‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ลูกคนนี้นี่ ว่าไงนะ...
‎ออกไปข้างนอกได้ยังไง ‎จะคลอดอยู่มะรืนนี้แล้ว
‎โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอกแม่
‎ไม่ตายหรอกๆ
‎ก็รู้ว่าเป็นงาน ‎แต่แกน่ะท้องแก่ใกล้...
‎ค่ะๆ เดี๋ยวจะรีบทำงานให้เสร็จ ‎แล้วตรงกลับบ้านเลยนะคะ
‎เฮ้อ
‎ห้ามไม่เคยได้เลยจริงๆ ให้ตาย
‎ไวจัง จะบ่ายสองแล้วเหรอเนี่ย
‎ยูรีจะไปไหนเหรอ
‎คนที่ซื้อผลงานจากนิทรรศการ ‎ขอให้ไปช่วยซ่อมงานหลังการขาย
‎จะคลอดแล้วแท้ๆ มัวแต่ตะลอนๆ อยู่ได้
‎น่าจะห้ามลูกหน่อยนะ
‎บอกแล้วฟังที่ไหน
‎ไปแป๊บเดียวเอง ‎คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก
‎แล้วเมื่อกี้บอกฝันว่าอะไรนะ
‎ไม่รู้สิ จำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎แต่ตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกแปลกๆ
‎ไม่สบายใจยังไงไม่รู้
‎จำไม่ได้แบบนี้ ‎คงเป็นฝันเพ้อเจ้อล่ะมั้ง
‎เฮ้อ เสร็จหมดแล้ว
‎ฮัลโหล
‎ครับ ใช่ครับ
‎เคราะห์ร้ายที่เข้ามาในชั่วพริบตา
‎ถ้ามันมีไฟกะพริบฉุกเฉิน ‎เตือนกันล่วงหน้าก็คงดี
‎ถึงจะหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด ‎ที่จะถาโถมเข้ามาไม่ได้
‎แต่ขอแค่ได้เตรียมใจก็พอ
‎ชื่อลูกฉันน่ะ
‎มีคนบอกว่าจะทำให้อายุสั้น
‎แต่ฉันคิดว่าไร้สาระ ก็เลยมองข้ามไป
‎ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นนะ
‎ถ้าตอนนั้นฉันแค่เปลี่ยนชื่อให้...
‎ฉันเอาแต่คิด...
‎ว่าเป็นเป็นความผิดของฉัน
‎ทุกวันฉันคิดอยู่หลายหมื่นครั้ง
‎ว่าอยากย้อนเวลากลับไปวันนั้นค่ะ
‎ถ้าฉันห้ามลูก...
‎ที่ดันทุรังจะออกไปทำงานสักนิด
‎แค่ห้านาที
‎ไม่สิ
‎ถ้าห้ามแค่หนึ่งนาที
‎ลูกก็คงไม่จากไป
‎ทำไมตอนนั้นฉันไม่หยุดเธอไว้นะ
‎แต่ต่อให้มีไฟกะพริบฉุกเฉิน
‎เคราะห์ร้ายนั้นก็คงไม่มีวัน ‎เปิดไฟเตือนให้เรารู้ตัวก่อน
‎เธอตายเพราะผมนะครับ
‎ผมเป็นคนฆ่าเธอเองกับมือ ผมเอง
‎ผมเอง
‎ผมฆ่าเธอ
‎เอายูรีคืนมา
‎เอาคืนมาสิวะ ไอ้เวรนี่
‎เอายูรีคืนมา
‎ฉะนั้น ถึงเราจะมองไม่เห็นมัน
‎ก็ไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง
‎(ตอน 14 ไม่ใช่ความผิดของคุณ)
‎มินจอง
‎ร้องไห้ทำไม อย่าร้อง
‎ไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย
‎งั้นมันเป็นความผิดใครล่ะคะ
‎ความผิดพี่ ‎ที่อยู่โรงพยาบาลทั้งวันเหรอคะ
‎ฉันตั้งใจจะกลับไปทำงาน ‎เลยจ้างพี่เลี้ยง
‎แล้วยังทำลูกหายอีก
‎ที่ซออู...
‎ต้องมีพัฒนาการช้ากว่าเด็กคนอื่น
‎แถมดูอึมครึม
‎ถ้าไม่ใช่ความผิดฉัน ‎แล้วมันเป็นความผิดใครเหรอคะ
‎ฉันไม่ใช่แม่เหรอ
‎มินจอง
‎เวลาลูกคนอื่นทำตัวแปลกๆ
‎เขาก็โทษแม่กันทั้งนั้น
‎ทำไมพี่ถึงเอาแต่บอกว่า ‎ไม่ใช่ความผิดฉัน
‎ไหนบอกว่าฉันคือแม่ซออูไง
‎ฉันใช่แม่ซออูจริงหรือเปล่าคะ
‎ขอโทษ
‎ขอโทษนะ
‎ทำไมพี่ถึงเอาแต่...
‎ขอโทษ
‎แล้วก็บอกว่าไม่เป็นไร
‎ชายูรี
‎มันเป็นชื่อต้องห้ามสำหรับฉันนี่
‎จะปิดประตูห้องนี้ใส่ฉัน
‎ไปจนถึงเมื่อไหร่คะ
‎ปิดซะแน่นหนาขนาดนั้น
‎พี่ต้องเปิดใจก่อน ฉันถึงจะเข้าไปได้
‎แบบนั้นฉันถึงจะเป็น ‎แม่แท้ๆ ของซออูได้ไง
‎พี่เลี้ยงคนนั้น
‎คือเธอ
‎ยูรี
‎ชายูรี
‎มัน...
‎หมายความ...
‎หมายความว่ายังไงคะ
‎แม่แท้ๆ ของซออู
‎ชายูรี
‎เขาฟื้นกลับมามีชีวิต
‎ขอโทษนะคะ ช่วยไปทีได้ไหมคะ
‎ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ
‎ทำไมถึงทำเด็กหายได้คะ เด็กทั้งคน
‎ซออูตื่นแล้วเหรอ
‎ซออูตื่นแล้วเหรอ ไปล้างหน้ากันไหม
‎มินจอง
‎เสร็จแล้ว
‎ไปกัน
‎นั่งเล่นรอแม่ไปก่อนนะ
‎ไม่เตรียมตัวไปทำงานเหรอคะ สายแล้วนะ
‎ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อ
‎ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน
‎ใช่ ฉันไม่เชื่อ
‎มันจะเป็นไปได้ยังไง
‎พี่ว่ามันเป็นไปได้เหรอคะ
‎คุณน้าห้องครัว
‎พี่เลี้ยงซออูคือแม่แท้ๆ ของซออู
‎ฟื้นกลับมามีชีวิตงั้นเหรอ
‎อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลยค่ะ
‎ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้ ‎มาล้อเล่นกับเธอทำไม
‎ก็นั่นน่ะสิ จะล้อเล่นแบบนี้ทำไม
‎สภาพพี่ตอนนี้แย่ที่สุด ‎เท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย
‎ถึงเธอจะไม่เชื่อ
‎- แต่มันคือความจริงนะ ‎- ฉันไม่เชื่อ
‎งั้นเมื่อคืนทำไมถึงร้องไห้ขนาดนั้น
‎นั่นสิคะ
‎ถ้าเรื่องที่พี่พูดมันคือความจริง
‎แล้วทำไม...
‎พี่เพิ่งมาบอกเรื่องนี้กับฉัน
‎เอาป่านนี้
‎ขอโทษนะ
‎ตอนแรกฉันเองก็สับสน
‎ฉันเลยไม่กล้าพูด แต่ว่า...
‎จะมีแค่เธอคนเดียวที่ยังไม่รู้ไม่ได้
‎มินจอง
‎ถึงมันจะเหลือเชื่อ
‎แต่มันคือเรื่องจริงนะ
‎(มีแซง)
‎- คุณครับ ‎- ตกใจหมดเลย
‎อะไรกัน คุณหมอ
‎มาตามผมทำไมครับ
‎เห็นเหรอ
‎หมอก็เห็นผีเหรอ
‎หมอเห็นผมด้วยเหรอ
‎อยู่ทางซ้ายหรือทางขวาครับ
‎- อยู่ไหนครับ ‎- ปัดโธ่
‎เฮ้อ
‎ไม่นะ ฉันเชื่อในพระเจ้า
‎ฉันไม่เชื่อเรื่องผีหรอก
‎แต่ก็เชื่ออยู่นิดหน่อยมั้ง
‎ก็เชื่ออยู่แหละ
‎ต้องเป็นเพราะไปดูดวงมาแน่เลย
‎ทำไมยูรีถึงต้องมาพูดอะไรแปลกๆ ด้วย
‎อะไรเนี่ย ไม่สนุกเลย
‎พี่
‎พี่ครับ
‎พี่
‎ฮะ อะไร
‎นี่พี่คิดจะฆ่าใครด้วยยำต้นหอมเหรอ
‎ตายแล้ว ให้ตายสิ
‎- ตายๆ ‎- พี่เป็นอะไรไป
‎เหม่อเพราะยูรีเหรอ
‎ทำไมพูดถึงยูรีทีไรต้องถอนหายใจด้วย
‎เดี๋ยวนะ
‎คนที่ถอนหายใจทุกครั้ง ‎ที่พูดถึงยูรีมันพี่ต่างหาก
‎ก็ผมเป็นห่วงน่ะสิ สงสารด้วย
‎จะมีอะไรได้อีก
‎ยังไงยูรีก็เป็นแม่ซออูนะ
‎เราก็ควรจะช่วยอะไรบ้าง ‎แต่เรื่องมันยุ่งเหยิงขนาดนี้
‎ถึงได้เอาแต่ถอนหายใจไง
‎คังฮวากับพี่ก็รู้สึกเหมือนกันนี่
‎รู้แล้วว่าทำไม...
‎ตอนแรกยูรีถึงไม่มาหาเรา
‎แล้วเอาแต่ซ่อนตัวแบบนั้น
‎ทำไมล่ะ
‎พอฉันกลับมา ทุกคนก็ลำบากกันหมดเลย
‎เพราะฉัน ทั้งพี่และคังฮวา
‎ทุกคนดูทรมานกันไปหมด
‎ไม่น่าโดนจับได้เลย
‎ทำไมๆ ฮะ
‎นี่ แกน่ะ
‎- ดูร้านไปก่อนนะ ‎- ทำไมล่ะ
‎พี่จะไปไหน
‎พี่ อย่าไปนะ
‎ตอนนี้ผมอยู่ร้านคนเดียวไม่ได้
‎ผมกลัวมากเลยนะ
‎พี่
‎คุณเสียสติไปแล้วเหรอ
‎กล้าละสายตาจากหลานไปได้ยังไง
‎ก็หลานอยู่ข้างหลังฉันเลย
‎มันแค่แป๊บเดียวเองนะ
‎แค่พริบตาเดียว...
‎มิน่าล่ะ เมื่อคืนมันถึงแปลกๆ พิกล
‎ทำไม เมียลูกเขยโชว่าอะไรเหรอ
‎จะไม่ว่าได้ยังไง
‎พี่เลี้ยงทำลูกเขาหายทั้งคนนะ
‎โธ่เว้ย ไอ้บ้าเอ๊ย
‎บัดซบจริง ไอ้งี่เง่า
‎- บ้าจริง ‎- จะบ้าตาย
‎(โอมินจอง)
‎(ขอโทษค่ะ...)
‎- ครอบครัวพิลซึงเหรอ ‎- อือ
‎กุกบงโวยวายใหญ่ถามว่า ‎เอาลูกเธอไปซ่อนไว้ไหน
‎เจ้าพวกนั้นก็ป่วน ‎ไม่ยอมบอกเลยเป็นเรื่อง
‎ได้ยินว่าเอาไปซ่อน ‎ที่สนามเด็กเล่นเหรอ
‎ใช่ ในกระดานลื่น
‎ซ่อนซะดีเชียว
‎ภักดีกับเพื่อนใช้ได้เลย
‎หลังจากนั้นก็เลยโดนจับตัวไป
‎แล้วตอนนี้ครอบครัวพิลซึงอยู่ที่ไหน
‎อย่าบอกนะ...
‎ขึ้นไปแล้ว
‎ไม่เอาน่า อย่ามาล้อเล่นนะ
‎ครอบครัวนั้นยึดติดจะตาย ‎แถมอยู่มาตั้ง 20 ปีแล้ว
‎แต่กลับขึ้นไปทั้งอย่างนั้นน่ะเหรอ
‎เพราะซออูเหรอ
‎ยี่สิบปีก็ถึงเวลาต้องไปแล้วล่ะ
‎ยื้อมาได้นานแล้ว
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎เดี๋ยวนะ
‎พวกเขาพาซออูของฉันไปซ่อน
‎ก็เลยโดนส่งขึ้นไปงั้นเหรอ
‎ช่างเถอะน่า พวกนั้นเลือกเองนี่
‎คงรู้ดีว่าหัวอกคนเป็นแม่เป็นยังไง
‎เดี๋ยวเธอเองก็ต้องขึ้นไปแล้ว
‎ไว้ไปขอบคุณข้างบนก็ได้
‎ไปทำอาหารให้พิลซึง ‎กินอีกสักครั้งดีกว่า
‎เหลือเวลาเยอะขนาดนั้นเลย
‎แทนที่จะเป็นห่วงคนอื่น
‎ไปทำเรื่องที่ตัวเองต้องทำก่อนไหม
‎ยัยทึ่มเอ๊ย
‎ไม่อยากเชื่อเลย ครอบครัวพิลซึงนี่นะ
‎ขอบคุณนะ
‎แต่วิญญาณไม่อยู่แล้ว ‎ขอบคุณไปก็คงไม่ได้ยิน
‎- ยูรี ‎- ว่าไงคะ แม่
‎ไปดูข้างนอกสิ ฮยอนจองมาน่ะ
‎อ๋อ เหรอคะ
‎ทำไม
‎พี่ฮยอนจองมานะ
‎อ๋อ ค่ะ
‎ไง
‎นี่มันอะไรกัน
‎มา ขึ้นเลย
‎พี่
‎อะไรกันเนี่ย ไปเอามาจากไหน
‎จะจากไหนล่ะ ก็พี่ทุ่มไม่อั้นไงจ๊ะ
‎รีบขึ้นเลย
‎ขึ้นได้จริงเหรอ
‎แหงสิ
‎ยอนจี ขอกระเป๋าพี่เธอหน่อย
‎เอ้า
‎ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ขึ้น
‎เอาล่ะ ไปกันเลยดีไหม
‎จะไปไหนเหรอ
‎ไปได้หมด
‎ไปไหนไปกัน
‎ยิ้มออกสักที ลูกสาวฉัน
‎เฮ้อ กลัวคนเขาไม่รู้ ‎ว่าเป็นเพื่อนซี้กันหรือไง
‎พี่ฮยอนจองสุดยอดเลยเนอะแม่ ว่าไหม
‎- ยูรี ชอบไหม ‎- ชอบมากเลย
‎โล่งไปหมดเลย
‎งั้นฉันก็ชอบเหมือนกัน
‎เอาล่ะ ไปล่ะนะ
‎หนึ่ง
‎สอง สาม
‎โคตรเจ๋งเลย
‎น่าสนุกจังเลย
‎- ยูรี ‎- ฮะ
‎ไหวไหม ตอนนี้ยังลงทันนะ
‎ไหวสิ
‎พี่ดูไม่ไหวเลยนะ
‎ฉันยังไหว
‎- ไหวอยู่แล้ว ‎- พี่ ว้าย
‎ไม่นะ ไม่เอาแล้ว ไม่เอา
‎ไม่นะ
‎ยูรี
‎พี่
‎วิวสวยดีจริงๆ
‎พี่ รีบมาสิ
‎ให้แม่เหรอ
‎(อย่าล้อเล่นแบบนี้อีกนะคะ)
‎(ตารางผ่าตัด)
‎พรุ่งนี้ฉันมีผ่าตัด
‎ก็บอกแล้วไงว่าไม่ทำครับ
‎- ทำไม ‎- ก็แค่ไม่ทำ
‎ไม่อยากทำครับ
‎ทำไมแก...
‎ทำไมแกถึงไม่ยอมล่ะ
‎แกเข้ารับคำปรึกษามาพอแล้ว
‎ต้องเจอสถานการณ์จริงสิ ‎ถึงจะดีขึ้นได้
‎จะเป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ ‎เป็นหมอที่ผ่าตัดไม่ได้แบบนี้
‎เอาไว้ทีหลัง
‎ไว้ค่อยทำทีหลังครับ
‎ทีหลังมันเมื่อไหร่ล่ะ
‎ถึงเวลาที่แก ‎ต้องเลิกทรมานตัวเองได้แล้วนะ
‎- เอ้า ‎- ขอบคุณนะ
‎ค่อยสมเป็นชายูรีหน่อย
‎ยูรี
‎หือ
‎ตลอดเวลาห้าปีนั้น
‎เธอก็คอยอยู่ข้างฉันเหมือนกันใช่ไหม
‎อยู่แล้ว ติดหนึบไม่ห่างเลยล่ะ
‎ขนาดวันเกิดฉันที่ตัวฉันเองยังลืม ‎พี่ยังจัดงานให้ไม่เคยขาด
‎คงเป็นวิธีดิ้นรนไม่ให้ลืมเธอล่ะมั้ง
‎น่าจะเพราะแบบนั้นแหละ
‎หลังจากที่เธอจากไป
‎ตอนแรกฉันไม่อยากจะเชื่อเลย
‎มันเหมือนตอนฉันไปเรียนต่างประเทศ
‎แล้วเราไม่ได้เจอกันประมาณหนึ่งปี
‎คล้ายๆ ว่า...
‎เธอไปที่อื่นแค่ชั่วคราว
‎พอฉันยอมรับได้ว่า ‎จะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว
‎หลังจากนั้นก็เริ่มกินข้าวไม่ลง
‎เอาแต่ร้องไห้
‎แต่พอผ่านไปสักพัก
‎ท้องมันก็หิวขึ้นมาเองซะงั้น
‎ฉันก็เลยกินข้าว
‎เลี้ยงฮาจุน
‎ทำงานด้วย
‎และแล้ววันหนึ่ง...
‎ฉันก็รู้สึกได้ว่า...
‎กำลังค่อยๆ ลืมเธอไป
‎ที่ฉันจัดงานวันเกิดให้เธอ
‎เพราะฉันอยากยื้อเธอไว้
‎เพราะฉันรู้สึกผิดกับเธอ
‎เรื่องนี้เธอก็รู้ใช่ไหม
‎แน่นอน
‎จริงๆ ฉันก็เสียใจนะ ‎ที่พี่ค่อยๆ ลืมฉัน
‎แต่ว่า...
‎ฉันกลัวว่าจะไม่ลืมฉันกันมากกว่า
‎การที่ต้องเห็นทุกคนทนทุกข์เพราะฉัน
‎มันคือนรกดีๆ นี่เอง
‎คังฮวาล่ะ
‎เธอก็รู้อยู่สินะ
‎ว่าโชคังฮวาไม่สบาย
‎รู้สิ ก็ฉันวนเวียนรอบตัวเขาตลอด
‎ล่าสุดเห็นว่าโดนทัณฑ์บน
‎ถึงจะมารู้เอาทีหลังก็เถอะ
‎ฉันเป็นคนทำร้ายเขาเอง
‎ฉันทำเขาใจสลาย
‎เธอเป็นคนทำที่ไหน
‎เธอตายเพราะอยากตายเหรอ
‎แต่ฉันเป็นคนเลือก
‎ฉันเลือกทิ้งความรู้สึกผิดไว้ให้เขา
‎พี่ไปไหนเนี่ย ‎ทิ้งฉันไว้คนเดียวอีก ให้ตายสิ
‎อ๊ะ
‎จริงด้วย
‎(ตาเทพ แม่หมอมีดง)
‎(ซอบงยอน)
‎ถึงจะรู้ว่าเป็นคนโหดเหี้ยมก็เถอะ
‎แต่อยู่ดีๆ ก็ส่งขึ้นไป ‎ไม่ปรานีแบบนี้ก็ได้เหรอ
‎นั่นน่ะสิ
‎ไม่ได้บอกลากันเลยสักคำ
‎แล้วนี่เป็นคนกันหรือไง
‎ในสายตากุกบง
‎ไม่สิ ในสายตาคนทั่วไป
‎พวกแกเป็นแค่ผีที่สมควรขึ้นไปเกิด
‎พูดแรงไปแล้วนะ คุณมีดง
‎เพราะแบบนี้ไง
‎ถ้าไม่อยากโดนจับส่งขึ้นไป ‎แบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้
‎แทนที่จะหนีกุกบง
‎รีบไปสะสาง ‎เรื่องที่ค้างคาในชาตินี้ซะ
‎ปวดใจเป็นบ้า
‎ค่ะ ฮัลโหล
‎สวัสดีครับ แม่หมอ
‎รับงานนอกสถานที่ไหมครับ
‎อะไรกันเนี่ย
‎มินจอง ถึงมันจะเหลือเชื่อ
‎แต่มันคือเรื่องจริงนะ
‎ทำอะไรอยู่
‎ลงมาสิ ยูรี
‎ไหนบอกจะไปนั่งเล่นบ้านฉันไง ‎ทำไมมาตรงนี้ล่ะ
‎ก็เราจะดื่มกัน เลยเอารถมาจอด
‎เดินไปกัน
‎หิวแล้วล่ะ ไปกันเถอะ
‎- หิวมากเลย ไปกัน ‎- ฉันด้วยๆ
‎- เมื่อกี้กรี๊ดไปซะเยอะ ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎ก็พี่เล่นเหยียบซะมิดคันเร่งเลย
‎- มาแล้วเหรอเนี่ย ‎- ครับ
‎มาแล้ว
‎- มาเร็วเหมือนกันนะ ‎- นั่นสิ
‎- นี่ครับ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎หมูสามชั้นมาแล้ว
‎- ไปกันเลย ‎- แม่ พี่ๆ มากันแล้ว
‎โอ๊ย อยากกินแย่แล้ว
‎- กินกันเลยเถอะ ‎- ต้องอร่อยแน่ๆ
‎สวัสดีค่ะ คุณแม่
‎(ชามูพุง จอนอึนซุก ชายูรี ชายอนจี)
‎- น่ากินจัง ‎- อุ่นแฮะ
‎ตายแล้ว
‎- หิวจะตายแล้ว ‎- อร่อยแน่เลย
‎เบียร์เย็นๆ ชื่นใจมาแล้วค่ะ
‎ยอนจีนี่เซนส์ดีจริงๆ เลย
‎คนตั้งห้าคน
‎แค่นี้ไม่พอหรอก
‎แม่ไม่กินเบียร์
‎ขอโซจู
‎สมเป็นคุณแม่ มาแนวเดียวกับหนูเลย
‎เดี๋ยวหนูไปเอาโซจูมาเอง แม่
‎พ่อ อ้าม
‎- ลูกสาวพ่อดีที่หนึ่ง ‎- ตายแล้ว
‎อร่อยใช่ไหม
‎- อร่อยจัง ‎- พ่อ เปิดให้หนูหน่อย
‎อือ ส่งมา
‎เอาล่ะนะ
‎หนึ่ง สอง
‎เปิดแล้ว
‎- ฝาบินไปแบบนี้เลย ‎- อะไรของพ่อ
‎- มาดื่มกัน ‎- ดื่มเลยๆ
‎นี่ค่ะ ทานนี่หน่อย
‎- ชน ‎- ชน
‎อร่อยเป็นบ้า
‎ฮยอนจองไม่ได้มาหาเราที่บ้านแบบนี้
‎นานมากแล้วนะเนี่ย
‎นั่นสิคะ คุณพ่อ
‎หนูทั้งทำงานทั้งเลี้ยงลูก ‎ยุ่งมากเลยล่ะค่ะ
‎กลัวว่าเราจะคิดมากจนเจ็บปวด
‎เลยจงใจไม่มาน่ะสิ
‎คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‎ฉันไม่นึกไม่ฝันเลย
‎ว่าจะมีวันนี้อีกครั้ง
‎อะไรของพ่อ ไม่ใช่แล้วแบบนี้
‎ใช่ คุณนี่ร้องไห้ไม่เข้าเรื่องเลย
‎รู้แล้วๆ
‎- ไม่ร้องแล้ว จบ ‎- จบ
‎- จบนะคะ คุณพ่อ ‎- จบอะไรเหรอ
‎จะอะไรล่ะ ‎ก็พ่อเล่นมุกแป้กอีกแล้วน่ะสิ
‎แม่รู้จักคำว่ามุกแป้กด้วยเหรอ
‎รู้สิ
‎แม่แกพูดทุกอย่างนั่นแหละ
‎- โธ่เอ๊ย พ่อก็ ‎- หยุดเลย
‎- อร่อยจัง ‎- แล้ว...
‎ไปเที่ยวกันมาสนุกไหม
‎อือ สนุกมาก
‎พี่ขับรถเก่งขึ้นมากเลย ‎แต่ก่อนเหยียบไม่ถึง 50 ด้วยซ้ำ
‎นี่ เรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้ว
‎แก้ข่าวนะคะ ตอนนั้นสมัยหัดขับค่ะพ่อ
‎ห้าสิบนี่ก็อืดไปนะ
‎มา ลูกสาวพ่อ กินสักคำนะ
‎บ้านนี้มีลูกสาวคนเดียวแน่เลย
‎ก็แกเป็นลูกชายไง มาๆ
‎หนูเพิ่งรู้นะเนี่ย ‎ว่าตัวเองเป็นลูกชาย
‎มาๆ ลูกชายพ่อก็กินด้วย
‎อ้าปากเลย เก่งมาก
‎เรามาถ่ายรูปกันไหมคะ
‎- ดีเลย ‎- ถ่ายสิๆ
‎นี่ สภาพฉันดูได้ไหม
‎- สวยจะตาย ‎- คุณแม่สวยมากค่ะ
‎- สวยไม่สร่างเลย ‎- คุณสวยเสมอแหละ
‎งั้นวางตรงนี้แล้วกัน
‎มองตรงนี้นะคะ เข้ามาชิดๆ กันเลยค่ะ
‎คุณพ่อเข้ามาอีกค่ะ
‎หนึ่ง...
‎เข้ามาอีกค่ะ ชิดๆ กันหน่อย
‎- หนึ่ง... ‎- กดถ่ายแบบนี้เหรอ
‎ขอดูหน่อยค่ะพี่
‎เดี๋ยวเอาให้ดู
‎ฉันรู้สึกขอบคุณฮยอนจองจริงๆ นะ
‎หนูขอบคุณพี่เขาอยู่เสมอแหละ
‎ชอบไหมพี่
‎อือ รักเลยล่ะ
‎ชอบอะไรขนาดนั้น
‎ชอบลม
‎ชอบอากาศ
‎ชอบพี่ที่อยู่ข้างๆ ด้วย
‎โล่งอกไปทีนะ
‎จากนี้มันก็จะเป็นแบบนี้ตลอดไป
‎อยู่กันดีๆ แบบนี้ไปตลอดนะ ยูรี
‎ไม่อยากเหรอ
‎เปล่าสักหน่อย
‎อะไรน่ะ
‎พ่อ
‎พ่อหลับไปแล้วเหรอ
‎พ่อกรนแบบนี้ได้ยังไงคะ
‎- ตายๆ ‎- ยังไม่ถึงนาทีเลย
‎แถวนี้นี่นา ตรงไหนนะ
‎อ๊ะ นั่นไง มีแซงๆ
‎ไอ้หมอนั่น มาทำอะไรอยู่นี่
‎นี่
‎โอ๊ย เจ็บครับๆ
‎- คอผม เจ็บนะ ‎- ทำไมแกมาอยู่นี่
‎ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‎ปล่อยผมเถอะ
‎- เจ็บจริงนะ ‎- มานี่เลย
‎มานี่เลยๆ ฉันจับแกได้แล้ว
‎- ตามมาสิ ‎- เจ็บ
‎มาแล้วเหรอครับ
‎อยู่นิ่งๆ สิ อยู่เฉยๆ
‎มือมันทำไมเหรอครับ
‎มีอะไรหรือเปล่าครับ
‎คุณไปทำอะไรมา
‎ถึงได้โดนผีตาม
‎หา ผีเหรอ
‎- นิ่งๆ ‎- ผีเนี่ยนะ
‎บอกให้อยู่นิ่งๆ ไงเล่า
‎ผีไม่นิ่งเหรอครับ
‎- เจ็บครับ ‎- อยู่นิ่งๆ สิ อย่าขยับ
‎ปกติเขาไม่เต็มแบบนี้เหรอ
‎เพราะคนคนนั้นไม่อยู่ไง
‎ใคร
‎พี่
‎เขาเป็นเด็กติดพี่
‎พี่ครับ พี่อยู่ไหน
‎รีบมาเร็วพี่ รีบมาได้แล้วพี่
‎รู้แล้วนี่ว่า ‎ชายูรีวนเวียนอยู่ด้วยตั้งห้าปี
‎ยังไม่รีบมานั่งนี่อีก
‎เรื่องนั้นผมไม่รู้มาก่อนนี่ครับ
‎แน่ใจเหรอครับ
‎ว่าเขาอยู่ข้างคุณจริงๆ
‎ทำไมๆ ทำไมต้องมาตามผม
‎เพราะตอนนั้นผมไม่เขียน ‎ใบตรวจโรคปลอมให้เหรอ
‎โธ่ ไม่ใช่เรื่อง...
‎"โธ่ ไม่ใช่เรื่อง..."
‎แล้วเพราะอะไรล่ะ
‎มาเกาะหมอแจทำไม
‎ใช่ๆ เรื่องนั้นแหละๆ
‎มีแค่หมอคนเดียว...
‎ที่ช่วยผมได้
‎อะไรล่ะ
‎งั้นอะไร
‎แม่หมอ รีบๆ ล่ามเลยครับ
‎ทำไมล่ะ ทำไมต้องเป็นผม
‎เขาบอกว่ามีแค่คุณคนเดียวที่ช่วยได้
‎แล้วอะไรล่ะ
‎ช่วยบอกให้หน่อยครับ
‎ว่าผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย
‎บอกแม่ผมที
‎หมอรู้ว่าผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย
‎ว่าไงครับ
‎อะไรเหรอ เขาว่ายังไงบ้าง
‎แม่หมอรีบล่าม ‎พูดปุ๊บล่ามปั๊บเลยครับ
‎ผมอึดอัดนะครับ
‎แม่หมอ ผมอกจะแตกตายแล้วครับ จุดนี้
‎คงสนุกกันน่าดู
‎ที่เห็นฉันชอบเธอมากขนาดนั้น ‎เหมือนฉันโง่มากงั้นแหละ
‎มีความสุขมากสินะ
‎ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้น
‎รู้ไหมคะว่าฉันเคยพูดอะไรออกไปบ้าง
‎ฉันบอกว่าฉันสนใจเธอ ‎เพราะเธอเหมือนแม่ซออู
‎อิจฉาเธอ
‎ที่หน้าเหมือนซออู
‎ฉันนี่มันไม่รู้อะไรเอาซะเลย
‎เหมือนคนโง่ไม่มีผิด
‎พี่ควรจะบอกฉันก่อนสิ
‎พี่น่าจะทำแบบนั้นแต่แรก
‎นานแล้วนะ ที่ไม่ได้เห็น...
‎เธอยิ้มได้เวลาอยู่กับคนอื่น
‎เธอดูมีความสุขมากเลย
‎ฉันเลยกลัว
‎กลัวเธอจะมีแผลใจขึ้นมา
‎ขอโทษนะ
‎แทนที่จะคิดถึงความสุขของฉัน
‎คิดถึงความสุขของพี่ก่อนเถอะ
‎ก่อนจะมาดูแผลฉัน
‎ดูแลแผลของพี่ก่อนไหม
‎มันเละเทะไปหมดเลยนี่
‎ทำไมถึงทรมานตัวเองอยู่ได้
‎เตรียมมื้อเที่ยงเรียบร้อยดีใช่ไหมคะ
‎ค่ะ
‎ผอ.คะ
‎ซออู โชซออูยังไม่มาเหรอคะ
‎เลยเวลาเข้าเรียนแล้ว ‎แต่ยังไม่เห็นเลย
‎อ๋อ วันนี้ซออูไม่ได้มาค่ะ
‎ทำไมคะ ไม่สบายเหรอคะ
‎เปล่าหรอกค่ะ
‎คุณแม่โทรมาบอกว่า ‎วันนี้ให้อยู่บ้านน่ะค่ะ
‎อ๋อ
‎ค่ะ
‎(ขอโทษค่ะ...)
‎(รายชื่อติดต่อ)
‎(โชคังฮวา)
‎(ห้องผ่าตัด)
‎ทำไมนายเอาแต่พูดว่าไม่เป็นไร
‎มันจะไม่เป็นไรได้ยังไง ‎นายนั่นแหละที่ไม่ไหว
‎ทำไมพี่ถึงเอาแต่...
‎ขอโทษแล้วก็บอกว่าไม่เป็นไร
‎ก่อนจะมาดูแผลฉัน
‎ดูแลแผลของพี่ก่อนไหม
‎มันเละเทะไปหมดเลยนี่
‎(ตารางผ่าตัด)
‎สุดท้ายก็ไม่ยอมเหรอครับ
‎มันยอมเข้ารับคำปรึกษาแล้ว
‎แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ยอมตกลง
‎มันต้องไปเผชิญหน้ากับ ‎ที่ที่ทำให้กลัวฝังใจจริงๆ สิ
‎ก็คงกลัวนั่นแหละครับ
‎กลัวการขุดคุ้ยเรื่องที่ตัวเอง ‎หนีมาตลอดแล้วแก้ไขมัน
‎มันคือการบำบัดโดยเปิดรับ ‎สิ่งที่กลัวใช่ไหมครับ
‎ผมจะทำครับ
‎(ตารางผ่าตัด)
‎ทำไม
‎ไหนบอกว่าไม่ทำไง
‎แล้วทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจ
‎ก็อยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้นี่ครับ
‎แค่เข้าดูเฉยๆ ใช่ไหมครับ
‎สำหรับตอนนี้
‎เป้าหมายคือให้เข้าไป ‎เจอกับสถานที่ที่ฝังใจก่อน
‎แล้วค่อยๆ บำบัดไปครับ
‎ครับ
‎หมอโชน่าจะหายได้นะครับ
‎เขาพูดคำที่สื่อไปในทางดีด้วยครับ
‎"ก็อยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้"
‎ไม่ใช่ "ก็แค่..." เหมือนเคย
‎ก็ควรโกรธอยู่หรอก ทำลูกเขาหายทั้งคน
‎แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาแล้วนะ
‎ฉันต้องได้เห็นหน้าซออู
‎ไปขอร้องให้ยกโทษให้ดีไหมนะ
‎แม่
‎อ้าว
‎แม่จะไปไหนเหรอ
‎วันนี้โรงพยาบาลนัดตรวจ
‎กำลังจะไปโรงพยาบาลน่ะ
‎จริงด้วย วันนี้วันจันทร์นี่นา
‎แล้วแกรู้ได้ยังไง
‎ได้ยินมาจากยอนจีน่ะ
‎ไปด้วยกันไหมคะ
‎- เอางั้นเหรอ ‎- อือ
‎เวลาแม่เห็นทางม้าลายจะใจสั่นนี่นา
‎ตอนนั้นก็คิดว่าไหวอยู่
‎แต่พอเห็นทางม้าลายก็ใจสั่นขึ้นมา
‎ไม่ได้ตั้งใจจำหรอกนะ
‎สงสัยร่างกายมันจะจำได้เอง
‎ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว
‎ถ้าไม่เปลี่ยนไปเลย ‎หลังเจอเรื่องใหญ่ขนาดนั้นมา
‎คงประหลาดน่าดู
‎ก็ยังเป็นคนอยู่นี่นะ
‎เป็นอะไรของเขาอีกเนี่ย
‎หมอคเย
‎ตกใจหมด
‎ทำไมๆ มีอะไร
‎ไม่อยู่ห้องตรวจแล้วมาทำอะไรที่นี่คะ
‎ก็ตรงนี้คนเยอะดี
‎อะไรนะคะ
‎คือ เรื่องมันมีอยู่ว่า...
‎มีคนมาขอให้ฉันช่วย
‎แต่ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยดี
‎ถ้าไม่ยุ่งยากอะไรก็ช่วยเถอะค่ะ
‎ไม่ใช่คำขอของคนตายสักหน่อย ‎ทำไมจะช่วยไม่ได้
‎- ก็มันเป็นคำขอของคนตาย ‎- อะไรนะคะ
‎เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
‎ไม่มีอะไร
‎ไม่ไปดูหมอโชหน่อยเหรอคะ
‎โชคังฮวาเหรอ ทำไม ฉันต้องไปเหรอ
‎วันนี้เขาจะเข้าดูอาจารย์จางผ่าตัด ‎วุ่นกันไปหมดเลย
‎อะไรนะ
‎คังฮวา นี่แกจะเข้าห้องผ่าตัดเหรอ
‎บำบัดโดยเปิดรับสิ่งที่กลัวเหรอ
‎อือ
‎แกจะไหวเหรอ ฉันว่าแกยังไม่ไหวนะ
‎ไม่ตายหรอกน่า
‎ถ้าหายใจไม่ทันขึ้นมา
‎อย่าลืมนะว่าต้องหายใจเข้าลึกๆ นะ
‎ถ้าไม่ไหวก็ออกมาเลย เข้าใจไหม
‎(เขตห้ามเข้า)
‎(ห้องผ่าตัด)
‎แม่น่าจะให้คังฮวารักษายาวๆ ไปเลย
‎เขารู้เรื่องหัวใจแม่ดีที่สุดแล้ว
‎อาการฉันไม่ร้ายแรงอะไรสักหน่อย
‎คนที่มีแผลเหวอะหวะแบบนั้น ‎ฉันไม่อยากเจอเขาบ่อยๆ
‎แล้วตอกย้ำให้แผลมัน ‎ลึกกว่าเดิมหรอกนะ
‎ไม่เจอกันเลยจะดีซะกว่า
‎คุณจอนอึนซุก
‎- ไปก่อนนะ รออยู่นี่ล่ะ ‎- อือ
‎เป็นยังไงบ้างคะ
‎ได้ยินว่าหมอโชเข้าห้องผ่าตัด
‎- อีกแล้วเหรอ ‎- ทนได้ไม่ถึงสิบนาที
‎ก็วิ่งออกมาแล้วค่ะ
‎ตายแล้ว
‎โชคังฮวา
‎โชคังฮวาไปไหน
‎ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นวิ่งออกไป
‎แต่ไม่รู้ไปไหนครับ
‎แล้วเป็นไงบ้าง พอไหวไหม
‎ไม่เลยครับ
‎- ออกไปตามหาหน่อย ‎- ครับ
‎เห็นหมอโชไหมครับ
‎- ไม่เห็นค่ะ ‎- บ้าจริง
‎คังฮวา มองฉันนะ
‎หายใจ
‎ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไร หายใจช้าๆ
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรนะ
‎หายใจเข้า นะ
‎หายใจลึกๆ สิ คังฮวา
‎หายใจเข้า
‎คังฮวา เป็นอะไรไหม
‎หายใจเข้านะ
‎ทำไมทำแบบนี้
‎ทำไม ทำไมถึงทิ้งฉันไว้คนเดียว
‎ทำไมทำแบบนี้
‎ทำไม...
‎คนไข้คนนั้นฉุกเฉินกว่า ‎ถ้าปล่อยไว้แบบนั้นเขาจะตายนะครับ
‎ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ส่งตัวไปที่อื่น
‎ผมทำได้ ทำไมถึงไม่ให้ทำล่ะครับ ทำไม
‎ผมช่วยชีวิตเขาได้
‎อีกคนเป็นคนไข้วีไอพี
‎คราวนี้ต้องทำตามคำสั่งโรงพยาบาล
‎ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้ว
‎ไปผ่าตัดคนไข้อีกห้องซะ
‎ไม่ครับ
‎ลากตัวมันมา
‎- ลากตัวมันมา ‎- ครับ
‎ล็อกประตู
‎อะไรนะครับ
‎ฉันบอกให้ล็อกประตู
‎เอ่อ ครับ
‎- ปิดอินเตอร์คอมด้วย ‎- ครับ
‎ห้ามเปิดประตูจนกว่าจะผ่าตัดเสร็จ ‎โทรศัพท์ก็ห้ามรับ
‎ประตูถูกล็อกไว้ครับ
‎ไอ้เวรนี่ จริงๆ เลย
‎อาจารย์ครับ ‎มีผู้ป่วยตั้งครรภ์โดนรถชนเข้ามาครับ
‎อาจารย์ช่วยไปดูทีครับ
‎เรียกโชคังฮวาออกมา
‎อะไรนะครับ
‎เรียกโชคังฮวาออกมา ‎โชคังฮวา เร็วเข้า
‎คังฮวาล่ะ ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ
‎ยังครับ
‎ขืนรอต่อไป ‎จะไม่รอดทั้งคู่นะครับ อาจารย์
‎หมอคะ
‎ลูกฉันค่ะ
‎ช่วยลูกฉันก่อนเลยค่ะ
‎ลูกฉันค่ะ
‎ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ
‎ช่วยลูกฉันก่อนนะคะ
‎- รุ่นพี่โช ‎- ว่าไง
‎ภรรยารุ่นพี่
‎ประสบอุบัติเหตุ
‎ยูรี ตื่นสิ
‎ยูรี
‎ทำไมทำแบบนี้ครับ
‎ทำไม
‎เธอควรจะมีชีวิตอยู่สิ
‎เธอ...
‎เธอควรจะมีชีวิตอยู่
‎ขอโทษนะ ฉันขอโทษ
‎ฉันขอโทษทุกอย่างเลย
‎อย่าโทษตัวเองเลย
‎ไม่ใช่ความผิดของนายนะ
‎คับแค้นใจ รู้สึกผิด เศร้าโศก...
‎ความรู้สึกมันตีกัน ‎ยุ่งเหยิงไปหมดครับ
‎หนักที่สุดน่าจะเป็นรู้สึกผิด
‎เขาคงรู้สึกว่าถ้าวันนั้น ‎ตัวเองไม่เข้าผ่าตัด
‎เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้
‎ก็เลยโทษตัวเองสินะ
‎ใช่ครับ
‎และสิ่งที่จะแก้ไข ‎เรื่องทั้งหมดนี้ได้มันหายไป
‎เธอตายไปแล้วนี่ครับ
‎เขาเลยหาทางออกไม่ได้ ‎และเก็บกดทุกอย่างไว้จนกลายเป็นโรค
‎(พี่เลี้ยงออนนี่)
‎(ฉันเองนะคะ ถ้าวันนี้ยุ่งมาก...)
‎(ขอโทษค่ะ...)
‎แสบท้องพอดี กินกับแกล้มด้วยสิ
‎เพิ่งเริ่มเองน่า
‎ทนได้สิบนาทีก็เก่งแล้ว
‎ค่อยๆ เพิ่มเวลาไปก็ได้
‎แล้วหายไปไหนมา
‎หากันทั้งโรงพยาบาลก็ไม่เจอ
‎ก็แค่...
‎ไปที่ที่เคยไปประจำครับ
‎ทำไมถึงคิดอยากจะรักษาตัวล่ะ
‎ก็เธอขอให้ปล่อยเธอไป
‎แล้วตอนนี้...
‎ผมก็คิดว่าน่าจะปล่อยไปได้แล้ว
‎เพราะเธอฟื้นกลับมาแล้ว
‎พูดอะไรของแก
‎อย่าคิดถึงแต่ความทรงจำที่เจ็บปวดสิ
‎คิดถึงแค่ความทรงจำดีๆ ได้ไหม
‎ความทรงจำดีๆ
‎ความทรงจำที่เคยมีความสุข
‎ถ้าผมจำได้แต่เรื่องพวกนั้น
‎ผมคงอยู่ไม่ได้ ‎จนถึงทุกวันนี้หรอกครับ
‎ทำไม
‎เพราะผมคิดถึงเธอ
‎เพราะผมคิดถึงเธอมาก
‎ตอนที่คิดถึงแทบตาย
‎แม้แต่ในฝันก็ยังไม่เคยได้เจอ
‎ยูรีเหรอ
‎อือ
‎พอได้ยินว่าคังฮวาอาการกำเริบ ‎ผมก็รีบไปตามหามัน
‎แต่มันอยู่กับยูรีแล้ว
‎แล้วยัยนี่รู้ได้ยังไง...
‎- อ๋อ ‎- ก็คงเห็นมาหมดตลอดห้าปี
‎เรื่องที่หมอนั่นป่วยก็ด้วย
‎จริงสิ
‎แล้วทนดูเข้าไปได้ยังไงเนี่ย
‎ก็นั่นน่ะสิ
‎เธออยู่ตรงนั้น ‎ทนดูเขาเจ็บปวดเพราะตัวเอง
‎ร้องไห้ขอโทษซ้ำไปซ้ำมา ‎ทนดูไม่ไหวเลย
‎แล้วยัยนั่นจะไปขอโทษเขาทำไม
‎ตัวเองต่างหากที่น่าสงสารสุด
‎(กลุ่มครอบครัวและพี่ฮยอนจอง)
‎ฉันก็อยากมีชีวิตอยู่เหมือนกัน
‎อยู่ดีๆ เป็นอะไรน่ะ
‎นี่
‎คำที่สะท้อนใจจริง...
‎ยิ่งกว่า "อยากตาย" คืออะไรรู้ไหม
‎อะไรล่ะ
‎"อยากมีชีวิต"
‎จู่ๆ พูดแบบนี้ทำไมเนี่ย
‎ยูรีบอกว่า...
‎อยากมีชีวิต
‎นี่ ถ้าอยากมีชีวิต ‎ก็ควรจะได้อยู่ต่อไม่ใช่เหรอ
‎พี่เอาแต่พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‎พูดเรื่องยูรีกับคังฮวาอยู่แท้ๆ
‎ยูรีก็มีชีวิตอยู่นี่ไง
‎ยูรี
‎ยูรี...
‎อีกไม่นานจะต้องตาย
‎เธอจะต้องตายอีก
‎หมายความว่ายังไง
‎ว่าไงนะ
‎ยูรี...
‎จะตายเหรอ
‎ทำไมยูรีถึงจะตาย
‎ยูรีจะตายอีกทำไม
‎ว่าไงนะ
‎ฉัน...
‎มีชีวิตต่อไปไม่ได้เหรอ
‎ฉันอยากมีชีวิต
‎ฉันอยากมีชีวิต คุณมีดง
‎ฉันทำอะไรผิดขนาดนั้นเลยเหรอ
‎ทำไมทุกอย่างถึงเป็นความผิดฉัน
‎ฉันเคยอยากมีชีวิต
‎ตอนนี้ก็ยังอยากอยู่
‎ซออู แม่ พ่อ
‎ฉันอยากเห็นทุกคนไปอีกนานๆ
‎ยูรี
‎หือ
‎ตลอดเวลาห้าปีนั้น
‎ตอนไหนที่เธอรู้สึกไม่ยุติธรรมที่สุด
‎แล้วอยากมีชีวิตอยู่ต่อเหรอ
‎ตอนนี้
‎ตอนนี้ฉันอยากมีชีวิตที่สุดเลยพี่
‎ฉัน...
‎มีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้เหรอ
‎ผ่าตัดให้คนไข้วีไอพีก่อนเหรอ
‎มีแบบนี้ด้วยเหรอ
‎ครับ ที่ผ่านมา...
‎ก็แอบผ่าตัดกันมาเป็นปีๆ แล้ว
‎ทั้งที่ทุกคนรู้ว่าไม่ควร ‎แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ครับ
‎แล้วเธอก็เสนอตัว ‎ออกไปคัดค้านงั้นเหรอ
‎ใช่ เขาจะขอลายเซ็นจากพวกหมอ ‎แล้วก็ส่งเรื่องให้โรงพยาบาล
‎แบบนี้พี่เขยจะโดนไล่ออกหรือเปล่า
‎อย่าห่วงเลยครับ น้องเมีย ‎พี่เขยไม่มีทางโดนไล่ออก
‎พี่ผ่าตัดเก่งสุดในโรงพยาบาลแล้ว
‎ค่ะ
‎ถ้ามีคนไข้ที่ฉุกเฉินกว่า ‎ก็ต้องช่วยเขาก่อน
‎จะให้เงินมาก่อนการผ่าตัดไม่ได้ครับ
‎เท่มากเลยเนอะ สามีฉัน ใช่ไหมคะๆ
‎จริงด้วย
‎ลูกเขยฉันเป็นหมอจริงๆ ด้วย
‎สุดยอดมาก สุดยอด
‎(รุ่นพี่โชคังฮวา ขอบคุณมากค่ะ)
‎(ถ้าวันนั้นรุ่นพี่ไม่เข้าผ่าตัด)
‎(สามีฉันคงไม่รอดแน่ๆ เลยค่ะ)
‎(ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากค่ะ)
‎คังฮวา
‎ขอโทษ
‎ฉันขอโทษ
‎ขอโทษนะ
‎ขอโทษ
‎ไอ้นี่ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เพราะแก
‎เขาก็บอกอยู่ว่ามันสายไปแล้ว
‎ต่อให้ตอนนั้นติดต่อแกได้
‎มันก็ยากที่จะยื้อชีวิตยูรีไว้
‎ขอโทษนะ
‎เคราะห์ร้ายที่เข้ามาหาคุณ ‎โดยไร้สัญญาณเตือนนี้
‎มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย
‎ขอโทษนะ
‎คำบรรยายโดย: พิมผกา สนศรี