‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ปี 2013)
‎อร่อยจัง
‎กินลงไปได้ยังไง ไม่เผ็ดเหรอ
‎เผ็ดสิ ที่กินก็เพราะมันเผ็ดนี่แหละ
‎- ลองกินดูไหม ‎- ไม่เอาหรอก
‎แป๊บนะ
‎โอ๊ย แคปไซซินพุ่งเลย
‎นี่มันไม่ใช่อาหารคนแล้ว
‎ขืนกินหมดได้วิ่งไปห้องน้ำแน่
‎กินเผ็ดไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง
‎มันช่วยคลายเครียดได้ดีมากเลยนะ
‎ไม่เห็นต้องเผ็ดให้ชินเลย ไร้สาระ
‎แค่ไม่กินก็จบ เห็นของเผ็ดก็ขอบาย
‎ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ากินเพื่ออะไร
‎เชอะ ไม่กินก็อย่ากิน
‎นายไม่มีวันเข้าใจวิมานรสเผ็ดนี้หรอก
‎เหนือสิ่งอื่นใด
‎ดูเครื่องในที่น้าเขาให้มาสิ
‎- เยอะสุดๆ ไปเลย ‎- ก็เป็นลูกค้าประจำนี่นา
‎- มาแล้วๆ ‎- อื้อ
‎- ตอนจบใช่ไหม ‎- อื้อ
‎- หนูเอง แฮรัมค่ะ ‎- เด็กแสดงเก่งมากเลย
‎หนูเรียนอนุบาล...
‎(ตีนไก่เผ็ดไฟลุก)
‎ตีนไก่มาแล้ว ออกมากินสิคะพี่
‎น่าจะซื้ออย่างอื่นมานะ
‎ให้หมอนี่กิน ‎เดี๋ยวก็ได้วิ่งหาห้องน้ำหรอก
‎โห ตีนไก่
‎อันนี้ดูเผ็ดมากเลยนะ
‎อื้อ เผ็ดๆ นี่แหละอร่อย
‎หรือว่าเผ็ดเกินไปสำหรับพี่คะ
‎เผ็ดสิ เผ็ดมากด้วย ‎ตาทึ่มนี่กินแล้วถึงตายได้เลยนะ
‎ลองกินดูก่อนละกัน
‎โห เฮ้ย
‎เผ็ดมากไหมคะ
‎เผ็ดนะ
‎แต่พอทนได้
‎หายเครียดเลยใช่ไหมคะ
‎อืม
‎อร่อยดี
‎จะดูข่าวใช่ไหมคะ
‎เดี๋ยวเปิดให้ค่ะ
‎มินจอง ฉันซื้อตีนไก่เผ็ดสุดๆ มาแล้ว
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎ร้านนี้อยู่ข้างโรงพยาบาลน่ะ
‎มีแต่คนบอกว่าเด็ดมาก
‎กลิ่นเผ็ดตีขึ้นมาเลยค่ะ
‎น่าอร่อยจัง
‎เป็นไง เผ็ดไหม
‎เผ็ดไหม
‎เผ็ดแต่อร่อยมากเลยค่ะ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎เป็นไงคะ
‎ไม่เผ็ดเท่าไรนี่
‎ใช้ได้อยู่นะ
‎ตอนยังมีชีวิตอยู่
‎ฉันเคยเชื่อว่าสิ่งที่อยู่รอบตัว ‎จะไม่เปลี่ยนแปลง
‎ให้เยอะเพราะเป็นลูกค้าประจำนะคะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎- แวะมาอีกนะคะ ‎- ค่ะ
‎(ต็อกบกกีคุณน้ารสเผ็ด)
‎(ร้านคีบตุ๊กตา)
‎- หนึ่ง สอง สาม ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎นี่ ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าสูบบุหรี่
‎แต่ในขณะที่ฉันถูกลืมเลือน
‎โลกก็ยังคงหมุนต่อไปเรื่อยๆ
‎และหลายสิ่งหลายอย่างค่อยๆ เปลี่ยนไป
‎(ตอน 12 วันคืนที่ฉันถูกลืมเลือน)
‎แต่นแต๊น อันนี้ติดที่ไหนดีนะ
‎หือ
‎ซออู ไปไหนลูก
‎เอามาทำไมเนี่ย
‎ตายแล้ว ติดสวยจังเลย
‎ซออูอยากติดตรงนี้เองเหรอ
‎ว่าแต่ซออู ตรงนี้ใครเหรอลูก
‎ชายูรี
‎ซออู
‎- ใครนะ ‎- ชายูรี
‎ชายูรีเหรอ
‎ซออู เขาคือใครเหรอ
‎คุณน้าคนสวย
‎อะไรนะ นายว่าไงนะ
‎ซออู
‎รู้จักชื่อเธอ
‎เป็นไปไม่ได้
‎จะรู้จักชื่อฉันได้ยังไง
‎ไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำ
‎เรียกชายูรีเต็มปากเลย
‎เป็นไปไม่ได้
‎แล้วอันนี้อะไร
‎สติกเกอร์ที่ซออูติด
‎บอกว่านั่น...
‎คือชายูรี
‎ขี่เก่งมากเลย สนุกไหม
‎ชายูรี
‎ทำไมอีก
‎- ต้องไปกันแล้ว ‎- ไปไหน
‎พ่อไม่กลับแน่เลย
‎กินเค้กกันก่อนนะ
‎ลุกขึ้นเลยลูก
‎ยูรี เป็นอะไรไป
‎หือ
‎ซออูมองเห็นฉันมาตลอดเลย
‎ถึงได้...
‎พี่เลี้ยงเด็กเหรอคะ
‎พาไปได้เลยค่ะ
‎คะ
‎ซออูจ๊ะ ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครใช่ไหม
‎รู้
‎รู้เหรอ
‎งั้นฉันเป็นใคร
‎ไม่รู้
‎คงได้ยินที่พี่ฮยอนจอง ‎เรียกชื่อฉันแน่เลย
‎ขอโทษนะ
‎ให้พูดชื่อฉัน ‎ต่อหน้าคุณมินจองไม่ได้ด้วย
‎ทำยังไงดีล่ะ
‎คังฮวา นาย...
‎ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย
‎พอสักทีเถอะ
‎เธอ
‎มาเจอซออูในฐานะแม่ซะ
‎ฉันจะบอกมินจองเอง
‎ไม่ได้
‎ทำไม
‎ไม่ได้
‎งั้นเธอจะ...
‎เจอซออูทั้งที่เจ็บปวด
‎แล้วก็หลอกมินจองไปเรื่อยๆ แบบนี้
‎มันใช่เหรอ
‎ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ
‎แต่ว่า...
‎ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
‎ทำไม เพราะอะไรกันแน่ ยูรี
‎ยูรี
‎เธอ...
‎คนที่เธอสละทุกอย่าง ‎เพื่อปกป้องคือซออูนะ
‎ไม่ใช่เหรอ
‎มีเด็กอยู่ในท้องค่ะ
‎ช่วยด้วยค่ะ
‎ทำแบบนี้กับผมทำไม
‎ทีนี้ผมจะทำยังไง
‎ผมต้องทำยังไง
‎เธอกับฉัน
‎คนที่เราต้องปกป้องคือซออูนี่
‎เธอเป็นแม่ซออูนะ ‎แล้วทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย
‎ยังไงก็ไม่ได้ ไม่ได้
‎ถึงจะเหงาและเศร้า
‎แต่ฉันก็ยังจะหยิบเงินห้าหมื่นวอนนี้
‎ห้าหมื่นวอน
‎พี่ มีคนทำขึ้นฉ่ายเลอะเงิน
‎ไม่สิ เงินเลอะขึ้นฉ่าย
‎มาแล้วเหรอพี่
‎เป็นอะไรไป
‎แพ้สินะ แพ้แล้ว
‎พี่ของผมแพ้แล้ว
‎ถ้าพี่ผมชนะ หน้าคงไม่เป็นแบบนี้
‎ต้องยืดอกเดินเข้ามา
‎"ฉันนี่แหละ โกฮยอนจอง จะเอาเหรอหา"
‎เป็นอะไรไป
‎แต่พอมาคิดดูแล้ว
‎ฉันรักพี่เขามากเกินไปค่ะ
‎พี่
‎- โอ๊ย ตกใจหมดเลย ‎- คุณพระ
‎เดี๋ยวปั๊ด
‎ผมหล่อถึงขนาดสะดุ้งเลยเหรอ
‎เป็นอะไรถึงได้สติหลุดขนาดนั้น
‎คนเรามันก็ต้องมีแพ้บ้าง ‎ต้องชนะทุกวันเลยหรือไง
‎ฉันเนี่ยนะจะแพ้
‎ไม่ ก็คงฟาดจนราบเป็นหน้ากลองเลยล่ะ
‎เก่งมากเลย เดี๋ยวค่าปรับผมจ่ายเอง
‎เก่งมาก
‎ฮัลโหล
‎อะไรของเขา
‎เดี๋ยวสิ นี่
‎นี่
‎เธอ
‎นี่เธอ
‎คุณเป็นใครกัน
‎ฉันมารับลูกสาวเธอ
‎กุกบง
‎ให้มันรู้ผิดชอบชั่วดีบ้าง
‎คุณมีดง
‎เขาเป็นใคร
‎ลูกสาวฉันนี่หมายถึงซออูเหรอ
‎ก็บอกให้ไปพักก่อนไง คุณมีดง
‎ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะจัดการเอง
‎จนถึงเมื่อไหร่ล่ะ
‎จนกว่าหมอผีทุกตำหนักทั่วประเทศ ‎จะมารวมตัวกันงั้นเหรอ
‎พูดเรื่องอะไรน่ะ
‎คุณมีดง
‎ตั้งสติหน่อย
‎หล่อนไม่ใช่เพื่อน ‎แต่เป็นหนทางทำมาหากินนะ
‎ไว้คราวหน้าเจอกันพร้อมลูกสาวเธอนะ
‎ชายูรี
‎นี่มันหมายความว่าอะไรกัน
‎ที่บอกว่าจะมาพาซออูไป
‎ไหนจะหมอผีมารวมตัวกันอีก
‎คุณมีดง
‎ก็ลูกสาวเธอยังเห็นผีอยู่ไง
‎อ๋อ
‎ฉันไล่ผีเจ้าที่ไปแล้ว
‎แต่ก็ยังเห็นอยู่
‎ตอนนี้รอบๆ ก็ไม่มีผีแล้ว ‎ทำไมยังเห็นอยู่อีก
‎เรื่องนั้น...
‎ฉันก็ไม่รู้
‎ยังไงก็ตามถ้าลูกเธอยังเห็นผีอยู่
‎ต่อไปก็ต้องใช้ชีวิตแบบฉัน ‎ไม่ก็หมอผีคนนั้น
‎ไม่นะ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด
‎แล้ว...
‎หรือว่าพลังของผีเจ้าที่ยังไม่หมด
‎ผ่านไปอีกไม่กี่วันก็ไม่เห็นแล้ว
‎เวลาที่ฉันเหลืออยู่ ฉันจะไม่ให้ ‎ผีตัวไหนเข้าใกล้ได้เลย
‎เธอยังไม่คิดจะหาทาง ‎กลับไปที่เดิมอีกเหรอ
‎อือ
‎ไม่คิด
‎ทำไม
‎ถ้าเป็นคนอื่นคงโลภกว่านี้ ‎เอาทุกอย่างคืนมาไปแล้ว
‎เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปได้นะ
‎ซออูชอบอะไรที่สุด รู้ไหม
‎อะไร
‎แม่
‎ซออูของฉัน
‎ยิ้มกว้างที่สุดตอนไหน รู้ไหม
‎ตอนวิ่งไปหาแม่
‎สวยจังเลย
‎ตัวนี้เป็นตุ๊กตาเจ้าหญิง ‎ที่ซออูชอบที่สุดนี่เอง
‎แม่
‎แม่เหรอ
‎ชอบแม่เหรอ
‎ชอบแม่ที่สุดในโลกเลย
‎ซออู
‎แม่
‎ซออูเป็นอะไรไหม
‎- อย่าวิ่งสิลูก ‎- แม่จ๋า
‎แม่บอกว่าอย่าวิ่งไง เป็นอะไรไหม
‎ซออูรักแม่มากเลยนะ
‎ซออูขาดแม่ไม่ได้
‎ฉันจะแย่งที่ตรงนั้นมาได้ยังไง
‎ให้ตายสิ
‎ฉันจะไปเอง ฉันจะหายตัวไปเอง
‎แบบนั้นซออูก็จะไม่เป็นไรใช่ไหม
‎จะไม่เห็นผีแล้วใช่ไหม
‎เรื่องนั้นฉันไม่รู้
‎ฉันจะขึ้นไปขอข้างบนเอง
‎ฉันไม่เกิดใหม่ก็ได้
‎ยอมตกนรกก็ได้
‎ยังไงฉันก็ตายไปแล้ว
‎ไม่มีเรื่องค้างคาใจอีกแล้ว
‎มีแต่คนที่ยังยึดติดเท่านั้นแหละ ‎ถึงจะยังโลภอยู่
‎คนที่ปล่อยวางหมดแล้ว
‎ไม่มีความโลภหรือเรื่องค้างคาหรอก
‎ได้
‎ฉันเข้าใจแล้ว
‎ก็แม่น่ะตายแทนลูกได้เลยนี่นา
‎แล้วใครจะไปห้ามเธอได้
‎งั้นจนกว่าจะครบ 49 วัน
‎ก็อยู่ข้างๆ คอยปกป้องลูกไว้นะ
‎หมอผีคนนั้นมาอีกแน่
‎เขาจะมาพาลูกเธอไป ‎แล้วทำให้เป็นแบบเรา
‎ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันไม่ยอมแน่
‎ฉันจะปกป้องลูกสาวฉันเอง
‎จริงด้วย คือว่า...
‎เมื่อกี้ฉันโดนกระดิ่งดูดไปได้ยังไง
‎ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนแล้วนี่
‎อ๋อ
‎เรื่องนั้น
‎ก็ยังไม่ได้เป็นคนเต็มตัวนี่
‎ไม่ใช่ทั้งผีทั้งคน
‎ถ้าท่านจะทำแบบนี้
‎ท่านส่งเธอกลับมาเพราะอะไรกันแน่
‎- ยูรีล่ะ ‎- เหมือนยังไม่ออกมาจากห้องนะ
‎- เดี๋ยวหนูไปดูให้ ‎- ไม่ต้องๆ
‎เดี๋ยวแม่ไปเอง แม่ไปเอง
‎หมอผีเหรอ
‎ลองมาแตะลูกฉันดูสิ
‎ลูกเอ๊ย
‎แม่
‎ออกมากินข้าวสิ
‎อือ
‎ยูรี กินนี่ด้วยสิ
‎ลูกชอบมันฝรั่งนี่
‎ชอบไข่ม้วนต่างหากล่ะพ่อ
‎ชอบมันฝรั่งด้วยเหอะ
‎ตอนเด็กๆ พ่อป้อนแต่มันฝรั่งให้กิน
‎จริงเหรอ จริงเหรอเนี่ย
‎ชอบหมดเลย
‎มันฝรั่งก็ชอบ ไข่ม้วนก็ชอบ
‎ลูกเลือกกินเองได้น่า
‎ต่างคนต่างกินไปสิ พิลึกคน
‎ทำแบบนี้ลูกก็อึดอัดแย่ ‎เดี๋ยวกินไม่ได้กันพอดี
‎แม่ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว
‎ซุปเนื้อนี่ ไม่ลำเอียงไปหน่อยเหรอ
‎ก็แกกับพ่อกินบ่อยแล้วไง
‎ฟาดเรียบอย่าให้เหลือเลยนะ
‎อือ
‎- กินสิ กินเลย ‎- กินแล้วนะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎- ห้ามเปลี่ยน ‎- เอาใหม่
‎- ไม่ได้ ‎- เอาใหม่ๆ
‎- เอาใหม่น่า ‎- งั้นเหรอ ก็ได้
‎- พี่อายุ... ‎- พี่เหรอ
‎- 38 ปี ‎- ใช่จ้ะ
‎- ฉัน 38 ‎- ส่วนพี่ 44 ปี
‎โห เยอะจังเลย
‎- นี่ ‎- พูดอะไรของเธอ
‎เฮ้อ จริงๆ เลย
‎เพราะแบบนี้ไง ‎พวกพี่ๆ ถึงเล่นกับเด็กๆ ไม่ได้
‎เด็กไม่พอ สวยด้วย
‎สวยไม่พอ ยังเด็กอีก
‎ฉันล่ะเกลียดที่สุดเลย
‎ส่วนฉันเกลียดพวกคนสวย
‎งั้นฉันเรียกว่าพี่หมดเลยนะ
‎- พี่ ‎- เอาที่สบายใจ
‎พี่คะ
‎ดีจังเลยๆ ฉันมีเพื่อนแล้ว
‎เห็นปลีกวิเวกมานาน
‎อย่าบอกนะว่าเพิ่งเคยมีเพื่อนกับเขา
‎- แม่นแล้ว ‎- พูดอะไรคะ
‎ปลีกออกมาเองด้วยนะ ‎โดดเดี่ยวผู้น่ารัก
‎พี่ๆ คะ
‎- สวัสดีครับ ‎- ดูสนุกเลยนะคะ ถ่ายรูปให้ไหมคะ
‎- ไม่ค่ะ ‎- ค่ะ
‎- มาถ่ายกัน ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎ต้องออกมาดีแน่เลย
‎ขอดูหน่อยค่ะ
‎ใครจะออกมาสวยสุดนะ
‎ไหนดูซิๆ
‎ไม่เห็นมีอะไรเลย
‎แปลกไม่ไหว
‎ไม่เห็นมีรูปเลย
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎ซออูมองเห็นฉันมาตลอดเลย
‎ถึงได้...
‎หมายถึงเห็นอะไรกันแน่
‎จะไปแล้วเหรอคะ
‎อืม
‎ดูซี้กันมากเลยใช่ไหมคะ
‎นั่นสิ
‎ชอบไหม
‎อือ
‎พออยู่ด้วยกันแล้ว ขำท้องแข็งเลย
‎- ไปก่อนนะ ‎- เดี๋ยวค่ะ พี่
‎เผื่อฝนตกค่ะ
‎ฉันหยิบร่มมาแล้ว
‎ใช้ร่มคันใหญ่จะได้ไม่เปียกค่ะ
‎อ๋อ นั่นสิ
‎อย่ามองแบบนั้นสิคะ
‎ฉันบอกแล้วไงคะ ‎ว่าฉันจะไม่ใส่ใจพี่อีก
‎แบบนี้เหรอที่ไม่ใส่ใจ
‎อืม ฉันจะทำตามใจตัวเองแล้ว
‎พี่เองก็ไม่ต้องใส่ใจฉันนะคะ
‎ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ‎ขนาดนั้นสักหน่อย
‎ไปก่อนนะ
‎มินจอง
‎หือ
‎เรา
‎เปลี่ยนพี่เลี้ยงกันเถอะ
‎จะหมอผีหรืออะไรก็ช่าง ‎ลองมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ดูสิ
‎หน็อย
‎ซออู
‎โอ๊ะ มาทำอะไรตอนนี้เหรอคะ
‎อ๋อ คือว่า ฉันกำลังเดินเล่น
‎แล้วเดินผ่านมาพอดี ‎ก็เลยว่าจะไปพร้อมกันค่ะ
‎ค่ะ งั้นไปด้วยกันเลย
‎ไปกันจ้ะ ซออู
‎วันนี้ซออูน่ารักจังเลยนะ
‎ดูแล้วคุณไม่น่าจะชอบเด็กนะ
‎อะไรนะคะ
‎ก็คุณเอ็นดูแค่ซออูนี่คะ
‎อ๋อ...
‎ฉันก็เอ็นดูไปทั่วแหละค่ะ
‎แต่ซออูเนี่ยน่ารักเป็นพิเศษเลย
‎ไม่ใช่เพราะอยากเป็นแม่เหรอคะ
‎เอ๊ะ แม่เหรอ
‎ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นคะ
‎ปกติถ้าชอบเด็กๆ วัยนี้
‎ก็เพราะอยากแต่งงานกันนี่คะ
‎อ๋อ ค่ะ
‎ยังไม่แต่งงานไม่ใช่เหรอคะ
‎พี่น่ะ
‎ซออู ไม่เป็นไรนะ
‎ช่วงนี้ไม่เป็นไรแล้วนี่
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎เมื่อไม่นานมานี้ แปลกมากเลย
‎หมาตัวไหนเห็นซออูก็เห่าตลอดเลยค่ะ
‎หนวกหูจริงๆ ซออูกลัวนะ
‎ไปเลยนะ ยังไม่ไปอีก
‎เงียบเลยนะ จริงๆ เลย
‎หยุด
‎แต่ช่วงนี้ไม่เป็นไรแล้ว
‎สงสัยโตขึ้นแล้วหรือเปล่า
‎หนูค้นพบเรื่องใหญ่มากมาแหละพ่อ
‎เรื่องใหญ่อะไร
‎โพโพเป็นหมาอัจฉริยะแน่เลย
‎- จู่ๆ พูดอะไรของแก ‎- ก็มันจริงนี่นา
‎นอกจากคนในครอบครัวเรา ‎มันก็เห่าทุกคนเลยนี่
‎ขนาดลุงที่มาส่งพัสดุทุกวัน ‎ยังเห่าไม่เลิกเลย
‎แต่กับพี่มันไม่เคยเห่าเลย
‎นั่นสิ
‎จะว่าไปแล้ว
‎เราเอาโพโพมาเลี้ยงหลังยูรีจากไป ‎ก็น่าจะเพิ่งเคยเจอกันสิ
‎ก็มันรู้ไง
‎ว่าคนนี้คือครอบครัว
‎มันต้องเป็นอัจฉริยะแน่เลย ‎เอาไปออกรายการทีวีเลยดีไหม
‎- ลองโทรดูสิ ‎- ได้
‎เหลือเชื่อเลย
‎ที่รัก
‎ยูรีน่ะ
‎น่าจะต้องพาไปหาซออูสักครั้งดีไหม
‎ปล่อยไปเถอะ ลูกจัดการเอง ‎จนไปเจอกันเรียบร้อยแล้ว
‎เจอกันแล้วเหรอ ตอนไหน
‎ลูกเขยโชพาไปเจอเหรอ
‎ค่อยยังชั่ว
‎ไม่สิ
‎ตอนนี้พูดว่าค่อยยังชั่วได้ไหมนะ
‎ได้เห็นหลานอีก ลูกจะรู้สึกยังไงกัน
‎ตอนนี้พี่ก็กลับมาแล้ว
‎เราต้องพาซออูกลับมาหรือเปล่า
‎พูดอะไรไม่เข้าท่าตลอดเลย
‎เด็กไม่ใช่สิ่งของซะหน่อย ‎จะพามาได้ยังไง
‎แต่พ่อกับแม่ก็คิดถึงเหมือนกันนี่
‎ไม่ต้องเลย
‎แค่เพราะผู้ใหญ่โลภมาก ‎เลยจะให้บอกเด็กหกขวบว่า
‎แม่ตัวจริงคือคนนี้ แบบนี้เหรอ
‎คนเราพอได้คืบก็จะเอาศอก
‎ตัวเองก็คิดถึงแท้ๆ
‎แม่จะรีบไปแล้ว ไปให้ถึงก่อนฮาจุน
‎เดี๋ยวแม่ก็ชนะ แม่ชนะแน่
‎ต้องชนะให้ได้เลย
‎- พี่คะ ‎- แม่จะจับฮาจุนได้แล้วนะ...
‎- พี่ ‎- พี่คะ
‎- ซออูมาแล้วเหรอ ‎- ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‎รู้ไหมคะว่าเหมือนคนที่ ‎เพิ่งเคยเรียกคนอื่นว่าพี่เลย
‎แปร่งหูสุดๆ
‎แปร่งที่ไหนคะ
‎พี่คะ เป็นธรรมชาติออก
‎พี่คะ ไปกันเถอะค่ะ
‎- ได้ ไปกัน ‎- รีบไปๆ
‎- ไปกันค่ะ คุณน้อง ‎- ค่ะ
‎แต่มันก็แปร่งๆ อยู่นะ
‎ก็ได้ค่ะ
‎- เพราะพี่นั่นแหละ อะไรกันเนี่ย ‎- อะไร
‎ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีวันเข้าใจ
‎หัวอกแมวข้างถนนที่กัดกันแล้วแพ้
‎- แม่อึนบีนั่นแหละ ‎- ว่าแต่ฉันอยู่ได้
‎ไม่รู้แล้ว รีบไปกันเถอะ
‎อันนี้มันแปลกมากเลยนะ
‎แล้วยูรีรู้ได้ยังไง
‎นั่นสิ
‎บอกแค่ว่าเซนส์มันบอก
‎เซนส์เหรอ เซนส์อะไร
‎เป็นนักสืบหรือไง เคยจับคนร้ายเหรอ
‎เซนส์อะไรกัน
‎ขนาดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ‎ยังต้องดูให้ละเอียดถึงจะรู้เลย
‎นั่นน่ะสิ
‎ฉันมั่นใจนะว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่
‎เฮ้อ แต่ตอนนี้มันแปลกไปหมดเลย
‎ก็รู้แต่แรกแล้วไหมว่ามันแปลก
‎ที่ยูรีบอกว่าห้ามบอกใคร ‎จนกว่าจะครบ 49 วันก็แปลก
‎ไอ้ที่รู้เรื่องคุณมินจอง ‎ก็แปลกเหมือนกัน
‎อย่าถอนหายใจสิ
‎เลิกถอนหายใจทีเถอะ
‎เพราะเสียงถอนหายใจนี่แหละ ‎ฉันเลยนอนไม่หลับไปด้วย
‎ทำไม
‎อ๋อ พี่เหรอ ‎นี่ พี่ไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ
‎นี่
‎พี่ไม่ได้บอกอะไรหรอกนะ
‎แต่...
‎- ฉันว่า... ‎- ว่าอะไรล่ะ
‎พี่เขาบ้าไปแล้วแน่เลย
‎ต้องรอดสิ
‎ก็ถูกแล้วนี่
‎ช่วยให้รอดได้ก็ต้องช่วย
‎ต้องรอด ฉันจะช่วยให้รอดเอง
‎โอ๊ย แต่ทั้งสองคนรักกันไง
‎เขาบอกว่าจะไม่หย่า
‎ฉันบ้าไปแล้วแน่เลย
‎ตอนนั้นฉันคุยเรื่องนี้ทำไม
‎แล้วตอนนั้นฉันรู้เหรอ
‎ว่ามันจะเป็นแบบนี้
‎ไม่ ยังไงก็ต้องรอด
‎หย่ากันไปเลยไป
‎แล้ว...
‎เรื่องลูกจะเอายังไง
‎ใช่แล้ว อาการแบบนี้ชัดเลย
‎บ้าไปแล้วแน่นอน
‎แล้วพี่ไม่ได้บอกอะไรแกเลยเหรอ
‎เหมือนพี่เขารู้อะไรเลยนะ
‎ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ‎ที่พี่ไม่พูดเรื่องยูรีเลย
‎เอาแต่ถอนหายใจ
‎ตกใจหมดเลย
‎โดนใครไล่ตามมาเหรอ
‎ทำไมต้องเดินเร็วขนาดนี้ด้วย
‎อะไรกันเนี่ย พวกแกเองเหรอ
‎เป็นอะไรไป
‎เฮ้อ ตกใจหมดเลยเนี่ย
‎ชื่อเหรอ บ้าไปแล้วเหรอ
‎ฉันเนี่ยนะจะพูดชื่อยูรีต่อหน้าซออู
‎เนอะ ผมก็ว่างั้น
‎- ทำไม ‎- เรื่องคือ...
‎ซออูรู้ชื่อยูรี เรียกชายูรีเลยนะ
‎แปลกใช่ไหม
‎ผมแน่ใจว่าเธอปิดบังอะไรอยู่
‎แต่มันแปลกไปหมดเลย
‎อะไรล่ะที่ว่าแปลก
‎ตอนแรก เรื่องที่ผมแต่งงาน
‎แล้วก็เรื่องมินจอง ‎ผมคิดแค่ว่าคงหาทางรู้เอง
‎แต่พอมาคิดดูแล้ว
‎ตอนที่เจอกันครั้งแรก ‎ก็ไม่เห็นตกใจอะไรเลย
‎ก็แค่...
‎ทำตัวเหมือน ‎คนที่ซ่อนอยู่แล้วโดนจับได้
‎ไม่รู้สิ มันแปลกไปหมดเลย
‎พี่รู้อะไรใช่ไหม
‎ตอนนี้พี่รู้อะไรเหรอ
‎พี่รู้แน่ๆ
‎ตอนนี้ดูออกเลยว่ารู้อะไรมา
‎หน้าแบบรู้อะไรเด็ดๆ มาเลย...
‎พี่
‎พี่เป็นอะไร
‎ร้องไห้ทำไม
‎พี่
‎ฉันก็ไม่รู้
‎ฉันจะทำยังไง...
‎ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
‎แล้วอะไรล่ะ
‎ผมถามว่าเป็นอะไรไป
‎รู้แล้วๆ พี่ไม่ต้องร้อง
‎ไม่ต้องร้องนะพี่
‎(สำนักงานกฎหมาย)
‎(สำนักงานกฎหมายเจดับเบิลยู ‎ผู้เชี่ยวชาญด้านการหย่า)
‎นี่มันอะไรกันคะ
‎อันนี้คือไม้สามท่อน
‎แค่สะบัดข้อมือออกไป
‎เอาติดตัวไว้นะคะ
‎อุปกรณ์ป้องกันตัว
‎ถ้าดึงแล้วมันจะมีเสียงค่ะ
‎ถ้าอยู่ๆ มีคนมาบอกว่าจะพาตัวซออูไป
‎ให้ดึงสลักนี่ออก
‎ฉีดใส่ลูกตาเลยนะคะ
‎ใครจะมาพาซออูไปเหรอคะ
‎เอ่อ แก๊งลักเด็กไง
‎ช่วงนี้เขาบอกว่าแก๊งลักเด็กเยอะค่ะ
‎ใส่ชุดดำเดินไปทั่ว
‎แล้วก็ลักเด็กอายุเท่าซออูไปค่ะ
‎เพราะงั้นต้องพกติดตัวไว้ตลอดนะคะ
‎ค่ะ
‎ไปกัน
‎วันนี้ซออูเรียนพิเศษจบแล้ว
‎เดินดีๆ นะ
‎ซออู เรียนพิเศษสนุกไหม
‎อือ
‎โล่งไปที
‎ซออู รู้ใช่ไหมจ๊ะว่าฉันเป็นใคร
‎เห็นฉันมานานแล้วใช่ไหม
‎อือ
‎ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
‎เอาแต่อยู่ข้างซออูมาตลอด
‎ซออูคงกลัวแย่
‎ขอโทษนะ
‎ลูกเขยโช
‎มาที่นี่มีธุระอะไรเหรอ
‎พอดีผมผ่านมา
‎เงยหน้าแล้วตัวตรงไหล่ตั้งไว้
‎เธอทำอะไรผิดมางั้นเหรอ
‎ให้มันสมชายหน่อย ทำไมทำตัวแบบนี้
‎ผมก็ไม่รู้ว่าปัญหาคืออะไร
‎แล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้อง ‎ทำยังไงด้วยครับ คุณพ่อ
‎ก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม
‎เธอก็ใช้ชีวิตของเธอต่อไป
‎เราก็ใช้ชีวิตของเรา
‎ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้
‎ฉันจะรู้สึกผิดที่ยูรีกลับมานะ
‎เพราะฉะนั้น
‎ยืดอกใช้ชีวิตซะ
‎นะ
‎ซออูน่ะ
‎ขอบใจนะที่เลี้ยงมาอย่างดี
‎ขอบคุณเมียเธอด้วย
‎ยูรี
‎หือ
‎พี่เลี้ยงน่ะ
‎ไม่เป็นไม่ได้เหรอ
‎แม่
‎ซออู
‎น่ารักเหมือนแกใช่ไหม
‎ขนาดฉันเอง
‎ยังคิดว่าลูกที่เลี้ยงมากับมือ 30 ปี
‎น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้
‎ลูกที่เกิดมายังไม่เคยอุ้มเลย
‎จะน่ารักขนาดไหนกัน
‎แต่ว่านะ ยูรี
‎เราหลอกคนที่ไม่รู้อะไรเลย
‎แบบนี้ไม่ได้นะ
‎บอกเมียคังฮวาไปเถอะ
‎แล้วค่อยขอเจอลูกบ้าง ‎เป็นครั้งคราวเถอะนะ
‎ไม่ได้นะแม่
‎ทำไม
‎ลูกฉันเป็นอะไรไปนะ
‎หนูขอโทษ
‎แม่ก็คิดถึงหลานใช่ไหม
‎ขอโทษนะ
‎ไม่เลย
‎คิดถึงลูกมากกว่าเยอะ
‎มาหลบอยู่นี่กันแล้วคิดว่า
‎กุกบงจะจับตัวไม่ได้หรือไง
‎กลับที่เก็บอัฐิไป
‎ฉันกลัว
‎จนไม่กล้ากลับไปเลย
‎กลางค่ำกลางคืนแท้ๆ ‎ทำไมถึงได้วุ่นวายแบบนี้
‎แล้วฮเยจินไปไหน
‎ก็เขาบอกไว้ว่า
‎จะส่งวิญญาณที่ฆ่าตัวตายไปก่อน
‎คงหนีไปซ่อนอยู่นั่นแหละ
‎เฮ้อ
‎(สำนักพิมพ์ "เอ็ดจ์" ผลักไสหนุ่มสาว ‎มีฝันไปสู่ความตาย จงรู้ไว้ซะ)
‎แม่
‎ตั้งแต่เกิดมา
‎สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุด ‎คืออะไร รู้ไหม
‎เรื่องที่ฉันตาย
‎ทำไมถึงตายเหรอ
‎โดนแกล้ง
‎โดนกลั่นแกล้งในที่ทำงาน
‎- ลาออกก็ได้นี่ ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎เพิ่งจะมาคิดได้เอาตอนนี้
‎ตอนนั้นทำไมคิดไม่ได้แบบนี้นะ
‎ฉันฝันมาตั้งแต่เด็ก
‎ว่าอยากเป็นบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่น
‎ฉันตั้งใจเรียนแทบตาย
‎กว่าจะเข้าทำงานที่นี่ได้
‎ทำงานต่อเลยๆ
‎โห ใช้ได้เลยนะเนี่ย
‎หัวหน้าครับ
‎ลองดูนี่หน่อยครับ
‎แต่ความฝันกับความจริง ‎มันต่างกันมากเลย
‎พวกรุ่นพี่เฮงซวย
‎สวัสดีค่ะ
‎ขอโทษค่ะๆ
‎โทษที
‎ฉันทนไม่ไหว
‎ล่องลอยไปวันๆ ปรับตัวก็ไม่ได้
‎แถมไม่มีใครคบอีก
‎จนสุดท้าย...
‎แต่ว่า
‎พอฉันตายแล้ว ‎ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
‎แม่ หนูขอโทษนะแม่
‎ความฝัน
‎มันไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต
‎แม่ พ่อ เพื่อนๆ
‎ทั้งหมดนี้คือชีวิตของฉันต่างหาก
‎ความฝันไม่ใช่ทุกอย่าง ‎เหมือนที่ฉันเคยคิดซะหน่อย
‎ทำไมคนเราชอบมานึกเสียใจ ‎เมื่อสายไปแล้วอยู่เรื่อย
‎โง่หรือเปล่า
‎ถ้ารู้ล่วงหน้าแล้วทำแต่ ‎เรื่องที่ไม่เสียใจทีหลังได้
‎ก็เป็นพระเจ้าแล้วล่ะ
‎ฉันเองค่ะ ถ้าวันนี้งานยุ่ง
‎ฉันดูแลซออูให้ได้ทั้งวันเลยนะคะ
‎เล่นอยู่สนามเด็กเล่นหรือที่บ้านฉัน
‎ก็ไม่ต่างกันสักหน่อย
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎(โชคังฮวา)
‎ซออู
‎เอ่อ คือว่าพอดีฉันมีธุระกะทันหัน
‎ขอฝากซออูสักพัก ไม่สิ
‎ขอฝากยาวๆ เลย
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ได้สิ
‎ซออู เดี๋ยวพ่อมารับนะ
‎เล่นให้สนุกนะลูก
‎ซออู พ่อไปนะ
‎ตายแล้ว หลานตา
‎ตายแล้ว หลานฉัน
‎ตายจริง ซออูของยาย
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎ทำไมซออูมาอยู่นี่ได้
‎พี่เขยเอามาฝากให้ช่วยดูให้หน่อย
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎จริงเหรอ แล้วทำไมไม่รีบปลุกเล่า
‎วันนี้ลูกอยู่ยาว
‎เล่นกันนานๆ ได้เลยค่ะ
‎งั้นเหรอๆ
‎ซออู กินแอปเปิ้ลไหม
‎เอ้า กินเก่งจังเลย
‎เคี้ยวให้ละเอียดนะ
‎อร่อยไหม
‎ซออู เคยเจอตาใช่ไหม
‎ใช่ไหม เคยใช่ไหม
‎- นี่ ส้ม เอาส้มให้หลานสิ ‎- ได้
‎อ้าปากเลย ไม่กินเหรอ
‎ให้น้ากินไหม
‎- อร่อยจังเลย ‎- อร่อยขนาดนั้นเลย
‎กินแอปเปิ้ลอีกไหม
‎กินแอปเปิ้ลอีกสิ
‎กินแอปเปิ้ลอีกดีไหม
‎ซออูไม่ชอบส้มสินะ
‎ซออูไม่กินส้มเหรอ งั้นน้ากินหมดนะ
‎กินชิ้นใหญ่ได้ยังไง
‎แบ่งหลานด้วยสิ
‎เกรปฟรุตปั่นสองแก้วได้แล้วค่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎ทำดีแล้ว จริงๆ นะ
‎ยูรีเองก็อยู่ด้วย ‎คุณแม่ก็ได้เล่นกับซออู
‎ที่ผ่านมาคงคิดถึงกันมาก
‎ฉันบอกมินจองว่า ‎พาไปเล่นกับฮาจุนกับแกแค่สี่คน
‎บอกพี่ให้ตรงกันด้วย
‎รับทราบ โอเค
‎อ.ค.
‎"อ.ค." เหรอ แกด่าฉันเหรอ
‎"อ.ค." ใช่คำด่าที่ไหน
‎ก็แกออกเสียงแบบนั้น ไอ้คว...
‎เออ ฉันด่าแกนั่นแหละ กึนซัง
‎อะไรกันเนี่ย
‎ไม่ได้นอกใจสักหน่อย แค่โกหกเอง
‎ถ้าคิดถึงยูรีกับคุณมินจองแยกกัน
‎ก็ไม่มีปัญหาด้านศีลธรรมหรอกนะ
‎แกไม่ได้นอกใจสักหน่อยนี่
‎คิดดูดีๆ แล้ว ทั้งสองคนก็เป็นเมียแก
‎แต่สถานการณ์ก็ใช่อยู่
‎- อะไร ‎- เหมือนคนนอกใจ
‎ไอ้เวรนี่
‎ทำอะไรของแก
‎เกรปฟรุตมันตักไม่ขึ้น
‎อ๋อ
‎สอบเข้าคณะแพทย์ได้ไงวะเนี่ย
‎กระชุ่มกระชวย
‎ฉลาด
‎- แล้วก็เหมือนคนนอกใจด้วย ‎- ไอ้เวรนี่
‎- ไปก่อนนะคะ ‎- กลับดีๆ นะคะ
‎สนุกไหม ชอบไหมลูก
‎มาจ่ายตลาดเหรอคะ
‎ค่ะ ว่าแต่ทำไมฮาจุนถึงอยู่ที่นี่
‎ฮะ อ๋อ
‎วันนี้แกไม่ยอมห่างฉันเลยค่ะ
‎ซออูอยู่บ้านเหรอคะ
‎คะ
‎อ๋อ ค่ะ
‎ซออู นั่งนี่ก่อนนะ
‎น่าจะเอาข้าวกล่องไปด้วยนะ
‎เดี๋ยวก็ต้องไปซื้อกินข้างนอกนี่คะ
‎อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก
‎กึนซังมันจัดการทุกอย่างให้น่ะ
‎ดีจังเลยนะ ซออู ‎ได้ไปเล่นกับฮาจุนด้วย
‎ไว้คราวหน้าไปด้วยกันนะคะ
‎ฮะ
‎ไปกับบ้านฮาจุน ทั้งหกคนเลย
‎อ๋อ ได้ ไว้ไปกัน
‎(ยูรี)
‎ว่าไง ยูรี
‎พ่อมาแล้วจ้ะ
‎ซออู เล่นสนุกไหมลูก
‎ให้ลูกอยู่เล่นอีกหน่อยก็ได้นะ
‎ไม่หรอก พอแล้ว
‎คุณมินจองรออยู่นะ
‎คุณพ่อคุณแม่ล่ะ
‎ชอบกันมากเลย
‎โล่งอกไปที
‎ค่อยยังชั่ว
‎ซออู กลับบ้านกันนะ
‎อย่าไปไหนต่อล่ะ
‎ตรงเข้าบ้านเลย
‎จับมือซออูดีๆ ระวังด้วย
‎เข้าใจนะ
‎ได้ แน่นอนอยู่แล้ว
‎อากาศหนาว เข้าไปเถอะ
‎- อือ ‎- ไปกัน ซออู
‎คังฮวา
‎ขอบใจนะ
‎พี่อยู่ไหนคะ
‎(มินจอง: พี่อยู่ไหนคะ)
‎ซออู
‎คุณเป็นใคร
‎ผมถามว่าคุณเป็นใคร
‎เพื่อนชายูรี
‎อะไรนะ
‎พอฟื้นมาก็อยู่ที่เก็บอัฐิงั้นเหรอ
‎จำตอนตายได้อยู่
‎แต่พอตื่นมาก็เป็นตอนนี้แล้ว
‎เธอบอกว่าฉันเป็นคนดี แปลกคนเนอะ
‎ยูรีเนี่ยนะ แล้วรู้ได้ไงถึงพูดออกไป
‎ถ้าไม่สนิทกันก็ดูออกยากจะตาย
‎แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนยูรี ‎รู้จักคุณมินจองมานานแล้วเลย
‎มีแค่ฉันเหรอที่คิดว่ามันแปลก
‎ไม่รู้จักชายูรีเหรอ
‎เธอวนเวียนอยู่รอบตัวนายกับลูก
‎ตอนเป็นผี
‎- อะไรนะ ‎- ตั้ง...
‎ห้าปีเลยนะ
‎น่ากลัวเนอะ
‎ผีเหรอ
‎ถ้างั้นยูรี
‎ก็เป็นผีมาห้าปีเลยเหรอ
‎แล้วก็อยู่ข้างโชคังฮวามาตลอดเนี่ยนะ
‎อือ
‎พี่บ้าไปแล้วเหรอ
‎แล้วมาบอกอะไรเอาป่านนี้
‎ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง
‎เฮ้อ
‎ถ้าคังฮวารู้ขึ้นมา
‎จะรับมือยังไงล่ะเนี่ย
‎เป็นอะไรไป
‎คังฮวา เป็นอะไรไป
‎มีเรื่องอะไรเหรอ
‎เธอ...
‎อยู่ข้างๆ ฉันมาตลอด
‎เธอ...
‎เห็นหมดแล้วใช่ไหม
‎เธอ...
‎ทนดูได้ยังไง
‎ถ้าชอบ
‎แล้วต่อไปล่ะ จะทำยังไงต่อ
‎คบกันเหรอ
‎แต่งงานเหรอ
‎ไปนะ
‎อือ
‎อะไรเนี่ย ทำไมวันนี้สวยผิดหูผิดตา
‎ซออูอยากเต้นไหม
‎- อื้อ ‎- เต้นเลย
‎- อยากบินไหมลูก ‎- อือ
‎หนึ่ง สอง สาม
‎อีกรอบนะ หนึ่ง สอง สาม
‎หนึ่ง สอง สาม
‎เธอทนดูได้ยังไง
‎เธอ...
‎เห็นทุกอย่างมาตลอดเลยใช่ไหม
‎(ปี 2015)
‎นี่ ไปอาบน้ำ ‎ล้างหน้าล้างตาหน่อยเหอะ
‎วันหยุดแท้ๆ สภาพแบบนี้มันอะไรกัน
‎ฉันบอกแล้วไงว่าให้บีบจากก้นหลอดก่อน
‎เป่าผมในห้องน้ำก่อนแล้วค่อยออกมา
‎ผมจะได้ไม่ร่วงไปทั่ว
‎ไม่เอาร่มไปอีกแล้ว
‎ช่วงเวลาที่เธอหายไป
‎โลกก็ยังคงหมุนต่อไปเรื่อยๆ
‎ช่วงเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน
‎เปลี่ยนตัวฉันไปมากเหลือเกิน
‎คำบรรยายโดย: พิมผกา สนศรี