NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK 2013
- Chcę do Hongkongu! - Daj spokój.
Myślisz tylko o zakupach, co?
Może Islandia?
Zorze polarne wyglądają wspaniale.
- Serio? - Tak.
- Zorze... - Islandia albo Himalaje.
Himalaje? No co ty.
Ubrania bym sobie zniszczył.
Staniesz twarzą w twarz z naturą.
Od razu zrozumiesz, że jesteś zwykłym pyłem.
Podróż pomoże nam poznać samych siebie.
- Obróć się. - Już.
Sam sobie kremu nie nałożysz?
Bez żony miałby suchą skórę na twarzy.
No dobra.
Wybierajmy: Islandia, Himalaje, Mongolia.
- Dobra. - Już.
Ja tam nie pojadę. Wybierzesz się na siedemdziesiątkę.
Po co w ogóle wybieramy cel podróży na sześćdziesiątkę?
Może wtedy każdy będzie sam?
Będziemy razem, o ile tego nie zepsujesz.
- Właśnie. - Ja głosuję na Islandię.
- Dobra, zróbmy tak. - Geun-sang, co tak siedzisz?
- Miałeś przygotować jedzenie. - Oto i ono.
Naprawdę? To tyle?
Przesuń się, blokujesz mi ogień.
Hyeon-jeong, suń się.
Ty też blokujesz ogień. Weź się suń.
Zdjęcie musi dobrze wyjść.
Może upieczemy tego palanta?
- A co jest? - Nie wziął ryżu ani ramyeonu.
- Jak to? - Naprawdę?
Makaron zjesz sobie w domu.
Kemping ma wykwintny klimat.
Mięsa też nie ma?
- Jestem głodna! - Nie ma.
- Serio? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- Zwariowałeś? Jak mogłeś? - Auć, weź, to boli!
Jak mogłeś?
Co teraz z tobą zrobimy?
- Kretyn. - Tyle nam zajęło, żeby się tu dostać.
A nawet nie mamy co jeść!
Boże drogi.
Chcesz, żebym tu umarła?
- Nawet ramyeonu? - Jak to?
- Jak tak mogłeś? - Przepraszam.
Spośród niezliczonych ludzi na świecie,
z niektórymi budujemy relacje i naszą przyszłość.
Ja także rozkwitałam niczym kwiat
wśród osób, które mnie otaczały.
Przynieś tacie trochę wody.
- Idź po wodę. - Dobra, już.
NIC NIE WIDZĘ, NIE MOGĘ TAM IŚĆ
Trzymaj.
- Jasne. - Młodszy wygląd...
Zupełnie inaczej...
Hej, Yu-ri!
- Cześć! - Hej!
- Yu-ri! - Szmat czasu! Co słychać?
Dawno się nie widziałyśmy.
- Dlaczego się spóźniłaś? - Wybaczcie.
Chciałam przyjść z Gang-hwa,
ale on nie może się urwać z pracy.
Czekałam na niego.
Możemy jeść. Jak przyjdzie, to za nas zapłaci.
- Poważnie? - No proszę!
- Zdrówko! - Zdrówko!
No to opowiadaj.
Bo właśnie rozmawiałyśmy...
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Wydawało mi się, że mój kwiat zakwitł duży i silny,
ale zniknął
zbyt wcześnie.
ODCINEK 7 GDZIE KWIATY KWITNĄ I WIĘDNĄ
Naprawdę mogę?
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Nie zbliżasz się do Gang-hwa ze względu na Min-jeong.
Nic nie możesz zrobić, bo ma już Min-jeong.
Hyeong-jeong.
No?
To już nie jest moje miejsce.
Tylko jej.
To miejsce Min-jeong.
Min-jeong...
chce się rozwieść.
Chce odejść od Gang-hwa.
Co ty gadasz?
Ona taka nie jest. Nie ma mowy.
Też na początku nie wierzyłam.
Ale...
to chyba prawda.
Yu-ri, nie myśl o innych.
Pomyśl o sobie.
Z jakiego powodu?
Gang-hwa nie może się rozwieść.
Tak nie powinno być.
Dlaczego?
- Dlaczego nie? - No...
bo wiesz...
tak nie może być.
Yu-ri.
Spójrz na mnie.
Yu-ri, spójrz na mnie.
Co ty ukrywasz?
To dziwne. Czuję, że ona coś ukrywa.
Znała limit jej picia.
Skąd tyle wie o Min-jeong?
Jakby już ją znała.
Czujesz niepokój?
Gdyby nie doktor Jang, już byś wyleciał.
Wygrałeś grube miliony czy co?
Skąd ta lekkomyślność?
Nie jesteś psychiatrą, dermatologiem
czy chirurgiem plastycznym.
Jesteś tylko torakochirurgiem.
Jak chcesz wyżyć poza szpitalem? Boże.
Doprowadzasz mnie do szału.
Geun-sang.
No co? Mów o wszystkim.
Męczysz mnie.
Idź już do domu.
Jesteś taki głośny.
Nic, tylko ciągle gadasz.
Dobra, przestań już pić.
Piciem załatwisz sprawę?
Spytaj tę drugą osobę, co siedzi po twojej prawej.
Boże święty!
Jak długo ty tutaj siedzisz?
- A co z restauracją? - Dzisiaj zamknięta.
Dlaczego? Nigdy tak nie robiłaś.
Ej, Cho Gang-hwa.
Tak? Co jest? Powiedz.
Ty mały...
Wyjmij je.
Wiesz, co Min-jeong...
Nieważne.
Lepiej nie będę nic mówić.
- Ty mały... - On ma już dość kłopotów.
Nie dokładaj mu więcej.
Dobra, już nic.
Weź ją do domu.
Bo sobie twarz odmrozi.
A może ty byś ją wziął, co?
Dobra, już.
Rany.
Oni są tacy męczący.
Miałeś się nie nadwyrężać.
Ani nie powstrzymywać.
Bo ty nie jesteś taki.
No to powiedz...
jaki jestem?
Idź do domu.
Bo tu zamarzniesz.
Co za gnojek.
Ten mały...
Co to było? „Nie nadwyrężać się”?
Bliska mu osoba jest samotna,
bo on się nadwyręża.
Min-jeong samotna? A dobrze ją traktuje.
Kogo bardziej lubisz? Yu-ri czy Min-jeong?
To jak „mamusia czy tatuś?”.
Ja wybieram Yu-ri. Zdecydowanie ją.
SZUKAM POMOCY W ODBIERANIU MAMA SEO-WOO
Praca w kuchni nie jest łatwa,
a pani chce też pomóc w odbieraniu?
Tak.
Kuchnia kończy pracę wcześniej,
więc mogę zaczekać na Seo-woo.
Może i się nie znam, ale jestem pewna, że lepiej będzie,
jeżeli to ja zacznę ją odbierać.
Skąd mam mieć pewność?
Tak naprawdę się nie znamy.
To prawda.
Nie znamy się.
Czy zrobiła pani coś złego, o czym nie wiem?
Słucham?
Wczoraj w restauracji, teraz znowu...
Unika pani mojego wzroku.
Jakby pani się czuła winna.
Och, naprawdę unikam?
Czy ja wiem...
Przepraszam.
To znaczy...
Za pani czoło.
Zderzyłam się z panią.
Pamiętam, co zrobiłam.
Nie ma o czym mówić.
Wyglądało to dość groźnie, ale mam twarde czoło,
nic mnie nie bolało.
Pani wygląda za to gorzej. I to w dwóch miejscach.
Musiało boleć.
Seo-woo.
Lubisz panią z kuchni?
Tak. Lubię ładną panią.
Do mnie nigdy się tak nie uśmiechasz.
Trochę mi przykro.
Ale ciebie lubię bardziej.
Znowu suszyłeś włosy w łazience.
Tak, inaczej podłoga byłaby ich pełna.
Mówiłem, że nie musisz przygotowywać mi soku warzywnego.
Seo-woo, wstałaś już? Umyjemy się?
Nie ma sprawy, ja to zrobię.
Dobra, idziemy się myć.
Gang-hwa.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Coś się stało?
Mówiono mi, że Seo-woo jest trochę inna od reszty dzieci,
że powinnam ją zbadać.
OPINIA PSYCHOLOGICZNA
ZDOLNOŚCI SZKOLNE NIEDOROZWINIĘTE
Wygląda na to, że ma pewne problemy.
To nic, Min-jeong, takie placówki zawsze wyolbrzymiają.
Nie ma co się martwić.
Dzieci rozwijają się w różnym tempie.
Nie przejmuj się.
No dobrze.
Niedługo znowu będę bardziej zajęta,
chyba zatrudnię pomoc w odbieraniu.
Pewnie. Będzie ci wygodniej.
Ta nowa pomoc kuchenna w przedszkolu Seo-woo...
Co o niej myślisz?
- O kim? - Ta młoda kobieta, pomoc kuchenna.
Zgodziła się.
Naprawdę?
Powiedziałaś jej, że ją zatrudnisz?
Że przemyślę sprawę.
Jak uważasz?
No...
A ty co myślisz?
Zastanowię się.
No dobrze.
Jak uważasz.
Te przeklęte duchy nawet spać mi nie dają.
Zostało ci mało czasu, nie trać go na sen.
Czekalibyśmy znacznie dłużej, gdybyśmy chcieli się zastanowić.
Lepiej poprosić o przysługę i już.
Co się tak ukrywacie?
- No... - Tak, już idziemy.
Czy ty wiesz,
że od twojej wizyty wszyscy są cicho?
Jak mogę wybrać jedną tylko przysługę?
Duchy mają problem, żeby się zdecydować.
A ty mówisz, że tylko jedna przysługa.
To dla nich tortury.
Idzie tu.
Nie jest bezrobotny?
Nasz syn to pilot!
Spójrz na niego, czy nie wygląda wspaniale w tym stroju?
Chodźmy.
Witamy.
Mieszka ze świnią?
Nie! Nie ma mowy!
- Zaczekaj! - Sama obiecałaś.
Nie macie sumienia?
Mam posprzątać cały ten chlew?
Miała być przysługa, nie ciężka praca.
Zwariowaliście.
To była już gruba przesada!
- A ty co? - Jak możesz
nazywać czyjegoś syna świnią?
No i po co płaczesz?
- Jak mogła go tak nazwać? - Mój synek...
Wyzywa go od świń? Tak nie może być!
Kiedy ja go tak nazwałam? Tak w przenośni mówiłam tylko.
- Jak mogłaś... - Jak mogłaś?
Jak mogłaś powiedzieć coś takiego?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć, Seo-woo. Już zabieram.
Dobrze, zdejmiemy buciki.
Seo-woo, przywitasz się z panią z kuchni?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Och, dzień dobry i tobie.
Czy ta młoda kobieta z kuchni dzisiaj nie przyszła?
Wzięła pół dnia wolnego.
Może coś przekazać?
Nie, pójdę już. Do zobaczenia później, Seo-woo.
Do widzenia.
Tato.
KIM PAN-SEOK
Przyszłyśmy z mamą.
Dobrze ci tam?
Druga córka pracuje, przyjdzie później.
Po co znowu tu jesteście? Macie pewnie tyle na głowie.
I po co było tyle przynosić? Takie to ciężkie.
Mój Boże.
Taki jesteś zadowolony?
Biedni pokazują swoją biedę przy każdej okazji.
Dzień dobry.
Naprawdę to przyniosły?
Takie suche, tanie owoce?
Mój pies by tego nie tknął.
Owszem, ale przecież liczy się gest.
Rany.
Spójrz.
Psujesz mi otoczenie tym zdjęciem obok mojego.
Pozbądź się tych skrawków papieru.
Te banknoty po 10 tysięcy.
Co za bezguście.
Czy oni chcą, żebyś po śmierci jadł same pieniądze,
bo za życia nie mogłeś?
Niezłą masz rodzinkę.
Za życia byłem biedny, więc pewnie chcą,
żebym teraz się nacieszył.
Zabiłeś niewinnego człowieka.
Liczysz na miejsce w niebie?
Nie, oczywiście, że nie. Przepraszam.
No nie. Ten starzec znowu zaczyna.
Są spleceni losem, bo umarli razem.
Bardziej spleceni niż małżonkowie.
A on nic, tylko go gnębi.
Obaj już nie żyją, a ten dalej uważa go za swojego kierowcę.
No ale umarł, kiedy tamten prowadził.
W DOWÓD UZNANIA
Rozumiem, co czuje.
BAEK SAM-DONG
- Zapraszam ponownie. - Oczywiście.
- Uwaga na wodę. - Oczywiście.
Cholera, ty młody duchu. Naprawdę niczego nie widzisz?
Nic a nic.
Mam mieć jakąś wizję przyszłości czy co?
Jak na nich spojrzysz, musisz widzieć taką jakby aurę.
Fioletowa oznacza depresję lub biedę.
Czerwona oznacza, że mąż zdradza żonę.
Od razu widać różnicę.
Cholerny młody duch zepsuł mi pracę.
Spójrz na to. Dostałam tylko tyle.
W cholerę z tym.
Nie dotykaj tego!
Nie zarobiłeś nawet i na to!
Wypluj!
Przepraszam?
Witam pana.
- Postaraj się, no. - Niczego nie widzę.
Pan doktor?
Następnym razem niech pan też przyjdzie z tym zegarkiem.
Tak!
Ma pani rację!
Tak, noszę fartuch!
Wysłali mnie na leczenie depresji,
on był moim lekarzem.
Nosi pan biały fartuch, a specjalizuje się w umyśle.
Psychiatria... na przykład depresja?
Tak, ma pani rację.
Ma pani rację.
Jest pani naprawdę dobra.
Proszę pani.
Mój przyjaciel...
Najpierw opłata.
Oznaka szacunku dla obecnego tu ducha.
A kto?
- Kto tu jest? - Doktorze, to ja.
Tylko ja go widzę.
Lepiej, żeby on pana nie nawiedzał.
„Nawiedzał”?
Tak jest, właśnie tak, dalej.
Dobrze, co chce pan wiedzieć?
Moja zmarła przyjaciółka wróciła do życia.
- Co? - Po pięciu latach.
Jej prochy są w tutejszym kolumbarium, ale ona wróciła.
Czy to możliwe?
Cha Yu-ri. O niej mówi.
Tak się może zdarzyć.
Czasami.
Czyli to jest czasami możliwe?
Taki powrót do życia czasami się zdarza?
Oczywiście. Każdy ma przyjaciela, który odżył.
- Pan mówił o swoim. - Co?
- No tak. - Też mam takiego.
- Każdy zna taką osobę. - No tak.
Ale wie pani co?
Pan unika innych szamanów.
Niech pan z nimi o tym nie rozmawia.
Dobrze.
Bo to żałosne.
Nie. Stop. Nie bądź żałosny.
Same kłopoty z tą Yu-ri. Do grobu mnie wpędzi.
To naprawdę lekarz? A głupi jak but.
Jak było...
Jak mu było na imię? Bong? Bin? Gdzie on jest?
Co to ma być?
Żadna sprzątaczka tu tygodnia nie wytrzymała.
- Brak im cierpliwości. - Tygodnia?
Ja bym zrezygnowała po jednym dniu.
Wygląda, jakby całe wieki tu leżało, a nie jest zepsute.
- Nie ma tu też robaków. - Jasne, że nie.
- Nie znasz nas? - No właśnie.
Jesteście niereformowalni.
Posprząta, jak będą tu robaki.
Synek ma atopowe zapalenie skóry, owady by mu ją zrujnowały.
Ale i tak cieszę się, że choć tak mogę mu pomóc.
Nie trzeba mi 49 dni jak tobie.
Wystarczy mi jeden.
Chcę być żywa przez jeden dzień.
Kiedy synek dorastał, nic nie mogłam dla niego zrobić.
Chciałabym przygotować mu posiłek.
Mój syn, Pil-seung,
od lat nie jadł domowego obiadu.
Ostatni raz to było ponad 20 lat temu.
Dla innych taki obiad to normalka.
Tylko mój syn go nie doświadczył.
ROK 1999
Nauczyciel nie mógł się ciebie nachwalić.
Dobra robota, córeczko, jestem dumny.
- Och, tato. - Co?
Wiedziałeś, że mama była najładniejsza w szkole?
To chyba sprawa oczywista.
A wiesz, co zrobiła? Przed zebraniem rodziców
przymierzyła wszystkie swoje stroje.
Ciągle zmieniała zdanie, w co się ubrać.
Pil-seung już kończy, pośpieszmy się.
Ach, rety.
Mama dzisiaj wygląda cacy.
Tam jest Pil-seung.
Kazałem mu tam czekać.
Patrzcie, on się nawet nie rusza.
Dobry chłopiec.
Jedziemy.
Mamo.
Idź.
Mój mały.
Idź.
Co tak na mnie patrzysz?
Nie chcę litości. Z tobą było tak samo.
No tak, każdy duch ma swoją smutną historię.
Ale wiesz co?
Ty możesz dotknąć córeczkę.
Zazdroszczę ci tego.
Tylko tej jednej rzeczy ci zazdroszczę.
Gdybym wybierała,
czy wrócić do życia na 49 dni, żeby potem odejść, czy może oglądać synka
przez resztę jego życia, wybrałabym to drugie.
Zobaczę, jak synek się żeni, jak zostaje ojcem.
Całe jego życie obejrzę.
Dość tego gadania. Posprzątasz mu czy nie?
Doktorze Cho.
- Tak? - Bo się doktor udławi.
Coś się stało?
Dzisiaj znowu nie jest normalny.
Dobra, słuchajcie.
Wy wszyscy.
Czy ktoś...
słyszał o jakimś przypadku powrotu do życia?
- Co? - Co?
Jak Jezus?
Co ty wyprawiasz, palancie?
Podobno czasami się tak zdarza.
No wiecie, czasami.
Kto tak mówi?
Przestań już, kretynie.
Szamanka.
Bardzo uduchowiona.
Poszedłem do innego szamana, bo energia u dotychczasowego osłabła.
Ta nowa szamanka...
Prawie przez nią narobiłem w gacie.
Wie wszystko. Chcecie namiary?
- Mój tata to pastor. - Ach.
A wy?
- Ja już pójdę. - Ja też.
Do zobaczenia.
No to proszę.
Boże, jak oni się w ogóle nie znają.
Taka uduchowiona. Może ty pójdziesz?
Yu-ri chce odbierać Seo-woo.
Dobrze.
Ale że co?
Że co? Naprawdę...
Chce ją odbierać?
Czyli przyprowadza z przedszkola Seo-woo
i czeka na ciebie lub Min-jeong u was w domu.
Czyli co, ona chce tam u was być?
Tak.
Yu-ri...
Co ona...
Powinna ci pozwolić powiedzieć prawdę Min-jeong.
Bo tak to tylko sprawia innym kłopoty.
Może wszystko, tylko nie to.
Masz rację.
Na pewno tęskni za Seo-woo i chce ją widywać.
No to niech ogląda ją w przedszkolu.
I po co jej to?
Miejscowy duch?
Jest w ich mieszkaniu?
Tak.
Jak byłam duchem, parę razy go wykopałam.
Chyba dalej tam jest.
Odbierać ją z przedszkola? Odstraszać duchy?
Z przedszkola duchów się już pozbyłam.
Ale do mieszkania nie wejdę w żaden inny sposób.
Masz rację. W końcu większość czasu Seo-woo spędza u siebie w domu.
Wysiłki pójdą na marne, jeśli nie pozbędziesz się i jego.
Wiecie co? Chwila. Tak tego słucham i muszę powiedzieć,
że ja, jako mężczyzna, pomyślałem o jego obecnej sytuacji.
Boże, to się nie mieści w głowie, co ty wyprawiasz z mężem.
Posłuchaj mnie. On ma nową żonę.
A tu nagle wraca była żona i wpycha mu się do domu.
Na jego miejscu bym nie wytrzymał.
Przecież wiem. Długo o tym myślałam.
Co zrobić? Tylko ja mogę ochronić Seo-woo.
Przestań już.
Nie ma czasu na martwienie się o innych.
- Bo córka zostanie szamanką. - Właśnie.
Pełna zgoda. Tak jest.
Co?
Halo?
Dzisiaj mam wolne, niepotrzebnie jechałem do pracy.
Tak.
Chwila. Oddzwonię.
Co tu się stało?
Dlaczego tak czysto?
Te przeklęte duchy.
Koniec z przysługami.
Wujku, przyszliśmy. Mama też jest z nami.
Dobrze ci tam?
Tak.
Boże, ty też przyszłaś, siostrzyczko.
Masz kłopoty ze zdrowiem. Po co się fatygowałaś?
Boże mój.
Och.
Patrzcie no na chłopaka.
Nie powinno się tu skakać. Chodź.
Nic nie szkodzi.
No proszę, Jin-gyeong, ale wyrosłeś.
Dość tego.
To twoje kolumbarium?
Przepraszam najmocniej. Przyszła moja starsza siostra.
Twoja rodzina ciągle tu przychodzi.
Wykupiłeś najtańsze miejsce, a masz najwięcej gości.
Powinno się uzależnić liczbę gości od wykupionego miejsca.
Mam rację? No powiedzcie.
Wyrzuciłeś z siebie cały stek bzdur.
Co?
Co ten babsztyl powiedział?
Kogo nazywasz „babsztylem”?
Nazwałeś mnie „babsztylem”, ty stara zrzędo?
Tacy przegrani ludzie zawsze łatwo się denerwują.
Babsztyl. Jak mam cię inaczej nazywać?
Co żeś powiedział, ty...
Dość!
Jak śmiesz tak mówić do mojej przyjaciółki?
Po co się wtrącasz, jędzo?
„Jędzo”?
Posłuchaj mnie.
Jesteś takim chłystkiem, że nie ma sensu cię strofować.
Ale czegoś ty się najadł, że tak ci ego podbiło?
Może mam ci oko wyłupić i skarcić paluszkiem?
A może wyjąć wnętrzności i po nich poskakać?
Ciągle masz mleko pod nosem, jak typowe, płaczliwe dziecko.
Słuchaj mnie ty.
Jeśli policzyć ilość wizyt w łazience, to cię przerosłam.
Śmierdzący gnojku.
Zaraz! Czy ty wiesz, do kogo mówisz? Masz w ogóle pojęcie?
Jesteś duchem.
Nadal masz się za prezesa dużej firmy, mimo że umarłeś?
Możesz wydać choć grosz ze swojej fortuny?
Wszyscy tu jesteśmy równi.
Że co? To ja pomogłem odbudować gospodarkę Korei.
Zachwyciłem cały świat.
A ten tu obok jedyne co zrobił, to przekazał swoje długi dzieciom.
I że niby jesteśmy równi?
Ależ nie. Moje życie było niczym w porównaniu do pańskiego.
Proszę się uspokoić.
Jak śmiesz oceniać czyjeś życie?
Kawa na ławę.
Kto powie, że król Sejong Wielki żył lepiej od naszego pana Kima?
Kto powie, że nasz pan Kim zostawił za sobą mniej od Mansoura?
Sami musimy ocenić własne życie.
Inni się nie liczą.
Po co nam uznanie świata czy innych ludzi?
Panie Kim, wyprostowana postawa.
Wiesz, ile pieniędzy po sobie zostawiłem?
Jaki to kapitał?
Bilion wonów.
Właśnie tak. Mam kilka bilionów.
Ach, czyżby, panie prezesie? Nie miałam pojęcia.
Może więc wróci prezes na swój ołtarz?
Może wskoczy tam pan prezes?
I po co ci cała ta kasa?
Zaraz. A wy dokąd? Jeszcze nie skończyłem.
Wracać mi tu, natychmiast!
- Spokojnie. - Wracać!
- Spokojnie, panie prezesie. - Wracać!
- Już. - Wracać mi tu.
ZALEGŁOŚCI Z OPŁATĄ BRAK KONTAKTU Z RODZINĄ
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Dodzwoniła się pani do niej?
Nie odbiera.
Dopiero zaczęła pracę.
A teraz nagle jej nie ma.
Oj, Boże drogi.
WIELKA CIOTKA
Dobre, prawda?
Boże, jakie to smaczne.
Tak ci smakuje...
zaraz pęknie mi serce.
A co z tobą nie tak?
Może i jest już niezależnym dorosłym, ale pewnie ma do nas żal.
Zostawiliśmy go w tym wielkim świecie samego.
Mój biedny synek.
Co za dupek. Na pewno nas widzi, na sto procent.
Ty, mała, nie nazywaj tak brata!
Ale się najadłem. Pyszne było.
Aż muszę odetchnąć.
Synu, posprzątaj, jak skończyłeś.
Najpierw posprzątaj.
- Dokąd on idzie? - Ej.
- Dokąd to? - Nie, tam nie.
- Nie wchodź tam. - Tam nie wolno.
Gdzie ty idziesz? I to nagi?
Co jest? Dlaczego się rozebrał?
Czas na prysznic.
Idzie pod prysznic. To twoja szansa.
Rozumiem cię, synu, przystojny jesteś po mnie.
Ale może już prysznic?
- Utrudniasz jej sprawę. - Już tam idzie.
No i proszę.
Yu-ri, wychodź. Teraz.
Już! Wychodź!
Szybko. Masz chwilę.
Wracaj tam!
- Wracaj do środka, szybko! - Ale co?
- Do środka, już. - No nie.
Co się dzieje?
No i co znowu?
Zaraz nawet ducha na śmierć wystraszysz!
Co tu robi brudne?
Sam ją tam położyłeś, a co?
Fuj, ale to obrzydliwe.
Okej, czyste.
Co jest? Wskakuj pod prysznic.
Mamo! Tato!
- Co jest? - Co się stało?
Patrzcie, tutaj.
Synu, tak nie można, dobra? Odłóż miecz. Nie idź tam.
Nie jest dobrze.
To może być niebezpieczne. Odłóż broń.
Co ty wyprawiasz?
Ale co? Co się w ogóle dzieje?
- Nie, nie. - Przestań, nie rób tego.
Trzymaj za drzwi!
- Cholera jasna! - Złap je!
- Ściśnij mocno! - Już!
Co tu się dzieje?
To nic, Min-jeong. Nie ma co się martwić.
To nic. Nie przejmuj się.
Dlaczego wszystko przeze mnie?
No to sam spróbuj zająć się domem i dzieckiem.
Kończę rozmowę.
Mój mąż mówi tak samo.
Niech spróbują zająć się dziećmi.
Jest rozczarowany, rozumiem, ale czy nie stać go na więcej?
Język im wypadnie, jak się zgodzą?
No właśnie!
Jestem strasznie wkurzona.
Prawda?
Słucham?
Tak.
Urlop ojcowski?
No, w sumie tak.
Żona ma dużo na głowie, chcę jej pomóc.
Lepiej mieć w domu tatę niż opiekunkę, prawda?
Inni nie brali wolnego na czas obrad komisji.
Bo to by oznaczało rezygnację.
Rezygnację? No tak. Nie ma innej drogi?
- Nie. - Nie.
Co jest?
Sam chcesz odbierać Seo-woo?
Jaki ty jesteś prosty.
Idźcie do domu.
To trzeba było wyjść po posprzątaniu i ugotowaniu.
Po co pani tam weszła?
Nie mów do mnie na pani.
Dobrze, nie będę.
Jaki ten świat mały.
Dlaczego sprzątasz akurat mój dom?
No i ciągle krwawisz z nosa.
Wszystko przez ciebie!
Ugotowałam ci obiad, a ty odwdzięczasz się biciem.
Od początku powinna była powiedzieć, że jest taką gospodynią domową.
Po co było ją ukrywać?
Kto wiedział, że on uwierzy?
- Nie my. - Nie my.
W sumie nie.
Wybacz, Yu-ri, pewnie cię boli.
Przepraszamy.
Co jest? Na co patrzysz? Znowu coś widzisz?
Praca skończona, to wychodzę.
- Ej. - Ale dokąd to?
Sprzątaj po sobie! Jesteś obrzydliwy.
- Ale... - Co znowu?
No, wiesz...
Wrócisz tu jeszcze?
Powiem facetowi, żeby ci dobrze zapłacił.
Chyba ci smakowało.
To nie ja gotowałam.
Dodaj miodu.
- Miód? - Tak.
Jeszcze trochę.
Pil-seung uwielbiał moją sałatkę z miodem.
Więcej, jeszcze więcej!
Trochę delikatniej, on nie lubi cebuli.
Ostrożnie. Mieszaj dokładnie.
Musisz z tym uważać.
Teraz! Obracaj, już!
Szybko!
Synku.
A co, kupiłaś?
Kto sprzedaje placki ryżowe?
Wszędzie ich szukałem.
Dobra, to by było wszystko.
Cieszę się, że smakowało.
Zaczekaj, chwila.
Aż takie dobre to nie było.
Boże, i znowu.
Zostawcie mnie.
Albo powiem waszemu synowi,
że ugotowała mu własna matka.
Ej, co ty!
- Nigdy! Przeraziłby się. - No właśnie.
- Już idziemy. - Zwariowała.
- Idziemy. - No.
- Nie ma nas. - Pa.
- Szybko - Już.
Ależ oni mnie denerwują.
Niemożliwe.
Oszaleliście na punkcie syna. Dlaczego czekacie w domu?
Ja to bym szła za nim do pracy.
On jest pilotem. Lata samolotami.
- No i co? - A jak tam z nim pójdziemy
i naprawdę nas zabiorą z ziemi?
Taka zasada, że poza stratosferę się nie zapuszczamy.
Mógł być kimkolwiek, a został pilotem.
Duchy się tego boją, nie?
No pewnie. Miał dobre oceny, mógł zostać lekarzem,
- sędzią, prawnikiem. - No.
Praca na ziemi.
O tym właśnie mówię.
- Co za tchórze. - Tak jest.
SKORO MOJEJ RODZINY JUŻ TU NIE MA,
TO JA DO NICH POLECĘ
Przezabawne.
Gdzie byłaś? Telefonu...
Co z twoim nosem?
Ach, nic takiego.
Musiałam się z kimś spotkać.
Już idę.
Co tak długo robiłaś? Dlaczego nic nie jadłaś?
No tak.
Ktoś poprosił mnie o przysługę.
A ten nos od czego?
Chyba po prostu ostatnio byłam przemęczona.
Skoro krwawisz z przemęczenia, dlaczego...
Nieważne. Jedz sobie.
A ty dlaczego nie jesz?
Zdążę jeszcze się najeść.
Będzie ją odbierała?
Tak.
Gang-hwa zupełnie odleciał.
O co jej chodzi?
No wiesz, Hyeon-jeong.
Cieszę się, że Yu-ri znowu żyje...
Cieszę się niezmiernie.
Ale powinna wszystkim o tym powiedzieć i wypracować jakieś rozwiązanie.
Jeżeli chcą przedstawić ją jako mamę Seo-woo,
Min-jeong powinna już wiedzieć.
Yu-ri nie chce wracać do Gang-hwa.
Ani być mamą dla Seo-woo.
Co?
To dlaczego chce ją odbierać?
- Gang-hwa. - Tak?
Nie musisz tak na mnie uważać.
Nie martw się o mnie, rób swoje.
Przez ostatnie dni miałam całe mnóstwo zajęć.
Nie musisz się przejmować.
Jak długo?
Co?
Jak długo mam tak nic nie robić?
Nie tęsknisz za mamą, za córką?
Oczywiście, że za nimi tęsknisz.
To dlaczego przed nimi udajesz?
Powiedzmy o wszystkim mamie i Min-jeong.
Wszyscy będą w wielkim szoku.
Oczywiście, że tak.
Ale słuchaj...
Na pewno jest jakieś wyjście. Jasne?
Już wiesz, że chcę odbierać Seo-woo,
prawda?
Tak.
Pewnie chce być przy dziecku.
Czy możesz jej...
po prostu pozwolić?
Hyeon-jeong.
Jeżeli zacznie im tak pomagać,
to Gang-hwa umrze z tego stresu.
Mieszka z żoną. Nie ma miejsca dla Yu-ri.
Co za wariat by się zgodził? Nie ma szans.
Mogę?
Zostać tą pomocą?
Naprawdę muszę to zrobić.
Tak mi przykro, Seo-woo.
Proszę, nie płacz już.
Mamusia przeprasza.
Jasne. Dobrze.
Możesz ją odbierać.
Tak sobie myślę, że to trochę okrutne.
Martwisz się tylko o przyjaciela? A co z Yu-ri?
Tak robię?
Dlaczego tak?
Znaczy, no wiesz,
biologicznie mówiąc, jestem mężczyzną,
dlatego łatwiej mi zrozumieć Gang-hwa.
Yu-ri...
Jasne, że mi jej szkoda.
To ciotka. Ciotka dzwoni.
Z Sang-dongu?
Ciociu.
Dlaczego nie odbierasz?
Byłam ostatnio bardzo zajęta,
szukając jakiegoś młodego ducha.
O co chodzi?
Pani Mi-dong? Nie kojarzę.
Żaden szaman nie zna wszystkich innych.
- A dobra jest? - Doskonała.
Zgadła, że jestem neuropsychiatrą.
Rzeczywiście dobra. Nigdy tego po tobie nie widać.
Widać raczej pacjenta.
To powiedz, skąd ona jest?
Świątynia Pokoju?
PANI MI-DONG
A zabroniłam ci wizyt u szamanów.
Twoja energia pasuje każdemu duchowi.
No to każ im mnie opętać.
Hyeon-jeong jest znacznie silniejsza!
Kobietę-ducha wytarga za włosy,
a za faceta wyjdzie.
- Ej. - No i powiedz.
Dlaczego duchy jej nie zabierają?
Życie ci niemiłe?
Nie mam energii, zamarznę tu.
Wyślij mi 100 tysięcy, nie mów mamie.
- Albo i z 200. Dobra? - Zaraz.
Ciociu, wyślij mi później numer konta.
Kocham cię.
Pani Mi-dong.
Czyli ta kobieta
jest lepszą szamanką ode mnie?
Na zgromadzeniu udziałowców firmy MI Corporation
doszło do zamieszek
między dziećmi a rodzeństwem prezesa Baeka,
którego śmierć zapoczątkowała falę skandali.
Ponownie chodziło o dywidendę akcji,
- które pozostawił prezes Baek. - Rodzinka znowu zaczyna.
Zostawił im pieniądze i co?
- Cała rodzina się o nie kłóci. - Doszło do starć
- o podział tych akcji. - Próżne miał życie.
Dokładnie tak. Choćbym miał te jego pieniądze,
to nie chciałbym umrzeć z myślą, że tak żyłem.
Coś ty powiedział?
Ty nędzarzu.
Nie do wiary.
- Chodź. - Najstarszy syn
nadużywał władzy,
młodszego oskarżono o korupcję,
zaś najmłodsza córka dopuściła się przemocy względem pracowników.
Rodzina prezesa jest na cenzurowanym,
a jednocześnie prowadzone jest śledztwo.
Jutro najstarszy syn, Baek Jin-hyeon,
stawi się w sądzie.
ZALEGŁOŚCI Z OPŁATĄ BRAK KONTAKTU Z RODZINĄ
Pada deszcz.
Tak, mieszkam niedaleko, więc super.
Dzięki za pomoc.
Jak mnie przywrócą, stawiam obiad.
No.
Co? Rozpadało się?
Nie mam parasolki.
To brudny deszcz. Lepiej się nie narażać.
Rozumiem.
Chodźmy razem.
No tak, ja...
Szłam w tę stronę,
a parasolka jest większa, niż wygląda.
Może pójdziemy razem?
Podzieli się pani ze mną?
Rety, leje jak pod prysznicem.
Mam kupić parasol czy co?
Min-jeong, nie odbierasz. Nie masz parasolki.
Może przyjadę?
Co jest? Co...
Co to ma być?
Daleko pan idzie?
Co? Idę do...
- W tamtą stronę? - Tak.
Mogę iść tam z panem?
Nie ma co specjalnie kupować parasola.
Nie sądzi pan?
Pewnie, nie ma co wydawać pieniędzy.
Mieszka pan tam?
Nie, ale tam poproszę o pomoc kogoś innego.
Będę zmieniał parasole, aż dojdę do domu.
„Zmiana”.
Dobrze, chodźmy.
Idziemy.
Zawsze pani taka pewna siebie wśród ludzi?
Gdzie tam, nie jestem taka śmiała.
Od początku była pani pewna siebie.
Tylko wobec pani...
Czy inne matki z przedszkola
uważają mnie za zarozumiałą Podrzutkę?
Słyszała pani?
Że jestem zarozumiała?
Nie, pani przezwisko, Podrzutka.
Oczywiście, że wiem. Jestem Podrzutką, bo ciągle podrzucam.
Też mi wymyśliły.
Ale to nic, nie interesują mnie takie rzeczy.
Ludzie bywają okrutni.
Czyż nie?
Ale panią to nie interesuje.
Ale trochę na nerwy mi jednak działa.
Ciągle się pani oszukuje.
Oczywiście, że to źle, kiedy inni nas wyzywają.
Każdy się wtedy broni.
Nikt nie udaje, że go to nie dotyczy.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nawet bóstwa się wściekają na wyzwiska.
Może powiemy im, żeby przestały?
Nie, nie chcę.
Jest pani zbyt miła.
Nikt mi nie mówił, że jestem miła.
Chyba się pani nie zna.
No proszę. Pierwszy raz oberwało mi się za komplement.
A tak w ogóle to z prawej strony od jakiegoś czasu moknę.
A ja moknę z lewej.
Jednak mała ta parasolka.
Pani da więcej.
Ale to moja.
Cofam te słowa, że pani jest miła.
Skoro tak, to już wezmę trochę.
Nie widzi pani, że mam całe ramię mokre?
ROK 2013
Chcesz umrzeć?
Nikt nie chce umrzeć.
Żartujesz, tak?
Ciągle ci powtarzałam, żebyś je spakował.
No ale ja...
Lepiej mi nie mów, że byłeś zajęty tymi swoimi serialami.
Przecież wiesz dobrze,
że wczoraj był ostatni odcinek Odpowiedz 1994.
Musiałem poznać męża Na-jeong.
To ostatni dzień przed naszym kempingiem.
Dużo przygotowań było, co nie?
Po co puszczali ostatni odcinek wczoraj?
To oni zrobili błąd.
- No nie? - Ech.
Ej, ty kretynie.
Nie wierzę, co on wygaduje.
Bez żony to by chyba skończył na ulicy.
Macie ogrzewacz do rąk?
A jak myślisz? Ten tu wziął same rzeczy dla szpanu.
Żadnych ogrzewaczy. A tak tu zimno.
Nie rób już zdjęć.
Zimno jest. Jak mamy w ogóle zasnąć?
Ogrzeję cię.
Jestem ludzkim ogrzewaczem.
No dobra, chodź tu. Razem będzie nam cieplej.
- I na dół, proszę. - No nie.
- Właśnie tak. - Och.
I proszę, jak ciepło. W ogóle nie jest zimno.
Zimno mi i chcę jeść.
Tak? Zupełnie, jakbyś była bezdomna.
Śpij już, moja bezdomna
Śpij już
Żaden kwiat na świecie nie kwitnie bez celu.
Tam, gdzie ja zakwitłam i zwiędłam,
pojawiły się inne kwiaty.
Zgodziłeś się na to? I co teraz będzie?
- Praca na Sri Lance? - Dzwoń do niej.
- Nie przyjdzie. - Racja. Bo ja tu jestem.
A co, chce rozwodu?
Zmarłe dziecko za bardzo martwi się o swoją matkę, by odejść.
Uważa tę kobietę za swoją matkę. A jak się dowie prawdy?
Po prostu za nią tęsknię!
Życie człowieka jest nie tylko jego,
ale także jego rodziców.
Yu-ri.
Bo dla mnie to nie fair!
Seo-woo ma przeze mnie kłopot.
Chcę tylko, żeby wyzdrowiała.