Następny przystanek: Uniwersytet Dongsung.
Drzwi otworzą się po prawej stronie.
Następny przystanek: Uniwersytet Dongsung.
Uniwersytet Dongsung.
Drzwi otworzą się po prawej stronie.
Plecak...
Chwila! Przepraszam!
A co wy tu w ogóle robicie?
- Min-jeong. - Cześć.
A to czyje?
Ktoś zostawił w metrze.
Powinnam zostawić?
Cho Gang-hwa.
- Dzień dobry, panie profesorze. - I tyle?
Masz pan coś dla mnie?
Tak? Ale znaczy co?
Miłosne kule! Bang, bang!
- Jest pan niereformowalny. - Przepraszam.
Chce pan oblać semestr?
Sprawozdania jeszcze mi pan nie oddał.
Ach, no tak. Przyniosłem, pewnie.
Mój plecak!
A mówi się, że studenci medycyny
powinni być mądrzy.
Mózg panu wyparował od studiowania?
Nie, jestem pewien, że miałem dzisiaj plecak.
Dziwne. Gdzie on?
Mój plecak...
Są takie chwile,
gdy zwykły zbieg okoliczności
przeradza się w niezwykłą szansę, czyli przeznaczenie.
Serio powiesz mu, że ci się podoba?
On ma tu opinię idioty.
Ostatnio założył dwa różne buty.
Taki jego urok.
Prawdziwi geniusze to tak naprawdę idioci.
Zwariowałaś. To żaden geniusz.
Pospolity głupek.
Nawet ten kretyn ma dziewczynę. A co z nami?
O to mi chodzi. Jesteś zadowolony?
Cha Yu-ri, tak? Ładna jest?
Dajcie spokój.
Nie bądź taki staromodny. Kobiet się nie ocenia po wyglądzie.
Wygląd nie ma znaczenia, bo liczy się serce.
- Ale jest ładna. - Pomyślałam sobie wtedy,
że takie przeznaczenie może jednak przerodzić się
w zwykłą zmarnowaną szansę.
- Ale dupek. - Boże!
CHA YU-RI, CHO GANG-HWA
ODCINEK 5: CHWILE, GDY SZANSE STAJĄ SIĘ PRZEZNACZENIEM
Niemożliwe, 3000 wonów za dwa pęczki rzodkiewki.
Aż strach chodzić na zakupy.
Yu-ri...
WĘGORZ Z GRILLA
Kto zostawił...
NOWE POWIADOMIENIE
CHA YU-RI LUBI TWÓJ POST
Nie wystrasz się, proszę.
Yu-ri...
wróciła do życia.
Muszę zadzwonić do Hyeon-jeong.
Geun-sang, weź się uspokój.
Duchy nie istnieją.
Geun-sang.
Duchów nie ma.
To niemożliwe.
Ale nie! Ona tam stoi!
To jest duch!
Hyeon-jeong.
Wiesz, co ja właśnie widziałem?
Yu-ri.
To była Yu-ri.
Yu-ri!
To Yu-ri!
Yu-ri! Za tobą, Hyeon-jeong!
Ona tam jest.
Nie, przestań mi machać.
Ona właśnie macha...
Dlaczego ona do mnie macha?
Przepraszam! Naprawdę!
Wybacz mi!
Tęskniłam za tobą.
Hyeon-jeong...
LUDZIE WRACAJĄCY DO ŻYCIA
Martwi...
MÓJ PRZYJACIEL ZMARTWYCHWSTAŁ
Czyli były takie przypadki!
Serio kliknąłeś ten link, kretynie?
Uwierzyłeś mi?
Szlag by to, co za gnojek.
Powinienem go gdzieś zgłosić.
Czy to prawda?
To, co mówiłeś?
Co?
Skąd on wie?
Doktor Jang kazał czekać. Dokąd to?
- Muszę wyjść. - Co?
Powiedzcie mu, że nie mogłem się doczekać.
Żółwik? Nie?
Co w niego wstąpiło?
Nie rozumie powagi sytuacji.
Toczy się postępowanie, a on robi co chce.
Aż mi szkoda doktora Janga w tej chwili.
Idzie. Co powiemy?
- Toaleta? - Cóż...
Wyszedł.
Wyszedł?
Nie, doktorze!
- Boże! - Doktorze!
Boli.
Czy to...
w ogóle możliwe?
- Miesiąc miodowy? - Okinawa.
- Oszukali cię... - Z bransoletką.
Tak. Ma rację.
To ona.
Niczego nie pamiętasz?
Nie.
Niemożliwe.
Ciotka mówiła, że po śmierci są duchy.
Duchy? No bądźmy poważni.
Nigdy nie widziałam żadnego.
Co teraz zrobicie?
Co?
No...
A co powinniśmy zrobić?
Przepraszam, ja...
Najpierw trzeba iść do twojej mamy.
- Ona... - Nie mogę.
Co?
Znaczy...
Moja mama ma słabe serce...
W każdym razie nie teraz.
Nie mów jej, dobra?
- Ty też, okej? - Co? Dobrze.
To zamieszkaj u nas. Po co ci hotel?
Pojedź po jej rzeczy.
Naprawdę, Hyeon-jeong? Byłbym wdzięczny.
Dajcie spokój, nie musicie.
Dajcie mi dwa miesiące.
Nie, 49 dni.
Dajcie mi 49 dni.
Po tym czasie zdecyduję, co z mamą.
- Na razie nic nie róbcie. - Ale lepiej ci będzie...
Bałam się właśnie takiej reakcji.
Nie musicie się martwić, Hyeon-jeong.
Rób, co chcesz.
Dobrze, że jesteś.
Cieszę się.
Tak bardzo się ciesze.
Dobrze, że wróciłaś.
Dziękuję.
Ostatnio myślałem, że oszalałeś.
A ty spokojny.
Szaleństwem jest nie oszaleć.
Co mam teraz zrobić?
Mnie nie pytaj, bo też nie wiem.
Nikt w Korei nie wie.
Nikt na całym świecie.
To wykracza poza wyobraźnię.
Po prostu...
A co z Min-jeong? Ona wie?
- Widziała ją. - Co?
Przedstawiłeś ją?
„To moja żona. A to ta zmarła”.
- Zwariowałeś? - Nie gadaj głupstw.
Wpadły na siebie w przedszkolu.
Min-jeong zna ją tylko ze zdjęć.
Nawet nie uwierzyłaby, gdybyś powiedział.
Ale czy nie powinieneś jej powiedzieć?
A co potem?
Jeśli spyta, co zamierzam dalej?
Co jej powiem?
To byłoby po prostu
obarczanie jej moją odpowiedzialnością.
Chyba tak.
Nie ma sensu, żeby i ona oszalała.
No dobra, to posłuchaj Yu-ri i przez jakiś czas nie rób niczego.
Bo i tak nic teraz nie możesz.
A Yu-ri prosiła nas o 49 dni, tak?
Pożyjemy, zobaczymy.
To dobra wiadomość.
Tylko dlaczego czuję się z tym źle?
Dziękuję.
Yu-ri...
Dalej płaczą.
Yu-ri...
Dobrze się czujesz?
Tak.
Hyeon-jeong się wypłakała.
Jest zadowolona.
Hyeon-jeong bardzo za mną tęskniła. Codziennie płakała.
To prawda.
Co? Skąd wiesz?
Widziałam w Internecie.
Ciągle pisała o mnie posty, że tęskni.
Ciężko to znosiła.
Ulżyło jej.
Ona jest zadowolona.
To dobrze.
Mamusia przeprasza.
A ja upadłem, zszokowany,
zamiast się cieszyć.
Halo?
Nie, wszystko dobrze.
Halo?
Tak, dobrze działa.
Proszę.
Były zeszłej nocy problemy w innych pokojach?
- Ciągle do mnie dzwoniliście. - Ach, tak?
Właściwie...
Czy wszystko w pokoju dobrze?
Tak, dziękuję pani.
Odebrała. Jest w pokoju.
Dobrze. Dziękuję.
Może pan sprawdzić jeszcze raz?
Dwie godziny temu pan pytał.
- Nie wychodziła od tego czasu. - Tylko raz.
Nie chodzi o to, że wyjdzie...
Jak to wyjaśnić?
Boję się, że ona... zniknie.
Proszę jeszcze raz.
Dobrze. Zadzwonię.
Czy jest u pani ciepła woda?
Tak naprawdę to ten mężczyzna,
który tu panią zameldował.
Obawiał się, że może pani zniknąć.
Ty kretynie.
Wysadź mnie tutaj.
Co?
Ona chyba coś ukrywa.
Dlaczego nie odwiedza rodziców?
Zemdleliby, ale z radości.
Poprosiła nas o 49 dni na przemyślenie spraw.
Właśnie, to najdziwniejsze.
Albo miesiąc, albo dwa. Co ona z tymi 49 dniami?
Zniknie znowu po 49 dniach?
- Ej. - Ale to ma sens.
Pojawiła się nagle, więc może nagle też zniknie?
Boże, ale cóż to? Trzeba było samej zjeść.
Co to takiego?
Kupiłam w Jeongdongjinie.
Dzikie wodorosty, będą pasowały do zupy.
Naprawdę? Dziękuję. Na pewno są pyszne.
To do zobaczenia.
Co ona ci dała?
Co to takiego?
Mamo?
Co ona taka dziwna?
No nie.
Znowu...
NACIŚNIJ, ABY ZACZĄĆ
GIEŁDA
Pani Do-yeon?
Jeszcze tego pani nie wypełniła.
- Ach, pani na pomoc kuchenną? - Tak.
Pani Oh.
Zbieram się już.
- Już pani idzie? - Tak.
- Dziękuję pani bardzo. - Nie ma za co.
Przychodzę raz na tydzień, ale sprzątania to u państwa nie mam.
Inne domy są znacznie gorsze.
Mąż ciągle brudzi,
a żona za nim gania i sprząta.
- Rany boskie. - U innych pewnie tak jest.
No właśnie. Nie każda ma takiego męża, jak pani.
Sam odkłada wszystko na swoje miejsce.
Mało tu roboty.
Ale czasami aż przykro, że nie ma co posprzątać.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Wychodzisz już? Nie zjesz?
Nie, nie muszę.
Tyle mi wystarczy.
Nie ma co brudzić talerzy.
Co do tego zdjęcia mamy Seo-woo...
Zdjęcie? Co z nim?
Zdziwiłam się, że już go tam nie ma.
No...
Wiesz...
To zdjęcie...
Tak tylko mówię.
Byłam ciekawa i chciałam je obejrzeć.
Podobno ma dzisiaj spaść śnieg.
Mam już parasol.
Idę, pa.
Pa, Seo-woo.
Seo-woo, pójdziemy do przedszkola?
Tak.
Co to takiego, Seo-woo?
Cześć.
CZERWONA FASOLA
To boli. Dlaczego mnie tym obrzucasz?
Boli! Czekaj! To piecze!
Przestań! To boli!
Kim ty jesteś? Dlaczego nam to robisz?
- Dlaczego ona nas widzi? - Pewnie szamanka.
Tak. Jestem szamanką i was widzę.
Przejdźmy do rzeczy.
Od dziś duchy nie mają wstępu do tego przedszkola.
Jesteście na tyle dorośli, że rozumiecie, prawda?
Odejdźcie, póki proszę.
Nie wywalisz stąd duchów!
To moje miejsce od dawna!
Ja nie pójdę! Odczep się!
Ej, dobra.
Wierzę, że ludzie i duchy mogą się porozumieć.
Nie rozwiązuję problemów siłowo.
A to przecież was nie boli, prawda?
Nie boli, co nie?
Do kitu. To szamanka.
- Puść mnie. - O co chodzi?
- Puść. - Jestem dobrym duchem.
Dlaczego to robisz?
Dobra, pójdę już. Odejdę stąd.
- Naprawdę? - Tak.
Trzeba było tak od razu, bo niepotrzebnie się męczymy.
Cholera.
Przeklęta jedna!
Idź daleko stąd! Sio!
Żegnam was! Nie wracajcie tu nigdy!
No, trochę pani dziwna.
Narobiła pani wczoraj bałaganu w kuchni.
Po co pani rozsypuje czerwoną fasolę, którą dzieci się bawią?
Potrzebowałam jej trochę.
No właśnie, dzieci miały się nią bawić, tak?
Kupię kolejny worek.
Przepraszam.
Ma dobry humor.
CZERWONA FASOLA
Może kupić więcej?
Wrzucę trochę do plecaka Seo-woo.
Dobra, wystarczy.
LALKI
Różowe.
Seo-woo takie kocha.
Okej!
Okej.
Ale co?
Co to było?
Muszę palce rozruszać.
Dlaczego nie mogę trafić?
Nie wytrzymam.
No dalej.
Okej.
Młody.
- Ja? - Tak, ty.
Sprzedasz mi jedną?
Dobra, którą? Tę?
Nie.
Taką, którą pięciolatka pokocha.
- Różową. - Ach. Ta?
Dlaczego miałbym sprzedać?
Tyle już masz.
Nie prowadzisz sklepu, co?
Nie są ci potrzebne, sprzedaj mi.
Dałeś 1000 wonów, a ja płacę 3000.
Że niby tysiąc?
Musiałem się ustawić, podnieść i wyciągnąć. Dałem 3000.
No i robocizna.
Dużo biorę za godzinę, więc tutaj to właściwie tracę.
Jasne. Pomożesz mi tamtą dorwać?
Gdzie on? Nie jadł jeszcze.
Widziałem go przed chwilą.
- Tato. - Co?
Tym razem musisz dać radę.
Ostatnie pieniądze.
Nie wolno sobie żadnego upatrzyć.
Wybiera się to, co można złapać.
Nie ma mowy! Seo-woo uwielbia różowe.
I tak go zaraz złapię, tylko muszę przepchnąć.
Do dzieła.
- Ej! - Boże!
Wystraszyliście mnie.
Mówiłaś, że nie masz dla nas czasu.
Co tu robisz z moim synem?
Przepraszam. Co się dzieje? Do kogo to było?
Twoim synem?
To on?
Ano tak, to jest on.
Ja? Co ze mną? O co chodzi?
Przystojny, prawda? To po mnie.
Przystojny jest i w ogóle. Wyświadczysz nam przysługę?
Boże. Coś mu się w DNA pomieszało?
Jak taki ktoś mógł spłodzić tak wysokiego faceta?
Co to ma być? Weź mnie nie strasz.
Mówię tylko, że wyglądasz jak twoi rodzice.
Nie mam rodziców.
Syneczku, co też wygadujesz? Twoja mama właśnie tu stoi.
No tak, posłuchaj.
Ugotowałabyś mu obiad?
Od tygodnia nie jadł porządnego posiłku.
Je tylko makaron instant, chleb i zupki.
Może od tego przedwcześnie umrzeć.
Poważnie? O taką przysługę chodzi?
Dziwna jesteś. Bardzo dziwna.
To ważna prośba!
Jego dobre odżywianie jest teraz najważniejsze.
Ty też masz dziecko, rozumiesz nas.
Byłabyś taka miła? Bardzo cię prosimy.
Prosimy.
- Prosimy. - Bardzo prosimy.
Okej.
- Słuchaj. - Co znowu?
Ugotuję ci obiad.
W zamian za lalkę.
I tak mi żadnej nie wygrałeś.
Wygrałbym, gdybym się nie wystraszył.
Po co mi jakiś obiad?
Nie udało się.
- Obiecałaś! - Nie do wiary.
- Zwykły obiad. - Nie bądź taka.
- Tylko to. - Obiecałaś.
- Tylko raz. - No już.
- To było... - Cisza!
Nie ma co. I tak tego nie potrzebuję.
Ej, chwila.
Przestańcie się gapić.
Krwawisz. Czyli jesteś żywa.
Zasłużyłaś sobie. Po co było kraść?
Cholera.
Ładnie to tak kraść?
Ten rozbity nos to błyskawiczna karma.
Tę mogę oddać.
Albo i nie.
Dorosły facet lubi różowe? Jakiś zboczeniec?
Nieprawda. Pil-seung to mężczyzna! Stuprocentowy facet!
Widzieliśmy...
Cicho.
Yu-ri, robimy to ze względu na ciebie.
Całe kolumbarium cię szuka.
Tak, to prawda. A jak się dowiedzą?
Swoje 49 dni wykorzystasz na usługiwanie duchom.
Nie, zaraz, zostały ci tylko 44 dni.
- Boże. - I co teraz?
Niezła z was rodzinka. Ale wy jesteście uparci.
- Prawda, kochanie? - Prawda. Nie, to prawda, co nie?
Jeśli nam nie pomożesz,
to przyczepimy się do twojej córki.
Co? Jesteście jak wrzody!
Ani się ważcie zbliżać do mojej córki!
Nie daruję wam!
Co? Co ty...
A ja nie daruję tobie tego! Zrozumiano?
Cholera.
No, cholera.
Co tu się, u licha, dzieje?
Sama mówiłaś, żebym się nie dała złapać.
Dowiedziała się rodzina Pil-seunga, więc sprawa przegrana.
Rozumiecie, co wam powiedziałam, tak?
Czyli jest tak,
że Yu-ri jako żywa jest osądzana przez 49 dni.
Ale ona jest taką jakby szamanką,
więc nie może nam w niczym pomóc?
Właśnie tak. Inaczej mówiąc,
nie ma sensu o nic prosić.
I tak nie może pomóc.
To niesprawiedliwe!
Dlaczego ona dostała taką szansę?
Ja też tak chcę, żebym już trafił do nieba.
Uspokój się.
- To nie sprawka pani Mi-dong. - Ty...
Bóg ją ukarał za to, że go zwyzywała.
Ej, ty tam! Ty głupi dupku!
- Och. - Nie rób tak.
Zejdź tu do mnie, to się policzymy!
Z tobą tak nie będzie.
Co chwilę przeklinasz, to nikt nie zareaguje.
Psiakrew.
No, tak jakoś wyszło wtedy...
Cholera.
Musiało ci się coś stać.
Może wyraziłaś jakiś głęboki uraz
i dlatego wróciłaś do życia.
Dostała drugą szansę,
więc na pewno są wobec niej jakieś plany.
- Prawda? - Tak. Na pewno.
Modlę się, by je poznać, ale nikt mi nie odpowiada.
Widziałaś się z matką?
Nie. A niby dlaczego?
Dlaczego? To ją powinnaś odwiedzić najpierw.
Nikt nie tęskni bardziej od matki.
A o co chodzi? Boisz się, że zemdleje?
Nie.
Odejdę, gdy tylko z Seo-woo wszystko będzie dobrze.
To nie ma sensu. Tylko bym ją bardziej zraniła.
Boże drogi.
Nie możesz po prostu zająć swojego miejsca?
Właśnie.
Nie ma mowy.
Taka chciwość nie ma końca. U ducha, czy u człowieka.
Mnie wystarczy tylko dobro Seo-woo.
CZERWONA FASOLA
Rety.
Świetnie. Dałaś radę.
Przeczytałaś całą. Podobało się?
- Bardzo dobra. - Bardzo dobra?
Seo-woo, spojrzysz na to?
Jestem bardzo ciekawa.
Od jakiej litery zaczyna się słowo „krokodyl”?
Seo-woo, znasz odpowiedź.
Wczoraj mi mówiłaś, pamiętasz?
Seo-woo.
Fonetyka do poprawy, ale przede wszystkim musi zacząć mówić.
Nie chce się odezwać.
Angielskie przedszkole jest wykluczone,
tym bardziej z wyższym poziomem.
Rozumiem.
Proszę pani.
Jak często pani rozmawia z córką?
Słucham?
Zawsze, gdy zajdzie potrzeba.
A dlaczego?
Ważne jest, by dziecko do szóstego roku życia
rozmawiało z mamą, a nie uczyło się na pamięć.
Powinno mówić jak najwięcej.
Rozumiem.
Seo-woo.
Smakuje ci?
Tak.
No, synku, to jak ci smakują?
Smakują mi tak, ale to tak bardzo!
Tak bardzo ci smakują, czyli to najsmaczniejsze lody świata!
Oczywiście, lepsze od stu innych lodów!
Mamo, wiesz ile to sto?
Naprawdę bardzo dużo.
Więcej niż dziesięć!
Sto? Ależ ty jesteś uroczy.
Daj mi spróbować.
Proszę bardzo.
Super, nie?
Ugotowałabym ci, a nie.
No co ty?
Sklep jest równie dobry jak restauracja.
Tteokbokki, ciastko rybne, nóżki.
Wrzucę jajko do ramyeonu. Ale ekstra.
Mówi się, że czas płynie jak szalony.
Wszystko się zmienia, nic nie pozostaje takie samo.
A wiele się zmieniło, co nie?
Oczywiście, przecież minęło pięć lat.
Wiesz co?
Nie jestem rozczarowana.
Cieszę się z tych zmian.
Nie martw się o mnie.
Macocha Seo-woo...
Nie chcesz wiedzieć, kim jest?
Nie chcę.
Dlaczego?
Ja na twoim miejscu byłabym bardzo ciekawa.
Bo wiem, kim ona jest.
Naprawdę?
To dobra osoba.
Ona jest dobrą osobą.
Prawda?
Tak. Dobra z niej osoba.
- Jedzmy już. - Pewnie. Jemy.
Wiosłujmy.
Dobra.
Co jest? No co?
A ty gdzie? Co jest...
Ach, już rozumiem.
Co jest? No co?
A ty gdzie? Co jest...
Dzień dobry.
Pani pewnie na zakupy.
Tak.
Yu-ri.
Yu-ri, w porządku?
Dobrze jest.
Alkohol się jej skończył.
Właśnie tak, pani Oh Min-jeong. Wie pani, jak się pije.
Lubisz soju. Witam w klubie.
Dziękuję. Do widzenia.
Do widzenia.
Tu jest tylko jeden stolik.
No tak.
Zazwyczaj wystawiają więcej.
Tak pani pije sama.
Samotnie pije się w domu, prawda?
Okoliczni ludzie dużo plotkują.
No tak. Nie sądziłam, że to pani przeszkadza. A przeszkadza?
Nie, w ogóle mi to nie przeszkadza.
Oczywiście, że tak, tylko udaje.
Okoliczne matki plotkują o dzieciach.
A nie powinny. Proszę je ignorować.
To też w ogóle mi nie przeszkadza.
Dobrze wiedzieć.
Czy Seo-woo jest aż taka dziwna?
Zastanawiałam się, czy jest inna od Ha-juna.
Brzuszek? Bardzo cię boli?
Gdzie? Zjadłaś coś zepsutego?
Co, jest chora?
Brzuszek ją boli.
Przedszkole odpada, wezmę ją do szpitala.
- Przebierzemy się. - Tak nagle?
Przed chwilą było dobrze.
Dobrze się czujesz?
Tak.
A brzuch cię boli?
- Nie? - Nie.
No to zapnę cię znowu.
Wygląda dobrze.
No właśnie. A mówiła, że ją boli.
Pewnie szybko wyzdrowiała, jak to dziecko.
Okej.
- Idziemy? - Tak.
Dobrze, no to już.
2019 KLASA SŁONECZEK HARMONOGRAM DNIA Z RODZICAMI
PRZEDSZKOLE „BYSTRY HAEMIL”
Idzie mama Yul-hee.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zaraz sobie bark zwichniesz. Postaw go na ziemię.
Synu?
Co dopełnia modę?
Czadowy styl!
Tak, trzeba wyglądać czadowo.
David Beckham ćwiczył ręce do futbolu?
Ćwiczył je na spotkania z innymi rodzicami.
Gadasz jak najęty.
Dzień dobry, panie Cho.
- Tak, dzień dobry. - Dzień dobry.
Co...
Dlaczego on...
Co on chce zrobić?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć, Min-jeong.
Dlaczego ty...
Co?
Powinien tu być, jak wszyscy.
Pewnie. Tylko żartuję.
No pewnie, to przecież dzień z rodzicami.
Aleś ty słodka, Seo-woo.
Zwariowałeś? Odbiło ci? Co tu robisz?
Co będzie?
Chodźmy. Czas na nas.
Spóźnimy się.
Idziemy.
Przecież ona tam jest. Jaki on ma plan?
Plan?
Oby ona się dowiedziała.
Chodźmy.
Mamy mało czasu. Co pani robi?
- Nie wyniesie pani tego? - Tak, już.
Dobra. Jakie są szanse, że na nią wpadnę?
Będę w kuchni.
- Rety. - Pani weźmie to do pokoju sensorycznego.
Ja przygotuję owoce.
Co? Ja...
Ja pokroję owoce.
To pani pierwszyzna, więc pani nie może.
Weźmie pani to do pokoju i już.
Nie, chwila, ja...
Przepraszam.
Tak?
Często jej państwo używają. Czerwonej fasoli.
Tak, w sumie to tak.
Muszę iść.
Jestem Elsa. Zazdrościsz mi?
To ja.
Mi-so, może teraz ty?
Jak sądzisz, kto mieszka między „A” i „C”?
- „O”. - Nie, to nie tak.
- „B”. - To „B”.
- „B”. - Chodzi o „B”.
- „B”! - Tak jest!
- „B”! - Tak trzymać!
Mama jej powiedziała.
Ha-jun, może teraz ty?
- Dajesz, młody! - Dobra.
Jaka litera jest nam potrzebna tutaj, między „B” oraz „D”?
- „C”. - To „C”.
Ha-jun. Hej, Ha-jun.
- Posłuchaj mnie. „C”. - „C”.
No, młody.
„C”, Ha-jun.
Ha-jun, to „C”.
Krążek cebulowy!
Masz rację, to krążek cebulowy.
Krążek cebulowy.
Stary, gdzie jest Yu-ri?
Nie widziałem jej. Chyba nie wychodzi z kuchni.
Miałeś dać wymówkę i nie przychodzić.
Myślisz, że chciałem? Wcale nie chcę tu być.
Próbowałem przekonać ją, że Seo-woo jest chora!
Wtedy by mnie tu nie było.
Dobra, Yu-ri pewnie i tak nie wyjdzie z ukrycia.
Przeczeka w kuchni i koniec.
Co robicie?
- Koniec. - Tak.
- Idziemy, jak się skończy. - Tak.
- Właśnie. - Chodźmy.
Co ty masz na sobie?
Koniec dyskusji. Koniec.
- Przesuńmy to. - Dobra!
Tato, patrz!
Seo-woo.
Nie musisz brać stąd, tam masz więcej fasoli.
Mi-so nie może się bawić, jeśli tak jej psujesz.
Seo-woo, chodź tutaj.
- Pobawimy się tymi. - Tak.
Seo-woo.
Nie bądź taka niegrzeczna.
Musisz uważać.
Ej!
Boże.
Co też pani wyprawia?
Brakowało pani fasoli.
To taka zabawa sensoryczna.
- Dzieci! - Więcej fasoli!
- Tak! - Dostawa fasoli!
- Proszę bardzo! - Tak!
Co za zołza.
Matka Mi-so działa mi na nerwy.
Ale mnie zdenerwowała.
Myślałam, że pani od razu wróci. Co tak długo?
Teraz zabawa patyczkami. Trzy na rodzinę.
Truskawki.
Seo-woo uwielbia truskawki. Będzie wniebowzięta.
Ale dobre.
Wiesz co? Przeczesałem cały Seul,
a potem wyjechałem jeszcze poza miasto,
żeby dorwać te truskawki.
- Dobre, nie? - Tak.
Chcę truskawek i niczego więcej.
Dziecko będzie je kochało.
Co? Truskawki?
Niedobrze.
Rzucę pracę lekarza i zajmę się uprawą truskawek.
Nie.
No dobra. Dalej będziemy je kupować.
Tak jest. Kawałek z truskawką dla Seo-woo.
Ej, to nie ten. Daj jej z truskawką.
No co ty, ona lubi truskawki.
Nie ma pojęcia o jej guście.
Seo-woo, lubisz truskawki, co nie?
Dobrze, Słoneczka!
- Tak, proszę pani. - Tak, proszę pani.
Damy wam trochę owocków.
- Tak! - Będą owocowe szaszłyki,
które zrobicie z rodzicami.
- Tak, proszę pani. - Tak, proszę pani.
Proszę.
Dobrze. Tak. Nie.
- Smacznego. - Dziękuję.
Spójrz na moje.
Nie chcemy truskawek. Dziękujemy.
Dobrze.
Ale te są pyszne. Niezbyt kwaśne.
Nie trzeba. Ona nie potrzebuje.
Ale będą jej bardzo smakowały.
Seo-woo nie może jeść truskawek.
Jest na nie uczulona, pani Jeon.
Uczulona?
Boże, przepraszam, nie wiedziałam.
Przepraszam.
- Auć! - Boże, Seo-woo!
Seo-woo!
Nic ci nie jest? Pewnie cię boli.
Już dobrze, Seo-woo? Boże drogi.
Naprawdę nic ci nie jest?
MISAENG
Już lepiej?
Nie mogłaś wiedzieć, na co jest uczulona.
Zdarza się. Ja urodziłam i wychowałam Ha-juna,
ale nie znam wszystkich jego alergii.
Myślisz, że ona wie?
- Co? - Że jestem Cha Yu-ri.
Teraz to już na pewno wie.
Co zrobić?
Już i tak było blisko.
A ja zrobiłam jeszcze coś takiego?
Tym się przejmujesz?
Boże, Yu-ri.
Oczywiście! Ona nie może wiedzieć.
Bo? I tak musisz jej powiedzieć.
Jak długo będziesz tą pomocą kuchenną?
Nie chcesz wychować Seo-woo?
Nie.
Co? Dlaczego?
No wiesz...
Tylko nikomu nie mów.
- Właściwie... - Właściwie?
Jestem...
Ja jestem...
No...
To pani Oh Min-jeong, nowa pielęgniarka na położniczym.
Przydzielono mnie w zeszłym tygodniu.
Miło mi poznać.
- Mnie również. - Witaj, Min-jeong.
Potrzebne położne w sali szóstej.
Nagły przypadek.
Matkę potrącił samochód, ale dziecko żyje.
Przyślij kogoś z neonatologii.
Dobrze.
Różne zbiegi okoliczności przytrafiały mi się coraz częściej,
choć wtedy o tym nie wiedziałam.
- Pobiłeś mnie? - Ja?
Spójrz na siebie.
Co się stało zeszłej nocy?
To bez sensu, że tylko Yu-ri ożyła!
Nie odzyskam tego miejsca.
Stop!
Naprawdę nie chcesz jej wychować sama?
Nie zbliżasz się do Gang-hwa ze względu na Min-jeong.
Być może nie układa im się najlepiej.
Są zbyt podobne, od razu to widać.
Rozwód?
Pani może być jej mamą.
Napisy: Cezary Kucharski