie w norze na East Side.
Jesteście żałośni i już nawet nie zabawni.
Nie dostaniecie lepszej oferty niż moja.
Chyba ci odbiło, jeśli myślisz, że się zgodzimy.
Włożyłam w tę firmę krew, pot i łzy.
Zastanowimy się.
- Co? - Pomyślimy.
Byle prędko, bo oferta jest ważna tylko przez dobę.
Od... teraz.
Odezwiemy się.
- Macie dobę. - Okej.
Panie i panowie, gotowi na magię?
Widzicie przed sobą skrzynię,
która zawiśnie 30 metrów nad Las Vegas Strip.
Znajdzie się w niej ochotnik, którego przeniesiemy magicznie
przed fontanny Bellagio.
Kto chce przejść do historii?
Blond damo? Zapraszam.
Przed państwem Deborah Vance! Świetnie się składa!
Jedziemy!
Deborah jest już 30 metrów nad nami,
a teraz stanie się coś niesamowitego!
To nie sztuczka,
tylko kolejny blackout!
Co jest?
Nagły szlag!
Halo, co to było?
Nie wiem. Ale w całym mieście nie ma prądu.
Tylko hotele jadą na generatorach.
A szklane skrzynie?
Nie.
To może mnie ściągnijcie.
Nie możemy. Dźwigi są elektryczne.
Na razie tam zostajesz.
- Ściągnijcie mnie! - Nie możemy.
Nie wyjdę, póki nie włączą prądu?
Zgadza się.
- To nie jest wspaniałe! - Nie mów tak.
Wykluczone!
Nie mamy szpanerskiego prawnika
ani dochodowej firmy,
ale co z tego?
Zastawimy twój dom, sprzedamy twoje nasienie
albo poprosimy Deborę o kasę.
Nie możemy pożyczać od klientów.
Jeśli nie umiemy wyżyć z prowizji, nie nadajemy się do branży.
Rozładowuje się nam bateria.
- Kurwa! - Ale jak to?
Nie naładowałam jej.
Nie ogarniam tej piekielnej maszyny.
Samochód elektryczny trzeba ładować.
Nie widziałaś światełka ostrzegawczego?
- Przecież prowadzę. - Wiem.
Nie mogę się gapić na każdą kontrolkę.
Zedrzesz sobie głos od tych wrzasków.
Mamy godzinę do Vegas. Deborah już siedzi w skrzyni.
- Tęsknię za swoim Porsche! - O Boże...
Dodzwoniłem się do straży pożarnej.
Nareszcie!
Nie mają tak długiej drabiny,
poza tym jeżdżą do pilnych wezwań.
Nie jesteś ranna, więc nie uznali cię za pilny przypadek, to nie fair!
Kto jest ważniejszy od celebrytów?
Narody upadają, kiedy tracą szacunek dla swoich ikon!
- Racja. Spróbuję poczarować. - Przestań.
Sorki. Oddam nadajnik twojej dziewczynie.
Wytrzymaj. Będzie dobrze.
Muszę wyjść.
Rozmazał mi się makijaż i wyglądam fatalnie.
Pamela Anderson już się nie maluje.
Przestań z tą Pamelą!
Wszyscy uważają mnie za wariatkę.
Nie chcę dyndać nad centrum miasta!
Spokojnie.
Ludzie się rozchodzą do swoich spraw.
Pomyśl o czymś przyjemnym.
O wyprzedaży u Neimana Marcusa.
Wybacz, słońce.
Dobre wieści.
Znajomy występuje w Cirque du Soleil.
Mają taką dużą trampolinę.
Możesz na nią wyskoczyć,
zrzeczenie się wszelkich roszczeń.
Chętna?
Jezu!
Nie!
Czyli nie skoczy. Kumam.
Za to wyglądasz bardzo szczupło. Zdzira!
Ava, zgłoś się.
Odbiór!
Dwie sprawy. Po pierwsze,
jeśli stąd wyjdę...
potrzebujemy urlopu.
Tak jak wtedy, kiedy obiecałaś mi wakacje,
a skończyło się na występach w singapurskim kasynie?
Prawdziwego urlopu.
Chętnie.
A ta druga sprawa?
- Muszę siusiu. - Kurde.
Skrzynia jest przekrzywiona.
Kucnij w kącie i licz na grawitację.
- Boże! - Fatalny pomysł.
Może buty?
Nie będę siusiać do butów!
Masz lepszy pomysł?
To najgłupsze, co zrobiłam w życiu.
A byłam na randce z Saddamem Husseinem.
Podobno odmówiłaś!
Skłamałam. W latach 80-tych go lubiano.
Spodobałby ci się. Był biseksualny.
Myślisz, że to karma.
Za żarty z małej Jessiki w studzience?
Raczej zmiana klimatu.
Ciągle ci o niej gadam.
Blackouty będą coraz częstsze.
Dlaczego to sobie robię?
Powiedziałaś wszystkim i Amandzie Weinberg,
że wyprzedasz MSG.
Mogłam zamieścić zdjęcie swoich notatek
albo filmik z Katyą.
Coś mniej wariackiego.
Musisz przyciągnąć uwagę, a zakneblowali ci usta.
Uważam, że radzisz sobie najlepiej, gdy stoisz pod ścianą.
Albo w skrzyni.
Jak na ironię!
A chciałam, żeby mój nekrolog był mniej żenujący.
Teraz napiszą, że Deborah Vance skonała koło buta pełnego własnych szczyn.
Przynajmniej będzie zabawniej.
Tak bardzo chciałam nie wyjść na wariatkę,
a skończyłam jeszcze gorzej.
Ale ty po prostu jesteś wariatką.
Weszłaś do szklanej skrzyni
i wisisz nad Las Vegas, żeby promować swój występ.
Szalejesz za swoją pracą i zrobisz dla niej wszystko,
a to zajebiste, więc, chuj, niech cię zobaczą.
Poza tym, nikt nie patrzy.
Prawie. Sporo się dzieje.
A blackouty nie są długie. Nic ci nie grozi.
A gdyby ludzie myśleli, że jednak grozi?
Co?
Niech Damien zadzwoni z mojego telefonu do telewizji i do burmistrz Jo.
- Już! - Damien!
- Pchasz? - Tak.
- Muszę odpocząć. - Spoko. Odsapnij.
Nie mogę.
Nie oddam tacie firmy.
Myślisz, że ja chcę wrócić do Latitude?
Jak przychodziłem wcześnie, nazywali mnie frajerem,
jak późno – onanistą. Nie chcę.
Więc dlaczego?
Dla naszych klientów.
Ty chcesz walczyć, bo w nas wierzysz,
czy chodzi o twoje ego?
Ego!
Nie stać nas na to.
A nawet gdyby, to nie fair wobec naszych podopiecznych.
Mamy wilczy bilet, nic im nie załatwimy.
Jak wrócimy, będzie nas chronić nazwa Latitude.
I, co ważne, naszych klientów też.
Ale wtedy...
Ale wtedy Latitude wygra.
To nie fair. Robił tak ze mną całe życie,
a teraz rządzi moim najlepszym przyjacielem.
Harowałeś dla Debory,
a nikt ci nie podziękuje, to on zbierze laury.
Warto tak?
Wiesz...
jako dzieciak uwielbiałem telewizję i kino.
Marzyłem, by tam pracować, ale...
nie jestem twórczy.
Moim talentem jest dbanie o talent innych.
Kiedy wygrywają, ja też wygrywam.
Ale mamy na to szansę tylko w Latitude.
Dobra.
Na pewno?
Tak.
Przykro mi, że nasza firma padła,
ale przynajmniej było fajnie.
Wiesz dlaczego ja wybrałam tę branżę?
Dlaczego?
Żeby spędzać czas z tobą.
Dzięki.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Razem!
Musimy go dowlec do ładowarki!
Bolą mnie uda.
Wymasujesz mi potem tyłek.
Okej.
Deborah, nadchodzimy!
Z ostatniej chwili: skompromitowana komiczka utknęła!
Była prowadząca wieczorne pasmo...
Nie można jej ściągnąć.
Wrócimy do tematu.
Mieszkańcy Las Vegas, z przykrością oświadczam,
że moja przyjaciółka, Deborah Vance,
dynda niebezpiecznie nad bulwarem.
Kontaktowałam się ze strażą i policją,
a nawet ze znajomymi krzepkimi striptizerami,
którzy mogliby ją złapać, ale nie odpisali.
Czas ucieka.
Jeśli do rana nie włączą prądu,
a na skrzynię padnie gorące słońce Vegas,
Deborah usmaży się w niecałe pół godzinki.
Spłonie żywcem.
Ale nie lękajcie się.
Jeśli tak się stanie albo jeśli spadnie,
zastrzelę ją w locie,
zanim uderzy o ziemię.
Nie będzie cierpieć miesiącami w stanie wegetatywnym.
Skona od razu.
Tak ją kocham.
Was też. Niech Bóg błogosławi Amerykę.
Ten mikrofon śmierdzi.
Tylko spójrzcie. Jest taka krucha.
Proszę państwa, to może być kolejna śmierć kobiety na Vegas Strip.
POMÓŻCIE MI
SPRZEDAĆ BILETY
Reklamuje swój występ.
Spryciara!
Jeszcze żyję, co nie?
Znowu "co nie"? Dlaczego?
Tylko spójrzcie.
Zawsze chce was zabawić. Taka z niej profesjonalistka.
Jeśli przeżyje,
ja chętnie obejrzę ją w Madison Square Garden.
Ale podejrzewam, że zginie.
Seksowna z niej sztuka!
A to prawie na pewno tradycyjny taniec meksykańskich klaunów.
Chyba nikogo nie obraziłam?
Kochamy meksykańską społeczność Vegas.
Gdzie są?
- Bardzo przepraszamy. - Przepraszamy.
Wybaczcie spóźnienie.
Wszystko nas ominęło. Już dobrze?
Tak.
Choć był moment, że ona tańczyła,
a skrzynia zaczęła się bujać.
Myśleliśmy, że spadnie.
- Internet szaleje. - Spoko. U was wszystko gra?
Tak.
Znów jesteś klientką Latitude.
Przejęli nas.
- Ale pozostaniesz moim agentem? - Oczywiście.
To wszystko mi jedno.
Deborah, tu Kayla! Wyglądasz świetnie.
- Jak gówno. - Kayla!
- Wygląda kiepsko. - Bywało lepiej.
Też sporo przeszliśmy. Pchaliśmy samochód.
A wyglądamy super.
- O, tak. - Tak.
Ściągnijcie mnie!
Ściągnijcie ją!
Ściągnijcie ją! Ściągnijcie ją!
Ciśnienie 120 na 80. Idealne.
Garden.
Deborah przy telefonie.
Kupcie mi smycz,
bo odszczekuję swoje słowa.
Wyprzedałaś Madison Square Garden, siostro.
O Boże!
Już?
W dziesięć pieprzonych minut.
Twój trik się udał.
Czyli poza seksem sprzedają się milionerzy na skraju śmierci.
Widzimy się w Nowym Jorku.
To szaleństwo.
Elektrolity dla pani.
- Odstawiam cukier, słonko. - Deborah.
Muszę mieć ciało do bikini na nasz urlop.
- Mówiłaś serio? - Tak.
A ja poproszę. Dzięki.
Gratuluję. Zasłużyłaś.
Dwadzieścia pięć tysięcy widzów!
Zaczynam się bać.
- Ava? - Wszystko dobrze?
- Ja pierdzielę! - To ta karta!
Jakim cudem?
Dwójka kier!
Co za miejsce!
Michael, zadbajcie o naszych klientów
i znajdźcie odpowiednie zajęcie dla Kayli i Randi.
Zadbamy o wszystkich. A co do ciebie...
nie wiem, czy kolejny biały może zostać kierownikiem.
Ty to rozumiesz. Wierzysz w te woke kretynizmy
Owszem i nie ma sprawy Daj mi tylko biurko.
Mamy trochę inny pomysł.
- To znaczy? - Spodoba ci się.
Przyniosłem pocztę. Proszę.
Dzień dobry. Cześć!
DEBORAH VANCE WYPRZEDAJE MSG I WRACA DO LATITUDE
Tekst polski: Olga Dowgird