- Cześć, kochana. - Deborah! Marty ma spotkanie.
- Nie szkodzi. - Nie możesz wejść.
- A jednak. - Zaczekaj!
- Deborah! - Tego nie przewidziałam.
Dam wam minutkę. Zazwyczaj tyle mu wystarcza.
- Ernesto, daj nam 5 minut. - Jasne.
Jestem fanem!
Victoria chciała, żebym poćwiczył tango. Nasz pierwszy taniec.
A gdzie jest? Słyszałam, że do tanga trzeba dwojga.
Dotarła do finału turnieju tryktraka w Lyonie.
Gra zawodowo.
Jest kiepska, ale ma pieniądze.
- Czego chcesz? - Chciałam to oddać.
- Czyli co? - Kartę do wszystkich drzwi w Palmetto.
- Że co? - Mogłam wejść do każdej sali.
I do paru sejfów.
O Boże. Skąd ją masz?
Muszę to zgłosić Komisji Gier i wypełnić górę papierów.
Już jej nie potrzebuję. Zamieszkam w L.A.
Żeby prowadzić Late Night.
- Udało się? - Tak.
O mój Boże!
Tak się cieszę!
Zapracowałaś na to.
Dzięki.
Miło, że mówisz mi osobiście.
Przyszłam tylko zwrócić kartę.
Jasne.
Skąd wziąłeś tego Ernesto? Musi rozruszać twoje biodra.
Tak? Pokaż mi, jak to się robi.
Dobra.
Dobra jest!
Obrót.
I krok.
Nieźle, mała!
Muszę ograniczyć ilość piór, które ze sobą zabieram.
Ale na pewno Caran d'Ache.
Dopiszę do listy.
Szlag!
Wybacz, muszę odebrać.
- Oczywiście. - Daj mi chwilkę.
- Jak się masz, Kathy? - Dobrze.
Cieszę się na wspólny weekend.
- O której przyjedziesz w sobotę? - Właśnie miałam dzwonić.
Tak właściwie...
jeszcze nie ogłosili tego oficjalnie, ale dostałam program.
- Wspaniale. Gratuluję! - Dzięki.
Jak się pewnie domyślasz, mamy tu teraz dom wariatów.
Wiem, że planowałyśmy spędzić razem weekend,
ale mam wolną tylko niedzielę.
Rozumiem.
Coś wymyślę.
Cudnie. Już się cieszę.
Ja też.
Pomyślałam, że po lunchu
mogłybyśmy odwiedzić rodziców w mauzoleum.
Jasne.
Zróbmy to.
Do zobaczenia.
- Pa! - Pa.
Pisałam do ciebie.
Wybacz, organizuję spotkania dla Debory.
To nie moje zadanie, matołku?
Trzeba załatwić sporo ważnych spraw.
Stawka jest zbyt wysoka, by powierzać je tobie.
O Boże! Przecież już przeprosiłam za kolidujące terminy i za ten tweet.
Jeden błąd, a ty chcesz mnie dosłownie ukrzyżować.
Dwa błędy w jednym tygodniu. A to moja kawa!
Paskudna. Przydałoby się trochę cukru.
Pisałam, bo zrobiłam dla nas coś ekstra.
Ustawiłam spotkanie z Bellą Dalton.
- A kto to? - Była dziecięcą gwiazdą Disneya,
ale teraz chce pokazać wszystkim, że dorosła.
Gra w nowym filmie Aronofsky’ego,
który ma szansę na wiele nagród.
Zwolniła swoich agentów. Znam ją ze szkoły,
więc napisałam maila.
Chce się spotkać, bo jest zainteresowana współpracą!
To dobrze.
Nie "dobrze", tylko wspaniale!
Kod to cztery jeden jeden siedem. Ciągnij klamkę mocno do góry.
Naprawdę mocno, jakbyś miał ją wyrwać.
- Czas wynająć biuro. - Wiem. Wybierzemy coś.
Ten występ to dla mnie zaszczyt.
Zawsze o tym marzyłam i...
Ale ze mnie dzieciak! Jestem dumna, że prowadzę program.
I że jest tu ze mną moja rodzina.
Cześć.
- Oglądasz stare nagrania? - Tak.
PRODUCENT WYKONAWCZY
"Biff Cliff"?
Ten program produkowała kaczka z kreskówki?
Nie wiesz, kto to? Był legendą.
Rządził stacją przez 40 lat.
- Zatwierdził "Kto robi kolację". - Kocham go.
- I zabrał mi program. - Bydlak.
Gdzie go pochowali? Nasram mu na grób.
Nie, nie. Wciąż żyje.
Faceci tacy jak on żyją setki lat.
- O czym chciałaś pogadać? - Wiem, że niedługo kończy ci się przerwa
i musisz wracać do swojego programu, ale zastanawiałam się...
czy nie wolałabyś pracować w moim, jako główna pisarka?
Pamiętasz, że zachęcałaś mnie, żebym pisała swoje rzeczy?
- Tak. - Zrobiłam to.
I chciałam ci pokazać, co mam.
Zobaczmy.
Co to?
Jak pisałam coś swojego, miałam blokadę.
Ale gdy tworzyłam materiały do twojego programu,
pomysły przychodziły same.
Zmarnowałabyś czas, gdybym nie dostała tej pracy.
Wiedziałam, że ją dostaniesz.
Czyli zgadzasz się?
Oczywiście!
Będzie fantastycznie.
Korpo-imprezy, które prowadzi Deborah.
Wypisałem te na najbliższe półtora roku.
Warto zarezerwować kilka, zanim ruszy produkcja.
- Jasne. - Co trzy miesiące
wysyłamy księgowemu Debory kosz owoców.
Cytrusy albo gruszki.
Żeby zawsze odbierał jej telefony.
Raczej nikt się nie włamie, ale jakby co, w garderobie jest sejf.
To atrapa. Zawiera bezwartościowe błyskotki.
Chodź. Pokażę ci ten prawdziwy, na dnie basenu.
Zaraz. Ty odchodzisz.
- Nie! - Damien!
Nie możesz! Nie chcę być nowym Marcusem!
Nie dam rady!
- Wyluzuj! - Nie chcę wiedzieć,
kiedy kończy się kwartał podatkowy!
Ani słuchać zwierzeń Debory!
Poradzisz sobie. Obiecuję!
- Ona już wie? - Jeszcze nie.
Wpadnie w szał i na kim się wyżyje? Na mnie!
Nie!
Już dobrze.
Nie chcę rozmawiać z podwykonawcami!
Nie rozliczam nawet własnych podatków!
Cześć.
- W porządku? - Tak.
Denerwuję się, ale to normalne.
- Tak? - Oczywiście.
Jest tam.
O Boże!
- Cześć, laseczko! - Cześć, Kiełbasko!
Dobrze cię widzieć.
Cześć. Jimmy LuSaque Junior.
Miło mi.
- Zapraszamy. - Wybaczcie spóźnienie.
Miałam próbę generalną z Bazem.
- Luhrmannem? - Zgadza się.
Jest słodki.
Od premiery filmu o demonicznej kozie moje życie stoi na głowie.
Cieszę się, ale jednak!
Bardzo mi się podobał. Wcale się nie bałem.
- Nie miał być straszny. - Czyli wszystko się zgadza.
To genialny film. Byłaś świetna.
- Zgadzam się. - Dziękuję.
Wszyscy kojarzą mnie z Disneyem,
więc w końcu mam szansę, żeby zmienić swój wizerunek.
Zrobiliście super rzeczy z Deborą. Jest moją królową.
I fajnie byłoby razem pracować. Prawda, Kiełbasko?
Tak!
Dlaczego tak ją nazywasz?
- O Boże! Nie powiedziałaś mu? - Nie.
- A chcesz? - Nie.
- W takim razie ja to zrobię. - Proszę, nie.
Kiedyś przyłapałyśmy Kaylę na oglądaniu Nie ma to jak hotel.
Leżała w śpiworze z kiełbaską w garści.
- Domyśl się reszty. - Jadłam ją.
Gdy podczas nocowań wychodziła do łazienki,
uciekałyśmy i chowałyśmy się.
A moje 12. urodziny spędziła, oglądając American Beauty z moją mamą.
- Lisa jest kochana! - Ale z ciebie głuptas.
Przepraszam, przepraszam.
Dzwonią drugi raz. To musi być ważne.
Zaraz wracam.
Rob, jak się masz?
Tak.
Tak! O Boże, uwielbiam saksofon.
- Oddzwonię, dobrze? - Boże.
Przepraszam, to było pilne.
Na czym stanęłyśmy?
A, tak.
Jak mogłaś odebrać?
- Sporo się teraz dzieje. - Słyszałam.
Staram się. Specjalnie przyjechałam.
I odbierasz telefon przy grobie rodziców. Piękne zachowanie!
Przeprosiłam!
To brak szacunku.
- Mama przewraca się w grobie. - Nawet jej tu nie ma.
Co?
Przeniosłam ich.
- Do Vegas. - Słucham?
W 1997 roku zwolniła się kwatera obok mojej.
Musiałam szybko podjąć decyzję. Taka oferta to rzadkość.
- Zwłaszcza w rogu. - O Boże.
Śmiejesz się? Co cię tak bawi?
Jesteś potworem.
Przewiozła ich porządna firma!
O Boże.
Zmarnowałam całe życie,
próbując pogodzić się z kimś tak strasznym.
Zrobiłam jedną złą rzecz,
a ty – setki. Ta jest najgorsza!
Przepraszam.
- Powinnam ci powiedzieć. - Powiedzieć? Nie powinnaś tego robić!
Ale to w sumie ulga.
Przestanę szukać mleka w sklepie z narzędziami.
- Co? - To z terapii.
Popełniłam błąd, ale to było dawno temu.
A dziś jest miło.
Tak?
Skróciłaś wspólny weekend,
a przy lunchu mówiłaś tylko o tym, kto będzie grał w twoim zespole.
Odebrałaś telefon przy domniemanym grobie rodziców.
Wiesz, jak ważny jest dla mnie ten program.
Wiem.
I co dziwne, cieszę się z tobą.
Ale dzięki niemu nie staniesz się sympatyczniejsza.
A ja...
chyba nie potrzebuję tego w swoim życiu. Mam dość.
Kathy.
Powodzenia.
Nikt nie lubi tej kuchni, ale ja uwielbiam ceviche, więc byłem w niebie.
- Wystarczy o mnie. Jak twoja przerwa? - Świetnie.
Wróciłam do pracy z Deborą Vance.
- Winszuję jej. Dobrze wybrali. - Zgadzam się.
Chciałam powiedzieć,
że uwielbiam tę pracę i jestem wdzięczna, że dałeś mi szansę.
Wypada złożyć wypowiedzenie osobiście.
Zostanę z Deborą, jako główna pisarka jej nowego programu.
Nie chcę cię stracić. Wiele wnosisz.
Pracujesz najciężej w całym biurze.
Dzięki.
A może zostaniesz naszą główną pisarką?
Thomas odchodzi.
Pisze książkę o uzależnieniu od seksu.
Nie powinienem tego zdradzać, ale zwalnia się posada.
Doceniam tę propozycję,
ale chyba powinnam jednak pracować z Deborą.
No dobrze.
Będziemy tęsknić.
Powodzenia. I nigdy nie wiadomo.
- Może się jeszcze spotkamy. - Dziękuję.
Wiedziałam, że Thomas to seksoholik.
Wraca spocony z lunchu, a nie mamy siłowni.
Fakt.
Dobrze, że odchodzi.
Jeśli chodzi o reklamy,
szczuję Maytag przeciwko Frigidaire.
- Robi się podle. - Ciekawe!
Pamiętasz, jak namówiłam cię, żebyś weszła do suszarki,
a sprzątaczka ją włączyła?
Słabo, przez wstrząśnienie mózgu.
O Boże. To ma sens.
- Czyli dlatego się tak ubierasz? - Wiem, śmiesznie.
Przepraszamy.
Jesteśmy fankami. Jest szansa na szybką fotkę?
- Nie przeszkadzamy? - Nie ma sprawy.
Miło, że przyszłyście się przywitać.
- Wszystko gra? - Jasne.
Tak wygląda nasza relacja.
Zawsze byłam zabawna i wszyscy się ze mnie śmiali.
Odnoszę wrażenie, że się na tobie wyżywa.
Wcale nie.
Cześć! Otagujcie mnie.
O Boże.
Przypomniało mi się,
że Kiełbaska jeździła na wakacje z moją rodziną,
żeby robić nam zdjęcia.
Teraz może być podobnie!
Niedługo wyruszam w trasę.
- Pojedziesz ze mną. - Ekstra.
Wiecie co?
Bella, wydajesz się bardzo obiecującą, młodą aktorką.
- Dzięki! - I chętnie sprawdzę,
kogo będziesz reklamować,
ale my chyba do ciebie nie pasujemy.
Powodzenia w karierze. Pójdziemy już.
Chodź, Kayla.
Nie wiem, co go opętało. Porozmawiam z nim.
Wybacz.
To było mega dziwne i bezczelne.
Co ty wyprawiasz?
Nie podoba mi się, jak ona cię traktuje.
Nie jest przyjaciółką, tylko oprawczynią. Nie pracujemy z takimi ludźmi.
Nie zapytasz mnie o zdanie?
- Źle, że cię bronię? - Niełatwo było ustawić to spotkanie.
Nie toleruję ludzi, którzy cię poniżają.
I nie szukaj nowych klientów.
Jesteś asystentką i tego się trzymaj.
Wybacz, że jestem kretynką!
Kiedy pracowałam w Latitude,
wszyscy tak uważali,
ale bali się mojego ojca. Ty byłeś inny.
Dlatego z tobą zostałam.
A gdy odeszliśmy, myślałam,
że wreszcie zrobimy razem coś fajnego.
Ale ty też masz mnie za kretynkę.
Nieprawda.
A jednak. Ciągle przewracasz oczami.
Robisz mi pogadankę, jak pomylę twoje zamówienie lunchowe.
Teraz znów dowiodłeś, że nie obchodzi cię moje zdanie.
Daję ciała, ale przynajmniej się staram!
Bardzo cię przepraszam. Możemy porozmawiać w samochodzie?
Nie jadę z tobą.
Muszę wszystko przemyśleć.
To znaczy?
Nie wiem, czy to praca dla mnie.
Muszę wyjechać z L.A. i oczyścić głowę.
Proszę cię!
Dzień dobry. Zastałam Biffa?
- Moje gratulacje. - Dzięki.
W czym mogę pomóc?
Byłam akurat w okolicy, a mam wolny dzień...
więc chciałam porozmawiać o moim programie.
Zanim znowu go poprowadzę...
chcę wiedzieć, co poszło nie tak poprzednim razem.
Przecież wiesz.
Pożar, zła prasa.
Wiem, wiem.
Ale zawsze myślałam...
że gdybym była choć trochę lepsza albo nieco śmieszniejsza...
gdybym była bardziej zdeterminowana...
mogłoby się jednak udać.
To jest problem z wami, artystami.
Myślicie, że chodzi tylko o talent i ciężką pracę.
"Im ciężej będę pracować, tym większy osiągnę sukces".
To prawda.
Ale liczy się też szczęście, a na to nie macie wpływu.
Tak bardzo pragniecie wygrać, że zaklinacie rzeczywistość.
Ty byłaś świetna.
Żaden pilot w historii stacji
nie miał lepszej oglądalności.
Wybiła poza skalę.
- Naprawdę? - Tak.
Sęk w tym, że nie liczyła się jakość ani humor.
Przepadłaś przez swoją złą prasę.
Na pewno?
Jimmy Page umawiał się z czternastolatką, a rok później zagrał wyprzedaną trasę.
Na sukces i żywotność programu telewizyjnego
składa się milion czynników.
W przypadku kobiet nawet więcej.
Wszyscy wiedzą, że masz talent.
I że jesteś pracowita.
Ale możesz się tylko modlić,
żeby niczym ich nie sprowokować.
Poza tym, trzymam kciuki.
Dzięki.
Jesteś aktorką?
Nie, nie.
Dostałam nową pracę. Będzie o tym w prasie,
więc chcę mieć dobre zdjęcia.
Ale ekscytująco.
Nie mogę nic zdradzić.
Spoko.
Będę główną pisarką w nowym programie Debory Vance.
Ale fajnie!
Marzyłam o tej pracy, więc...
Skoro już wiem, że jesteś pisarką, zacznijmy od nowa.
Pewnie założysz okulary?
Nie. Bo ich nie noszę.
Ale przyda się ołówek.
Trafiłam w oko?
Zaczekasz chwilę?
Udało się, znalazłam!
Skrzynka głosowa:
Kayli Schaeffer...
Pierdol się, było żółte!
...jest pełna.
Witamy nową twarz stacji!
Cześć, Winnie!
Jimmy, fajnie było cię wczoraj przetrzepać.
Na korcie, nie w łóżku.
Zapraszam. Wszyscy się cieszą.
Duże ryzyko bardziej popłaca.
Dzięki.
Ojej. Zebrałaś tu niezły tłum.
Stacja cię wspiera.
- Chcemy, żebyś wszystkich poznała. - Wspaniale.
Na poprzednim takim spotkaniu byłam tylko ja
i paru podchmielonych facetów.
Billy z działu programowego,
Angela z PR-u, Patrick prawnik, Ron księgowy,
Tom Buckamayer z zespołu cyfrowego,
Priya od social mediów, Nina od queerowych social mediów,
Dana od algorytmów, Paul z marketingu
i Regina z międzynarodowego marketingu.
Twój program będzie emitowany w Europie i Azji.
Spora widownia.
Z tyłu siedzą spece od marki i sprzedaży reklam.
Pomachajcie.
No już, pomachajcie!
Przepraszam.
Zaczynajmy.
Super.
DV!
Robisz remont?
Nie mam wyboru.
- Jak poszło? - Dobrze.
Ale jest jedna sprawa.
Chcą, żeby Steve pozostał głównym pisarzem.
- Koleś w bluzie hokejowej? - Tak.
Poważnie?
Chcą zostawić białego pierdziela, który siedzi tam od 20 lat?
Właśnie dlatego.
Uważają, że nam się przyda i mu ufają.
Kurwa!
Wiem, przykro mi.
Robiłam, co mogłam.
Ale nie dali mi wyboru.
Grunt, że dołączysz do zespołu. Potrzebuję cię.
Zabiorę cię na zakupy.
Albo ty zabierz mnie.
Do lumpeksu z dużą rozmiarówką,
mieszczącego się w szkolnym autobusie.
Dzięki, ale...
nie jestem w nastroju.
PRZYLOTY ODLOTY
Witam państwa na pokładzie.
Kayla!
Jimmy? Lecisz na Mykonos?
Nie, ale muszę z tobą porozmawiać.
- Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? - Kupiłaś bilet na służbową kartę.
Numer sam się podstawił.
- To nie moja wina. - Twoja.
Ale nie odbierałaś telefonu,
więc kupiłem drugi bilet.
Proszę, nie wyjeżdżaj. Zostań ze mną.
O Boże, jak romantycznie!
To sprawa służbowa. Proszę nie nagrywać.
Nagrywaj.
Masz rację. Nie doceniałem cię.
Wymyśliłaś, jak pozbyć się Jacka Danby’ego
i jak spotkać się z Winnie Landell.
Bez ciebie Deborah nie dostałaby Late Night.
Proszę pana! Nie można stać w przejściu.
To zajmie tylko chwilę.
- Oświadcza się! - Nie, nie.
- To platoniczny układ zawodowy. - Proszę usiąść. Zaraz ruszamy.
Streszczę się. Stanowimy zgrany zespół, bo ty myślisz nieszablonowo.
Jeśli chodzi o kalendarz, wysyłanie wiadomości, ustawianie spotkań,
zupełnie nad tym nie panujesz.
Ale to nie problem.
Taka natura wielkich wizjonerów,
że funkcjonują w chaosie.
Nie jesteś asystentką,
tylko menadżerką, i to świetną.
Zostań ze mną i bądź moją partnerką.
Przepraszam! Myślałam, że jesteś facetem.
- To lesbijki! - Co? Jestem facetem!
- Powiedziałeś "partnerką". - Proszę się odczepić!
Jeśli zostanę,
- mam pewne warunki. - Dobra.
- Chcę mieć asystenta. - Oczywiście.
- I własny gabinet. - Jasne.
- Raz w tygodniu obejrzysz ze mną film. - Dobra. Chociaż nie, nie zgadzam się.
- To dwa razy. - Nie ma mowy.
Niech ci będzie. Ale co rano pokażę ci trzy filmiki swojego autorstwa.
No dobrze.
Więc tak!
Powiedziałam "tak"!
Dziękujemy, ale to sprawa służbowa.
- Pocałujcie się! - Co z panią?
- Szary samochód? - Tak, Porsche. Dziękuję.
Cześć, Winnie.
Ava Daniels. Lewis przedstawił nas sobie w Montrealu.
Jego ulubiona pisarka.
Pracowałam też z Deborą Vance.
Super.
Zwykle nie robię takich rzeczy, ale to spotkanie wydaje się zrządzeniem losu.
Słyszałam, że chcecie zatrzymać Steve’a jako głównego pisarza.
To prawda, że mam od niego mniej doświadczenia,
ale pracuję z Deborą od lat.
Wiem, czego potrzebuje ten program
i czego potrzebuje Deborah.
Uważam, że jestem idealną kandydatką na to stanowisko.
Świetnie. Powiedz to jej.
- To znaczy? - Deborah może zatrudnić, kogo chce.
Tak jej powiedzieliśmy.
Dobranoc.
Okłamałaś mnie.
O czym ty mówisz?
Możesz zatrudnić, kogo chcesz!
- Wcale nie. - Daruj sobie.
Spotkałam Winnie. Wszystko wiem.
Posłuchaj.
Gram w tę grę od lat i znam zasady.
Stacja mocno ryzykuje, biorąc mnie na prowadzącą.
Będą czuli się bardziej komfortowo, patrząc na jakąś znajomą twarz.
Kłamiesz. Powiedzieli, że sama decydujesz.
Oczywiście.
A tak naprawdę nie chcą, żebym ryzykowała.
- Uwierz mi. - Nie mogę, pieprzona kłamczucho!
No dobrze. Przepraszam.
Zataiłam to, bo wiedziałam, że nie zrozumiesz.
Będziesz pracować przy programie, tylko jako numer dwa.
To mniej stresujące.
A i tak się napracujesz.
Jako pomocnica pomocnika.
Przestań wciskać mi kit!
Jestem idealną kandydatką!
Jeśli weźmiesz jego, ten program pozostanie identyczny,
jak przez ostatnie 50 lat!
Nie będzie wyjątkowy.
Ten sam syf, tyle że w kiecce.
- Wcale nie. - Owszem!
Znam cię!
Decyzje podejmujesz zachowawczo.
To nigdy się nie zmieni.
Nawet gdybym nie była urodzona do tej roboty,
a jestem, powinnam ją dostać ze względu na naszą przyjaźń!
Nie chodzi o naszą przyjaźń, tylko o sukces programu.
Naprawdę tego nie rozumiesz?
To właśnie dzięki niej byłby lepszy!
Najlepiej sprawdzamy się w duecie!
Dobrze to wiesz.
Inaczej nie poprosiłabyś, żebym wróciła!
Podobno mnie potrzebowałaś.
Ale nie jako główną pisarkę.
A co z moimi potrzebami?
Ciesz się, że w ogóle trafisz do zespołu!
Mam cieszyć się z degradacji?
Lewis proponował mi posadę głównej pisarki, ale ją odrzuciłam.
Kazałaś mi być ambitną!
No, chyba że jest ci to nie na rękę.
Ale z ciebie egoistka!
Zgadza się.
Muszę nią być!
A ja nie.
Nie chcę być rekinem ani innym chujostwem.
Chciałam z tobą pracować.
Ja też. Ale nie możesz być główną pisarką!
To niesprawiedliwe.
Masz rację. Ta branża nie jest sprawiedliwa.
Nie oczekuję tego po branży czy po świecie.
Ale ty powinnaś traktować mnie fair,
bo jesteś mi to winna.
Nie płacz!
Tak musi być.
Spróbuj sama się przebić.
Wtedy zrobisz swoją rewolucję.
Ja nie mogę się podkładać.
Ten program ma być nie do ruszenia.
Musi się udać.
Zbyt wiele dla niego poświęciłam.
Mnie też poświęcisz?
Jestem skłonna.
Zmieniłam dla ciebie całe swoje życie.
Byłaś najważniejsza, bo mi na tobie zależy.
A ty nie chcesz zrobić czegoś dla mnie.
Nigdy tego nie zrobisz.
Dla nikogo.
Czujesz się samotna tylko, jak otwierasz szampana?
Gówno prawda. Zawsze jesteś sama.
I taka umrzesz.
- Cześć. - Witaj.
Co to za budynek?
Chciałem cię prosić o opinię, bo może wynajmę tu biuro.
Co sądzisz?
Jest w porządku.
Długo szukałem i zostało już okadzone, więc...
Rozumiem.
- Bardzo ładne. - Cieszę się.
- Co u ciebie? - Gówno.
Nie mam pracy.
Wciąż jest zapotrzebowanie na coś głośnego?
Teraz wszyscy szukają, cytuję:
"już istniejących seriali, ale z drobną zmianą"
albo "globalnych hitów".
Mogę spytać Lewisa, czy przyjmie cię z powrotem,
ale uważam, że powinnaś zostać z Deborą.
- Żartujesz? - Wiem, wiem.
Ale jeśli zostaniesz w programie,
w końcu dostaniesz to stanowisko.
I co mi po nim? Okłamała mnie.
To prawda. Bardzo mi z tego powodu przykro.
Ale jako jej menadżer chcę, żeby program był jak najlepszy.
Bez ciebie to niemożliwe.
A jako twój menadżer i przyjaciel...
uważam, że jesteście zbyt dobrym zespołem, żebyś to olała.
Jej to wytłumacz.
Tłumaczę tobie, bo wiem, że postąpisz słusznie.
Fajne to biuro.
Zasłużyłeś. Bez ciebie nie dostałaby programu.
Dzięki, ale...
nie dokonałem tego sam.
Dzień dobry.
Poproszę paczkę American Spirits.
I butelkę Kruga.
PROWADZĄCA DEBORAH VANCE
Dzień dobry.
Wiem, że jestem za wcześnie, ale nie mogłam się doczekać.
Nie ma problemu. Zapraszam do sali konferencyjnej.
Zaraz przyjdzie Rob i reszta.
- Wspaniale. - Jedna pisarka już czeka.
- Zapraszam. - Dzięki.
Bardzo się cieszę...
że przyszłaś.
Zrozumiałam, że tu jest moje miejsce.
- Mimo wszystko. - To dobrze.
I że byłoby fatalnie, gdyby wyszło na jaw,
że spałaś z prezesem firmy
tuż przed tym, jak dał ci własny program.
Byłby niezły smród.
A jak sama mówiłaś, ten program ma być nie do ruszenia.
Więc...
chyba jednak zostanę twoją główną pisarką.
- Nie zrobisz tego. - A jednak.
Też byś to zrobiła.
Cześć, Deborah.
Cześć, Rob.
Chyba już się znacie.
Moja nowa główna pisarka, Ava Daniels.
Cześć.
- Miło cię znowu widzieć. - Ciebie też.
Zaprosiłem Sue i Marka,
bo mamy sporo do ustalenia.
Zaczynamy?
Tak.
Tekst polski: Milena Modestowicz