NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OH MIN-JEONG
- Szkoła pielęgniarska? - Tak.
Z twoimi ocenami nie będzie łatwo.
Zamierzam się uczyć...
znacznie więcej.
Odejść?
Dlaczego?
Po naszym ślubie będę musiała się zająć Seo-woo.
Przerwa mi się przyda.
Nie, Min-jeong.
Nadal mogę odprowadzać ją do przedszkola.
Zatrudnimy też jakąś pomoc.
Nie martw się. Możesz dalej robić, co chcesz.
To mi nie odpowiada.
Dam radę.
Pozwól mi.
Chcę być mamą dla Seo-woo.
Byłam zarozumiała.
Myślałam sobie, że osiągnę wszystko,
co tylko będę chciała, dzięki mojemu wysiłkowi i uporowi.
Tak wtedy myślałam.
Wstałaś już.
Otwórz buzię.
Pycha, prawda?
Jeszcze raz.
Grzeczna dziewczynka.
Chcesz tego spróbować?
PRZEDSZKOLE „BYSTRY HAEMIL”
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Już zabieram. Cześć, Seo-woo.
Właśnie tak.
I proszę.
Do widzenia pani.
Pa, mamusiu.
Chodźmy.
Seo-woo nie przypomina mamy, co nie?
To nie jest jej mama.
To macocha.
- Serio? - Tak.
Wiedziałam. A kto ci powiedział?
Ale jest takie miejsce w życiu,
którego nie osiągnę żadnym wysiłkiem
czy też uporem.
ODDZIAŁ RATUNKOWY WEJŚCIE
To pani dziecko?
Jej temperatura w normie.
ODCINEK 10 TWOJE MIEJSCE, DO KTÓREGO NIE SIĘGAM
No i proszę, jak ładnie obrane.
Chodźmy.
- Gang-hwa! - Ej, ty!
Co ty...
Zaraz...
Przestańcie już!
Dajcie mi spokój!
Proszę was!
Ej!
To Hyeon-jeong.
To ona.
Moja Hyeon-jeong!
To moja Hyeon-jeong!
Hyeon-jeong, pomóż mi!
Kim wy jesteście?
A ty co za jedna?
Wracaj, skąd przyszłaś.
Ja?
Właściciel tego samochodu kłania się tylko mnie.
Powiem krótko.
Wypad.
Oto i ona. Bruce Lee z Yeouido.
BRUCE LEE Z YEOUIDO
Co takiego?
Mówiłam, żebyś stąd poszła, paniusiu!
Rzucajcie jajkami.
Rzucajcie!
- Ej! - Och.
Dziewczyny, uciekajcie.
Wy głupie fanki.
Jesteś cała?
Boże kochany.
Ona je wszystkie zabije.
Ani się waż.
- Ej. - Tak.
- No. - Lekarz też człowiek.
Siedzi w Internecie,
ale nie zaniedbuje obowiązków.
- Oczywiście. - No pewnie.
Nie wracajcie mi tu.
Powiedzcie coś. Nie wrócicie?
- Nie! - Nie!
Rodzice wiedzą?
- Nie. - Kochanie.
Nigdy więcej. Zrozumiano?
Nie płacz.
Wariatka.
Co ci strzeliło do głowy?
Ten idiota, Gang-hwa, wiecznie głodny.
Musiał jeść te jajka?
Dlaczego je zjadłeś?
Wziąłem to za zwykłe bazgroły.
Nie wiedziałem, że to rysunek.
Dla takich dzieci bazgroły to rysunki.
No wiem.
Wiem, masz rację.
Ładnie narysowała.
Z kolei ona...
Nie musiała się tak wściekać.
Nakrzyczała na ciebie.
Miała powód.
Jasne, że miała.
Na jej miejscu też bym się wściekł.
Na krzyku bym nie skończył.
Pewnie bym siebie zwyzywał.
No to jak mogłeś je zjeść?
No właśnie. Masz rację.
Bruce Lee z Yeouido.
Wciąż żyje.
Wystarczyły ci trzy jajka.
Idealna precyzja.
Wykończyłaś je.
Tak, akurat je wykończyłam.
Lepiej mi to wyjaśnij, zanim i ciebie wykończę.
Oczywiście.
Czyli...
przyszły tu, bo źle leczyłeś Kang Bina.
Tak.
On nie miał żadnej depresji.
Wiele razy to sprawdzałem.
To dlaczego się zabił?
Przecież popełnił samobójstwo.
A nie prowadzili śledztwa w jego sprawie?
- Ustawianie meczów? - Tak.
I mają list pożegnalny.
Niczego nie rozumiem.
Dalej pan tu jest.
Tak.
Dobrze.
Doktorze Gye.
Tak?
Może zdiagnozuje pan u mnie chorobę afektywną?
Albo depresję?
Nie.
Jest pan zdrowy.
No tak.
Tak?
Klub tego chce.
Tak pod publiczkę, wie pan.
Jeżeli tak zrobię,
to w telewizji wystąpię z czarnym paskiem.
Nie było pytania.
Nic nie wskórałem.
Nie było niepokojących sygnałów.
Co się z nim stało?
KANG BIN, KOCHAM CIĘ
KANG SANG-BONG
Ona tu tak przychodzi codziennie.
No pewnie.
Syn jej umarł.
Spokoju to ona już nie zazna.
Odsuńcie się od mamy!
Nie zbliżajcie się!
Boże jedyny.
Ale się chłopak o mamę martwi.
- Idźcie! - Rety.
- Niemożliwy jesteś. - Chodźmy.
- Już. - My nic złego.
- Co za... - No.
PRZEPRASZAM. MAMA CIĘ PRZEPRASZA, SYNKU
„»Oczywiście, że tak. Pójdę na kraniec świata,
a potem wrócę do domu«.
Mały miś powiedział to w ramionach mamy,
powoli zamykając oczy”.
MAŁY MIŚ I JEGO WYPRAWA NA KSIĘŻYC
Co tam robisz?
Mówi, że jestem miła. Dziwne, co?
Ale wydaje mi się, że Yu-ri znała Min-jeong już wcześniej.
Nie sądzisz?
Seo-woo usnęła?
Tak.
Min-jeong.
No?
Ta pomoc w odbieraniu.
Kiedy się poznałyście?
No...
Wtedy, kiedy spotkaliśmy ją w przedszkolu.
Seo-woo.
Gang-hwa.
Aha.
Ty i ja widzieliśmy ją wtedy po raz pierwszy.
Tak, masz rację.
Masz rację.
A co z nią?
Mamy szukać kogoś innego?
Nie, gdzie tam.
A czemu mielibyśmy kogoś innego?
Bo bardzo przypomina z wyglądu mamę Seo-woo.
Spodziewałam się, że to ci będzie...
przeszkadzało.
No nie wiem.
Po prostu ona mi pasuje.
To chyba dlatego,
że wygląda jak mama Seo-woo.
Min-jeong.
Ty też jesteś mamą Seo-woo.
Tak, no pewnie.
Idź spać.
Już połowa czasu minęła, a ja nic nie zrobiłam.
Dlaczego ten czas tak gna?
Jak byłam duchem, to się ciągnął.
To, co ukrywałaś?
Za 49 dni znowu umrzesz?
Możesz żyć.
Wróć tam, gdzie twoje miejsce.
No to po co?
Yu-ri?
- Yeon-ji. - Tak?
Gdzie twoja siostra?
Wyszła rano.
Dokąd?
Widziałam tylko, że wychodzi.
Dokąd ona ciągle chodzi?
Co tu tak pusto?
Kod do drzwi to 0222.
Proszę się z nią pobawić w domu po przedszkolu.
Już nie żyjesz.
Nie ma ich.
Nie masz już zera.
Prezes Baek i pan Kim odeszli.
Ciekawe, czy odeszli bezpiecznie.
No pewnie, że tak.
Wy też powinniście.
Miło tak odejść i znowu się narodzić.
Gwi-sun.
Ostatnio u mnie słuch niedomaga,
wzrok zresztą też.
- Tak nagle? - Słucham?
Masz problemy ze słuchem?
Ja też. Chodźmy razem.
Dokąd to? Yeong-sim!
Co...
A wy gdzie?
Cholera.
No nie.
Chyba ostatnio sporo nad tym myślałaś.
Coraz częściej nas gnębisz.
Że co?
Możecie tu sobie być,
bo to mój rejon.
Z takimi wynikami wymienią mnie na innego szamana.
Wiem.
Już dawno by nas odesłali, gdyby nie ty.
Jak tylko mojemu synowi się poprawi,
to odejdę.
Mam dość tego twojego syna.
Wezmę i cię odeślę teraz...
Co jest?
Co?
- Nie ma? - Boże, ona znowu to zrobiła.
Cholera jasna. Cha Yu-ri!
Dzisiaj ten przeklęty duch się przekona.
Niech wraca do grobu.
Co ten kretyn tu niby wyprawia?
Ach, no tak. Zgubił swoje zwłoki.
Kretyn do kwadratu. Jak można zgubić zwłoki?
Tak czy inaczej, dam mu popalić.
Gdzie się ten gnojek schował?
Na pewno gdzieś tu jest.
Idź przykryć Seo-woo.
Bo się przeziębi.
Seo-woo się odkryła.
Dlaczego tam nie idziesz?
Już jesteś, zajrzyj do Seo-woo.
Idź ją przykryć.
Przeziębi się jeszcze.
Właśnie tak. W tę stronę.
Do pokoju.
Do jej pokoju. Tędy.
Ej! No co za człowiek.
Tak, idziesz do jej pokoju. Do Seo-woo.
Śmiało, wejdź tam.
Szybciej. Do środka.
Do pokoju Seo-woo.
No nie wytrzymam.
To on.
To musiał być on.
Co? Nie ma go tu?
Cholera, znowu mi uciekł.
- Mam cię. - Co? Kim ty jesteś?
Chyba dlatego pani Mi-dong tak je lubi.
Świetne uczucie.
Skąd ty to masz?
Nie interesuj się.
Kazałam ci stąd pójść.
Co tu jeszcze robisz?
- Sam jesteś sobie winien. - Masakra.
Ktoś ty? Szamanka?
Puszczaj mnie.
Co to za jedna?
A ty kto?
Wiedziałam, że ktoś w tym mieszkaniu jeszcze jest.
Co tu tak dużo duchów?
Ej, mów mi, kim jesteś.
Długo tu przebywasz?
Miejscowy duch?
Że niby ja?
Nie porównuj mnie do niego.
- Wredna. - Ja?
Jestem młodym duchem.
Znalazłam gościa, którego chciałabym sobie zatrzymać.
Nie muszę go nawet wyrywać, bo ma żonę.
Ale ta wredna baba...
No proszę, coś w tym facecie jest.
Raz.
Dwa.
Trzy... Koniec.
Och, nie.
Nie nakładaj.
Zaraz wrócę.
Zaczekaj tu.
Pożycz mi swoje ciało.
Ale się potknęłam.
Co to było?
Co się dzieje?
Jego żona ma silny łeb.
Trudno ją opętać.
Do licha.
Nie ja tu stwarzam problem.
Lepiej zajmij się nią.
Jak śmiesz tak wykorzystywać Gang-hwa?
Co? Gang-hwa?
A kim ty jesteś? Jego matką?
- Może siostrą? - Co cię to obchodzi?
Dłużej już nie wytrzymam.
Jak śmiecie tu przychodzić?
Co się tak wściekasz, śliczniutka?
Bo wiesz co? Serio jesteś śliczna.
Pożyczysz ciało na jeden dzień?
Co?
- Proszę? - Co ona wygaduje?
WODOROSTY Z WYSPY MA WAN
Yu-ri.
Mamo.
3 RAZY DZIENNIE, 30 MINUT PO POSIŁKU
Mamo.
Yu-ri pozbyła się rzeczy Seo-woo?
Tak.
Myślisz, że ją widziała?
Gang-hwa chyba od początku wiedział,
że ona wróciła do życia.
Może pozwolił jej poznać Seo-woo.
- Połknijcie. - Niech wezmą.
Mówię ci, że zdarzy się coś dziwnego.
Gang-hwa.
Yeon-ji.
- Wszystko dobrze? - U ciebie chyba nie bardzo.
Czy ktoś was odwiedził?
Chodzi o...
No,
teraz to ma żonę.
Nic nie poradzimy.
Ale z Seo-woo jest inaczej.
To dziecko Yu-ri.
Mamo, gdzie idziesz?
Zupa z kiełkami fasoli.
- Przyda ci się. - Dlaczego?
Codziennie pijesz.
Ach, ty.
No i... Boże.
Psiakrew. Nie jem tego.
Mam dość jajek!
Te przeklęte jaja!
Kurze jaja! Nie znoszę ich!
Ale wieprzowinę zjem.
- Co mu odwaliło? - Doktorze.
- Tak? - Co jest?
Nic takiego.
Podoba się jej, bo jest jak Yu-ri?
To słowa Min-jeong?
Tak.
Co jej strzeliło do głowy?
Sobowtór zmarłej żony się jej podoba?
Po co ją zatrudniała?
O tym mówię.
Słuchaj.
Nie uważasz Min-jeong...
za zboczoną?
Jak możesz tak gadać?
Żartuję.
Po prostu dziwi mnie to.
Dziwne, że Yu-ri znała Min-jeong.
Min-jeong też jest dziwna.
Wszystko to jakiś absurd.
Sam jesteś absurd.
Mówię tak, bo się o ciebie martwię.
Skończ już jeść i leć na terapię.
Doktor Jang dzisiaj wraca z seminarium.
Znowu się zapiekli.
- Już wróciłem. - Boże święty.
Doktorze Jang, już pan jest.
Seminarium się udało?
Obchodzi cię moje seminarium, głupcze?
Ach.
W przedszkolnej kuchni?
Tak.
Pomaga też w odbieraniu Seo-woo.
Spodziewałam się, że będzie chciała zobaczyć Seo-woo.
Ale pomoc w odbieraniu?
No nie.
Czy twoja żona wie?
Nie.
Yu-ri prosiła, bym nic jej nie mówił.
Moja żona uważa ją za kogoś podobnego do Yu-ri.
Zna Yu-ri ze zdjęć.
Przepraszam.
Powinienem...
Będę musiał coś zrobić...
Ale co możesz?
- Słucham? - Nic nie możesz zrobić.
Domyślałam się, dlatego przyszłam.
Martwiłam się.
Teraz, gdy wróciła Yu-ri,
nie możesz ot tak odebrać Seo-woo żonie.
Twoja żona...
to też matka Seo-woo.
Tak.
Może być pomocą w kuchni czy odbieraniu.
Cieszę się, że widuje Seo-woo.
Wszyscy musimy dać sobie trochę czasu.
Nie rozwiążesz sytuacji w pojedynkę.
Przepraszam, że wcześniej...
nie powiedziałem.
Podnieś głowę.
Za co przepraszasz?
To ja przepraszam.
Szczerze.
Nie dotykaj!
Mamo.
Zostaw to.
Zrobiłam dla Yu-ri.
Nie dotykaj.
Spleśniało.
Przepraszam, mamo.
Za co przepraszasz?
To ja przepraszam.
Szczerze.
Przepraszam, mamo.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Przepraszam.
SEO-WOO W KAWIARNI
RODZINNY PIKNIK
- Chodź. - Auć.
Weź, boli.
Boli, puść mnie już.
Dokąd mnie ciągniesz?
Jak cię puszczę, to znowu się tam pojawisz.
Powinnam cię przywiązać na stałe.
Unikam Seobinggo.
Skąd ty się w ogóle wzięłaś?
Co jest? Głupia.
- No nie. - Dokąd to?
- Przepraszam. - Och, jesteś.
Cha Yu-ri!
Ty zołzo. Jak śmiesz tak mną pomiatać?
Kiedy mi zabrałaś dzwonki?
A to kto?
- Co to za jedna? - Ja?
Mówiłam przez telefon. Młody duch bez własnego miejsca.
Pomoże ci w pracy.
Nie do wiary. Teraz chcesz mnie sprzedać?
Co za pokręcony świat.
Co takiego?
- Pani też szamanka? - Tak.
A kuku.
Patrzcie, kogo przywiało. Wreszcie się spotykamy.
Długo się nie widziałyśmy.
Podobno chcesz mnie dorwać.
Straciłaś na wadzę. Dobrze.
Co?
Czekaj, stój, ty smarkulo!
Kim ona jest?
Nieważne.
Kiedyś była dobrą szamanką.
Ale teraz ma kłopoty przez młodego ducha.
Szukała nowego, to ją przyprowadziłam.
Rety.
To chyba ona.
Właśnie, a wykopałaś tego ducha?
Odesłałam go gdzie indziej.
Trudno mu będzie się zadomowić, o ile nowe miejsce nie jest nawiedzone.
Tutaj zamieszkał,
bo ty tu ciągle przychodziłaś.
No to dokąd poszedł?
W pewne miejsce pełne duchów.
Nigdy cię tu nie widziałem.
Skąd jesteś?
Zresztą nieważne.
Co robisz u mojego synka?
No...
To nie tak.
Ktoś mnie tu przysłał.
- Co za różnica? Won stąd! - Kto cię przysłał?
- Wynocha! - Masz czelność?
Gnój jeden.
Nie, zostawcie mnie.
- Jak śmiesz... - Chwila.
Nigdy tu nie wracaj.
Czyli sprawę ducha masz załatwioną.
Idziesz do przedszkola?
Tak. Odbieram Seo-woo.
Mogę z nią być całymi dniami.
Nie dopuszczę do niej żadnych duchów.
Jesteś niemożliwa.
Wtedy Seo-woo przestanie je widzieć, tak?
Co?
Chyba tak. Tak mi się wydaje.
Skąd ta niepewność?
Ostatnio liczyłam pozostały mi czas.
Zostało mi kilka dni.
Nie może ich już więcej zobaczyć.
Widywanie duchów to nie jest jakaś straszna rzecz.
Sama jesteś duchem.
Co ty, zwariowałaś?
Wypluj te słowa. Ale już.
Na co czekasz?
Zadowolona?
Zastanawiam się...
A jeżeli...
Co by było...
gdyby Seo-woo nadal jednak widywała duchy?
Co wtedy?
Nic poważnego.
Będzie po prostu taka jak ja.
Będzie szamanką?
Nie może! Nie pozwolę!
MAMY Z KLASY SŁONECZEK
Przed przedszkolem jest oszust.
Sprzedaje oszukańcze materiały.
MAMY Z KLASY SŁONECZEK
Kto by się nabrał?
Głupie nie jesteśmy. Nic nie kupimy.
Poproszę jeden zestaw do nauki pisania.
- Ten? Dobrze. - Tak.
Ma pani dobre oko.
Dzięki tej książce pani dziecko zacznie mówić.
- Naprawdę? - Pewnie.
Niektóre późno zaczynają mówić, bo brak im materiałów w domu.
Seo-woo dużo się uczyła w domu.
Poproszę też jeden taki zestaw.
- Ten także? - Tak.
Wspaniała z pani matka.
Dobrze. Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Życzę miłego dnia.
Pomoc kuchenna. Pomoc w odbieraniu.
Chcesz pozostać samą pomocą?
Tak.
Jestem za to wdzięczna.
Podaj mi powód.
Dlaczego tak robisz?
Dlaczego...
Dlaczego chcesz umrzeć?
Seo-woo widzi...
duchy.
Co? Co takiego widzi?
Duchy.
Co ty pleciesz?
Ja też byłam duchem.
Mówiłaś...
że niczego nie pamiętasz.
Że się obudziłaś w kolumbarium.
Byłam duchem przez pięć lat.
Cały czas kręciłam się wokół Seo-woo.
Całe pięć lat.
To przeze mnie Seo-woo widzi...
Czyli to dlatego...
Seo-woo widzi duchy?
Takie prawdziwe duchy?
Hyeon-jeong, ja nie chcę nic więcej.
Masz syna. Rozumiesz mnie.
I tak umarłam.
Niczego nie żałuję.
Pozwól mi naprawić swój błąd, nim odejdę.
Niczego...
Niczego nie zrobiłam dla Seo-woo.
A mogę dla niej...
zrobić jedynie to.
Przeze mnie ją to spotkało.
Ja jestem winna.
Co to jest?
Prosiła cię o orlice?
- Tak. - Yu-ri tego nie jada.
Gang-hwa też tego nie lubił.
Wiem, dlatego się zdziwiłam.
Zabrała wszystko. To pewnie nie dla niej.
Kimchi jest świeże.
Dostałam od kogoś.
Ach. Od kogo?
Smakuje ci?
Zdrowe w smaku.
Trochę mdłe.
Ale smak jakby mi znany.
Przygotowałam coś nowego.
Smakuje wam?
- Zbyt mdłe. - Tak.
To też jest mdłe.
Mdłe jedzenie jest zdrowe.
- Nie musicie jeść. - Ej, co ty?
Nie możesz nam zabierać.
Co?
Ta nasza pomoc.
To prezent od niej.
Miałam na to ochotę.
Nie lubisz orlic, prawda?
Nie.
Ale ty je lubisz.
No.
Czyli od początku wiedziałaś o Min-jeong?
Tak.
Dobrze ją znam.
I wypite.
Pooglądajmy telewizję.
Och, nie.
Seo-woo, wszystko wysypałaś.
Znowu?
Na początku chciałam po prostu pooglądać Seo-woo trochę dłużej.
Dlaczego nie chcesz zaprzyjaźnić się z innymi matkami?
Bywają wredne, wiem,
ale lepiej to niż być samą, co nie?
Dziękuję za dzisiaj.
Może przygotuję jutro orlice?
Nie, dziękuję, mąż ich nie lubi.
Poproś ją, no co ty?
Uwielbiasz orlice.
Jesteś zbyt miła.
Po jakimś czasie
wiedziałam lepiej od innych,
jak miłą jest osobą.
Miła to ona jest.
Wolałabym, żeby była wredna.
- Hyeon-jeong. - Tak?
Nigdy wobec nikogo
nie czułam takiej wdzięczności.
Obserwowałam wszystko przy jej boku.
Nigdy się nie odwdzięczę.
Nawet po śmierci.
Ona i Yu-ri są jak dwie krople wody.
Zrozum mnie, proszę.
Czekaj, Yu-ri.
Jak nie przestaniesz, to po prostu odejdę.
One są oszukańcze.
Co takiego?
MATERIAŁY DO NAUKI DOMOWEJ
Co?
Nie ma mowy.
- Zapłaciłam 350 tysięcy wonów. - Wariatka.
Dziecko ma dzięki nim zacząć mówić.
Boże święty, kupiłaś to wszystko?
Jedno wielkie oszustwo.
- No nie. - Ten drań.
Ile tu masz?
Halo.
Może się pani ze mną napije?
Co?
MISAENG
Jestem...
Wychodzę.
Co się wyprawia?
Co to było?
Co z tobą? Wchodzisz czy wychodzisz?
Nie mogę tu zostać.
Co one tu robią razem?
Chciałam podziękować za te potrawy.
Tylko taka forma mi przyszła na myśl.
Obie lubicie pić, co nie?
Pani chyba bardziej od nas.
Prawda.
Chyba naprawdę dobrze się znacie. Znowu was spotkałam razem.
Może chcecie, żebym was zostawiła?
Nie, po prostu jestem zazdrosna.
Nie mam przyjaciół od ślubu.
Wszystkich odepchnęłam.
Wiedziałam.
- Słucham? - Nie, nic.
Chciałam się z tobą zaprzyjaźnić,
ale Gang-hwa czułby się niekomfortowo.
Tak?
Zrozumiałe.
Boże.
Dlaczego jeszcze nie przyszedł?
Co jest? O co chodzi?
Weź mnie nie strasz!
Słuchaj, Gang-hwa.
Gang-hwa.
- Gang-hwa. - Puść mnie.
Gang-hwa.
Nie wiedziałem, że sprawy zajdą aż tak daleko.
A ja, że spotkam cię w środku nocy.
- Zgadnij, kto siedzi w restauracji. - Macie kogoś znanego?
Akurat, ty kretynie.
Hyeon-jeong, Yu-ri...
No i co?
- ...i Min-jeong. - Co?
Co tam robi Min-jeong?
Wychodzisz?
Umówiłam się. Nie czekaj na mnie.
Z kim?
Taka znajoma.
Czujesz się nieswojo?
Znaczy... co masz na myśli?
Byłaś blisko związana z mamą Seo-woo.
Z Cha Yu-ri.
Dlaczego miałabym się przez ciebie czuć nieswojo?
Jestem ci wdzięczna.
Naprawdę.
Chyba byłyście sobie bardzo bliskie.
A czy ona sprawia, że czujesz się nieswojo?
Nie. Po prostu jestem...
ciekawa.
Ciekawi mnie mama Seo-woo.
Widziałam tylko jedno jej zdjęcie.
Na początku pomyślałam: „Czyli tak wyglądała”.
Potem zaczęłam się zastanawiać.
Jaką była osobą, jak rozmawiała,
jakie myśli krążyły jej po głowie.
Byłam coraz bardziej ciekawa.
Gang-hwa nigdy o niej nie mówił.
Więc kiedy panią widzę,
to zastanawiam się,
czy mama Seo-woo była podobna.
Przepraszam. Pani może tego nie wie,
ale nie jestem jej biologiczną mamą.
Dobra, bo zrobi się nieswojo.
Napijmy się.
Jasne.
Gang-hwa, ten dupek.
Jestem na stówę pewna,
że to była wina Gang-hwa.
No.
- No nie? - Gnojek jeden.
Słuchajcie.
- No bo dlaczego? - No.
Dlaczego nic nie mówi? Trzyma w niepewności.
- No o to mi chodzi. - No.
Czy on myśli,
że będę zazdrosna o zmarłą?
- No. - On zawsze taki jest.
Myśli, że jest przezorny, o niczym nie mówi,
decyduje za wszystkich.
Boże, no nie do wiary.
Ja myślę dokładnie tak samo.
- Przy okazji. - Och.
Dobrze znasz mojego męża?
Co?
Nie.
Nie znam.
Nie zna nijak.
Ale wiesz, co ci powiem? Wyglądasz zupełnie...
jak Seo-woo.
Aż ci zazdroszczę.
Wiecie co?
Wszystkie macochy w bajkach to złe kobiety były.
Dlaczego?
Dlaczego były złe?
Tylko dlatego,
że były macochami?
Macocha też matka.
To dlaczego musiały być złe?
Zdążyłam.
Jesteś niesamowita.
Ojej.
Dobra robota.
- Niezła jestem, nie? - O tak.
Uratowałaś ją.
No nie.
Hyeon-jeong oszalała.
Zaprzyjaźni je?
Będą najlepszymi kumpelami?
Kompletnie jej odwaliło.
Weź mnie nie rozpraszaj, tylko siadaj.
Odezwał się.
Dlaczego zatrudniłeś Yu-ri?
Na własne życzenie chcesz sobie spieprzyć życie.
HYEON-JEONG
Moja psiapsióła.
Jesteśmy psiapsióły.
- No. - Co?
Ej, ona jest moja psiapsióła! Moja!
Moja i już.
- Nie, bo moja! - Weźcie!
- Dobra. - Moja.
Puśćcie mnie obie na „trzy”.
Raz, dwa, trzy!
Puściłaś?
- Puszczać! - Moja!
Nie zabieraj mi jej!
Zostawcie już, to boli.
Naprawdę.
Niemożliwe.
- Nie wierzę w to, co widzę. - Dobra.
- Widzisz? - Nie odbieraj jej.
Wystarczy.
Ogarnij się.
Starczy już tego.
Gang-hwa.
Mój mąż tu przyszedł.
Cześć.
Hyeon-jeong.
- Jesteś moja. - Co z nimi?
- No... - Dlaczego je upiłaś?
To ja wypiłam tu najwięcej.
Muszę siku.
Gang-hwa, zabierz Min-jeong do domu.
- A Yu-ri? - Ja się nią zajmę.
Jesteś moja, Hyeon-jeong.
Jasne, rozumiem.
Min-jeong, wracamy do domu.
Potrzymaj.
Mam cię.
Idziemy.
Hyeon-jeong, upewnij się proszę, że z Yu-ri wszystko dobrze.
Wracaj już do domu.
Wypiłaś o jednego za dużo.
- Wiesz... - Dobra, wracaj do domu.
Geun-sang.
Geun-sang!
Czekaj...
Yu-ri.
Hyeon-jeong.
- Yu-ri. - Jestem taka szczęśliwa.
Cały dzień dzisiaj wzdycha.
Co się stało?
Pewnie był tu jej syn.
Na pewno.
Po każdej wizycie
zawsze tak siada na długie godziny
i tylko wzdycha.
Choćby jej syn radził sobie świetnie,
to niełatwo będzie jej odejść.
Po twojej śmierci dzieci pozostają twoją pracą domową.
JANG-HWA I HONG-RYEON
KOPCIUSZEK
KONG-JWI I PAT-JWI
MRÓWKI
SHIM-CHEONG
KRÓLEWNA ŚNIEŻKA
Co to takiego?
To książki szkodliwe dla wyobraźni.
- Słucham? - „Macochy są złe, chcą cię dorwać.
Współczujmy dzieciom z macochami”.
Takich rzeczy uczą te książki.
Przedstawiają macochy w złym świetle.
Rzeczywiście. Chyba ma pani rację.
Czyli możemy je wyrzucić?
Słucham?
MATERIAŁY DO NAUKI DOMOWEJ
Kupiłaś je?
To złe materiały.
Już jej mówiłam.
Kupiłam je dla Seo-woo.
Dla Seo-woo?
Aha.
Dziecko zacznie dzięki nim mówić?
Co za brednie.
Która matka dałaby się nabrać?
Nie musisz mi ich dawać.
Sama też kupiłam.
Też się dałam nabrać.
Rok temu.
KOREAŃSKI HANGUL DLA OPORNYCH
Stary.
Min-jeong upija się od każdej ilości alkoholu.
Dobrze z nią?
Tak.
A co z Yu-ri?
Była bardzo pijana.
Co?
No...
Yu-ri tak łatwo się nie upija.
Ile wczoraj musiała wypić?
Nie była pijana.
Co ty gadasz? Sam widziałem.
Otrzeźwiała na widok Gang-hwa.
Piłaś coś, że tak mówisz?
Że niby udawała pijaną...
Dlaczego zawsze musi być
między nimi taki smutek?
Z nią wszystko dobrze.
Proszę.
- Dzień dobry. - Co jest?
Podpisze pan?
Co to?
PRZECIW SPECJALNEMU TRAKTOWANIU VIP-ÓW
Nie, dziękuję.
Jestem zawieszony, nie mogę nic podpisywać.
Ale trzy miesiące nad tym pracowaliśmy.
Proszę podpisać.
Nic się do tej pory nie zmieniło, to i petycja nie pomoże.
Dobra, słuchaj.
Zostaw go. Mam ja podpisać?
- Bo mogę. - Pan już podpisał.
Serio? Ale kocham podpisywać.
Doktor Cho jako jedyny się nie podpisał.
On może umrzeć.
Mówię: nie!
Pan go odeśle.
Zrobię to. Dlaczego mi pan nie pozwala?
Uratuję go, doktorze.
...BEZSENNOŚĆ, NADPOBUDLIWOŚĆ, DRŻENIE RĄK...
Zgodnie z diagnozą doktora Gye.
Klaustrofobia.
Czy leczenie przynosi efekty?
Tak.
No to dlaczego wcześniej...
nie leczył się?
Nadal nie operujesz?
Sądziłeś, że nie wiem?
Bywam w szpitalu.
Można się takich rzeczy dowiedzieć.
Czy ty nadal
boisz się bloków operacyjnych?
Tak.
Dlaczego? Myślałam, że już ci lepiej.
Pogodziłeś się ze stratą. Masz nową żonę.
- Tak. - To dlaczego się nie leczysz?
Czuję się winny.
Winny czego?
Że jest mi lepiej.
Czuję winę.
Czuł się winny.
Im lepiej mu było w nowym małżeństwie,
tym mocniej.
Nawet w okresach radosnych
czuł ukłucia winy.
Chyba nie szukał pomocy,
gdyż dzięki tej winie pamiętał o tym, co było.
Nie chciał tego zapomnieć.
Soli nam zabrakło? Co za porażka.
I tak wolę zakupy od obierania marchewek.
Zdecydowanie.
YU-RI
Cześć, Yu-ri.
Gang-hwa.
- Boże. - Co jest?
Yu-ri, co się stało?
Mamy wypadek. Jedziemy do szpitala.
Halo?
Yu-ri!
Co się stało? Co jest?
Gang-hwa, a ty dokąd?
BLOK OPERACYJNY
- Doktorze Cho. - Tak?
Żona doktora...
miała wypadek.
Będzie szamanką?
Nie może! Nie pozwolę!
A co w tym niby złego?
Tak też można żyć.
Co ty tu robisz?
Nie odzywałaś się, to jestem,
żeby ją zabrać.
Obserwowałam wszystko przy jej boku.
Nigdy się nie odwdzięczę.
Nawet po śmierci.
Nie chcesz żyć?
Nie masz ani krzty ochoty?
Mam.
Naprawdę chcę, Hyeon-jeong.
Nie wydostanę się. Co teraz?
Dziękuję.
Czyj to domek?
Twój?
Ale śliczny.
To salon.
- Och. - A to łazienka.
Tutaj łazienka?
Seo-woo.
Cześć, Seo-woo.
Och, nie!
Trzy, cztery, pięć.
Policzyłam do pięciu. Super, Seo-woo.
Jesteś wysportowana jak ja.
Raz, dwa, trzy, szukam.
Gotowa?
- Nie. - Gotowa?
- Tak! - Szukam.
Mam cię!
Raz, dwa, trzy, szukam.
- Gotowa? - Nie.
Nie? Tu jesteś?
Mam cię.
Nie boisz się?
Trzymasz się mocno? Tak jest.
Wyżej i wyżej. Patrz, jak latasz.
Trzymaj się moich dłoni, bo ja się boję.
Mamo!
Fajnie było?
Co robiłyście?
Bawiłyśmy się w chowanego, w lekarza
i w samolot.
Tyle fajnych zabaw.
Seo-woo jest urocza nawet wtedy, gdy śpi.
Twoje miejsce, do którego nie sięgam.
Mamo.
Chcę się zaprzyjaźnić z kobietą, która przypomina Yu-ri.
Wydaje się miła.
Ile dni zostało Yu-ri?
Ona należy do tej rodziny. To nie wystarczy?
Pozwolimy im się kumplować?
- Min-jeong nigdy nikogo tak nie polubiła. - Wynik ponad 99,9%.
Wszystkie duchy zniknęły.
Przerwę sobie zrób.
Spodoba mi się i co?
Umówimy się? Pobierzemy?
Ona nie musi umrzeć?
Co zamierzasz zrobić z Cha Yu-ri i Cho Seo-woo?
Napisy: Cezary Kucharski