NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CHA YU-RI
Sama tu jesteś?
Przestań beczeć!
Spać nawet nie można.
Nie płacz, tylko się przedstaw.
Każdy nowy tutaj tak robi.
Wygląda na bardzo przerażoną.
Niczego nie rozumiesz i dlatego tak się boisz, prawda?
Co więcej, pewnie uważa, że to wyjątkowo niesprawiedliwe.
Taka ona młoda.
Nie spodziewała się, że zostanie duchem przed 40-stką.
No tak, znam to uczucie.
Czujesz się skrzywdzona i przerażona.
Pozostaje tylko płacz.
Prawda?
Mój mąż tylko płacze.
Co teraz będzie?
Co będzie z moją biedną mamą?
Sądziłam, że śmierć to po prostu pożegnanie z tym światem,
w którym najlepiej jak potrafię wykorzystałam czas dany mi przez Boga.
PARK HYE-JIN
Hye-jin.
Przepraszam.
Moja córeczko...
Moja biedna córeczko...
JEONG GWI-SUN
Nie przychodź tu, zostań w szpitalu.
Walczysz z chorobą, zostań w szpitalu.
Moje maleństwo.
Lecz zrozumiałam coś po śmierci.
Moje życie należało nie tylko do mnie.
ODCINEK 6: NAWET W OBLICZU ŚMIERCI RODZINA JEST DLA MNIE NAJWAŻNIEJSZA
To przecież niedorzeczne.
- No wiem. - Jestem dobra.
Czyli powinnaś tak zrobić.
Małżeństwo z rozsądku. Tak?
Naprawdę?
- Czy to konieczne? - Chyba nie masz ochoty.
- Małżeństwo z rozsądku? - Ale się uśmiałam.
Dzień dobry.
Co cię tu sprowadza, Min-jeong?
No...
Za soju podziękuję. Poproszę piwo.
Dobrze.
Piwo ma zbyt wiele kalorii.
No tak.
No dalej.
Seo-woo, fajnie było?
- Tak. - Bardzo.
Tędy.
Zjemy później.
Teraz do domu.
Czy Seo-woo jest aż taka dziwna?
Zastanawiałam się, czy jest inna od Ha-juna.
Spokojnie, ona chyba nie wie.
Przecież nie domyśli się, że znowu żyję.
Hyeon-jeong, pójdę już.
Dwie butelki maks dla niej.
Są zbyt podobne,
od razu to widać.
Jak mogą wyglądać tak samo?
No tak...
Min-jeong...
Proszę spojrzeć.
Różne rozmiary,
ale wygląd zdecydowanie ten sam.
A to nawet nie bliźnięta.
Ach, krewetki.
Chodzi o krewetki.
Prawda.
Nam mogą wydawać się podobne,
ale pewnie tak naprawdę bardzo się różnią.
Oczywiście, krewetki.
Czy Seo-woo...
jest pani aż tak bliska?
Tak, jak najbardziej. Jest przeurocza.
I słodka.
No to...
Pani może być jej mamą.
Upiła się, prawda?
Wypiła zdecydowanie za dużo.
Co się...
stało?
Nie chcemy truskawek. Dziękujemy.
Ale te są pyszne. Niezbyt kwaśne.
- Nie trzeba. - Seo-woo nie może jeść truskawek.
Jest na nie uczulona,
- pani Jeon. - Uczulona?
Boże, przepraszam, nie wiedziałam.
Pobiłeś mnie?
Nie.
Co to? Co ci się stało?
Nie wiesz?
Ja?
Nie, nie wiem.
Spałem tutaj zeszłej nocy.
Co ty zrobiłaś? Co się stało?
Nie pamiętam.
Co?
Nic ci nie jest? Boli cię?
Co to za zapach?
Piłaś?
Jestem wkurzony.
Spójrz na siebie.
Co się stało zeszłej nocy?
Nie musisz wiedzieć.
To tylko lekkie krwawienie z nosa.
Jak to „tylko”?
Moja Hyeon-jeong krwawi!
Ach, ty.
Czyli ta druga pewnie nie żyje!
Teraz będę musiał pracować na odszkodowanie.
Stare nawyki, ty i te twoje bójki.
Słuchaj.
To ja oberwałam.
Właśnie, oberwałaś.
To już rzadkość.
Odpuściłaś jej po tym?
No tak.
Powinnam była ją ubić na miejscu.
Ha-jun, zamknij oczy.
Dobrze.
Ha-jun, otwórz oczy.
Moje bójki?
Nie mogę przestać przez ciebie!
Ma boleć i to mocno!
Ha-jun, możesz już otworzyć oczy.
Idziemy do przedszkola.
Tatusiowi nic nie jest, nie będzie płakał.
Idziemy.
Ale boli.
Ach.
Matko.
Ty żałosna kreaturo.
No i na co się gapisz?
- Gnoju! - Ale z ciebie bydlę!
- Jak śmiesz? - Ty pieprzony...
Dary przyjmowałeś!
Nie możesz teraz tak niesprawiedliwie nas traktować!
Co Yu-ri wtedy powiedziała?
Gnojek, drań.
Nie wiem, wszystkie wyzwiska świata.
- Nie rób nam tego! - Palant!
- Wredne zero! - Przeklęty koleś!
- Zasraniec! - Lepiej, żebyś umarł!
- Nie bądź taki! - Co za szuja!
- Zgiń, przepadnij! - Obrzydliwy typ!
- Okrutnik! - Beznadziejny jesteś!
Niebiosa ich skarzą za takie zachowanie.
- Zawistny gnojek! - Co jest?
- Boże! - Nie!
Aj, no.
Wyklinanie go raczej nie sprawi, że wrócą do życia.
Mi-ja.
Tak, ojcze.
Szukał mnie tata?
Zatrzymaj tu panią Mi-dong.
Boże.
No co?
Chcecie ze mną walczyć?
Co to ma być?
Czy słyszysz śpiew duchów? Pieśń zezłoszczonych dusz?
Oto właśnie muzyka duchów Niewolnikami nie będą już!
Gdy twe serce bije mocno Szybko jak bębny w oddali
Jutro się przekonasz nocą Jak ludźmi wszyscyśmy się stali
Czy słyszysz śpiew duchów? Pieśń zezłoszczonych dusz?
Oto właśnie muzyka duchów Niewolnikami nie będą już!
Gdy twe serce bije mocno Szybko jak bębny w oddali
Jutro się przekonasz nocą Jak ludźmi wszyscyśmy się stali
Co wy najlepszego wyprawiacie?
Walka!
- Walka! - Walka!
- Że co? - Artykuł 1. Konstytucji.
Świat duchów to świat demokratyczny.
Duchy są tutaj suwerenem.
- Duchy! - Duchy!
Wszystkie duchy są równe.
Ale tobie podoba się tylko Yu-ri!
- Tylko Yu-ri! - Tylko Yu-ri!
Znaczy, że jej sprzyjasz.
- Co? - Że sprzyja.
„Podoba się” to...
Nieważne.
Co za różnica?
To bez sensu, że tylko Yu-ri ożyła!
Mamy już tego dość.
Będziemy protestować!
- Protestujemy! - Protestujemy!
Żadnych mi tu protestów.
Bogów obrażaliście, szaleńcy.
A pewnie nieba to się nie możecie doczekać.
- Gdzie moje dzwonki? - No nie.
Gdzie one są?
Tylko spokojnie.
Ona nie może nas odesłać.
- Co? - Serio?
- Wiedziałem. - No już.
- Dawaj. - Cholera.
Wy...
Ile ja mogłam wypić?
Straciłam przytomność.
Czy Seo-woo...
jest pani aż tak bliska?
Tak, jak najbardziej. Jest przeurocza.
I słodka.
No to...
Pani może być jej mamą.
Jestem pewna, że coś powiedziałam.
Co, do licha, mogłam powiedzieć?
Cześć, Seo-woo.
Dobrze się pani czuje?
Cóż... Tak.
Ale pani nos...
Spadłam rano z łóżka.
Ach.
No dobrze... Może chodźmy.
Trzeba już iść.
Idziemy.
Czyli pani też do przedszkola.
Tak.
Co się z nimi stało?
Pobiły się ze sobą czy co?
Nie, ze sobą się nie biły.
- Co? - Co?
Mają takie same plastry.
Spostrzegawcza.
Coś jest na rzeczy.
- Cześć, Seo-woo. - Dzień dobry.
Zdejmujcie buty.
Bardzo ładnie.
Chodźmy.
Sam zdejmiesz buciki?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pa, pa, Ha-jun. Mama już idzie.
- Pa. - Do zobaczenia.
- Pa. - Pa.
Do widzenia.
Idziemy.
Aleś ty ciężka.
Hyeon-jeong.
Idziemy na kawę.
Może porozmawiamy o przedszkolu
i o dzieciach z problemami?
Sama mam dużo problemów.
Nie mam czasu na takie gadanie.
A, właśnie.
Skoro macie dużo czasu,
może porozmawiacie o własnych problemach?
Chodźmy, Min-jeong.
Dobrze.
Nie wytrzymam.
Daj spokój.
Puść mnie. Idę do domu.
Serio?
One są jakieś dziwne.
Problemy u pięciolatków?
To dorośli tworzą problemy, co nie?
To prawda. Dorośli tworzą problemy.
Tworzą dzieci z problemami, dzieci dziwne,
które późno zaczynają mówić.
Nie o to mi chodziło.
To nie są wielkie problemy,
tylko rodzice je rozdmuchują.
No tak.
A czy wczoraj popełniłam jakąś gafę?
Pamiętam pobyt w restauracji.
Nie. Zjadłaś obiad i wyszłaś.
- No... - Tak?
Nic. To nic.
Wiedziałam. I po co nam to było?
Czy pani Mi-dong zawsze była taka okrutna?
No i macie za swoje. To wszystko wasza wina.
Nie wiedzieliśmy, że tak zrobi.
Wszyscy się zgodzili, a winisz nas?
Ech, ale tu duszno.
Muszę dzisiaj wnuka odwiedzić, co teraz będzie?
Ma występ przed publicznością.
LEE GANG-HO
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Zapraszam państwa. - Dzień dobry.
PRACE DZIECI
Proszę tylko spojrzeć na te prace.
To rysunki dzieci.
KLASA SŁONECZEK
No ładnie, patrzcie tutaj.
Co to takiego?
Jak on się nazywał?
Picasso. Wygląda zupełnie jak praca Picassa.
To niezwykłe połączenie kolorów.
Jest tu pewna intensywność.
Dziecko to mały geniusz.
CHO SEO-WOO, KLASA SŁONECZEK
Uwaga, klasa.
- Tak. - Tak.
Jeśli obcy proponuje wam słodycze i chce was zabrać,
to co mu powiecie?
- Nie chcę! - Nie chcę!
- Pomocy! - Pomocy!
A jak was zmusi, to co powiecie?
- Nie chcę! - Nie chcę!
- Pomocy! - Pomocy!
Dobrze. Teraz zrobimy tak, że ten pan jest tym obcym.
Czy zachowacie się tak samo?
- Tak! - Tak!
A to co?
Czy obiad już gotowy?
Tak.
Wie pani co, pani Kim?
Wszyscy słynni malarze zaczynali od czegoś takiego.
CHO SEO-WOO
Geniusz czy co?
HYEON-JEONG
Chodź ze mną. Już!
Nie chcę!
Pomocy!
Bardzo dobrze. Brawo!
Proszę.
Dobrze, Seo-woo, może teraz ty?
PRZECIWDZIAŁANIE PORWANIOM
Chodź. Pójdziemy razem.
Nie powinien się pan uśmiechać.
Ach, dobrze.
Chodź, pójdziemy razem.
No proszę.
Seo-woo, to nie tak.
Powinnaś panu odmówić.
Nie.
Dokąd biegniesz?
- Seo-woo. - Chwileczkę.
Pani zostanie, ja po nią pójdę.
Chodź no tu, dziewczynko.
Chodź, śmiało.
No chodź.
Do mnie.
Seo-woo, co ty tu robisz?
- Wracajmy do klasy. - Grzeczna dziewczynka.
Właśnie tak.
PRZECIWDZIAŁANIE PORWANIOM
Dziwna kobieta.
Bardzo dziwna.
Gdzie masz ojca?
Tata? A dlaczego pytasz?
Nie odbiera telefonu.
Gdzie go wywiało?
Jest dorosły.
Pewnie załatwia jakąś sprawę.
Boże.
Podjęto twój trop.
Należy natychmiast wracać do domu.
YEON-JI
To dla mnie?
W porządku.
Świetna robota. Tak trzymaj!
Tak jest, właśnie mówię.
Będę dziadkiem.
Starsza córka, a kto niby?
Do kogo jeszcze zadzwonisz?
Będziesz dziadkiem, wielka mi rzecz.
Pewnie, że wielka.
Wiesz, że nie chodzi na spotkania klasowe?
- Dlaczego? - Właśnie?
Wszyscy ciągle chwalą się zdjęciami wnucząt.
Nie chodzi tam, bo sam nie ma wnuka.
Tylko by innym zazdrościł.
Po co mu oglądać zdjęcia cudzych wnuków?
Dobrze.
Niedługo to ja stawiam.
Czekaj tylko na telefon.
Yeon-ji, daj mi truskawek.
Yeon-ji, dlaczego je wyjadasz?
One są dla niej.
Chodź, pomóż mamie.
Yu-ri, ty się niczym nie przejmuj.
Pomogę przy dziecku.
- Naprawdę? - No pewnie.
Co? Trzeba było tak zrobić z własnymi dziećmi.
Byłem zajęty pracą, żeby utrzymać rodzinę.
A wnuk to inna sprawa.
No i właśnie.
Dziadek zajmie się wszystkim, dobra?
- Tato. - Tak?
- Mogę nagrać? - Pewnie.
Dziadek zajmie się wszystkim, okej?
Miałabym wychowywać twoje dziecko?
Ona ma rację.
Martwi się,
że znowu spróbujesz popełnić samobójstwo.
Potrzebujesz Seo-woo.
Inaczej nie dasz rady.
Brawo.
Dobra, weźmy teraz i to.
Chodź tu bliżej.
Powoli.
Jeszcze raz.
Urocza jest, prawda?
Zupełnie jak moja córka w jej wieku.
Dobra, odłóżmy to tutaj.
Odkładamy.
Właśnie tak.
Musiałeś się dzisiaj tak ubrać?
Miałem założyć garnitur.
Garnitur owszem, ale nie miałeś się tak stroić.
Komisja dyscyplinarna nie będzie ci sprzyjać,
jeśli nie wyglądasz żałośnie.
Gdyby tak to działało, po co byłyby nam więzienia?
Zwykle wyglądasz gorzej.
Dzisiaj też powinieneś.
Doktorze Cho.
Doktor Jang pana szuka.
Serio?
W końcu mnie znajdzie.
DYREKTOR PARK HYEON-SU
Podda się leczeniu psychiatrycznemu.
Około 90% pracy torakochirurga to operacje.
Po co nam chirurg, który nie operuje?
Proszę mu dać czas.
Doktor Cho był naszym najlepszym chirurgiem.
Po leczeniu wróci do siebie.
Przestało mnie to już interesować.
Będziemy przestrzegać decyzji podjętej przez komisję.
- Panie dyrektorze. - Owszem, rozumiem,
dlaczego tak panu zależy.
Wiem.
To może źle na niego wpłynąć.
Nie można jednak tolerować takiego chirurga.
Na jego miejscu czułbym to samo.
Dlaczego Yu-ri zatrudniła się w przedszkolu?
Widziałem wczoraj ją i Min-jeong.
Mało zawału z Hyeon-jeong nie dostaliśmy.
Ledwo co do życia wróciła, po co jej ta praca?
O co jej chodzi?
Na pewno jesteś psychiatrą?
Przestań, palancie.
Co takiego?
Dzień dobry, doktorze.
DR JANG JEST IRYTUJĄCY
Da nam pan chwilę.
Oczywiście.
Przepraszam.
Muszę wyjść.
Dziękuję.
Zamierzałem niedługo zacząć.
To był tylko taki żart.
Cóż...
To znaczy...
miałem problemy.
Nawet pan nie ma pojęcia, przez co przechodzę.
Musi pan wybrać.
To, co stało się pięć lat temu.
Powie pan o tym, bym wyleciał.
Albo ubędzie udawał głupka, by wylecieć samemu.
Jedno lub drugie by panu ulżyło.
Gdzie tam, dlaczego pan o tym w ogóle wspomina?
Dlaczego!
Dlaczego pan mi to zrobił?
I co będzie dalej?
Co ze mną będzie?
Poddam się leczeniu.
Dam radę.
Proszę wejść.
- Już. - Nie mówię o panu.
Dobrze.
Przepraszam.
On pana na pewno nie będzie leczył.
Proszę się dobrze zachować przed komisją.
Co też pan najlepszego zrobił z włosami?
Powinien pan wyglądać żałośnie.
Co też pan robi?
- Mówiłem. - Niby co?
- Już lepiej. - Zamknij się.
To jakiś obłęd.
Zdecydowanie obłęd.
Kto tu w ogóle wziął i wyrzucił pieniądze na ulicę?
To banknoty po 50 000 wonów.
Ale mam kasy.
Same najlepsze banknoty.
To jest niesamowite.
Moja kasa, tylko moja!
Pieniądze!
Min-jeong.
Cześć, jesteś już.
Mogłabyś mi pomóc wrócić do pracy?
- Chcesz wrócić? - Tak.
Tylko nie w tym szpitalu.
No dobra, mogę spróbować.
A co z dzieckiem?
Poradzisz sobie?
Tak, dam radę.
Twój mąż tu pracuje.
Nie byłoby wam łatwiej?
Ach.
Chodzi o to postępowanie?
Zrozumiałe. Mogą go wyrzucić.
Dzisiaj się okaże.
Rzeczywiście, dzisiaj jest ta komisja.
Zapomniałaś o tym? Jak to?
Gdzie ta stara Oh Min-jeong, która by była przy mężu?
Nie wiem. Może już nie żyje.
Pewnie się pokłóciliście.
Sprzeczka w małżeństwie to normalka.
Przecież się nie rozwodzicie.
Nie... Ja się jednak rozwodzę.
I znowu. Raz, dwa, trzy.
- Pani Mi-dong! - Pani Mi-dong!
Nie ma co. Przestańmy wreszcie.
Zrobiliśmy coś, czego nie powinniśmy.
Zwyzywaliśmy go, tak,
ale Yu-ri za takie coś dostała nagrodę, a my?
Musimy tu tak siedzieć i czekać, aż ktoś przyjdzie?
LEGITYMACJA SZKOLNA YEONG-SIM
- No proszę. - Jak?
Co się stało? Ktoś wyszedł?
Tak, my jesteśmy wolni.
Talizman spadł.
To pomóżcie i nam.
Tak? Pomóc wam?
- Dobra. - Pewnie, już się robi.
- Cholera. - Nie da się.
No co za...
Czekajcie tu, sprowadzimy pomoc.
- Chodźmy. - Dobrze.
Zaczekajcie, wrócimy do was.
Panie Ma, przepraszam pana.
Tato, na niego to nie podziała.
Może pani Mi-dong?
Znowu nas zamknie.
No.
Cześć, Seo-woo.
Następnym razem też się pobawimy.
Jedz dużo.
Pa, pa.
Jak się mama dowie, to będzie wściekła.
Co oni tu znowu robią?
Jeśli nam nie pomożesz, to przyczepimy się twojej córki.
Co za wredne...
Nie no, nie wiem.
Nawet duchy obowiązuje jakiś kodeks.
Tylko tak możemy wyciągnąć Yu-ri.
W sumie to masz rację.
Dobra, niech będzie. Zajmij się tym.
Tato, nie ma czasu na wyrzuty sumienia.
Walczymy o przetrwanie.
No to...
Czekajcie!
Chodź no tu.
Jak śmiesz tak małemu dziecku?
Wynocha stąd.
- Spadaj. - Na jednej nodze.
Już tu nie wracaj.
A co?
Myślałaś, że ci córkę skrzywdzimy albo co?
Jesteśmy pod presją, prawda, ale za kogo nas masz?
Tak to wyglądało na pierwszy rzut oka.
Poza tym wcześniej mi groziliście.
Wspólne pięć lat to za mało?
- Nadal nam nie ufasz. - Właśnie.
Dobra, przepraszam.
Dlatego tu jestem.
Co tu się stało?
Czyli taka jest pani Mi-dong, kiedy się wścieka?
Co wyście wykrzyczeli?
Trochę niecenzuralnych słów.
I to grupowo.
Proszę was o wybaczenie tym ignoranckim duchom.
Sama surowo ich już ukarałam, dlatego proszę was o litość.
A może po prostu odeślę tych kretynów?
Cofam te słowa. Proszę o litość dla nich.
Nie boicie się, że będziecie musieli nagle odejść?
Ja właśnie na to liczyłam.
Ale wy chcecie pozostać duchami, prawda?
- No pewnie. - Musieliśmy spróbować.
Moglibyśmy znowu żyć, gdyby nam pozwolono.
Ja bym dała radę.
Ty to sama się zabiłaś.
Nie odzyskam tego miejsca.
Bogowie dobrze to wiedzą.
Dobra.
No to...
może chociaż te przysługi?
- Świetna myśl. - Właśnie, pomóż nam.
Jasne, mówcie, co tam chcecie.
Proszę, powiedz mojemu synowi, żeby zmienił moje zdjęcie.
Bo mam przy urnie zdjęcie ślubne.
- Trochę za stare. - Moje zdjęcie też.
Chcę zdjęcie z poprzedniej drużyny.
Mój nowy strój jest do bani, w ogóle na mnie nie pasuje.
- Przekaż mój rejestr mamie. - Ja chcę nową muzykę w kolumbarium.
Tej mam już dość od codziennego słuchania.
- Ja chcę alkohol! - Kurczaki!
Stop!
Mam całe 49 dni spędzić na pomaganiu wam?
To jakiś obłęd. Nie dam rady.
- Czekaj! - Dokąd to?
Akurat ty...
nie możesz nam tego zrobić.
Nikt nas lepiej od ciebie nie rozumie.
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
Wiesz, jakie to uczucie.
Nie, kochanie.
Co mam zrobić?
Yeong-ae.
Och, nie wiem, co mogę zrobić.
Jak ci pomóc?
POLITYKA FIRMY DOPROWADZIŁA DO ŚMIERCI MŁODEJ KOBIETY
W ŚWIĘTA ZAMKNIĘTE, WRACAMY ZA 3 DNI
Nie obiecujmy sobie zbyt wiele. Każdy duchy jest przepełniony żalem,
ale ty o tym zdążyłaś już zapomnieć.
Rozczarowałaś mnie.
Mnie też.
Skąd ten pomysł, że zapomniałam?
Pamiętam dokładnie.
Dobrze. Wyświadczę każdemu jedną przysługę.
- Naprawdę? - Mówisz poważnie?
- O to chodzi! - Tak jest!
Spokojnie i po kolei.
Babciu, chcesz nową muzykę?
Chwila, moment.
To nie jest moja prośba.
Chcesz nowe zdjęcie?
Kurczaka albo jakiś alkohol? A gdzie ten rejestr?
- Ty też nowe zdjęcie? - To była tylko propozycja.
No to czego chcecie? Pomogę wam.
- Chwila. - Daj pomyśleć.
- O co mam poprosić? - To trudne.
- Co ona może? - Pomyślmy.
No proszę, wiedziałam, że tak będzie.
Dlatego wolałam tego uniknąć.
Jesteś zbyt uprzejma.
Dziękuję ci.
Ja nie mogę wyświadczać im żadnych przysług.
Bycie szamanką to klątwa.
Znam ich historie, a nie mogę się wtrącać.
Źle mi z tym.
I kto tu jest zbyt miły?
Co tam mruczysz?
Boże.
Nawet nie musisz mi mówić, bo już wiem, o co poproszą.
Babciu, zdecydowałaś już, o co poprosisz?
Rany.
Dlaczego ciągle mnie tak nazywasz?
A ty?
Ja?
Pomyślałam sobie, że może poproszę ją o przekazanie wiadomości synowi.
Ale to pewnie zły pomysł, żeby sobie o mnie przypominał,
kiedy wreszcie dał radę zapomnieć.
Nie poproszą cię o nic dla siebie.
Ty masz łatwo, co?
Wystarczy, że twoja mama dostanie rejestr.
- Ciągle o tym gadasz. - Spadaj, serio.
Odwal się ode mnie.
Moja mama myśli...
że byłem urzędnikiem.
- Co? - Cholera.
Oni nie odchodzą ze względu na ich dzieci czy rodziców.
A ty co? Odebrałaś sobie życie,
co tu jeszcze robisz?
Jest coś, czego chcesz?
Tak, ale to nie znaczy, że niczego nie żałuję.
Na pogrzebie słynnego bejsbolisty, Kang Bina,
pojawiło się wielu jego przyjaciół,
którzy pożegnali zawodnika.
Właściciel drużyny, Lee Jeong-hee, oraz trener,
Park Hyeon-seok, nie ukrywali smutku.
Jego najbliżsi, w tym piosenkarka i aktorka, An Hyeon-sook,
- piosenkarki Im Bo-reum i... - Nieźle.
- ...piosenkarze... - Zmarł człowiek,
a ich interesuje tylko to,
kto się pojawił na pogrzebie?
Nie zazdroszczę wam, celebrytom.
...przybyli na pogrzeb.
Dopiero po śmierci zrozumieli,
co tak naprawdę liczy się w życiu.
Tylko nie gadaj niepotrzebnych rzeczy.
Na przykład?
Nie mów tego, co myślisz.
Powiedz, że przepraszasz.
Powiedz o leczeniu. Błagaj o wybaczenie!
- Mam błagać? - Tak.
- Jak? - Jak skazaniec.
Pokaż.
Padnij na kolana albo coś takiego.
„Proszę państwa o wybaczenie”.
Tobie pasuje, ale to nie w moim stylu.
Wracaj tu.
Cztery lata ani razu pan nie operował.
Tak.
Powinien był pan zgłosić chorobę i poddać się leczeniu.
Cóż to za lekarz, który ucieka z sali w trakcie operacji? Prawda?
Tak.
Pańska żona zmarła w naszym szpitalu.
Napisano tu, że to wtedy zaczęły się problemy.
Nie sądzę, by to pana usprawiedliwiało.
Jest pan lekarzem.
Nieprawdaż?
Tak.
Czyli podporządkuje się pan naszej decyzji?
Tak.
Może pan iść, jeśli nie ma nic do dodania.
Poszło całkiem sprawnie.
Chce pan coś dodać?
Czy lekarz to nie człowiek?
Lekarz co chwilę musi orzekać o śmierci innego człowieka.
Aż staje się to codziennością.
Po prostu kolejna śmierć, nic wielkiego.
Owszem, taka specyfika naszej pracy.
Ale czy wzięli panowie pod uwagę fakt,
że osobą umierającą na stole operacyjnym
może być panów żona?
Czy pomyśleli panowie,
że mogłaby to być panów matka, ojciec, dziecko?
„Jest pan lekarzem”.
Ale czy lekarz to nie człowiek?
Dzień dobry.
Kretyn.
Cho Gang-hwa,
pozbiera się pan?
Kiedy wreszcie pan przestanie? Litości!
Doktor Jang.
To pan doktor.
Proszę.
Dobrze, pan się już nie gniewa.
Proszę.
Nie gniewa się pan już.
Jak mogę się w końcu pozbierać?
Nie mam prawa.
Umarła przeze mnie.
Zabiłem ją.
Ja.
Ja ją zabiłem.
Oddaj Yu-ri.
Oddaj mi ją.
Oddaj ją z powrotem, zasrańcu.
Nie ma szans, żebym się pozbierał.
Mrożoną americano.
Mamusię tu boli. Podmuchaj, Ha-jun.
Dziękuję.
Ale skąd Yu-ri wiedziała, ile Min-jeong może wypić?
Rozwód?
Spotkała się już z paroma prawnikami, żeby przedyskutować sprawę.
- Och. - Przyszła nawet do kancelarii
mojego szwagra.
Stąd o tym wiem.
Widzicie? Mówiłam wam.
- Macochy nie mają łatwo. - O tak.
Co teraz będzie z Seo-woo?
Szkoda mi jej.
Wiem. Ale miałam rację.
Wyszła za jej ojca dla pieniędzy.
Teraz rozumiem, dlaczego ciągle posyłała Seo-woo na różne zajęcia.
- Może się z kimś spotyka? - Och, jesteś przenikliwa.
- Rety! - Wystraszyłam się.
Tyle macie wolnego czasu?
Obgadałyście już własne problemy?
Nie sądzę, że wystarczyło czasu na wszystkie.
Daj spokój i nie przeszkadzaj.
Sama odmówiłaś kawy z nami.
Szerzenie plotek w miejscu publicznym
może się spotkać z konsekwencjami.
Szwagier ci o tym nie wspominał?
No co ty? My tylko sobie rozmawiamy.
Myślicie, że dzieci są głuche,
ale to nieprawda.
Powtarzają to, co usłyszały w przedszkolu.
Jak możecie tak mówić przy dzieciach?
Może wyciągnę te konsekwencje.
Niczego nie zmyśliłam.
To same fakty.
Mama Seo-woo ma już papiery.
Jesteśmy matkami przyjaciół Seo-woo,
tak sobie dyskutowałyśmy,
jak możemy jej pomóc.
Boże święty.
Nie wiem, co powiedzieć.
Chodźmy, Ha-jun.
Chodź, kochany.
Hyeon-jeong, słuchasz mnie?
Co? Przepraszam.
Coś mówiłaś?
Ha-jun popłakał się dzisiaj, bo zobaczył martwą rybę.
Zrobił zamieszanie, bo było mu jej szkoda.
Tak?
Yu-ri.
Co?
Czy tobie...
wystarczą spotkania z Seo-woo
tylko w przedszkolu?
Naprawdę nie chcesz jej wychować sama?
Nie.
I to mi odpowiada.
Dlaczego ciągle o to pytasz?
Nie zbliżasz się do Gang-hwa ze względu na Min-jeong.
Nic nie możesz zrobić, bo ma już Min-jeong.
Hyeon-jeong.
No?
To już nie jest moje miejsce.
Tylko jej.
To miejsce Min-jeong.
Seo-woo, jest już znacznie lepiej.
Wrócimy tu jeszcze tyko kilka razy.
Dziękuję.
Nie mam bladego pojęcia.
Co z nimi zrobić?
Min-jeong...
chce się rozwieść.
Chce odejść od Gang-hwa.
Na pewno nie chcesz wrócić na swoje miejsce?
Weź się w garść.
Nie ma mowy. Nie chcę im niczego psuć.
Być może nie układa im się najlepiej.
A może ich małżeństwo już się psuje?
To 50 000 wonów.
Właśnie, to 50 000 wonów.
- Boże, to boli. - Pieniążki.
- Dobrze, chodźmy. - Pieniążki.
Nie wierzę.
- Pieniążki! - Weź ją jakoś złap.
- Min-jeong! - Pieniążki!
Zaraz, chwila!
Min-jeong!
- Chwila! - Pieniążki!
- Min-jeong! - Min-jeong!
Tylko ostrożnie.
- Och. - No nie!
- Dobrze? - Wszystko gra?
Boże drogi, po co tak biec?
- Dobrze jest. - Boże.
- Chwila. - Dobrze jest.
- Pa. - Zaraz.
Chwila, Min-jeong!
- Nie! - Zaczekaj, Min-jeong!
- Stop! - Stój!
Zatrzymaj się!
- No nie. - Nie do wiary.
W ogóle się nie kontroluje.
Zazwyczaj taka nie jest. Co w nią wstąpiło?
Jedna butelka to jej maks.
- Serio? - Ledwo żyję.
- Gdzie leziesz? - Zatrzymaj ją!
Dobrze, bo już nie mogę biec.
Nie dam rady.
Już dobrze?
- Już dobrze? - Ale mi gorąco.
Boję się.
Twoja twarz...
przeraża mnie.
Yu-ri! Nic ci nie jest?
Boże, to boli!
No to...
Pani może być jej mamą.
Naprawdę mogę?
Nie wiem, po co żyję.
Dom, praca, dom, praca...
Dajcie mi pożyć!
Przynajmniej żony nie masz.
Mnie moja do szału doprowadza.
Ciągle tylko się mnie czepia.
Chcę wyjechać sam na wakacje na bezludną wyspę.
Mnie moja mama wnerwia, wyprowadzam się.
Przez nią oszaleję!
Niedobrze, jak kobieta po 30-stce mieszka z mamą.
Niewdzięczne gnojki.
Właśnie. Szanujcie rodzinę, póki możecie!
Będziecie tych słów żałować!
Ja od razu żałowałam tego samobójstwa.
Mówi się, że tuż przed śmiercią
człowiek widzi całe swoje życie, co nie?
Gówno prawda.
Mnie do głowy przyszło tylko jedno.
„Boże, co teraz będzie
z moim Pil-seungiem?”
- Co robisz? - Dlaczego to zabierasz?
Cholera!
- Marnotrawstwo! - Nie skończyliśmy jeszcze!
Nawet w obliczu śmierci znajdziemy coś, co nie pozwoli nam
myśleć wyłącznie o sobie. To rodzina.
Yu-ri czy Min-jeong?
To jak „mamusia czy tatuś?”
Ja wybieram Yu-ri. Zdecydowanie ją.
Moja zmarła przyjaciółka wróciła do życia.
Każdy ma przyjaciela, który odżył.
Odbierać ją z przedszkola? Odstraszać duchy?
Co zrobić?
Tylko ja mogę ochronić Seo-woo.
Lubisz panią z kuchni?
Lubię ładną panią.
Mieszka z żoną. Nie ma miejsca dla Yu-ri.
Co za wariat by się zgodził? Nie ma szans.
Mogę?
Naprawdę muszę to zrobić.