NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Leczy pacjentów całe życie,
ale nigdy nie przywykł do ich śmierci.
Tę pacjentkę leczył od dawna.
Gang-hwa przeżywa trudne chwile.
Nawet się nie odzywa do Geun-sanga.
YANGSEO 12
YU-RI
Kochanie, patrz przed siebie, bo się wywrócisz.
A może się cofniesz?
No dalej.
Co ty tu robisz? Długo mnie śledzisz?
Liczyłam na uścisk, idioto.
Długo tak szłaś?
No...
Od szpitala?
- Stalkerka? - Że niby ja?
Był taki czas, że to ja byłam jego radością w trudnych chwilach.
Dzięki mnie nie pogrążał się w mroku.
Nie rozpaczał.
Oglądałam ukochanego, który traci całą swą radość.
Chciałam, by ktoś mu ją przywrócił, nim utknie w mroku.
Tym kimś nie mogłam być już ja.
Gdy to zrozumiałam,
sama pogrążyłam się w rozpaczy.
Lepiej zjedz coś konkretnego.
- Dwie miski klusek poproszę. - Oczywiście.
Nie mogą mnie tu zobaczyć,
jak jem sama o tej porze.
Może zjemy razem?
Co? Dobra. Ale ja nie będę nic jadł.
- Proszę pani, zamiast tego... - Chwila. Zaczekaj.
One są obie dla mnie.
- Dwie miski poproszę. - Dobrze.
Co ty, od paru dni nie jadłaś? Spokojnie.
Dają tu małe porcje, dlatego każdy bierze dwie.
No tak.
Trochę za dużo.
No już.
Wiedziałem.
Proszę.
Smakuje ci?
Dzisiaj w ogóle jeszcze nie jadłam.
Ach.
Może chcesz?
I znów pojawiła się w jego życiu radość.
ODCINEK 9 POŻEGNAJ I POWITAJ SWOJĄ RADOŚĆ
PRZECIWDZIAŁANIE PORWANIOM
Mało razy mówiłam, że nie możemy się jej pokazywać?
Uważasz, że to dla mnie łatwe?
Tak bardzo za nimi tęsknię.
Moje serce ledwo to znosi!
Hyeon-jeong.
Chcę tylko...
żeby Gang-hwa nie płakał.
Tylko tyle.
Yu-ri.
Już dobrze.
Ja cię rozumiem, Yu-ri.
Pani Jeon.
Mamo.
HYEON-JEONG
Tak? Dlaczego...
Co?
Tak, już tam jadę.
Wychodzisz?
Tak, dzwonili ze szpitala.
- Teraz? - Tak, nie czekaj na mnie.
Nic jej nie jest.
Chwilowa hiperwentylacja. Poradzi sobie.
Co teraz będzie? Mama ma słabe serce.
Okres żałoby dla rodziców to też trzy lata.
Sądzę, że powinna pani ją pożegnać.
Karmiłam ją jak najlepiej.
Dawałam jej najlepsze ubrania.
Tak wiele mogłam dla niej zrobić.
A teraz nie pozostaje mi nic innego, jak ją pożegnać?
Śmierć jest prawem natury.
Co za popieprzone prawo.
Miesiące miałam ją w sobie, lata wychowywałam.
I teraz mam ją pożegnać?
Gdy o niej myślę...
serce mi się kraje.
Tęsknię za nią.
Tylko raz.
Chcę ją zobaczyć choć raz.
Tak bardzo tego pragnę.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Kolejne zdjęcie, wołajcie radiologię.
- Nic mi nie jest. - Pani Jeon.
Wiesz...
Przed chwilą kogoś widziałam.
To była...
To naprawdę ty, Yu-ri?
Mamo!
Boże, to ty, Yu-ri!
Boże mój!
- Mamo. - Yu-ri.
Yu-ri.
Mamo, tak bardzo tęskniłam.
Mamo.
Gdzie pacjentka Jeon Eun-suk?
Tam.
- Mamo. - Mamo.
Córeczko.
Nie mogłem nie płakać.
Powinni się spotkać od razu.
Po co to ukrywała?
Też płakałaś, co?
Hyeon-jeong.
Dlaczego ciągle płaczesz?
Hyeon-jeong.
Co jest?
Yu-ri jest z rodzicami. Udało się.
Nie płacz już.
Teraz krok po kroku wróci do swojego życia.
A co z Seo-woo?
Co z Gang-hwa?
To oni byli...
rodziną Yu-ri.
Ta rodzina należy do Yu-ri.
No...
Znaczy...
Wiesz...
Krok po kroku. W końcu się wszystko ułoży.
Ona tego nie zrobi.
Ona nie chce swego życia. Ona tylko...
Tylko...
Hyeon-jeong.
Coś się stało Yu-ri?
Gang-hwa ją kocha, prawda?
Sama wiesz.
Co mogłoby być ważniejsze?
Nie płacz, chodź.
Już nie płacz.
- Hej, wróciłeś. - Tak, przepraszam.
Śpij.
Mamo.
Tak?
Mamo.
Tak?
Widzisz mnie?
Słyszysz mnie?
Tak.
Widzę cię.
Słyszę cię.
Mamo.
Jeon Eun-suk.
Możesz na mnie spojrzeć?
Tu obok leży twoja córka.
Yu-ri?
Jest tutaj.
Dobrze.
Gdzie Yu-ri?
Trzymam ją mocno, nigdzie nie ucieknie.
Dobrze.
Weź się przesuń, daj mi ją przytulić.
- Ej, no. - Sio mi z łóżka.
- Boże. - Auć, boli.
- Och. - Tato.
- No nie. - Głośno.
- Już dobrze? - Tak?
Jesteś okrutna!
Ach, dobra.
I znowu wlazł.
No nie.
- Pozwól mi tu zostać. - Boże.
- Spadaj z łóżka. - Ej!
Skąd masz tyle sił?
Porusza się po polu z zainstalowaną kamerą,
- by określić dojrzałość... - Panie Ma.
Panie Ma!
Panie Ma.
Umrę tu z nudów.
Może włączy pan coś ciekawego?
Pan włączy Comedy Big League, panie Ma.
Tato, on znowu zasypia.
Cholera.
Co tam niby ciekawego gadają?
Po co mu ciągle wiadomości?
No właśnie!
Dla nas są bezużyteczne, a on je dzień w dzień puszcza.
Zmieniamy temat.
Pojawiły się nowe fakty w sprawie zmarłego niedawno
bejsbolisty Kang Bina.
Okazuje się, że był zamieszany w skandal
z ustawianiem meczów i stąd decyzja o samobójstwie.
Nie zawracał sobie niczym głowy.
No, mało myślał.
Znaczy się, pozytywny koleś, pogodny taki.
Podobno znaleźli jego list pożegnalny. Straszna sprawa.
Prowadzili śledztwo, był pod presją.
Ale on by się nie zabił.
Co? O co chodzi?
Żadnej depresji czy choroby afektywnej dwubiegunowej.
Co do stanu psychicznego pacjenta,
stwierdziłem brak przesłanek do podjęcia takiej decyzji.
Nie przepisałem mu leków.
Podobno się zabiłeś.
- Co? - Nie wykazywał...
Tak.
Pewnie po wypiciu zrobiłeś się nierozważny, tak?
Tyle pamiętam.
Tak.
No co wy? Nie sądzicie, że trzeba być w depresji,
żeby popełnić samobójstwo nawet pod wpływem?
No pomyślcie. Mało takich duchów widzieliśmy?
O co mu biega?
Co? Co jest? Zabiłem się.
Ja nie o tym. Serio jesteś gejem? Naprawdę?
- To mnie ciekawi. - Dlaczego?
Takie plotki zawsze ludzi ciekawią.
Geje, randki, rozwody.
I samobójstwa.
No tak, to też. Jesteś gejem?
Rany.
Nie powiesz mi? To taki wielki sekret?
CERTYFIKAT WZORNICTWA SZKŁA
TARG RZEMIEŚLNIKÓW CHA YU-RI
PIĘKNE KWIATY NA ULICY 13 MARCA 2011
Powinni byli to wyrzucić.
Yu-ri.
O co chodzi, mamo?
Po prostu cię szukałam.
Mamo.
Tak?
Zjadłabym jakieś orlice.
Naprawdę?
Jasne, pójdę na zakupy i zaraz przygotuję.
Spóźnię się!
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG
DR CHO PACJENT: JEON EUN-SUK
- Torakochirurg? - Tak.
Słyszałam, że to trudne.
Lekarze się nie wysypiają.
Wybierz coś łatwiejszego.
To przez moją mamę?
Lekarz powinien regularnie badać serce.
Zajmę się twoją mamą.
I tak nie chcę niczego innego.
- Proszę brać leki. - Dziękuję.
Oczywiście.
Do widzenia.
No to zobaczmy.
- Cześć. - Pokaż mi.
Nie.
Ona nie chce, żebym ci pokazywał.
No to jej nie mów.
Tylko tyle leków bierze?
Mniejsze dawki, bo jej lepiej.
Tomografia na wszelki wypadek.
No dobra.
Ale ona jest serio niemożliwa.
Chce, żebyś znowu się ożenił.
- Dobra, dzięki. - Jasne.
Cześć.
DR CHO GANG-HWA
Nie ma jej?
- Yu-ri! - Nie zniknęła.
Wróci.
Mamo, tato,
mam dużo do załatwienia, wrócę wieczorem!
Trzeba było ją tu zatrzymać.
Wyszła, gdy brałem prysznic.
Kochanie...
Czy to sen?
Nic, tylko szczypię się od wczorajszej nocy.
To nie sen.
No tak.
To żaden sen.
Ale...
Co z Seo-woo?
Dla Gang-hwa to chyba niedobrze,
ale nasza córka powinna zobaczyć dziecko.
Może i milczy, ale na pewno jest ciekawa.
Chce ją zobaczyć.
Seo-woo!
Zdejmiemy buciki?
Proszę.
Tak jest.
Seo-woo, chodź.
- Wezmę. - Dobrze.
- Do widzenia pani. - Dobrze.
Chodźmy.
Proszę o nią dbać.
Oczywiście.
Wrócę do domu w porze obiadowej, więc do zobaczenia.
Dobrze.
No tak...
- Chwileczkę. - Tak?
Proszę zaczekać.
Proszę je wypić.
- Obie? - Jedna to za mało.
Nie lubię takiej kawy.
Piję tylko americano.
Nie, przecież ją pani uwielbia.
A skąd pani wie?
No...
Po twarzy widać, ze lubi pani słodką kawę.
Skąd niby wiem? Widziałam, jak pije codziennie.
Ma całe pudła takiej kawy. Americano? Akurat.
Ledwo mnie zna. Skąd wiedziała?
- Naprawdę? - Tak.
Pani Oh!
Przyprowadziła pani Seo-woo.
Tak. Do widzenia.
Dlaczego ona taka chłodna?
Daj spokój, chodźmy już.
Słyszałam, że ta pomoc kuchenna ciągle się trzyma Seo-woo.
Ale dlaczego?
Dlaczego Seo-woo?
Nie wiem.
Czy one nie wyglądają
- podobnie? - Co?
- Widziałam, jak się bawią... - No i?
Obie mają wielkie oczy.
Wyglądają podobnie.
Jeszcze nie wyszedł?
Nie.
W życiu nikt nigdy go nie skrytykował.
To był dla niego szok.
A ciebie nękano cały czas, gdy się nim zajmowałeś.
Zostaw go i odejdź sam.
No i przecież byłeś przepracowany.
Długo razem pracowaliśmy. On nie tylko krytykował.
Może i jest zgryźliwy, ale to dobry człowiek.
Szczerze w to wątpię.
Gdyby nie pan Baek,
moja córka nie miałaby szans na dobre życie.
Jak to?
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Proszę, ratujcie moją córkę!
- Tędy. - Już.
Nie płacz.
- Gorąca woda. - Co się stało?
- Gorąca woda. - Środek odkażający!
Dwadzieścia milionów?
Skąd weźmiemy tyle pieniędzy?
Oparzenia trzeciego stopnia na nodze.
Bez operacji...
może już tak pozostać.
Proszę, obiecuję oddać.
Obiecuję. Halo?
Proszę...
Pomóżcie nam.
Hye-su to mała dziewczynka.
Halo? Jest tam kto?
I jak poszło, kochanie?
Hye-su...
Chodźmy do domu.
Zamówię...
smaczne jjajangmyeon.
Już dobrze.
Chodźmy do domu.
Dokąd pan ją zabiera? Blok prawie gotowy.
Jak to? Nie mamy pieniędzy.
Już otrzymaliśmy wpłatę.
Od niejakiego Baek Sam-donga.
Co?
Pan Baek...
Kochanie!
Naprawdę?
- Dziękuję! - Dziękujemy.
Ten gnojek miał taki gest?
To żadne pieniądze dla pana Baeka,
ale dla mnie jest zbawcą.
Urodziłem się człowiekiem,
lecz jeśli zapomnę o wdzięczności,
co ze mnie za człowiek?
Chyba masz rację.
Może i dla nas to gbur,
ale wy musieliście wiele razem przeżyć.
Chyba jednak powinien odejść z tobą.
Co nie?
No tak.
Hyeon-jeong płakała?
Tak.
Mówi, że ty i Seo-woo należycie do Yu-ri.
Tylko się wtrąca.
Dziwne, nie?
Wczoraj chyba coś się stało.
Co ty robisz? To irytujące.
Tak nie da rady. Weź mi zrób kilka fotek.
Samo ciało, bez twarzy.
Tak się ostatnio tobą i Yu-ri przejmowałem,
że nic nowego nie postuję. Dobra.
Te są w porządku.
Ale popatrz na tego gościa, Gang-hwa.
Ma tyle subskrypcji, a zbiera od dwóch miesięcy.
Gdzie tu sens?
- Ja go widzę. - Szlag.
Bo widziałem rzeczy bez sensu.
Widzisz, miałem to wrzucić,
jak już dojdę do 200 tysięcy, ale...
Gość z seksownym mózgiem.
Inteligencja dopełnia modę, wiesz?
Możesz sobie kupować produkty z edycji limitowanych,
ale inteligencji nie da rady.
„O, O, T, D.
Puszczam to teraz, chociaż się krępuję”.
- A ja wstydzę. - „Ubiór codzienny”.
Wstydzę za ciebie.
I już.
Tak sobie myślę...
że dobiję dziś do 300 tysięcy.
Pokaż się!
Teraz to dopiero się pokazałem.
Wystarczy.
- Geun-sang. - No?
- Nie byłem pewny... - No?
Ale teraz już wiem, że jesteś wariat.
Nie mam żadnych wątpliwości.
I kto tu mnie od wariatów wyzywa? Yu-ri zaczyna dzisiaj pracę?
Lepiej zostań dłużej w szpitalu.
- Żebyście się nie spotkali. - Wiem.
Po co w ogóle Min-jeong ta pomoc?
Nie dawała rady?
Chce wrócić do pracy.
No tak. Trochę czasu minęło, odkąd pracowała.
- Tak. - A co z Yu-ri?
Spotkała się już z rodziną. Zrób coś.
Spotkała rodziców i tyle.
Co niby mam zrobić?
Pewnie masz rację. Co niby?
Gang-hwa, zaczekaj.
Czekaj no.
Patrz, to mój wczorajszy wywiad. Jak wypadłem?
Jak wariat w czasie wywiadu.
Boże! Co mu się stało?
- On jest sędzią. - Co ty?
#STRÓJ
On jest sędzią.
Wariat.
Musiał być sędzią?
Czy sędzia nie powinien sądzić? Co on, nie pracuje?
NOWY KOMENTARZ
Ten psychiatra to zwykły szarlatan!
To ty zabiłeś Kang Bina, co?
O co chodzi?
Mówiłeś, że on się nie zabije.
A się zabił!
- Lekarz, co się obija! - Morderca!
Damy mu nauczkę.
Oddawaj nam Bina!
Co to ma być?
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Spróbuj ponownie później.
Boże, ty moja Cha Yu-ri.
Co taka zamyślona? Nie zauważyłaś mnie.
No, takie tam myśli mi krążą.
Idziesz gdzieś?
W sumie to szukam pracy.
Chcę do niej wrócić.
Ach, naprawdę?
Życzę ci powodzenia.
Wiesz...
Ta nowa pomoc kuchenna...
Dobrze się znacie?
Tak, znamy się.
Bardzo dobrze.
Będzie nam pomagała w odbieraniu Seo-woo, dlatego jestem ciekawa.
Dobrze znałaś też biologiczną mamę Seo-woo, prawda?
Ona po prostu...
bardzo ją przypomina.
No dobra.
Dzięki wielkie za kawę.
Ta pracownica mi dała.
Chciałam się podzielić.
HYEON-JEONG
No tak, fasola.
Gdzie ona jest?
Seo-woo.
Dzisiaj przyjdzie po ciebie pani.
Seo-woo, idziemy?
Jej mama mówiła, że będzie pomocnica.
To ja. Pomoc w odbieraniu.
Chodźmy, Seo-woo.
Jakby była stalkerką Seo-woo.
Co nie?
O rety.
- Dziękuję. - Smacznego.
No i proszę, Seo-woo! Co to jest?
Karpik!
Smacznie wygląda, co nie?
Dobra dziewczynka.
Ale z ciebie słodziak. Smakuje?
Córeczka wygląda zupełnie jak mama.
Słucham?
Śliczniutka.
Ma te same rysy twarzy, co pani.
Seo-woo.
Widzisz tamtego pana?
Tak, pan w czapce.
Pewnie dalej ich widzi przez tego ducha w domu.
Przepraszam. Upewnię się, byś już ich nie widziała.
Pozbędę się tego typa.
Wracajmy do domu.
Co jest, Seo-woo? Pora do domku.
CIASTKA KARPIOWE
Proszę zabrać Seo-woo na angielski o 15.
Tak, angielski jest ważny.
Musi nadążać za światem.
Cześć, Seo-woo.
Seo-woo.
- Dziękuję. - Pa.
Dobrze ci poszło? Wracajmy już do domu.
O 16.30 ma lekcje gry na pianinie.
Tak, pianino też jest ważne.
Może nie mówi dużo, ale jest geniuszem muzycznym.
Właśnie tak! Następczyni Schuberta.
Skończyła.
Seo-woo, idziemy.
NAUKA GRY NA SKRZYPCACH, POKÓJ 2
Znowu?
Kiedy wreszcie do domu?
Już skończyłaś, Seo-woo?
Co to jest? Dla mnie?
Tak, dla ładnej cioci.
Dziękuję.
Dziękuję, Seo-woo.
BAEK SAM-DONG
Halo...
Panie Sam-dong.
Baek Sam-dong.
Panie Baek Sam-dong!
- Oszalałeś? - Boże!
Wyszedł pan.
Nic pana nie trzyma w świecie żywych.
Proszę odejść ze mną.
Nie bądź śmieszny.
Ciebie nic nie trzyma, ale mnie tak.
Żył pan w dostatku, robił pan, co pan chciał.
Wciąż czegoś pan chce?
To, że zrobiłem wszystko, co chciałem, nie oznacza...
że nie mam pragnień.
Tak wiele rzeczy poszło nie po mojej myśli.
No to oddaj mi te udziały, które ukradłeś!
Jak śmiesz się tak odzywać!
Zajmowałem się wszystkim, gdy ty studiowałeś za granicą!
Mam się tego wszystkiego zrzec? Zapracowałem sobie!
Coś ty powiedział?
Proszę odebrać.
Tak? Dobrze. Przepraszam pana.
- Halo? - Gdzie jesteś, tato?
Dlaczego nie w domu?
Wybacz, dzisiaj wrócę trochę później.
A gdzie jesteś? Ostatni autobus ci ucieknie.
Może cię odbierzemy?
Nie ma potrzeby.
Wezmę taksówkę do domu. Nie martw się.
No dobrze. Ale kup po drodze kurczaka!
Jasne. Będę kończył. Pa.
Wiesz, dlaczego cię nękałem?
Z zazdrości.
Wiem.
Znam pana przecież nie od dziś.
Zostawiłem po sobie tylko zwykłe śmieci.
Wszyscy walczą o moje pieniądze.
Z kolei moje dzieci...
wyrastają na okrutnych ludzi, którzy biją się o moje dziedzictwo.
A moje dziedzictwo to śmieci.
Co też pan najlepszego mówi?
Pomógł pan mojej córce Hye-su, gdy potrzebowała operacji.
Nie mogę rozbić jajka, które mi dałaś.
Będę o nie bardzo dbała.
Ale powiedz mi.
Dla kogo to drugie?
Mama!
Uważaj, bo się przewrócisz.
To twoje z zajęć plastyki?
Jak dzisiaj było?
Pewnie męcząco, bo ma dużo zajęć.
Trochę tak.
Ale było dobrze.
Może pani wracać do domu. Wezmę plecak.
Mam jeszcze trochę czasu.
A pani musi przygotować obiad.
Pójdę z panią i zajmę się małą.
Nie trzeba.
Dobrze. Rozumiem.
W porządku.
To do widzenia.
Nawet tego ducha nie zobaczyłam.
Chce pani...
obejrzeć nasze mieszkanie?
Tak!
Chodźmy, Seo-woo.
Co tam robisz?
Chcę poukładać buty.
Buty Seo-woo razem, te buty też.
No i moje buty.
Dobrze.
Tak jest dobrze.
Znasz tę naszą pomoc w odbieraniu?
Oczywiście. Znam, tak.
Co? No co?
Po prostu znam.
Muszę coś sprawdzić, dlatego będę u siebie.
Jej rzeczy z przedszkola są w pokoju,
a przekąski na werandzie.
Co ty tu jeszcze robisz, Yu-ri? Weź mi to wytłumacz.
Boże, co ja mam zrobić?
Zaraz nie wytrzymam. Zaraz oszaleję.
Dobra.
Zostanę tu. Nie będę wychodził i już.
Nie muszę wychodzić. Wszystko będzie dobrze.
Dobra. Tak będzie.
Pośpię sobie.
Wyśpię się i będzie dobrze.
Wyglądałem jak kretyn?
Nie, to było całkiem niezłe...
Nie.
Ten duch na pewno tu jest.
Zaraz cię złapię.
Tam.
Ty draniu.
Ja?
Ach, muszki owocówki. Pełno ich tutaj.
Te małe dranie, powodują...
Chorobę atopową. Trzeba je wyłapać.
Ach, dziękuję.
Mamy zimę. Skąd tu tyle muszek?
No i gdzie on polazł?
- Poszła już? - Tak.
Co teraz zrobisz, stary?
Masz o jedną kobietę za dużo.
Mniejsza z tym. Umieram z głodu.
Idiota. Weź już umrzyj z głodu, co?
No i nici z całej mojej wizyty.
Gdzie on się ukrywa?
Seo-woo, pożegnajmy panią Jeon.
Powiedz: „Do widzenia”.
Do widzenia, Seo-woo. Do jutra.
Jutro nie ma zajęć. Pobawcie się na placu zabaw.
- Może w domu? - Jak to?
To znaczy, no...
Chodzi o ten pył w powietrzu.
Trzeba chronić oskrzela dzieci.
No tak, nawet dorośli mają kłopot.
W takie dni trzeba trzymać dzieci w domu.
Zauważyłam jakiś czas temu,
że pani zależy na niej bardziej niż mnie.
Słucham?
Czy Seo-woo...
jest pani aż tak bliska?
No to...
Pani może być jej mamą.
Dyrektorka powiedziała,
że w przedszkolu też chodzi pani tylko za nią.
No tak, właśnie...
Ona jest po prostu taka słodka.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Dziękuję.
Że pani o nią dba.
Do widzenia.
Wracamy, Seo-woo.
Prezent Seo-woo.
Wiesz, że chciałem wrócić jak najpóźniej.
Nic nie poradzę, że tu była.
Chyba muszę brać nocne dyżury.
Zapomniałeś, że dalej jesteś zawieszony?
No tak, jeszcze to cholerne zawieszenie.
Nie szkodzi.
Co ty tam jesz?
Zgłodniałeś... Boże!
- Co to jest? - Co? Stało się coś?
Nie wiem.
Co to jest?
Boże, dlaczego? Jajko...
Co to jajko...
Jajka... Dlaczego ktoś rzuca jajkami w mój samochód?
Co to za ludzie?
Gang-hwa, poczekaj chwilę.
Co oni robią? Dlaczego podchodzą?
Co? Dlaczego? Co wy?
Co jest? No?
A z nim co znowu?
Co to jest?
Co takiego?
Dlaczego takie to dobre?
Bo jestem głodny?
Te jajka są zapłodnione i pewnie dlatego.
Ale takie są droższe.
Ej, doktorku. Wyłaź stamtąd.
Porozmawiajmy, doktorku.
Co? O co im chodzi?
No co? Co to ma być?
Kim jesteście?
Jeszcze mnie popamiętacie!
- Co? - Wyjdź, porozmawiamy!
Udzieliłeś wywiadu, a z nami nie pogadasz?
„Wywiadu”?
Chodzi o Kang Bina?
- No co wy? - Mówiłeś, że z nim dobrze.
Skoro tak, to dlaczego odwiedzał psychiatrę i się zabił?
To on zawalił robotę i tyle. „Psychiatra”?
Gdyby nie ty, on by nie umarł!
Morderca!
- „Morderca”? - Wyłaź! Ale to już!
- Boże, nie! - Morderca!
No już, przestańcie.
Rzucać! Dalej!
Co teraz?
Boże! Dlaczego mi to robicie?
Co tam się wyprawia?
Co oni najlepszego robią przed moją restauracją?
Co się dzieje?
Dałaś mi prezent, ale o nim zapomniałam.
Przepraszam.
Mogła pani odebrać jutro.
Ale to pierwszy mój prezent od Seo-woo.
Wezmę go do domu.
Prawda?
No i proszę, jak ładnie obrane.
Gang-hwa.
Ej, ty!
Nawet tego ducha nie zobaczyłam.
Chce pani...
obejrzeć nasze mieszkanie?
Tak!
Chodźmy, Seo-woo.
- Witaj, radości. - Witaj, radości.
Dokąd ona ciągle chodzi?
Zostało mi kilka dni.
Nie może ich już więcej zobaczyć.
Już nie żyjesz.
- Pani też szamanka? - Tak.
A kuku.
Stój, ty smarkulo!
Podoba się jej, bo jest jak Yu-ri?
Nie uważasz Min-jeong za zboczoną?
- Jestem... - Twoja żona to też matka Seo-woo.
Po twojej śmierci dzieci pozostają...
- Co jest? - ...twoją pracą domową.
- Mamo! - Dam radę.
Pozwól mi. Chcę być mamą dla Seo-woo.
Napisy: Cezary Kucharski