NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK 2016
Tak?
Doktorze Gye, to z działu kadr.
- Z kadr? - Składał pan jakiś wniosek?
Nie.
Z działu kadr...
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG LETNIE MIESZKANIE 2016
WYBRANE OSOBY: GYE GEUN-SANG, CHO GANG-HWA,
GO HYEON-JEONG, CHA YU-RI
Do naszego życia wkracza osoba, a potem nagle odchodzi,
zostawiając nas z radosnymi wspomnieniami.
Tak działa rozstanie.
UTWÓRZ POST
MOJA CHA YU-RI
MOJA CHA YU-RI, YU-RI, TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
Po rozstaniu
będziemy musieli zmierzyć się ze smutkiem,
który ogarnie cały nasz świat.
Niektórzy mogą zdusić ten smutek,
by się chronić
oraz by przetrwać te nieznośne chwile.
Jednak choćby człowiek próbował ten smutek zdusić,
liczył, że czas go złagodzi,
czy walczył innymi metodami,
żalu nie da się pokonać w żaden sposób.
ODCINEK 8 LUDZIE, KTÓRYM TRUDNO SIĘ POŻEGNAĆ
Ej, szefie.
Mogę potrzymać parasol?
Nie, nie ma szans.
Można powiedzieć, że pana podrzucam.
Nie siadłby pan w takim wypadku za kierownicą, co nie?
Prawda.
No to chodźmy.
Skoro tak, to już wezmę trochę.
Nie widzi pani, że mam całe ramię mokre?
Boże, a teraz mam też mokre włosy.
No nie.
Gang-hwa.
O, pani krwawiąca z nosa.
Co za spotkanie.
Muszę już iść.
Użyczysz parasolki?
Dziękuję.
- Czekaj. - Nie strasz!
- Co ty? - Podziel się.
- Pójdźmy razem. - No nie.
Nie do wiary.
Pani czeka. Znaczy, zaczekaj.
Przeszedłem stamtąd aż tutaj.
Wróciłem do punktu wyjścia.
No i co? Kazałam ci iść ze mną?
Radź sobie sam.
No ale...
Co ona?
Krwotok z nosa!
Sprzątaj po sobie!
„Sprzątaj po sobie!”
To powiedz mi, co robiłyście razem?
No...
Nie jesteś specjalnie towarzyska względem sąsiadów.
A z nią się śmiałaś.
Śmiałam się?
No tak. Dlaczego ja się śmiałam?
Ona jest trochę dziwna.
Seo-woo.
Nie bądź taka niegrzeczna.
Musisz uważać.
Ej!
Boże.
Co też pani wyprawia?
Czy Seo-woo...
jest pani aż tak bliska?
Tak, jak najbardziej. Jest przeurocza.
I słodka.
Nie ma o czym mówić.
Wyglądało to dość groźnie, ale mam twarde czoło,
nic mnie nie bolało.
Pani wygląda za to gorzej. I to w dwóch miejscach.
Musiało boleć.
Mówi, że jestem miła. Dziwne, co?
Co?
Tak.
Jesteś miła.
Nie mówisz szczerze.
Dlaczego tak sądzisz?
Musiała to dostrzec.
Że jesteś miła.
Czyli musi zostać naszą pomocą w odbieraniu.
Jasne.
Kompletnie oszalałeś?
Zgodziłeś się na to?
Wiesz, co robi taka pomoc? I co teraz zrobisz?
Praca na Sri Lance?
Azja odpada.
Leć od razu do Afryki, do RPA.
Nasz szpital wysyła tam ludzi?
Żartujesz?
A na to wygląda?
Nie.
Stary, powinieneś był odmówić Yu-ri od razu, i to zdecydowanie.
Ale ona tego chce.
Mam jej odmówić kontaktu z Seo-woo?
Zaraz nie wytrzymam.
Hyeon-jeong, dzwoń do Yu-ri.
Musimy przedyskutować sprawę.
Kazała nam siedzieć i nic nie robić, a sama dolewa oliwy do ognia.
Dzwoń do niej.
- Nie przyjdzie. - Dlaczego?
Racja. Bo ja tu jestem.
- Unika mnie. - Dlaczego?
Spotkała mnie tylko przez przypadek.
- Dlaczego? - Bo on jest z Min-jeong.
Yu-ri pewnie sądzi, że go krzywdzi, jeśli jest w pobliżu.
Mnie też nie szukała. Wpadła na mnie przypadkiem.
No tak.
Yu-ri powiedziała Min-jeong...
- że jest miła. - Yu-ri tak powiedziała?
Skąd niby wie?
Prawie w ogóle się nie znają.
Ej.
Co?
Opowiadałeś Yu-ri o Min-jeong?
Jasne, że nie!
Ale od początku wiedziała.
Że się ponownie ożeniłem, że znam ją ze studiów.
Jak to?
Takich rzeczy mogła się w sumie dowiedzieć.
Ale wydaje mi się, że Yu-ri znała Min-jeong już wcześniej.
Nie sądzisz?
Na pewno...
coś ukrywa.
Nie chcę ci zepsuć życia.
Przypomniałaś sobie coś, cokolwiek?
Pamiętasz już, jak wróciłaś do życia?
Nie, tego nie pamiętam.
Ale myślę, że jest coś,
co muszę tutaj zrobić.
Musisz coś zrobić? Ale co takiego?
No, to...
- Wiem. - Wiesz?
Jasne, że wiem, skoro i ty zauważyłaś.
Ale ona poprosiła mnie o czas.
Chcę powiedzieć Min-jeong, zabrać Yu-ri do jej matki czy coś.
Ale...
tego chcę tylko ja.
Jak na razie.
Poczekam na nią.
Ja też.
Mówimy o naszej Cha Yu-ri.
Ona nigdy nie potrafiła dotrzymać tajemnicy.
Musi być jakiś powód jej zachowania.
Na pewno jest powód.
Rety, dlaczego oni mi nie odpowiadają?
Yu-ri mogła i zwyzywać któregoś boga,
ale to nie powód, by wróciła do życia.
To nie pierwszy duch, który wyklął bóstwa.
Coś tu jest grane.
Słuchaj no, Gang-hwa.
Dobrze ci się układa z Min-jeong?
- Jasne, że nie. - A co, chce rozwodu?
Skąd ten pomysł?
Geun-sang znowu ci coś nagadał?
To skąd ci to przyszło do głowy?
- A nie? - Nie.
Od powrotu Yu-ri źle się z tym czuję,
nie jest mi łatwo spojrzeć w oczy...
Min-jeong.
No tak, rozumiem.
Wiesz co, Hyeon-jeong?
Tak?
Chodzi o Seo-woo.
W przedszkolu zasugerowali jej badania psychologiczne.
No wiesz.
Umiejętność mówienia, zdolności poznawcze, jej rozwój...
W wynikach napisali, że ma te zdolności...
niedorozwinięte.
Hyeon-jeong, co mam zrobić?
No...
to nie jest coś, czego się nikt nie spodziewał.
Gorzej sobie radzi?
Co mówi Min-jeong?
Kazałem jej się nie przejmować.
- Bo może to nic takiego. - No co ty, Gang-hwa?
Nie do wiary.
Co?
Nie ze mną powinieneś o tym gadać.
Jak mogłeś tak jej powiedzieć?
No wiesz...
Nie chciałem, żeby się martwiła, czy żeby myślała, że to jej wina.
Nie zamieciesz tego pod dywan.
Nie rozwiążesz wszystkiego za nią.
Boże.
Nadmierna ostrożność w niczym nie pomoże.
Dobra.
Co za...
Popo, jak się miewasz?
Tęskniłeś za mną, co?
Nie mogę wejść się z tobą pobawić.
Rób, co każę.
Dobrze. Leżeć.
Siad. Leżeć.
Pięknie. Dobra robota.
Jaki ty jesteś mądry, Popo.
Znowu sam wykonuje komendy.
Zachowuje się, jakby ktoś tam był.
Bycie żywym człowiekiem jest takie niewygodne.
WAPŃ, MAGNEZ, WITAMINA D+
Nie no, co za chora akcja.
Nikt ci nie przychodzi do głowy?
Nikt, kto mógłby chcieć ci podziękować?
Nikt.
Żaden z sąsiadów się nie przyznaje.
- Nie mam już pojęcia. - Kto to taki?
Kto by ciągle podrzucał prezenty?
I skąd ten ktoś wie o twojej chorej wątrobie?
Suplementy na wątrobę.
A wcześniej na kolana. Teraz jakiś wapń?
A powiedz...
co to jest?
To właśnie najdziwniejsze.
Nawet znajomi nie wiedzą, że piwo zagryzam żelkami.
Jak się ten ktoś dowiedział?
Cały dzień siedzę w salonie,
a Popo nie zaszczekał ani razu.
Zawsze szczeka na ludzi.
Strasznie dziwna sprawa.
O co tu chodzi?
Żadnych owoców, żadnych napoi.
Zawsze jakieś suplementy.
Nie, wcale tego nie potrzebuję.
- Nie trzeba. - Mówiłaś, że cię kolana bolą.
Musisz brać wapń i magnez.
Tata ma chorą wątrobę,
więc musi zażywać ostropest.
Dzisiaj wszyscy biorą suplementy.
Nie ma potrzeby marnować pieniędzy.
Nie wysyłaj ich, bo i tak nie wezmę.
Sama je bierz.
Jestem młoda.
A wy powinniście brać.
Wyślę tak czy siak.
Skończone już?
Skończone, tak?
- Tak? - To jakiś obłęd.
Gdzie idziesz?
Wychodzę złapać oddech.
Gdzie kluczyk od roweru?
Nie za zimno na rower?
- Przeziębisz się. - Nie szkodzi.
Gdzie ten kluczyk?
Ciekawe, czy biorą te suplementy.
Chciałabym ich sprawdzić.
Nie wytrzymam.
Daj mi jedną.
Ach, ale się zimno zrobiło.
Jeszcze się zaziębisz.
Nakładamy szaliczek.
Ale słodziutka.
Musi być w wieku Seo-woo.
Mamo, ty też się ogrzej.
Ja nie muszę.
Ale jest zimno.
Przynieś więcej szyszek.
Lubi się bawić na zewnątrz.
Patrz, jaką szyszkę mi przyniosła.
Ładna, co nie?
Moja mama też ma wnuczkę.
O rety.
Daj mi jeszcze.
Chyba zjadła za dużo słodyczy.
Niech ma.
Tylko uważaj.
Jaka śliczna.
Jeszcze jedna.
Tutaj jest więcej.
Ładnie się bawisz.
CUDNEGO ŻYCIA JEONG GYEONG-HUN, KIM HYE-SU
KIM PAN-SEOK
Nie może być! Twoja córka wychodzi za mąż?
Jego mała bierze ślub!
No co ty? Naprawdę?
- Gratulacje. - Tak jest.
Wreszcie będzie ślub. Gratulacje.
Dziękuję wam. Ale to ona bierze ślub, nie ja.
Nic, tylko się ciągle martwiłeś.
Obie córki mają prawie 40 lat, ale ciągle są same.
Słuchaj, kobieta po czterdziestce dalej jest młoda.
Właśnie tak.
Ten tu był kawalerem przed śmiercią.
A dawno skończył 40 lat.
Chyba już możesz odejść w spokoju.
Mówiłeś, że odejdziesz,
jak jedna córka weźmie ślub.
Pani Mi-dong będzie podekscytowana.
No pewnie.
Tak, teraz mogę odejść z ulgą.
A co? Czekałeś tu, żeby zobaczyć ślub córki?
Nie do końca.
Miałem dwie córki.
Żadnego mężczyzny w rodzinie.
Martwiłem się, że zostały same trzy kobiety.
A świat bywa niebezpieczny.
Czyli tak czuje się ojciec dwóch córek.
Teraz, skoro mam już zięcia,
mogę bez przeszkód odejść.
Już idziesz, Hye-su?
Pozwól, że pójdę z tobą.
A tak w ogóle,
dlaczego przyszła panna młoda jest taka smutna?
Rzeczywiście, masz rację.
No właśnie.
No i gdzie się babcia podziała?
Nie wyszła jeszcze?
- Babciu? - Babciu!
Dzisiaj będzie obrzęd. Wyjdź już.
Po co tam siedzisz?
Babciu?
Gwi-sun.
Halo, Jeong Gwi-sun!
Nie ma jej tam, kochana.
Wyszła już wcześniej.
Dokąd? Nic nie mówiła.
Kochanie, chcesz leków przeciwbólowych?
Nie, tylko nie to.
Nie potrzebuję.
Jak się pani czuje? Bardzo boli?
Dostaje mało leków przeciwbólowych.
Tak, pani jest bardzo cierpliwa.
Nie trzeba, doktorze.
Da się znieść.
Inni krzyczeliby z bólu,
prosząc o leki. Zdumiewa mnie pani.
Oczywiście, że tak. To moja córka.
Dobra robota.
Jestem dumna.
Ale niech da pani znać, jeżeli ból będzie zbyt silny.
Dobrze.
Po co tak gada pacjentce?
Naprawdę dobra robota, córeczko.
Moja ty kochana.
Ja to lubię prostotę.
Luksus, ale prosty.
Oto i on.
Ten to wygląda po prostu niechlujnie.
- Jeszcze nie w RPA? - A ty nie na swojej planecie?
Nie pracujesz? Co się tu tak obijasz?
Jakie znowu RPA?
Chce tam lecieć jak najszybciej.
Urlop ojcowski, wylot, a wszystko akurat teraz?
Nie da się, prawda?
Jasne, że nie. Wariactwo.
Dzięki.
To było bardzo zdecydowane i szczere.
Jak zwykle zresztą.
A tata kazał widzieć w ludziach dobro.
Musimy go zrozumieć.
Nie myśli teraz trzeźwo.
Czyli nie udało się zdobyć zegarka z edycji limitowanej?
Ty przecież wszystko zdobywasz.
Próbowałem sprowadzić z zagranicy.
Ale już go widziałem.
Wiem, że taki zegarek jest, muszę go mieć.
To spytaj właściciela.
U kogo go widziałeś?
U Kang Bina.
- U mnie? - Naprawdę? Kang Bin?
Ten bejsbolista?
No.
NEUROPSYCHIATRA
Depresja maniakalna i zwykła na niskim poziomie.
Ale gdzie pan kupił ten zegarek?
Słucham?
Ach, tamten zegarek.
Facet ma gust.
Jesteś gościem z klasą.
Ten Kang Bin nie wyglądał na kogoś, kto by mógł się zabić.
Dlaczego to zrobił?
To pozostaje nieodgadnione.
Lepiej wrócę do pracy.
Proszę, kawa.
Co za typek.
Pracuje pani w przedszkolu,
więc CV mi niepotrzebne.
Zacznie pani od przyszłego tygodnia.
IMIĘ
POMOC W ODBIERANIU
- Wychodzisz? - Tak, cześć.
Pa, Seo-woo.
Cześć.
No...
Tak? O co chodzi?
Mówiłaś ostatnio o tej psychoterapii dla Seo-woo.
Czy...
chcesz tam iść ze mną?
Miałam się tym nie przejmować.
Co? No tak...
Tak mówiłem.
Nieważne. Nie martw się. Do zobaczenia.
O co mu chodziło?
Tak jest, udało mi się.
Jak już tam będę, to wykopię tego ducha.
O czym pani mamrocze pod nosem?
Kroi pani szybciej,
bo same będziemy duchami, zanim skończymy.
Ruchy!
Okej, rozumiem.
Dobry Boże.
Ale mnie oczy pieką.
Nic pani nie zrozumiała?
Ach.
To się nie tak robi.
Tak trzeba kroić.
Bo zaraz tu nie wytrzymam.
I proszę.
- Dzisiaj są mandarynki. - Dobrze.
Pani Kim,
gratuluję ślubu.
Dziękuję.
No i owoce gotowe.
- Tak jest. - Pysznie wyglądają.
- Wychodź. - Spróbujmy.
Już nie żyjesz!
Nie ma już żadnego ducha, to wreszcie się bawi z dziećmi.
Poczekaj chwilę. Patrz.
Patrz na to.
Zobacz, jaki kolor.
A to co?
Cholera.
Dziwne. Co się dzieje?
Co jest...
Do licha.
Ej! Ani mi się waż uciekać!
Co?
O co...
My się znamy.
Jak to możliwe...
Nie miałem pojęcia.
Wchodziłem sobie i wychodziłem.
Przepraszam za to.
Nie ma sprawy. Nie wiedziałeś.
Też o tym nie wiedziałam,
dopóki się nie wydarzyło.
Przestanę już przychodzić do przedszkola.
W porządku.
Ale nie wiedziałam, że pani Kim to twoja córka.
Dobrze opiekuje się moją córeczką.
Naprawdę?
Kto by pomyślał, że więzi między duchami mogą przechodzić na żywych.
Prawda?
Żywi i duchy powinni dobrze postępować.
Świat jest taki mały.
Ach, no i gratulacje.
Pani Kim bierze ślub.
Tak.
Teraz możesz już odejść w spokoju.
Chyba tak.
Dziękuję.
Jeszcze coś.
Chodzi o Hye-su.
Czy spotkało ją w przedszkolu coś złego?
Nie, a dlaczego?
Lada moment bierze ślub,
powinna się cieszyć.
Ale wydaje się smutna i dużo płacze.
Myślę sobie, że być może smuci się,
bo nie będę na jej ślubie.
Nic dobrego dla niej nie zrobiłem.
Źle mi z tym.
Może jestem przewrażliwiony.
To wielka szkoda.
Zmarłe dziecko za bardzo martwi się o swoją matkę, by odejść.
- Co takiego? - Codziennie płacze
właśnie przez matkę.
Złe duchy panią otaczają.
Obrzęd by je przepędził.
Albo ten talizman.
Jak pani w ogóle śmie mówić coś takiego?
Co takiego? Kto niby płacze?
Ty nędzna kretynko.
Jak możesz tu przychodzić
- i tak kogoś nagabywać? - Ja?
Znasz ty w ogóle tę córkę?
Co to jest?
Zostaw, to mój talizman.
Nie jestem oszustką.
- A ty kto? - Ja?
Tu jest napisane: „www.midongs.co.kr”.
„Midongs”.
To ja, pani Mi-dong.
- Że co? - Po prostu ściągnęłaś mój talizman.
Powinnaś za to zapłacić.
Nie wolno tego pobierać nielegalnie.
I wygląda to kiepsko.
Co ty sobie wyobrażałaś?
Pani Mi-dong, serio?
Oczywiście.
Pani się nie rusza.
Cholera!
- Wredna baba! - Pani mnie zostawi!
Ani mi się waż tu wracać!
Co takie kanalie w ogóle tutaj robią?
Do diaska.
Ona nie płacze.
Po prostu chodzi w różne miejsca.
Chodzi?
Moja córka? Po tym świecie?
Nie, to nie tak. Chodzi o to, że...
Pani jest taka sama. Dorabiacie się na jakichś egzorcyzmach.
Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś podobnego.
Nie, to zupełnie nie tak.
No nie.
Głupi jęzor, po co tyle plecie?
Cholera.
Coś się stało?
Coś w świątyni?
Nie, nic.
Nieprawda.
Coś się musiało stać.
Jacyś zwariowaniu ludzie mnie zdenerwowali.
Przecież nie jestem jakąś ropuchą obrzucaną kamieniami.
Nie, to nic. Zapomnij.
- No dobrze. Na zdrowie. - Na zdrowie
Zdrówko.
- Do dna. - I proszę, jak miło.
Przepraszam.
Chyba lubi pani popić.
Picie to takie moje hobby.
Lubię soju, piwo, whiskey, nawet gaoliang.
Czyli ma pani mocną głowę.
Ale ze mną to się nie dogaduje.
Nieprawda. Chyba dobrze współpracujemy, nie?
No, ja bym nie powiedziała.
Pracujemy w kuchni, ale ona ciągle lata po przedszkolu.
A my nie powinnyśmy jej opuszczać.
Nie można być egoistą, nie wolno żyć samą tylko pracą.
Powinnam pomagać opiekunkom i dyrektorce.
Przedszkole jest jak mój dom.
Sęk w tym, że własną pracę źle pani wykonuje.
Wystarczy, żeby pani robiła to, co do niej należy.
Ale prawdą jest, że pani nam dużo pomaga.
- No tak. - Musi pani kochać dzieci.
Seo-woo tak, ale nie inne.
Ciągle bawi się z jedną tylko Seo-woo.
Po prostu lubię urocze dzieciaki.
A ona jest taka słodka.
Będzie śliczna, gdy podrośnie.
Zostanie aktorką? Wolałabym, żeby nie była celebrytką.
Boże drogi, mówi pani dokładnie tak, jakby była jej matką.
Plecie bzdury.
Seo-woo jest urocza.
To akurat prawda.
Zaraz, pani Kim.
Przecież za chwilę ma pani ślub.
Nic nie szkodzi.
Dzisiaj chcę pić.
Pani Kim.
Ja ją rozumiem. Smutno jej przez ten ślub.
- Pani pije do dna. - My też.
Na zdrowie.
Pani Kim.
Co się dzieje?
Pani Kim, dlaczego pani tak płacze tuż przed swoim ślubem?
Po co mi ślub?
Dlaczego wychodzę za mąż?
Czy to dlatego...
że tęskni pani za tatą?
Pani taty nie będzie na ślubie.
Stąd ten smutek.
Nie.
Nie o to chodzi.
Hye-su...
Córeczko.
Co się dzieje?
O co chodzi?
Nie odprowadzi mnie do ołtarza.
Ale to bez znaczenia.
Przykro mi będzie, ale poradzę sobie z tym.
Nie w tym rzecz.
Po prostu źle się czuję z powodu taty.
Dlaczego czuje się pani źle z jego powodu?
Gdybym tak nie zwlekała ze ślubem...
Gdybym wcześniej wyszła za mąż...
tata mógłby się cieszyć razem ze mną na weselu.
Całe życie poświęcił wychowaniu dwóch córek.
A odszedł przed jakimkolwiek weselem.
„Wspaniale wychowałeś dzieci.
Twoje poświęcenie się opłaciło”.
Nawet czegoś takiego nie usłyszał.
Nie dałyśmy mu szans, by się mógł nami pochwalić.
Jeśli jutro będę szczęśliwa, ludzie zaczną gadać.
„Szkoda mi tego jej ojca.
Nawet nie zdążył być na jej ślubie”.
A wszystko przeze mnie.
Mój biedny tata.
Nic dla taty nie zrobiłam.
Nawet takiej prostej rzeczy.
Pani Kim.
Zaczekaj.
Co ty tu robisz o tak późnej porze?
Ta cała chemioterapia nie pozwala ci spać.
Wiem.
Ale pacjenci muszą się wysypiać.
Boli cię?
Jesteś taka cierpliwa.
Boli.
I to bardzo.
Ale zniosę ten ból.
Dlaczego?
Nie wiem.
Gdy czuję ból...
to myślę o mojej mamie.
Mogą się państwo pożegnać.
Mamo.
To ja, Yeong-ae.
Widzisz mnie?
Mamo.
Mamo, obudź się, proszę.
Mamo, proszę. Obudź się.
Mamo, powiedz mi coś. Choć jedno słowo.
Mamo.
Mamo, proszę, obudź się i powiedz mi coś, cokolwiek.
Mamo.
Boli...
mnie.
Mamo.
Mamo...
Tak mi przykro, mamo.
Mama odeszła w wielkim bólu.
Bolało ją tak bardzo właśnie przeze mnie.
Yeong-ae...
To ja nalegałam.
Chciałam spróbować każdej metody.
Kazałam jej poddać się leczeniu.
I to właśnie przeze mnie...
odeszła w takim wielkim bólu.
Dlatego kiedy tylko czuję ból, to powtarzam sobie...
że dla niej...
musiało być jeszcze gorzej.
Właśnie przez to...
muszę teraz wytrzymać.
Tak też czuję.
Tak wytrzymuję ból.
To nie była twoja wina.
Mój Boże.
Boże, ty głupia dziewczyno.
Taka głupia.
Na tym świecie
nie ma czegoś takiego jak piękne pożegnanie.
Z każdą chwilą boli bardziej.
Udajemy, że to już minęło,
ale w środku nosimy bliznę, która już pozostanie.
Od śmierci jej mamy minęło już sporo czasu.
Im starsza jest, tym bardziej będzie bolało.
Trudniej się pożegnać, gdy człowiek jest starszy i lepiej rozumie świat.
Powiedzmy sobie szczerze.
Ilu tak naprawdę ludzi żegna się
i zostawia testament
przed śmiercią?
Tacy ludzie powinni sobie zdawać sprawę ze swojego szczęścia.
Na pewno pochodzą z dobrych rodzin.
Oczywiście.
Panu Kimowi musi być bardzo smutno.
Tym bardziej, że jego córka
przechodzi to na chwilę przed ślubem.
Ludzie będą ją pocieszać,
ale ja potrafię ją zrozumieć.
Źle jej z tym, że ludzie żałują jej ojca.
No właśnie.
Yu-ri.
Tak?
No cóż...
Mogę prosić o przysługę?
Mamy chwilę przed twoim fryzjerem.
Nie śpiesz się.
Dobra.
INFORMACJA
Co to jest?
Kto to zostawił?
Mój najwspanialszy klejnocie.
Już dobrze.
Nic się nie stało.
No już, już.
Już dobrze.
Ale to moja ulubiona sukienka.
Już dobrze.
Nic się nie stało.
ODMOWA WPISANIA NA LISTĘ STUDENTÓW KIM HYE-SU
Nie dostałam się.
Już dobrze.
Nic się nie stało.
- Nie płacz. - Przepraszam.
Boże drogi.
Już dobrze.
Przepraszam, tato.
Już dobrze.
Nie wiedziałem,
że moje niepowodzenia tak cię skrzywdzą.
Wybacz, że byłem kiepskim ojcem.
Ale, córeczko,
powiem ci jedną rzecz.
Choć byłem biedny i bezsilny całe życie,
to zawsze ciężko pracowałem.
Niech ci nie będzie przykro z mojego powodu.
Pamiętaj, że byłem silną osobą.
Nie myśl także,
że nic dla mnie nie zrobiłaś.
Zawsze będę pamiętał
o tych implantach, które mi załatwiłaś.
KIM PAN-SEOK
Dlaczego za mną przyszliście?
Nie za tobą.
To ślub córki pana Kima.
Nie opuścimy go za nic.
- Właśnie. - Że niby cię śledzimy?
Zaraz nie wytrzymam z wami.
Coś pani mówiła?
Nie, to nic.
Tak mówiłam do siebie.
Aż się przelękłam.
Teraz wchodzi panna młoda.
Powitajmy ją!
Szkoda, że musi iść sama.
Dobrze by było, gdyby żył jej ojciec.
Pewnie.
Pan Kim!
Jaki on przystojny w tym świetle.
Nawet ten jego wyraz twarzy dobrze wygląda.
Nasz przyjaciel dobrze wychował córkę.
Całe życie jako kierowca.
Piękna młoda dama.
Zdecydowanie.
Rozważna też, i ma dobre serce.
Świetna robota, Pan-seok.
Istnieje powód,
dla którego warto żyć uczciwie.
Życie człowieka jest nie tylko jego,
ale także jego rodziców.
ZŁY WZÓR
Dziwne. Byłam pewna, że to ten.
Już jestem.
W samą porę.
Dasz radę odblokować telefon taty?
Ciągle mi mówi, że zły wzór.
Ostatnio zmienił, sama mu pomagałam.
A co?
Zrobiłam jego telefonem zdjęcie wyników Popo od weterynarza.
Ten nowy weterynarz chce zobaczyć.
Trzymaj. Idę pod prysznic.
A co to takiego?
Może byś się czasem zamknęła?
Po co ja to w ogóle mówiłam?
Oczywiście, że się zdenerwowała,
skoro usłyszała o duchu swojej córki.
Wszystkiemu winna ta szamanka oszustka.
Yu-ri będzie wściekła, kiedy się dowie.
Zaraz, gdzie mam telefon?
SAME KŁOPOTY
PANI MI-DONG
- Halo. - Słuchaj no, gdzie jesteś?
Ja? Idę sobie chodnikiem, a co?
Wpadnij do mnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Głodna jestem.
Właśnie idę coś zjeść.
To ty do mnie wpadnij. Pa.
Ej.
Ej, zaczekaj!
No co za człowiek.
Cholera.
WIADOMOŚĆ OD: SAME KŁOPOTY
Czy ona jest w ogóle poważna?
Dobra, co mi tam.
Mniejsza z tym.
ZDOLNOŚCI NADPRZYRODZONE
„Nadprzyrodzone”, a nie „dziwne”?
Zamilcz, głupia.
- Pani jest jej przyjaciółką? - Tak.
Nie no, gdzie tam.
Znajoma szamanka.
My przyjaciółkami?
Jest w wieku mojej mamy.
Jestem co najmniej dziesięć lat młodsza.
Mama wygląda znacznie młodziej.
Za bardzo ci ostatnio pobłażam, co nie?
- Za kogo ty mnie masz? - Widzisz? Zwykła, wredna szamanka.
„Wredna”?
No dobrze...
od jak dawna się znacie?
Nie wierzysz w przesądy.
No wiesz, jak wróciłam do życia,
to pomyślałam sobie, że szamanizm może mieć rację.
Poszłam więc do niej spytać,
dlaczego wróciłam do życia, no i tak to się zaczęło.
- Prawda? - Oczywiście.
No i to nie przesądy, tylko humanizm.
To dlaczego wróciła do życia? I jak?
Cóż, chodzi o to...
Nie.
Było tak, że...
Czasami tak się zdarza.
Nadal przyglądam się sprawie.
Próbuję zrozumieć, dlaczego wróciła do życia.
Podałabyś smażoną wieprzowinę i kiełki fasoli mung?
Och, pewnie.
Ale kiełki się skończyły. Zaraz wracam.
Nie ma kiełków?
Proszę się częstować.
Skoczę do sklepu.
Dzięki wielkie.
Dziękujemy.
Musiała czuć się wyjątkowo źle,
skoro poszła do szamanki.
Co? Mojej mamie?
Zwariowałaś? Po coś jej to powiedziała?
No wiesz...
Przepraszam.
Chciałam przegonić tę szamankę oszustkę.
Tak mi się wymsknęło.
Nie potrafię się ugryźć w język.
Jak tak mogłaś?
Wytłumacz mi to.
Co takiego?
Jesteś wolontariuszem w przedszkolu?
I masz zdjęcia z Seo-woo?
Tak.
Nie kazałam ci trzymać się od niej z daleka?
Dlaczego mnie nie słuchasz?
Co jest złego w byciu wolontariuszem?
Nie mogę jej widywać?
Mało razy mówiłam, że nie możemy się jej pokazywać?
Uważa tę kobietę za swoją matkę. A jak się dowie prawdy?
Zdaję sobie z tego sprawę.
Ale nic nie poradzę.
Myślę o niej zawsze, gdy widzę jakąś zabawkę.
I już się nie zmienię.
Po prostu za nią tęsknię!
Myślisz, że tylko ty?
Ja też za nią tęsknię. Bardzo.
Uważasz, że to dla mnie łatwe?
Tęsknię za córką,
szaleję z tęsknoty za wnuczką.
Tak bardzo za nimi tęsknię.
Moje serce ledwo to znosi!
Może udawać, że daje radę, ale źle to znosi.
Ukrywa swój ból.
- Wiem. - No to dlaczego jej to powiedziałaś?
Przepraszam.
Nie do wiary.
Ale posłuchaj.
Skoro wiesz, jak ona cierpi,
może powinnaś coś zrobić?
O co ci chodzi?
Powinnaś wrócić na swoje miejsce.
Żebyś pozostała żywa.
- Twoja mama nie musi tak cierpieć. - Wystarczy już tego. Temat zamknięty.
Nie zrobię tak.
Odejdę, gdy tylko Seo-woo się polepszy.
Wciąż się modlę, bezskutecznie próbując znaleźć odpowiedź,
ale myślę sobie tak,
że powód powrotu do życia może nie mieć znaczenia.
Zajmij to swoje miejsce w ciągu 49 dni i już.
Pozostaniesz żywa.
Nie patrz na tych na górze.
Wykorzystaj szansę, odzyskaj swoje życie.
Dość już, mówiłam.
Nie chcę.
Co to miało być?
Hyeon-jeong.
O czym ona mówiła?
Że masz w 49 dni odzyskać swoje miejsce?
Bo inaczej...
znowu...
umrzesz?
Halo.
Gang-hwa, gdzie jesteś?
Hyeon-jeong? W domu.
Hyeon-jeong, proszę, błagam cię, nie rób tego.
To właśnie to?
To, co ukrywałaś?
Za 49 dni znowu umrzesz?
Po co miałabyś znowu umierać? Co?
Możesz żyć.
Wróć tam, gdzie twoje miejsce.
No to po co?
Tutaj...
nie ma już dla mnie miejsca.
Jest.
Możesz je odzyskać.
Martwisz się o Min-jeong?
Przecież musisz żyć.
Nie chcesz wreszcie usłyszeć,
jak Seo-woo nazywa cię mamą?
Bo jesteś jej mamą.
To nie jest ważne.
Że jestem jej mamą.
To co jest ważne?
Hyeon-jeong...
Seo-woo ma przeze mnie kłopot.
Jest chora przeze mnie.
Chcę tylko, żeby wyzdrowiała.
A ty?
Co będzie z tobą?
To nie fair, prawda?
Umarłaś tak młodo.
Nie mogłaś jej nawet potrzymać.
Bo dla mnie to nie fair!
Nie, ja ci nigdy nie pozwolę tak odejść.
Gang-hwa ją kocha!
Oh Min-jeong.
Gang-hwa ją kocha.
Prawda?
Sama wiesz.
Co mogłoby być ważniejsze?
Hyeon-jeong.
Chcę tylko...
żeby Gang-hwa nie płakał.
Tylko tyle.
Gang-hwa, pojedź z nami.
Lepiej nie prowadź.
- Odbiorę twoje auto... - Nie martw się.
Dam sobie radę.
Wsiadaj i już.
Dobrze. Jedź ostrożnie.
Wpadniemy do ciebie później.
Jestem szczęśliwy
Jestem naprawdę szczęśliwy
To ten dzień, na który czekałem
Ten radosny dzień
Wyprostuj się śmiało
Pokaż się innym
Ubierz się wygodnie
Umów z przyjaciółmi
Z radością w sercu
Pobiegaj po okolicy
I śpiewaj
Zaśpiewajmy razem
Jestem szczęśliwy
Jestem naprawdę szczęśliwy
Yu-ri.
Już dobrze.
Ja cię rozumiem, Yu-ri.
Hyeon-jeong...
Panie Cha.
Może już pan wróci, wyśpi się?
Nie trzeba.
Ty idź odpocząć.
Wracajcie do domu wypocząć.
Ja nie muszę.
Zaraz wrócę.
Oddajcie mi moje dziecko!
Moje dziecko!
Oddajcie mi ją!
Moje dziecko!
Oddajcie mi ją!
Nie ma żadnego dobrego sposobu,
by poradzić sobie z pożegnaniem.
Co teraz będzie? Mama ma słabe serce.
- Yu-ri? - Gdzie Yu-ri?
Czy to sen?
Nie ma jej?
Znasz tę naszą pomoc w odbieraniu?
Upewnię się, byś już ich nie widziała.
- Ty draniu. - Ja?
Córeczka wygląda zupełnie jak mama.
To oni byli rodziną Yu-ri.
Ta rodzina należy do Yu-ri.
Powinien pan ją zostawić w przeszłości.
Mamo.