NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- To znaczy? - Po jednej przysłudze.
Z dzieckiem nie będziemy mieć już tyle czasu.
Nacieszmy się sobą, póki możemy.
Ja nie żartuję. Co mogę dla ciebie zrobić?
- Serio? - No.
Dobrze, skoro trafiła mi się taka rzadka okazja...
Muszę się dobrze zastanowić.
Odbierz mnie podczas deszczu.
Co? Takie coś?
No a co?
Jak byłem mały,
to mamy odbierały dzieci w deszczowe dni.
Zazdrościłem im, bo moja nie przychodziła.
Co cię naszło opowiadać coś tak smutnego?
Pracowała, nie miała wyboru.
Dobra, zgadzam się.
Tak? Przyjdziesz?
No pewnie, to łatwizna.
Odbiorę cię, jak będzie padać.
Nie rzucaj słów na wiatr.
Ostatnio leje jak z cebra. Jesteś pewna, że podołasz?
- Oczywiście. - Okej. Twoja kolej.
Powiedz, co mam zrobić.
Jestem gotowy na wszystko. Czego chcesz?
Nie mam wygórowanych wymagań.
Może jakiś diamencik?
Takiej wielkości.
Teraz to przesadziłaś.
Miło było poznać.
Pora się rozejść.
Pada deszcz.
Kochanie, mamy niezłą ulewę. Może wywiążesz się z obietnicy?
Ale mi się nie chce.
No nie.
Kochanie, dzisiaj mi jakoś ciężko.
Może innym razem?
No pewnie.
Mój mężu! Wróciłeś.
- Moja żono. - No.
Liczyłem, że przyjdziesz po mnie w deszczowy dzień.
Bardzo chciałam przyjść,
ale się rozleniwiłam.
Och, tak? Nic nie szkodzi.
Nie powinnaś wychodzić. Dbaj o siebie.
Ale zmokłeś.
Do suchej nitki.
Tak, cały mokry.
Może nasza Yeol-mu powiedziała, żebyś po mnie przyszła,
- ale ty... - Nie, gdzie tam.
Każdy kolejny dzień był wtedy czymś normalnym.
Byłam pewna, że po jednym przyjdzie następny.
Znowu nakarmiłaś małą mandarynkami?
Uwielbia je.
- Kochanie. - Och!
- Przyszłaś po mnie? - Tak.
- Dzięki wielkie. - No pewnie.
Gdybym wiedziała, że ten kolejny dzień już nigdy nie nadejdzie,
nie zmarnowałabym ani chwili naszego cennego czasu.
ODCINEK 11 UŁAMKI DANEGO MI ŻYCIA
Soli nam zabrakło? Co za porażka.
I tak wolę zakupy od obierania marchewek.
Zdecydowanie.
Boże drogi.
Proszę pani.
- Nic się nie stało? - Słyszy pan?
Halo, czy pan mnie słyszy?
O nie.
Pomocy.
Ratujcie moje dziecko.
- Dawno temu? - Ratujcie też ją!
Szybciej!
Przepraszam, ale pani jest w złym...
- Przygotować blok! - To pilne!
Ratujcie tamtą panią.
- Tamta pani... - Nic jej nie jest.
- Zajmujemy się tym... - Nie!
Ona umrze!
Proszę pani.
Nie... proszę.
Jak jej pomóc?
Co się stało? Co jest?
Gang-hwa, a ty dokąd?
- Gang-hwa. - Mamy wypadek.
Jedziemy do szpitala.
Proszę się zająć tą panią!
Musicie się nią zająć!
Proszę was, ona umrze.
Gang-hwa.
Co się stało? Jesteś cała?
Ja tak, ale sprawdź, co z tą panią, proszę.
Ona może umrzeć. Zrób coś, proszę!
Tutaj też są lekarze, wszystko będzie dobrze.
Nie! Ona umrze!
Gang-hwa, szybko!
- Tutaj! - Tak?
Zdjęcie klatki i EKG.
- I dzwońcie po kardiologa. - Ale my...
- Nie ma na co czekać! - Już!
Szybko!
Proszę...
- Trzymaj. - Och, dzięki.
Już z nią lepiej.
Czeka na rodzinę, a potem operacja.
Dobrze to słyszeć. Bałam się, że umrze.
- Skąd wiedziałaś? - Co?
Co wiedziałam?
No...
Nawet lekarze nie zauważyli jej stanu.
Skąd ty wiedziałaś?
No tak, widzisz...
Przeczucie.
„Przeczucie”?
Wiesz, że mam dobrą intuicję.
Zawsze o tym mówiłeś...
Złota godzina, właśnie. Sam o niej mówiłeś.
No i ja wyczułam tę złotą godzinę.
Dzięki obserwacji kobiety, po której nic nie było widać?
Tak.
Lepiej wrócę do pracy.
Ty też powinieneś wracać.
Zmykam.
Zaczekaj...
Yu-ri.
Tak? O co chodzi?
Z twoim brzuchem wszystko dobrze?
Tak.
Wypij wodę z miodem.
Ale mi źle.
- Mój brzuch. - Pij. Do dna.
Zawsze ci źle po alkoholu.
Nie możesz przestać?
Weź mnie nie zadręczaj, ja tu umieram.
Odstaw alkohol, tak jak ja.
A teraz wypij to.
Chyba zwymiotuję, jak to wypiję.
Lepsze to niż problemy z żołądkiem.
Teraz nie dam rady nic w siebie wlać.
Śmiało, tylko troszeczkę.
- Tak trochę. - Muszę?
- Tak. Pij. - Smakuje jak trucizna.
Co ty mówisz? Myślisz, że mąż by ci truciznę podał?
- Wystarczy. - Jeszcze.
Brzuch nie boli. Nie martw się.
- Yu-ri. - Jestem taka szczęśliwa.
NOTKA DYSCYPLINUJĄCA
TORAKOCHIRURG, CHO GANG-HWA
BEZPODSTAWNE OPUSZCZENIE BLOKU W TRAKCIE OPERACJI, ZABURZENIA NERWOWE
Gang-hwa.
Czekaj...
Ej...
O nie...
Niedobrze.
Co jest?
Otwieraj.
Pani Mi-dong, czekam.
Ignorując mnie, niczego nie unikniesz.
W porządku.
Porozmawiajmy twarzą w twarz, dobrze?
Po prostu mi się pokaż.
Kto to taki?
No co?
Pani Mi-dong znalazła sobie faceta!
No proszę. Takiego młodego?
Umawianie się z młodymi jest teraz modne.
- Naprawdę? - Dobrze dla niej.
Zaraz, ten facet...
To egzorcysta!
- Egzorcysta? - Tak?
Boże. Dlaczego?
Biedactwo...
Witam.
No wiecie, to ten,
który pozbył się wszystkich duchów z Seulu.
Umarłeś, więc pora odejść.
Razem z przyjaciółmi.
Odsyłał każdego ducha, którego spotkał.
Ma wynik ponad 99,9%.
Przejął Gangnam, Gangdong i Gangseo-gu.
Wszystkie duchy zniknęły.
Ale co on tutaj robi?
- Uciekajmy! - Już! Szybciej!
To gumowe buty czy co?
Wszystko tu wygląda jak z czasów dynastii Joseon.
Nawet szamani na północy są bardziej wyrafinowani.
No i co? Czego tu szukasz?
Co taki egzorcysta tu robi?
Nie wiesz?
Co egzorcysta z wynikami sięgającymi 99,9%
mógłby robić w kolumbarium, gdzie wyniki sięgają zera?
Po co mnie przysłali?
Nie mam zera.
Parę dni temu odesłałam dwóch.
No proszę, jestem pod wrażeniem.
Aż dwóch?
Czyli dwóch na dekadę, tak?
REJESTR
Nawet samobójcy nie dałaś rady odesłać.
Jak możesz nie odsyłać nawet tych osób,
które same chciały?
Wprost brak mi słów.
Od teraz ja się tym zajmę.
Przerwę sobie zrób.
Co zamierzasz zrobić...
z Cha Yu-ri...
i Cho Seo-woo?
Czekaj. Poradzę sobie...
Bóg już dawno temu wysłał wiadomość.
Zignorujesz ją?
Nie, ja...
Zostaw to mnie.
Nie możesz tego zrobić. Musimy być dla nich łaskawi.
Nadal nie rozumiesz?
Wszystkie duchy są godne politowania.
Zaczekaj...
Proszę.
CHA YU-RI
Zastanawiam się...
A jeżeli...
Co by było...
gdyby Seo-woo nadal jednak widywała duchy?
Nic poważnego.
Będzie po prostu taka jak ja.
Będzie szamanką?
Nie może! Nie pozwolę!
To nie było miłe.
Byłam duchem przez pięć lat.
Ja nie chcę nic więcej.
Masz syna. Rozumiesz mnie.
A mogę dla niej...
zrobić jedynie to.
- Czekaj, Yu-ri. - Jak nie przestaniesz,
to po prostu odejdę.
Aż mi głowa pęka.
Co ja niby mam zrobić? Och, Boże.
Co...
Pani Jeon.
Co ty tu tak siedzisz w zimnie?
Potrzebowałam zażyć świeżego powietrza, żeby pomyśleć.
Była pani na zakupach?
Może napijemy się kawy?
- Czemu nie? Szmat czasu. - Dobrze.
Dziękuję.
Rzeczywiście szmat czasu.
Nie przychodziła tu pani, żeby nie spotkać się z Gang-hwa.
To prawda.
To miejsce by mi o niej przypominało.
Podobno Yu-ri
pomaga w odbieraniu...
i pracuje też w kuchni.
Yu-ri pani mówiła?
Nie. Usłyszałam o tym od Gang-hwa.
Nie mogłam zapytać Yu-ri.
Nie wiem, czy specjalnie, ale nic nie mówi o swojej córce.
No tak...
Tobie też niewiele mówi, tak?
Ona...
Tak.
Wróciła z martwych,
ale straciła męża dla innej,
tak samo jak swoje własne dziecko.
Wyrzuciła z pokoju rzeczy Seo-woo.
Pewnie jej przeszkadzały.
Ale...
pani się cieszy?
Nie poczuję żalu,
choćbym umarła tu i teraz.
Hyeon-jeong!
Yu-ri!
Mama?
Co ty tu robisz, mamo?
Hyeon-jeong dzwoniła?
Czy powiedziała ci coś dziwnego?
Jakiego dziwnego? O czym mówisz?
Przechodziłam obok i tyle.
Ej, nie mogę częstować kawą?
Byłam ciekawa i tyle.
Mamo, chodźmy do domu. Zgłodniałam.
Oj, Boże, no pewnie.
- Dziękuję. Wrócę tu. - Dobrze.
- Idziemy. - Ostrożnie.
MISAENG
- Aż tak zgłodniałaś? - Bardzo.
- Co masz? - Nie trzeba.
- Daj, poniosę. - Nie musisz.
Nie chcesz żyć?
Nie masz ani krzty ochoty?
Mam.
Naprawdę chcę, Hyeon-jeong.
ZDOLNOŚCI NADPRZYRODZONE PANI MI-DONG
- Mamo. - No?
Tak?
Nic. Chciałam cię ot tak zawołać.
Jestem irytująca?
Oczywiście, że nie.
Podoba mi się to.
Stęskniłam się za tym szczebiotliwym głosem mojej córki.
Serio?
Pamiętałam wszystko.
Twój wygląd, twoją osobowość,
nawet twoje palce u stóp.
Ale...
pewnego dnia zapomniałam, jak brzmi twój głos.
Starałam się, ale nie mogłam sobie przypomnieć.
Tak się źle przez to czułam.
A nie powinnaś.
Mówi się, że dźwięk to pierwsze, o czym zapominamy.
Tak już jest.
Ale tak nie powinno być w relacji matki z córką.
Nie wiem, co to za cud,
ale co dzień rano i wieczorem modlę się
i wyrażam wdzięczność Buddzie,
raz za razem.
Co? Ładna? Chciałabyś kupić?
Nie, ale jest ktoś, komu bym podarowała.
Mamo, poczekaj tu chwilę. Zaraz wracam.
Wracaj pan tu albo się policzymy.
Pomyślałem, że źle trafiłem.
Ale co...
Dlaczego siedzi pan w cudzym gabinecie?
Musiałem nieco pomyśleć.
W gabinecie innej osoby?
Pański jest większy.
Czuł się winny.
Chyba nie szukał pomocy,
gdyż dzięki tej winie pamiętał o tym, co było.
Nie chciał tego zapomnieć.
Ale mówi pan, że teraz poddał się leczeniu, tak?
- Tak. - Dlaczego?
Przecież nie dzięki mnie.
Musiało dojść w jego życiu do jakiejś zmiany.
Ale nic nie mówił.
O co chodzi? No?
Chce mnie pan złajać, to proszę.
Skąd ten smutny wzrok? Nie pasuje do pana.
Tylko pan nie podpisał.
Czyli o to chodzi. Nie muszę podpisywać.
To pan wnioskował o koniec specjalnego traktowania pacjentów.
A petycja coś zmieni? Może już zmieniła?
No, pana zmieniła.
Był pan przeciw, gdy zaczynałem.
Teraz to pan jest w awangardzie.
Podobno poddał się pan leczeniu.
Dlaczego?
Słucham? Przecież pan mi kazał.
No właśnie. Dlaczego?
Przez ostatnich pięć lat pan odmawiał.
Coś pana ku temu skłoniło.
Skłoniło mnie? Nieprawda.
Zdecydowałem się. Bo tak.
Dlaczego pan tak mówi?
Czy żyje pan „bo tak”?
Tak.
Stary, wapniak cię szuka.
No debil.
Znalazł.
Ten palant.
Otwieraj to, palancie!
Ty kretynie.
PRZECIW SPECJALNEMU TRAKTOWANIU VIP-ÓW
Te okulary są bardzo lekkie.
Znacznie lżejsze od aktualnych.
Zechce pan wypróbować?
Ostatnio wcześniej kończysz.
Coś ciekawego w domu?
Coś niesamowitego.
A to co?
No nie, znowu ta smarkula.
- Boże. - Twoja siostra?
Znowu bez pozwolenia ubrała się w moje ciuchy.
Zawsze mi je ubrudzi, jak założy.
Już ja jej pokażę.
Zbieram się.
- Do zobaczenia. - Pa.
Skąd to?
- Yu-ri, to twoje. - To twoje.
Co ty tam masz?
No co ty.
Mamo! Patrz, co robi Yeon-ji!
Cholera.
Odłóż, bo ja ciebie odłożę na amen.
- Mamo! - Miałaś nie nosić moich ubrań.
To też jest moje!
Jak je nosisz, to mi zawsze ubrudzisz!
Mówiłam, że ci rozpruję wszystkie ubrania, jeśli weźmiesz moje.
Tak mówisz do starszej siostry?
Odkładaj ją, ale to już! Gang-hwa mi kupił!
A co mnie to?
To ty odłóż moją!
Nie mogę z tobą.
Ty!
- Ty! - Weź się!
- Nie żyjesz! - Jak mogłaś?
No to obie teraz stracimy.
- Puszczaj! - Doigrasz się.
Yu-ri.
Siostrzyczko.
Nie płacz.
Nie płacz, Yeon-ji.
Ślicznie. Dobrze na tobie leży.
Serio?
Pasek musi być na środku.
I już.
- Tato. - Cześć.
Co jest, tato?
Nic takiego. Wszystko dobrze.
Już dobrze.
To nic takiego.
Co za palant.
Zabroniłam mu przy niej płakać.
Moja psiapsióła.
Jesteśmy psiapsióły.
Ej, ona jest moja psiapsióła!
Moja i już.
- Nie, bo moja! - Weźcie!
Humor ci dopisuje.
Tak myślisz? Chyba masz rację.
Hyeon-jeong, wiesz...
Hyeon-jeong? Co z nią?
Zaprzyjaźniłyśmy się. Wydaje się miła.
Tak. Świetna wiadomość.
Hyeon-jeong jest w gorącej wodzie kąpana, ale to miła osoba.
Nie wiem, czy to komplement.
Od teraz nie będę wobec ciebie taktowna.
O czym mówisz?
Chcę się zaprzyjaźnić z Hyeon-jeong
oraz...
z kobietą, która przypomina Yu-ri.
Jakim cudem?
Ależ ona ma potężną energię.
Ile dni zostało Yu-ri?
Nie jestem z tych, którzy ujawniają osobiste informacje
o innych ludziach.
Nie jest jakoś w połowie? Może ze 20 dni?
Ma 20 dni?
To mniej niż miesiąc.
Pani jej pomoże.
Niby jak mam jej pomóc?
To znaczy próbowałam.
Nie musi przecież być z Gang-hwa.
To rodzina Yu-ri. Nie może zająć swojego miejsca?
Nawet bez Gang-hwa?
Z naszego punktu widzenia tak.
Ale na ten moment nijak jej nie pomogę.
To nie fair! W takim razie po co pani ją sprowadzała?
Trochę rozsądku.
Nie może jej pani ot tak odsyłać.
Ale to nie ja ją tutaj sprowadziłam.
Jeżeli Gang-hwa się rozwiedzie, a Yu-ri do niego wróci,
to ona nie musi umrzeć? Jest pani tego pewna?
No...
Ha-jun, mama hipopotam dziś rano zniknęła.
Nie mówiła, dokąd idzie.
- Jak myślisz, dokąd? - Do zoo.
Do zoo? Zaraz, co to ma być?
Ale pracowita. Przyjmuje klientów poza biurem.
Ha-jun, chcesz pooglądać zoo?
Jest pani pewna?
Cóż...
no wie pani...
Po pierwsze...
Och, ale mnie wystraszył.
No nie.
Może lepiej, żeby pani już poszła...
Ej, wypad stąd.
Idź!
Sio stąd.
A ten gnojek co tu robi?
Słucham?
Nie, nic takiego.
No co?
- Boli! Zostaw mnie. - Ty kretynie.
- Boli! - Dlaczego się tak przyssałeś do doktora?
Ja nie, ja tylko za nim szedłem.
O tym mówię!
Prześladujesz go, bo cię nie zdiagnozował!
- Dobra, już. Puść mnie. - Chodź tu.
- Idź. - Zostawię go, dobra.
- Po co ci pobłażałam? - Skąd masz tyle siły?
- Patrzcie tam. - Co jest?
PARK HYE-JIN
Ty pierwsza.
Odejdziesz pierwsza.
Słyszałaś, tak?
Samobójczyni pragnąca nowego życia.
Pomożemy ci w reinkarnacji.
Nie tylko ona się zabiła!
To też jest samobójca. Zabierz jego!
Cholera jasna.
Kto uważa, że to samobójca?
Żadna z waszych śmierci
nie była tak niesłuszna jak jego.
Odprowadzanie dzieci to męka, co?
- No. - I to jaka.
Chi-in ma najtrudniej.
No wiesz...
Przepraszam.
- Tak? - Do pracy?
Do domu jeszcze nie czas.
Prawda.
Chwilkę.
Ponoć pracuje pani w kuchni i pomaga w odbieraniu Seo-woo.
To prawda.
Mamę Seo-woo trudno zadowolić.
Seo-woo różni się też od innych dzieci, wie pani.
Jest nieco opóźniona. Nieprawdaż?
Ej.
Seo-woo...
jest opóźniona względem sześciolatków.
Ale w przedszkolu obserwuję też inne dzieci i widziałam takie,
które są bardziej opóźnione.
- Boże. - Które?
- Kto taki? - Pewnie Ha-jun?
Mi-so.
- Chi-in. - Co?
I Eun-bi.
No.
Czy ona do mnie mówiła?
Że Mi-so opóźniona?
I co? Że niby Chi-in też? Oszalała?
Moja córka nie jest opóźniona!
Teraz już wiedzą, jakie to miłe.
Tylko ich dzieci się liczą? Co za okropne baby.
Myślicie, że będziecie żyć wiecznie?
Poczekajcie tylko, a po śmierci pożałujecie tych słów.
Co?
Mama Seo-woo
ją porzuci.
Cześć, Mi-so. Co robisz?
Mówię tajemnicę.
Tajemnicę? A jaką?
Mama Seo-woo ją porzuci.
Co?
Kto ci tak powiedział, Mi-so?
Mama i tata o tym rozmawiali.
No nie.
Te wredne baby.
- Kochanie, co robisz? - Tak?
Chwileczkę.
Mówię mamom Chi-in i Eun-bi
o mamach Seo-woo i Ha-juna.
No wiesz co? Nie masz nic lepszego do roboty?
Najnowsze wieści.
Mama Seo-woo chce rozwodu bez alimentów.
Dlaczego?
Tata Ha-juna był psychiatrą bejsbolisty Kang Bina.
Fanki Kang Bina obrzuciły go jajkami za zaniedbania.
Wyślij.
Co to ma być?
MAMY Z KLASY SŁONECZEK
O nie.
Co?
Nie! Co się dzieje?
Nie, nie czytajcie!
- Co jest? - O co chodzi?
MAMA MI-SO: NAJNOWSZE WIEŚCI
Za kogo ona mnie ma? Co za pieprzona baba!
Hyeon-jeong.
Ej, to zły czat.
Nie do wiary.
MAMA MI-SO OPUŚCIŁA GRUPĘ
- Ludzie bywają okrutni. - Czyż nie?
Ale panią to nie interesuje.
Ale trochę na nerwy mi jednak działa.
Ciągle się pani oszukuje.
Oczywiście, że to źle, kiedy inni nas wyzywają.
Każdy się wtedy broni.
Nikt nie udaje, że go to nie dotyczy.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nawet bóstwa się wściekają na wyzwiska.
Może powiemy im, żeby przestały?
Chyba im kompletnie odbiło!
Jak mogły tak mówić przy dziecku?
Patrz.
Co za stuknięte idiotki.
Chyba oszalały!
Może wywieszą ogłoszenie w przedszkolu?
Jak chcesz im dowalić?
Zniszczymy je?
Zniszczyć je? Ale że jak?
Hyeon-jeong, zawsze męczysz innych. Przestań już, dobra?
Kochanie. Halo?
Niedobrze.
U was to nigdy nie ma spokoju.
Aż mnie to męczy.
To wy macie kłopot.
Że niby jaki?
Co ona powiedziała?
Kids Cafe?
Bruce Lee z Yeouido?
Nie mówiłem ci?
Do końca życia będę płacił odszkodowania.
Ty tak samo.
No nie, Yu-ri.
Zapomniałeś, jak one się poznały?
To da się zapomnieć?
KSIĘGARNIA, ROK 1999
Puszczaj. Pierwsza ich dorwałam.
Nie kłam mi tu. Ja byłam pierwsza.
Chyba jasne, że ja byłam pierwsza, nie?
Nie, bo ja.
Chyba oszalałaś. Ej!
- Puszczaj. - Ty mnie puszczaj.
No co za jedna!
- Weź się z tą żółcią! - Ej!
Bruce Lee z Yeouido.
Gandalf z Yeouido.
Zaraz. Jest z nimi Min-jeong?
Robi za wsparcie?
Seo-woo. Ha-jun. Dalej!
Zakryjemy twoje nóżki.
Hyeon-jeong.
Poczekaj, chwila. Porozmawiajmy.
Hyeon-jeong!
My się tak bawimy.
Idź do kolegów się pobawić.
Boże, co to jest? Nie!
Boże święty.
Ej! Weź!
Auć! Ja jestem po pani stronie!
Ale co jest? No nie.
- Nie! - Ej!
- Hurra! - Hurra!
Widziałyście ich twarze? Zniszczyłyśmy je kompletnie.
Nie wierzę, że wy dwie je pobiłyście.
Serio?
Trzymałaś mamę Mi-so za głowę.
Zabiłabyś ją!
Nie no. Takie coś to na nią za mało.
Min-jeong była super. Z takim pustym wzrokiem
- waliła w nią kijem. - No.
To nie był prawdziwy kij, a zabawka.
- Nie no. - Boże.
Śmiertelna broń.
- I takie zamachy. - No.
- Myślałam, że już po niej. - Ja też.
Ale miłe uczucie.
Ona miała nam pomagać,
- ale raczej szefowała. - O tak.
„Szefowała”?
Szefowa, mistrzyni, liderka.
No dobra.
Wy to się zgrałyście ładnie. Ćwiczyłyście wcześniej?
Pobiłyśmy się nawet na naszym pierwszym spotkaniu.
Fanka Sechs Kies. Fanka H.O.T.
Serio?
Ty pewnie nie byłaś fanką boysbandów.
- No. - Sama nauka, co?
Miałam swój ulubiony.
- Jaki? - Jaki?
Ej, puszczaj mnie!
- Ty pierwsza! - To moje!
- Pierwsza byłam! - Stop!
- Zabiję cię. - Puszczaj!
- Powiem wszystkim. - Puść!
- Ja pierwsza! - Są na okładce!
Jakiś niby pomagier?
Słuchaj.
Twoja i Yu-ri to Guan Yu i Zhang Fei.
Min-jeong to Zhuge Liang.
Są impulsywne i działają głupio.
Hyeon-jeong to Guan Yu. Najstarsza.
No tak, gratulacje.
Dzięki.
Cholera. Posłuchaj.
Pozwolimy im się kumplować?
Co zrobisz, jak się Min-jeong dowie?
Polubiła Hyeon-jeong i Yu-ri.
Min-jeong nigdy nikogo tak nie polubiła.
Jak mogło do tego dojść?
A jak sądzisz?
Yu-ri nas błagała, żeby nic nie mówić.
Hyeon-jeong milczy,
ale pewnie czuje się okropnie.
Tak się martwi, że nie sypia.
Aż jej włosy wypadają.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Śmiać mi się chce na myśl o mamie Eun-bi.
Trochę mi jej żal. Niczym nie zawiniła.
Ale i tak dostała coś takiego.
Najmilsza jest, dlatego mi jej szkoda.
Muszę na chwilę do toalety.
Tam nie ma toalety.
Wyszła się przewietrzyć.
Aha.
Może jeszcze?
MAMA SEO-WOO CHCE ROZWODU BEZ ALIMENTÓW. DLACZEGO?
Nie czujesz się lepiej, że one oberwały?
Jak mogłaś tak długo wytrzymywać?
Radziłam sobie na swój sposób.
Pijąc sama?
Skąd wiesz?
Po twojej twarzy.
Jesteś zaskakującą osobą.
Czasami odnoszę wrażenie, że znasz mnie lepiej niż ja sama.
Trudno samemu przyjrzeć się sobie.
Wszyscy są zajęci oglądaniem innych.
Tak jest?
I dlatego jesteś taka miła.
Ale zimno.
- Ja też muszę skoczyć. - Idź.
Min-jeong.
Tak?
Czy mogę...
cię o coś spytać?
Pewnie. Mów.
Czy ty...
rozwodzisz się?
Chodzi o ten czat.
Nie.
Nie rozwodzę się.
A nie miałaś takiego zamiaru?
Przyłapałaś mnie.
Tak, zamierzałam.
Byłam zbyt zmęczona.
Wszyscy chcieli mnie powstrzymać przed wyjściem za Gang-hwa.
Ale ja byłam pewna.
Był mi zbyt bliski.
Ale z czasem zrozumiałam,
że to...
nie jest takie łatwe.
Inne pary, które znam,
współpracują ze sobą, kładąc cegiełka po cegiełce,
żeby zbudować własny dom.
Ale ja...
Czułam się tak, jakbym odnawiała dom, który został zbombardowany.
Nasz wspólny dom miał ślady
po tych wszystkich bombach zrzuconych tu i ówdzie.
Trudno o czymś takim zapomnieć.
Racja.
W sercu Gang-hwa jest pewien pokój.
On wie o tym pokoju.
Ty zapewne też.
Wiesz, prawda?
Wiem.
To pokój, którego nie powinnam otwierać,
choćby i wszyscy inni do niego zaglądali.
To było dla mnie trudne.
Właśnie dlatego chciałam...
rozwodu.
Ale?
Ale przemyślałam sprawę.
Zbyt mocno go kocham.
Gang-hwa ją kocha!
Oh Min-jeong.
Gang-hwa ją kocha. Prawda?
Sama wiesz.
Podoba ci się ta pielęgniarka. Nie zaprzeczaj.
Nie podoba mi się.
Nie podoba.
Nie, Hyeon-jeong.
Resztę życia będziesz tęsknił za Yu-ri?
Twoje życie umarło razem z nią?
Co w tym złego, że ci się podoba? Nic.
No i?
I co z tego?
Umówimy się?
Pobierzemy?
Dlaczego nie? Jeśli się ku sobie macie.
Yu-ri też by tego chciała.
- Zadowolony? - Boże.
Ładne kwiaty.
- Idź. - Okej.
Śmiało.
Hyeon-jeong.
Jakiś poważny temat?
Tutaj.
Właśnie tutaj.
Świetnie. O to chodzi.
Bardzo ładnie. Co tam jeszcze przykleimy, Seo-woo?
I proszę. Gdzie to przykleimy?
No?
Dokąd idziesz?
Po co ci to?
No proszę, świetnie. Tutaj chciałaś przykleić, tak?
Ale kto to jest, Seo-woo?
Cha Yu-ri.
Seo-woo.
Kto?
Cha Yu-ri.
Ale się ładnie bujasz. Fajnie, co nie?
Fajnie, co?
- Super? - Yu-ri!
- Ale fajnie. - Cha Yu-ri!
Co jest?
- Musimy iść. - Dokąd?
- Coś się dzieje. - Chodźmy.
Ale co?
ROK 2015
Tyle dni już minęło.
Miałeś to zrobić dzisiaj.
No wiesz...
to beton, normalny gwóźdź nie wystarczy.
Muszę mieć wiertarkę i w ogóle.
Wczoraj mówiłeś to samo.
Miałeś ją przynieść i dzisiaj wywiercić!
Już i tak czuję się ciężko.
Wiesz, jak trudno mi podnieść odkurzacz?
- Przepraszam. - No nie.
Wyleciało mi z pamięci.
Obiecuję, kochanie, że jutro wszystko zrobię.
Bez obaw. Tak będzie.
Zrobię jutro albo nie jestem człowiekiem.
No a odkurzacz nie spada, jeżeli tak go postawisz.
- Bez obaw. - Ech.
A nie mówiłam?
Boże.
Gdybym wiedział, że dany nam czas
będzie tak krótki...
ceniłbym każdą chwilę,
choćby najnudniejszą.
Lecz życie
miało mi zaoferować coś więcej.
Zwariowałeś? Miałabym mówić jej imię przy Seo-woo?
Seo-woo znała jej imię. Nazwała ją Cha Yu-ri.
- Wiesz, kim jestem, prawda? - Tak.
Przepraszam.
Min-jeong. Zatrudnijmy nową pomoc w odbieraniu.
Ten egzorcysta wróci. Trzymaj się córki, żeby ją chronić.
Co to jest?
Jeżeli ktoś będzie chciał zabrać Seo-woo,
psikasz mu po twarzy. Jasne?
Witam.
Ja po twoją córkę.
Seo-woo.
Napisy: Cezary Kucharski