NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK 2013
Ale dobre.
Nie jest za ostre?
Jest. Dlatego takie dobre.
- Chcesz? - Nie.
Czekaj.
Boże, kapsaicyna.
To nie dla ludzi.
Będę miał biegunkę.
Da się przyzwyczaić.
Ostre jedzenie odstresowuje.
Jak się można przyzwyczaić?
Lepiej w ogóle nie zaczynać. Nie rozumiem tych, którzy to jedzą.
Dobra, niech ci będzie.
Nie zaznasz przyjemności.
Zobacz.
Dostałem całe mnóstwo podrobów.
- Ona wie, że je uwielbiam. - Zna cię.
- Zaczyna się. - Już.
- Ostatni odcinek? - No.
- To ja, Hae-ram. - Ten dzieciak dobrze gra.
Do przedszkola...
NAJOSTRZEJSZE KURZE ŁAPKI
Chodź zjeść kurze łapki.
Powinnaś kupić co innego.
Przez to dostanie biegunki.
O, kurze łapki.
One są bardzo ostre, co?
Tak, pyszne.
Nie za ostre dla ciebie?
Pewnie, że za ostre. Dla niego to wręcz śmiertelnie.
Spróbuję.
Ej!
Nie za ostre?
Ostre.
Ale dam radę.
Odstresowuje cię?
Tak.
Dobre.
Obejrzymy wiadomości?
Włączę telewizor.
Min-jeong! Kupiłem ostre kurze łapki.
- Kupiłeś je? - Tak.
Sprzedają obok szpitala.
Podobno najlepsze miejsce.
Chyba polubiłeś ostre jedzenie.
Wygląda nieźle.
I jak? Ostre?
No jak?
Ostre i pyszne.
- Serio? - Tak.
I jak?
Niezbyt ostre.
Takie w porządku.
Całe swoje życie wierzyłam,
że dookoła mnie nigdy nie dojdzie do żadnych zmian.
Dałam państwu więcej.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
- Zapraszam znów. - Dobrze.
OSTRE TTEOKBOKKI CIOTKI
MASZYNY Z PLUSZAKAMI
- Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa, trzy.
Ej, mówiłam ci, żebyś nie palił.
A jednak powoli o mnie zapominano,
świat zaś nie zwalniał lecz zmieniał się codziennie.
Dzień za dniem było inaczej.
ODCINEK 12 DNI, GDY O MNIE ZAPOMNIANO
I proszę. Gdzie to przykleimy?
No?
Dokąd idziesz?
Po co ci to?
No proszę, świetnie.
Tutaj chciałaś przykleić, tak?
Ale kto to jest, Seo-woo?
Cha Yu-ri.
Seo-woo.
- Kto? - Cha Yu-ri.
Cha Yu-ri?
Seo-woo, o kim mówisz?
O ładnej cioci.
Ładna ciocia.
Co?
Co ty mówisz?
Seo-woo...
zna twoje imię.
To niemożliwe.
Skąd by je znała?
Nie może go znać.
Powiedziała: „Cha Yu-ri”.
Nie, to niemożliwe.
Co to takiego?
Seo-woo to nakleiła.
Powiedziała...
że to Cha Yu-ri.
Ale się ładnie bujasz.
Fajnie, co nie?
- Ale fajnie. - Cha Yu-ri!
Co jest?
- Musimy iść. - Dokąd?
Tata chyba dzisiaj nie wróci.
Możemy kroić tort.
I wstajemy.
Yu-ri, o co chodzi?
No?
Seo-woo mnie obserwowała.
To dlatego...
Pani to ta pomoc w odbieraniu?
Może ją pani zabrać.
Słucham?
Nie wiesz, kim jestem, prawda?
Wiem.
Naprawdę?
To kim jestem?
Nie wiem.
Pewnie usłyszała, jak Hyeon-jeong woła mnie po imieniu.
Przepraszam.
Nie powinna była mnie wołać przy Min-jeong.
Co zrobimy?
Gang-hwa, powinieneś...
Dlaczego to robisz?
Przestań już.
Musisz...
być jej mamą.
Powiem Min-jeong.
Nie.
Dlaczego?
Nie mów.
Czyli sugerujesz, żeby...
złamać twoje serce i nadal okłamywać Min-jeong?
Tak powinno być?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Ale...
Nie. Nie możesz jej powiedzieć.
Dlaczego? Z jakiego powodu, Yu-ri?
Yu-ri.
Przecież...
poświęciłaś wszystko, by ją ratować.
A nie?
Ratujcie moje dziecko.
Pomocy.
Dlaczego pan mi to zrobił?
I co będzie dalej?
Co ze mną będzie?
Ty i ja.
Oboje ją uratowaliśmy.
Jesteś mamą Seo-woo. Po co się ukrywasz?
Nie mogę.
Choćbym samotny był lub smutny
Wstanę i wezmę te 50 000 wonów
Te 50 000 wonów
Ktoś dał kasę do selera...
Znaczy, no, selera do kasy.
Cześć, kochanie.
Coś się stało?
Przegrałaś.
Tak było.
Moja żona przegrała.
Zwycięzca wygląda inaczej.
Wyprostowana, dumna.
„Jestem Go Hyeon-jeong. Jak śmiesz!”
Co jest?
Ale przemyślałam sprawę.
Zbyt mocno go kocham.
Hyeon-jeong.
- Weź nie strasz! - Ach.
Ty durniu!
Mój nienaganny wygląd cię wystraszył?
Ogarnij się.
Raz się wygrywa, raz przegrywa.
Ja miałabym przegrać?
Nie. Pewnie wszystkie je ubiłaś.
No to ja się zajmę odszkodowaniami.
Dobra robota.
Witam.
Że co?
Czekaj. Stój.
Chwila.
Chwila!
Ktoś ty?
Ja po twoją córkę.
Guk-bong!
Gdzie się podział twój etos?
Pani Mi-dong.
Kto to jest?
Czy on mówił o Seo-woo?
Proszę sobie zrobić tę przerwę.
Mówiłam, że ja się nimi zajmę.
Kiedy?
Jak się tu zbiorą wszyscy egzorcyści z kraju?
O czym on mówi?
Pani Mi-dong.
Pora na otrzeźwienie.
To nie przyjaciółka, to zadanie.
Następnym razem trafię do córki,
Cha Yu-ri.
O co chodzi?
On chce zabrać Seo-woo?
Po co tu egzorcyści?
Pani Mi-dong.
Twoja córka nadal widzi duchy.
Tak.
Pozbyłam się ich z jej otoczenia,
ale duchy widzi nadal.
Dlaczego wciąż je widzi?
No, ja...
Nie wiem.
Ale jeśli nadal będzie widziała duchy,
to skończy jak ja lub ten egzorcysta.
Nie. Nie pozwolę.
No...
Może ciągle ma energię tych lokalnych duchów?
Od paru dni ich nie widziała.
Zrobię wszystko, żeby nie spotykała żadnych duchów.
Wciąż nie chcesz odzyskać swojego miejsca?
Nie.
Nie chcę.
Dlaczego?
Inni walczyliby rękami i nogami.
Masz szansę, by żyć.
Wiesz, co Seo-woo lubi najbardziej?
Co niby?
Swoją mamę.
A czy wiesz...
kiedy Seo-woo najbardziej się uśmiecha?
Gdy biegnie do mamy.
Ale ładna.
Czy to twoja ulubiona księżniczka?
Mama.
Mama?
Najbardziej lubisz mamę?
Mama jest moja ulubiona.
Seo-woo.
Mama!
Nic się nie stało?
- Nie biegaj. - Mama!
Miałaś nie biegać. Nic się nie stało?
Seo-woo tak bardzo kocha mamę.
Nie może bez niej żyć.
Nie mogę jej tego odebrać.
No i klops.
Odejdę stąd. Zniknę.
Wtedy nic jej nie będzie, prawda?
Skończy widzieć duchy.
Nie mam pewności.
Odejdę tam i będę błagać.
Nie muszę być zreinkarnowana.
Poddam się karze.
I tak już byłam martwa.
Niczego nie żałuję.
Żałują tylko ci, którzy nie mogą z niczego zrezygnować.
A ja już oddałam wszystko.
Nie mam w sobie żalu.
Dobrze.
Rozumiem.
Dla swojego dziecka matki gotowe są nawet na śmierć.
Nie zmienisz swojego zdania.
Trzymaj się córki, żeby ją chronić
aż do 49 dnia.
Ten egzorcysta wróci.
Przez niego ona zostanie skazana na nasz los.
Nie dopuszczę do tego.
Sama ją ochronię.
A, właśnie, to...
Jak to się stało, że mną rzuciłaś tymi dzwonkami?
Jestem żywa.
Co?
No wiesz...
W sumie to...
nie jesteś całkiem żywa.
Jesteś tak pomiędzy.
Skoro tego chcesz,
to dlaczego w ogóle ją sprowadziłeś?
- Gdzie Yu-ri? - Pewnie w pokoju.
- Pójdę po nią. - Nie.
Ja pójdę.
Jakiś egzorcysta?
Ani się waż zbliżać do mojej córki.
Kochanie.
Mamo.
Chodź na śniadanie.
Już.
Yu-ri, spróbuj jeszcze tego.
Lubisz ziemniaki.
Jeszcze bardziej lubi omlety.
Ale ziemniaki też.
Ciągle kupowałem ziemniaki, jak byłyście małe.
Tak? Naprawdę kupował?
Lubię wszystko.
Ziemniaki i omlety też.
Zje to, na co ma ochotę.
Dajcie jej spokój i jedzcie sami.
Nie wywierajcie na niej presji.
Mamo, a czy nie myślisz,
że to nie fair, patrząc na te nasze zupy?
Ty z tatą już się jej najedliście.
Zjedz do dna.
No.
- Jedzcie już. - Jemy.
Czekaj.
- Nie. - Powtórzę raz jeszcze.
- Nie możesz. - Znowu.
- Jeszcze. - No dobra.
- Czyli ty... - Ja?
- ...masz 38 lat. - No.
- Mam 38. - A ty masz lat 44.
Boże, to dużo.
- Weź! - O czym ty mówisz?
No nie wierzę.
Dlatego nie ma co pić z młodymi.
Ona taka młoda i ładna.
Ładna jest i młoda jest.
No to cię nienawidzę.
Ja to też nienawidzę ładnych dziewczyn.
Będę do was obu mówić tylko po imieniu.
- Jak wolisz. - Hyeon-jeong.
- Do-yeon. - Min-jeong.
Ale fajnie. Mam przyjaciółki.
Nie ma innych.
Czy ona nie miała wcześniej żadnych przyjaciół?
- No, właśnie tak. - Co mówisz?
Sama się skazała na taką banicję.
- Przepraszamy. - Dzień dobry.
Dobrze się panie bawią, może zdjęcie?
- Nie. - Tak!
- Zróbmy. - Raz, dwa i trzy.
Pewnie super wyszło.
Chcę zobaczyć.
Która z nas najładniejsza?
Pokaż mi.
Nic tu nie ma.
Ale dziwne.
- Tu nie ma zdjęcia. - Co jest?
Co jest?
Seo-woo mnie obserwowała.
To dlatego...
Ale co takiego obserwowała?
Wychodzisz?
Tak.
Przyjaźnimy się, wiesz?
Chyba tak.
Odpowiada ci to?
Tak.
Dużo się przy nich śmieję.
- Idę, cześć. - Gang-hwa.
Może dzisiaj padać.
Mam tutaj parasol.
Przyda ci się większy, żebyś nie zmókł.
No tak.
Słusznie.
Nie patrz tak na mnie.
Miałam już nie być taka taktowna.
To nie było taktowne?
Nie, zrobiłam to, co chciałam.
Ty też nie przesadzaj.
Ja to w ogóle taktowny nie jestem.
No to idę.
Min-jeong.
No?
Zatrudnijmy...
nową pomoc w odbieraniu.
Pieprzony egzorcysta niech się trzyma z daleka.
Dobrze.
Seo-woo.
Co tu robisz tak wcześnie?
Ano wyszłam tak sobie na spacer.
Byłam obok i pomyślałam, że pójdziemy razem.
Dobrze, chodźmy.
Idziemy, Seo-woo.
Dzisiaj wyglądasz jeszcze śliczniej.
Chyba nie wszystkie dzieci tak lubisz.
Słucham?
Zależy ci na Seo-woo.
W sumie...
lubię wiele dzieci.
Seo-woo jest po prostu słodka.
To dlatego, że chcesz być mamą?
Co? Mamą?
Dlaczego się dziwisz?
Podoba ci się dziecko w jej wieku, pewnie myślisz o ślubie.
No tak, o tym mówisz.
Jesteś niezamężna.
Do-yeon.
Seo-woo, już dobrze.
Już nie szczekają.
Dobrze, prawda?
Dziwna sprawa,
ale do niedawna psy na nią szczekały.
Przestań, bo się Seo-woo boi.
Sio stąd!
Cicho bądź! Co za pies.
Stop!
Ostatnio już nie szczekają.
Może przez to, że urosła?
Właśnie sobie zdałam sprawę z czegoś niesamowitego, tato.
Czego niesamowitego?
Popo to genialny pies.
- Skąd wiesz? - No pomyśl.
Szczeka na każdego poza nami.
Szczeka nawet na listonosza, który jest tu codziennie.
Ale ani razu nie zaszczekał na Yu-ri.
Faktycznie.
Niech no pomyślę...
Popo trafił do nas po odejściu Yu-ri.
No właśnie.
Zrozumiał, że to rodzina.
Genialny, nie? Może dać go do telewizji?
- Dzwoń. - Już.
Niesamowite.
Kochanie.
Chodzi o Yu-ri.
Nie sądzisz, że powinna zobaczyć Seo-woo?
Spokojnie. Ona ciągle ją odwiedza.
Naprawdę? A kiedy?
Gang-hwa jej pozwolił?
Dobrze wiedzieć.
Albo i nie.
Czy to dobrze?
Pewnie poczuła się zdruzgotana, gdy ją zobaczyła.
Skoro Yu-ri wróciła,
może powinna też wrócić Seo-woo?
O czym ty mówisz?
To nie rzecz. Jak niby mamy ją sprowadzić?
No wiesz, wy też chcecie ją zobaczyć.
Zapomnij.
Nie powiem sześciolatce,
że Yu-ri to jej mama, bo mam takie widzimisię.
Ludzie by chcieli wszystkiego dla siebie.
Ona też tęskni za Seo-woo.
Dojdę tam przed tobą.
Wygram. Nie pokonasz mnie.
Już wygrywam.
- Hyeon-jeong. - Szybciej...
- Hyeon-jeong. - Hyeon-jeong.
- Cześć, Seo-woo. - Znowu to robisz.
Mówisz, jakbyś nigdy przyjaciół nie miała.
Tak trochę nieporadnie.
No co ty?
Hyeon-jeong. Nic w tym nieporadnego.
Hyeon-jeong, chodźmy już.
- Tak, chodźmy. - Dobra.
- Dalej. - Idziemy.
Ale to było takie nieporadne.
Niech ci będzie.
- Wszystko przez ciebie. - Niby dlaczego?
Teraz rozumiem, co czuje dachowiec,
który przegrał walkę z kotem.
- Ej. - Nie zrzucajcie winy na mnie.
Dobra, mniejsza z tym, chodźmy już.
Zupełnie tego nie rozumiem.
Skąd Yu-ri wiedziała?
Mnie nie pytaj.
Mówiła coś o przeczuciu.
Niby jakim przeczuciu? Detektywem jest czy co?
Co mogłaby przeczuć? Nawet lekarz nic by ot tak nie zauważył.
No właśnie.
Jestem pewien, że ona coś ukrywa.
Wszystko jest takie pokręcone.
Od początku o tym wiedziałeś.
Pokręcona była jej prośba o 49 dni milczenia.
Pokręcone też to, że wiedziała o Min-jeong.
Nie wzdychaj tak.
Skończ z tym wzdychaniem.
Oka nie mogłem zmrużyć przez to wzdychanie.
A to dlaczego?
Chodzi o Hyeon-jeong? Mówiła coś?
Słuchaj.
Ona mi nic nie powiedziała.
Ale...
- tak myślę... - Co takiego?
Że ona oszalała.
Musi żyć.
Właśnie tak.
Może żyć. Powinna.
Musi żyć. Uratuję ją.
Boże, ale oni się w końcu kochają.
Ona nie weźmie rozwodu.
Chyba mnie pogięło.
Dlaczego to zrobiłam?
Ale nie wiedziałam,
że to się stanie.
Nie. Ona musi żyć.
Niech się rozwodzą.
No ale...
co z dzieckiem?
O to mi chodzi.
Ona oszalała.
Mówiła coś więcej?
Wygląda na to, że coś wie.
Ale w końcu urwała temat Yu-ri.
I tylko wzdycha.
Boże, nie.
Ktoś cię gonił?
- Co ci się tak śpieszy? - Mnie?
- To wy? - A co jest?
Ale mnie wystraszyliście.
Jej imię? Zwariowałeś?
Miałabym mówić jej imię przy Seo-woo?
To prawda.
Wiem, że nie mówiłaś.
- A co? - No wiesz.
Seo-woo zna jej imię. Nazwała ją Cha Yu-ri.
Dziwne, nie?
Jestem pewien, że ona coś ukrywa.
Wszystko jest dziwne.
Co takiego jest dziwne?
Na początku myślałem,
że w jakiś tam sposób dowiedziała się o Min-jeong.
Ale przypominam sobie,
że nie była zaskoczona, widząc mnie.
Wyglądała...
jakbym ją na czymś przyłapał.
No nie wiem. Wszystko jest dziwne.
Ty o czymś wiesz.
Na pewno.
Ona wie.
Widzę to po niej.
Tak wygląda, gdy coś wie.
Hyeon-jeong.
Hyeon-jeong, co jest?
Dlaczego płaczesz?
Hyeon-jeong.
Nie wiem.
Co zrobić?
Nie wiem, co zrobić.
A o co chodzi?
Co się dzieje?
No dobrze, już nie płacz.
Nie płacz.
KANCELARIA PRAWNICZA
KANCELARIA PRAWNICZA JW SPRAWY ROZWODOWE
Co to jest?
To jest pałka teleskopowa.
Można ją wysunąć
takim właśnie ruchem.
A to alarm, który dzwoni po wyciągnięciu tego.
Jeżeli ktoś będzie chciał zabrać Seo-woo,
wyciągasz tu zawleczkę,
psikasz mu po twarzy. Jasne?
Kto miałby zabrać Seo-woo?
Znaczy, no wiesz, jakiś porywacz.
Pełno takich ostatnio.
Ubierają się na czarno.
Porywają dzieci w wieku Seo-woo. Właśnie dlatego musisz to wszystko mieć.
Dobrze.
No i proszę.
Zajęcia na dzisiaj skończone.
Dobra robota.
Seo-woo, dobrze się bawiłaś?
Tak.
Cieszę się.
Wiesz, kim jestem, prawda?
Przez cały ten czas mnie widziałaś, prawda?
Tak.
Nie miałam pojęcia.
Ciągle przy tobie przebywałam.
Pewnie byłaś przerażona.
Przepraszam.
Gang-hwa?
Co ty tu robisz?
Przechodziłem obok.
Podnieś głowę, broda do góry.
Niczym nie zawiniłeś.
Bądź mężczyzną.
Jestem kompletnie zagubiony.
Nie wiem, co robić, tato.
Żyj swoim życiem,
jak dotychczas.
My będziemy żyć naszym.
Jeżeli będziesz taki przygnębiony,
to nam będzie przykro, że Yu-ri wróciła.
Więc...
głowa do góry.
Tak?
A Seo-woo...
Dzięki, że tak dobrze ją wychowałeś.
Dziękuję też twojej żonie.
Yu-ri.
Tak?
Może byś przestała...
pomagać im w odbieraniu Seo-woo?
Mamo.
Seo-woo
jest tak cudna jak ty, prawda?
Tyle lat.
Wychowywałam cię 30 lat,
a nadal kocham tak mocno.
Nawet nie wyobrażam sobie,
jak mocno ty kochasz tego brzdąca.
Ale...
nie możesz tego kontynuować.
Okłamywać tę kobietę.
Powiedz żonie Gang-hwa prawdę.
Poproś ją, byś mogła widywać Seo-woo.
Nie mogę tego zrobić, mamo.
Dlaczego?
Co się stało mojej dziewczynce?
Przepraszam.
Ty pewnie też tęsknisz za wnuczką.
Przepraszam.
Nie do końca.
Za tobą tęskniłam znacznie bardziej.
Guk-bong może was odesłać i stąd,
ukrywanie się u mnie w niczym nie pomoże.
Wracajcie do urn.
Boję się.
Nie wrócę tam.
Kto by pomyślał, że do tego dojdzie?
A gdzie jest Hye-jin?
To samobójczyni,
więc ją pierwszą ma odesłać.
Na pewno gdzieś się ukrywa.
Ech.
POLITYKA FIRMY DOPROWADZIŁA DO ŚMIERCI MŁODEJ KOBIETY
Mamo.
Czy ty wiesz,
czego najbardziej żałuję?
Że się zabiłam.
A dlaczego?
Byłam nękana.
Gnębili mnie w pracy.
- Mogłaś odejść. - Wiem.
Teraz to wiem.
Ale wtedy nie miałam do tego głowy.
Od dzieciństwa o tym marzyłam.
O pracy w magazynie modowym.
Flaki sobie wypruwałam,
żeby dostać pracę w tej firmie.
Pracuj dalej.
No proszę, imponujące.
Masz chwilę?
Rzucisz okiem?
Było jednak inaczej, niż się spodziewałam.
Wredni współpracownicy.
Dzień dobry.
Przepraszam najmocniej.
Moja wina.
Nie mogłam tego znieść.
Byłam zagubiona, nie pasowałam tam.
Stałam się wyrzutkiem.
Aż w końcu...
Pożałowałam tego...
gdy się zabiłam.
Przepraszam, mamo.
Moje marzenie...
to nie było całe moje życie.
Mama, tata, moi przyjaciele.
Miałam ich wszystkich.
A myślałam, że mam tylko marzenie.
Dlaczego ludzie żałują dopiero, gdy jest już za późno?
Tacy z nas kretyni?
Żyć i niczego nie żałować
to domena bogów.
To ja. Jeśli masz dzisiaj dużo obowiązków,
to mogę się zająć Seo-woo cały dzień.
Co za różnica, jeśli przyprowadzę ją tutaj,
zamiast na plac?
Nie, nie trzeba.
CHO GANG-HWA
Seo-woo.
Wypadło mi coś, zupełnie jakby nagle.
Weźmiesz ją na chwilę?
Nie, właściwie to ta chwila może się przedłużyć.
Nie masz nic przeciwko?
Nie mam.
Seo-woo, przyjdę po ciebie później.
Miłej zabawy.
Cześć, Seo-woo.
Oj, kochana ty moja.
Moja słodka dziewczynka.
Chodź do mnie, kochanie.
Co się dzieje?
Co Seo-woo tu robi?
- Gang-hwa prosił, żeby się nią zająć. - Serio?
- Tak. - Ale naprawdę?
I nie obudziliście mnie?
Zostanie tu na dłużej.
Nacieszysz się nią.
Naprawdę? Bawimy się?
Seo-woo, zjesz jabłko?
Proszę. Grzeczna dziewczynka.
Jedz ostrożnie.
Smakuje ci?
Seo-woo, a my się już znamy, co nie?
Pamiętasz mnie, tak?
- Daj jej mandarynki. - Już.
Proszę. Nie chcesz?
Może ja mam je zjeść?
- Aleś ty słodka. - Nie lubisz mandarynek?
Może jeszcze jabłko?
- Więcej jabłek. - Tak.
Zjesz je do końca?
Chyba faktycznie nie lubisz mandarynek.
Nie chcesz? Ciocia ma zjeść wszystkie?
Nie dawaj jej dużych kawałków.
Ja zjem.
Dwa soki grejpfrutowe.
Dziękuję.
Dobrze zrobiłeś.
Wreszcie i pani Jeon będzie mogła zobaczyć Seo-woo.
Pewnie bardzo tego chciała.
Min-jeong myśli, że my mamy dzieci.
Powiedz to żonie.
Dobra.
Dziękówa.
„Dziękówa”? To jakieś przekleństwo?
A niby dlaczego?
Co to w ogóle znaczy?
Tak, racja, to przekleństwo.
Co to ma być?
Nie zdradzam żony, a jednak ją okłamuję.
Myśląc o Min-jeong i Yu-ri oddzielnie,
nie robisz niczego niemoralnego.
Nikogo nie zdradzasz.
One obie to twoje żony.
A jednak tak to wygląda.
- Co? - Jakbyś ją zdradzał.
Przestań.
Co robisz?
Nie mogę wyjąć grejpfruta.
Ach.
I ty lekarzem jesteś?
Ale świeże.
Jesteś mądry.
- I wygląda to tak, jakbyś ją zdradzał. - Daj spokój.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Ale skaczesz. Tak się cieszysz?
Wracasz z zakupów?
Tak. A co tu robi Ha-jun?
Co? No...
Cały dzień spędza ze mną.
Seo-woo w domu?
Słucham?
Ach, no tak.
Seo-woo, siadaj.
Spakujesz lunch?
Czy zjecie na mieście?
Nie martw się.
Geun-sang weźmie jedzenie i dla nas.
Seo-woo, pewnie się cieszysz. Cały dzień z Ha-junem.
Następnym razem pójdźmy wszyscy.
Co?
Rodzina Ha-juna i my. Nasza szóstka.
Jasne, tak zrobimy.
YU-RI
Cześć, Yu-ri.
Tatuś już jest, Seo-woo.
Cześć, Seo-woo. Fajnie było?
Mogła zostać dłużej.
Nie, nie trzeba.
Min-jeong pewnie czeka.
Jak rodzice?
Zadowoleni, i to bardzo.
Dobrze to słyszeć.
Bardzo dobrze.
Seo-woo, pora wracać do domu.
Tylko nigdzie się nie zatrzymujcie.
Prosto do domu.
Trzymaj ją za rączkę i uważaj.
Dobra?
Jasne, no pewnie.
Zimno, wracaj już.
- Tak. - Idziemy, Seo-woo.
Gang-hwa.
Dziękuję.
Gdzie jesteś?
MIN-JEONG
Seo-woo.
Coś ty za jeden?
Pytam, kim jesteś?
Przyjacielem Cha Yu-ri.
Co?
Obudziłaś się w kolumbarium?
Pamiętam, że umarłam.
Ale obudziłam się i jestem.
Mówi, że jestem miła. Dziwne, co?
Yu-ri tak powiedziała? Skąd niby wie?
Prawie w ogóle się nie znają.
Ale wydaje mi się, że Yu-ri znała Min-jeong już wcześniej.
Nie sądzisz?
Nie znasz Cha Yu-ri?
Od dawna śledzi ciebie i małą.
To duch.
- Co? - Śledziła was...
całe pięć lat.
Przerażające, co?
Duchem?
Yu-ri przez pięć lat...
była duchem?
I tak długo była u boku Gang-hwa?
Tak.
Pogięło cię?
Dlaczego nie mówiłaś wcześniej?
Sama wiem od niedawna.
Oj, Boże.
Jak się Gang-hwa dowie...
Jak on to wszystko przyjmie?
O co chodzi?
Gang-hwa, powiesz mi?
Coś się stało?
Byłaś...
cały czas przy mnie.
Czy ty...
wszystko widziałaś?
Jak...
Jak mogłaś to wytrzymać?
Spodoba mi się i co?
No i? I co z tego?
Umówimy się?
Pobierzemy?
Pa.
Śmiało.
Co tak ładnie dziś wyglądasz?
Zatańczysz?
- Tak. - Śmiało.
- A chcesz polatać? - Tak!
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jak mogłaś to wytrzymać?
Widziałaś...
Widziałaś wszystko?
ROK 2015
Ej, idź pod prysznic i się ogól.
Weekend, wiem, ale wyglądasz okropnie.
Mówiłam ci: wyciskaj pastę od końca!
Susz włosy w łazience.
Inaczej je porozrzucasz.
Znowu zapomniałeś parasola.
Nawet gdy cię nie było,
świat nie chciał zwolnić.
Nasz wspólny czas
zmienił mnie nie do poznania.
Napisy: Cezary Kucharski