‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎สถานีต่อไป มหาวิทยาลัยทงซอง ‎มหาวิทยาลัยทงซอง
‎โดยประตูรถจะเปิดทางด้านขวา
‎สถานีต่อไป มหาวิทยาลัยทงซอง
‎มหาวิทยาลัยทงซอง
‎โดยประตูรถจะเปิดทางด้านขวา
‎โอ๊ะ กระเป๋านี่...
‎คุณคะๆ
‎ไปยืนทำอะไรกันตรงนั้นน่ะ
‎- มินจอง ‎- อือ
‎ของใครน่ะ
‎ฉันเก็บได้บนรถใต้ดิน
‎หรือฉันควรจะฝากไว้ที่สถานีดี
‎นี่ โชคังฮวา
‎- สวัสดีครับ อาจารย์ ‎- หวัดดีบ้าบออะไร
‎ไม่มีอะไรจะให้ฉันเหรอ
‎ฮะ ให้อะไรเหรอครับ
‎กระสุนแห่งรัก ปังๆ
‎- บ้าไปแล้วเรอะ เดี๋ยวปั๊ด ‎- ขอโทษครับ
‎ไอ้นี่ เทอมนี้เอาเอฟไปดีไหม
‎มีแค่แกที่ยังไม่ส่งรายงานฉัน
‎อ๋อ รายงาน ผมเอามาส่งวันนี้แหละครับ
‎กระเป๋าหาย
‎ให้ตาย แกเป็นนักศึกษาแพทย์นะ
‎ทำไมโง่ล่ะ
‎พอสอบเข้ามหาลัยได้ปุ๊บ ‎ก็เอาสมองไปทิ้งปั๊บเหรอ
‎เปล่านะครับ ตอนออกจากบ้าน ‎ผมก็สะพายมานะ
‎แปลกแฮะ
‎นั่นกระเป๋าฉันนี่...
‎บางทีชีวิตคนเรา
‎ก็อาจจะมีเรื่องบังเอิญ
‎ที่แปรเปลี่ยนไปเป็นพรหมลิขิตได้
‎นี่ เธอจะสารภาพรัก ‎กับพี่เขาจริงๆ เหรอ
‎ใครๆ ก็บอกว่าพี่เขาทึ่มจะตาย
‎คราวก่อนยังใส่รองเท้าคนละข้างเลย
‎มันเป็นเสน่ห์ของเขา
‎อัจฉริยะที่แท้จริง ‎ก็มักจะอ๊องแบบนี้แหละ
‎อะไรของเธอ คนทึ่มของแท้มากกว่า
‎อัจฉริยะที่แท้จริงอะไรของเธอ
‎ขนาดไอ้ทึ่มอย่างแกยังมีแฟนเลย ‎ทำไมเราถึงยังไม่มีเนี่ย
‎ก็นั่นน่ะสิ เป็นไง ดีไหม ชอบล่ะสิ
‎เห็นว่าชื่อชายูรีงั้นเหรอ สวยเปล่า
‎โอ๊ย ปล่อยนะ
‎ไอ้พวกนี้นี่จริงๆ เลย ‎สมัยนี้แล้วยังดูผู้หญิงที่หน้าตาอีก
‎สวยไม่สวยแล้วมันสำคัญตรงไหน ‎มันสำคัญที่ใจต่างหาก
‎- แต่ว่าสวยโคตรๆ เลยล่ะ ‎- ตอนนั้นฉัน...
‎เข้าใจว่าพรหมลิขิตนั้น ‎อาจจะเปลี่ยนกลับไปเป็นแค่...
‎เรื่องบังเอิญเล็กๆ เมื่อไหร่ก็ได้
‎- นั่นไง ‎- ว่าแล้วว่าต้องสวย
‎(ชื่อ: ชายูรี โชคังฮวา ‎เพศ: หญิง น้ำหนัก: 3,300 กรัม)
‎(ตอน 5 ทุกช่วงเวลา ‎ที่เรื่องบังเอิญกลายเป็นพรหมลิขิต)
‎ให้ตาย หัวไชเท้าสองหัว 3,000 วอน
‎ค่าอาหารสมัยนี้น่ากลัวมาก
‎ยู...
‎ยูรี...
‎(ปลาไหลย่างบ้านพี่สาว)
‎ใครกัน
‎(การแจ้งเตือนใหม่)
‎(ชายูรีถูกใจข้อความของคุณ)
‎อย่าตกใจนะ ตั้งใจฟังดีๆ
‎ยูรี
‎ฟื้นจากความตาย
‎ตะ ตะ ต้องโทรหาพี่ก่อน
‎กึนซัง กึนซังเว้ย ใจเย็นนะ
‎โลกนี้มีผีที่ไหนกัน
‎กึนซัง
‎ผีเผออะไรไม่มีหรอก
‎โลกนี้มีผีที่ไหนกัน
‎มีสิ อยู่นั่นไง
‎ผีมีอยู่จริง
‎พี่ๆ
‎พี่
‎รู้ไหมว่าผมเพิ่งเห็นอะไรมา
‎ยูรีน่ะ ยูรี...
‎ยูรี
‎นั่นมันยูรีนี่
‎ยูรี พี่ ข้างหลังพี่
‎ข้างหลังพี่... ไม่ต้องมาทักทายเลย
‎พี่ ยูรีโบกมือ...
‎มาทักทายฉันทำไม
‎ผมขอโทษนะพี่
‎ผมขอโทษ
‎คิดถึงพี่จัง
‎พี่คะ
‎พี่
‎(คนตายแล้วฟื้น)
‎ตายแล้วฟื้น...
‎(เพื่อนฉันตายแล้วฟื้น)
‎มีกรณีเดียวกันด้วย
‎คนที่กดเข้ามาอ่านนี่โง่จัง
‎เชื่อจริงๆ เหรอเนี่ย
‎ให้ตายเถอะ ไอ้เวรนี่
‎ไอ้คนแบบนี้ต้องรีพอร์ตให้หมด
‎นี่มันเรื่องจริงเหรอ
‎เรื่องเพ้อเจ้อที่แกพูดมันจริงเหรอ
‎อะไรเนี่ย
‎แล้วมันรู้ได้ไงเนี่ย
‎อาจารย์จางบอกให้รอไงคะ ‎แล้วนี่จะไปไหนคะ
‎- บอกว่าผมรอไม่ไหว ‎- คะ
‎บอกเขาว่าผมรอจนรากงอกแล้ว นะ
‎ชนหมัดหน่อย ไม่เหรอ ไม่เป็นไร
‎พักหลังนี้เขาเป็นอะไรเนี่ย
‎เขาคงไม่รู้ว่าอาการตัวเองหนักแค่ไหน
‎นั่นสิ เมื่อก่อนนิ่งๆ แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนวู่วาม
‎เห็นหมอโชทำงี้แล้วสงสารหมอจางจัง
‎มานู่นแล้ว ทำไงดี
‎- ไปห้องน้ำเหรอ ‎- คือ...
‎กลับไปแล้วค่ะ
‎กลับไปแล้วเหรอ
‎- ตายแล้ว ‎- ใจเย็นค่ะหมอ
‎- ทำไงดี ‎- หมอคะ
‎โอ๊ย เจ็บ
‎นี่มัน...
‎เป็นไปได้เหรอ
‎- ไปฮันนีมูนที่ไหน ‎- โอกินาว่า
‎- โดนหลอก... ‎- กำไลเจอร์เมเนียม
‎ถูกทุกข้อ เป๊ะ ใช่เลย
‎ตัวจริงเสียงจริง
‎จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ
‎อื้อ
‎ไม่น่าใช่นะ
‎น้าฉันบอกว่าคนเราเมื่อตายไปจะกลายเป็นผี
‎ผีเผออะไรกัน
‎ฉันไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ
‎แล้วทีนี้จะทำยังไง
‎ฮะ อ๋อ
‎พี่คิดว่าควรจะทำยังไงดี
‎โทษที
‎ก่อนอื่น แม่เธอ ‎ไปบ้านแม่เธอกันเถอะยูรี
‎- ไปหาแม่แล้ว... ‎- ไม่ได้นะพี่
‎ฮะ
‎คือว่า...
‎แม่ฉันหัวใจอ่อนแอ แล้วก็...
‎ยังไงตอนนี้ก็ยังไม่ได้น่ะ
‎ถ้าใครบังเอิญไปเจอแม่ ‎ห้ามเล่าให้ฟังเด็ดขาดนะ
‎- นายด้วย เข้าใจไหม ‎- ฮะ อือ
‎งั้นก็มาอยู่บ้านฉัน ‎จะไปอยู่โรงแรมทำไม
‎วันนี้แกไปย้ายของยูรี ‎มาอยู่บ้านฉันซะ
‎พี่จะเอางั้นใช่ไหม ‎งั้นผมขอบคุณพี่มากเลย
‎ทุกคน อย่าทำอย่างนี้สิ
‎ฉันขอเวลาแค่สองเดือน
‎ไม่สิ แค่ 49 วันเท่านั้น
‎ปล่อยฉันไว้คนเดียวแค่ 49 วันก็พอ
‎หลังจากนั้น ฉันจะตัดสินใจเอง ‎ว่าจะไปหาแม่หรือจะเอายังไง
‎- อย่าเพิ่งทำอะไรเลยนะ ‎- ยังไงก็มาอยู่บ้าน...
‎ที่ฉันซ่อนตัว ‎ก็เพราะกลัวทุกคนเป็นห่วงแบบนี้ไง
‎ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะพี่
‎งั้นก็เอาที่เธอสบายใจ
‎แค่กลับมาก็ดีแล้ว
‎ดีแล้วล่ะ
‎ดีมากๆ แล้วที่กลับมา
‎ดีมากจริงๆ
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎สองสามวันนี้ ‎ไอ้ฉันก็คิดว่าแกเป็นบ้าไปแล้ว
‎นิ่งได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่ง
‎ใครเจอแบบนี้ไม่คลั่งก็บ้าแล้ว
‎ฉันจะทำยังไงต่อไปดี
‎ไม่ต้องมาถาม ฉันก็ไม่รู้
‎ไม่มีใครในเกาหลีรู้
‎ไม่สิ ทั้งจักรวาลก็ไม่มี
‎เรื่องแบบนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย
‎แต่นี่มัน...
‎นี่ แล้วคุณมินจองรู้ไหม
‎- เห็นแล้ว ‎- บ้าไปแล้ว ไอ้...
‎แกแนะนำให้รู้จักกันเหรอ ‎"นี่เมียผม นั่นเป็นเมียที่ตายไปแล้ว"
‎- พระเจ้าช่วย แกจะบ้าเหรอ ‎- ฉันไม่ได้บ้านะ
‎บังเอิญเจอกันที่เนิร์สเซอรี่
‎มินจองคิดว่าแค่คนหน้าเหมือน ‎เขาเองก็เคยเห็นแค่รูป
‎ก็จริง พูดไปก็คงจะไม่เชื่อ
‎เอ๊ะ แต่ว่านายไม่ควรบอกเธอเหรอ
‎บอกไปแล้วยังไง
‎ถ้าเธอถามว่าฉันจะทำยังไง จะให้ตอบว่าไง
‎ฉันจะตอบว่าอะไรดีล่ะ
‎มินจองคงไม่รู้จะทำยังไง
‎ถ้าต้องตัดสินใจในเรื่องที่เป็นหน้าที่ฉัน
‎ก็ถูกของแก
‎ประสาทกินคนเดียวก็พอ ‎เป็นบ้าไปอีกคนคงไม่ไหว
‎ก่อนอื่นแกห้ามทำอะไรทั้งนั้น ‎อยู่เฉยๆ เหมือนที่ยูรีบอก
‎คิดๆ ดูแล้ว ก็ไม่มีอะไร ‎ที่แกทำได้อยู่แล้วนี่
‎ยูรีเองก็ขอให้เรารอ 49 วัน ‎ไม่ใช่หรือไง
‎ลองดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน
‎มันควรจะเป็นเรื่องดีสิ
‎แต่ทำไมไม่สบายใจเลย รู้สึกผิด
‎ขอบคุณค่ะ
‎ยูรี...
‎ยังร้องไห้กันอยู่เลย
‎ดีขึ้นหรือยัง
‎พี่เขาก็ร้องไห้หนักมาก
‎คงจะดีใจมากแน่เลย
‎พี่เขาบอกว่าคิดถึงฉันมากเลย
‎- ร้องไห้ทุกวันด้วย ‎- ใช่
‎เอ๊ะ แล้วเธอรู้ได้ยังไง
‎อ๋อ ในโซเชียลมีเดียไง
‎พี่เขามาโพสต์เยอะมาก บอกว่าคิดถึง
‎ไม่ต้องบอกก็รู้
‎โล่งอกไปที
‎อย่างน้อยก็มีพี่ที่ดีใจ
‎ซึ้งใจจัง
‎แม่ขอโทษนะลูก
‎ฉันตกใจจนล้มทั้งยืน
‎แทนที่จะดีใจที่ได้เจอเธอ
‎ค่ะ
‎ค่ะ สบายดีค่ะ
‎ค่ะ
‎ค่ะ ก็ปกติดีนะคะ
‎นี่ค่ะ
‎เมื่อวานห้องอื่นมีปัญหาเยอะเหรอคะ
‎- คุณโทรมาบ่อยมากเลย ‎- อ๋อ คือว่า...
‎อันที่จริง...
‎ไม่ทราบว่าไม่สะดวกสบายตรงไหนไหมครับ
‎ครับ ขอบคุณครับ
‎รับโทรศัพท์แล้วครับ อยู่ในห้องครับ
‎ครับ ขอบคุณครับ
‎ขออีกรอบครับ ขอเช็กอีกรอบครับ
‎สองชั่วโมงก่อนก็เช็กไปแล้วนี่ครับ
‎- ผมไม่เห็นเธอออกจากห้องเลยนะครับ ‎- ครั้งเดียว
‎ผมไม่ได้กลัวว่าเธอจะออกไปไหน
‎จะบอกว่ายังไงดี
‎ผมกลัวว่าจู่ๆ เธอจะหายตัวไป
‎นะครับ แค่ครั้งเดียว
‎ครับ เดี๋ยวโทรให้ครับ
‎ไม่ทราบว่าน้ำร้อนไหลปกติไหมครับ
‎ความจริงแล้วคุณผู้ชายที่เช็กอินให้
‎เป็นคนขอให้ผมโทรไปครับ
‎เขากลัวว่าจู่ๆ คุณลูกค้าจะหายตัวไป
‎ตาทึ่ม
‎ส่งฉันตรงนั้นก็พอ
‎ฮะ
‎เหมือนเธอปิดบังอะไรไว้เลย
‎ทำไมไม่กลับบ้านตัวเอง
‎ถึงจะเป็นลมก็น่าจะเป็นเพราะดีใจ
‎ก็เธอขอให้รอ 49 วันไง ‎แล้วเธอจะตัดสินใจเอง
‎ผมว่าอันนี้แปลกสุดเลยพี่
‎จะบอกว่าหนึ่งเดือนสองเดือนก็ได้
‎สี่สิบเก้าวันอะไร น่ากลัวชะมัด
‎ไม่ใช่ว่าพอครบ 49 วันแล้วจะหายไปอีกนะ
‎- นี่ ‎- ก็มันเป็นไปได้นี่
‎จู่ๆ ก็มา ‎แล้วจู่ๆ ก็อาจจะหายไปก็ได้นี่นา
‎เอาของพวกนี้มาทำไมเนี่ย ‎น่าจะเก็บไว้กินเองสิ
‎อะไรเหรอ
‎ฉันไปจองดงจินมาเลยซื้อมาฝาก
‎สาหร่ายทะเล ถ้าเอามาทำ ‎ซุปสาหร่ายล่ะก็อร่อยเลิศ
‎จ้ะ ขอบใจนะ จะทานให้อร่อยเลย
‎จ้ะ งั้นฉันไปนะ
‎ป้าอึนจูให้อะไรมาเหรอ
‎อะไร
‎แม่
‎เป็นอะไรของเขา
‎เฮ้อ จริงๆ เลย
‎สาหร่ายอีกแล้ว
‎(กดเพื่อเริ่ม)
‎(ลงทุนเล่นหุ้น)
‎คุณโดยอน
‎ยังกรอกข้อมูลไม่เสร็จเลยนะคะ
‎- อ๋อ มาสัมภาษณ์ผู้ช่วยในครัวสินะ ‎- ค่ะ
‎แม่ซออู
‎ฉันกลับก่อนนะคะ
‎จะกลับแล้วเหรอคะ
‎- เหนื่อยแย่เลยนะคะ ‎- เหนื่อยอะไรกัน
‎ขนาดมาบ้านนี้แค่อาทิตย์ละครั้ง ‎ยังไม่มีอะไรให้เก็บกวาดเลย
‎บ้านอื่นนี่ เล่นเอาพูดไม่ออก
‎สามีทำเละเทะ
‎ภรรยาตามเก็บไม่หวาดไม่ไหว
‎- ให้ตายสิ ‎- บ้านอื่นเป็นแบบนี้กันเหรอคะ
‎แน่นอนสิ สามีแบบบ้านนี้มีที่ไหน
‎เก็บของเป็นที่เป็นทาง
‎โดยที่ไม่ต้องให้บอก ฉันแทบไม่ต้องทำงานเลย
‎อย่างว่า ไม่ได้ทำอะไรให้เลย ‎มันก็เศร้านิดๆ เหมือนกัน
‎- กลับดีๆ นะคะ ‎- จ้ะ
‎จะไปแล้วเหรอคะ ทานอะไรหน่อยไหม
‎ไม่ดีกว่า ไม่เป็นไร
‎กินแค่นี้ก็พอแล้ว
‎ไม่เห็นต้องตั้งโต๊ะให้วุ่นวาย
‎รูปแม่ซออูในชั้นหนังสือ...
‎รูปเหรอ ทำไม
‎ฉันแค่สงสัยว่ารูปหายไปไหน
‎อ๋อ คือว่า...
‎ก็แค่...
‎รูปมัน...
‎ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก ‎ฉันแค่ถามเฉยๆ
‎ไม่ได้เห็นนานก็เลย ‎ว่าจะหยิบมาดูแค่นั้นเอง
‎ตอนเย็นหิมะจะตกนะ
‎ฉันหยิบร่มมาแล้ว
‎ไปก่อนนะ
‎ซออู พ่อไปก่อนนะลูก
‎ซออูเองก็เตรียมตัว ‎ไปเนิร์สเซอรี่กันดีไหม
‎อือ
‎(เนิร์สเซอรี่แฮมิลสดใส)
‎นี่มันอะไรกัน ซออู
‎หวัดดีจ้ะ
‎(ถั่วแดง)
‎เจ็บนะ มาทำผมทำไมเนี่ย
‎โดนเข้าให้
‎โอ๊ย เจ็บๆ เดี๋ยวสิ หยุดก่อน
‎ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวแล้ว
‎ตกลงเป็นใครกันแน่ ทำแบบนี้เพื่อ
‎- แล้วมองเห็นเราได้ไง ‎- ก็คงเป็นหมอผีล่ะมั้ง
‎ใช่ เป็นหมอผีไง ถึงได้มองเห็น
‎เข้าประเด็นเลยแล้วกัน
‎ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ‎ห้ามเข้าออกเนิร์สเซอรี่นี้
‎ที่นี่คงไม่มีผีเด็ก ‎ที่พูดไม่รู้ฟังใช่ไหมจ๊ะ
‎ออกไปดีๆ เถอะนะ
‎ไม่มีใครไล่ผีได้หรอก
‎ที่นี่เป็นที่ของฉัน ‎มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‎ไม่ไปโว้ย จะทำไม
‎เฮ้ยๆ
‎ฉันเองก็ชอบเจรจากันดีๆ มากกว่า ‎ไม่ว่าจะกับคนหรือผี
‎ไม่ใช่คนชอบใช้กำลังอะไรหรอกนะ
‎แล้วโดนนี่ปาใส่ก็ไม่เจ็บซะหน่อย ‎ไม่เจ็บเลยเนอะ
‎ไม่เจ็บเลยสักนิด ว่าไหม
‎โธ่เอ๊ย หมอผีจริงด้วย
‎- ปล่อยฉันลงไปนะ ‎- นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎- ปล่อยฉันไป ‎- ฉันก็เป็นผีของฉันอยู่ดีๆ
‎ตกลงๆ เราจะไปจากที่นี่
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎ออกไปตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ‎จะได้ไม่เปลืองแรงทั้งสองฝ่าย
‎ให้ตายสิวะ
‎ไปเลย ไปให้ไกลๆ ไปให้พัน
‎โชคดีนะ แล้วอย่ากลับมาอีกล่ะ
‎ให้ตาย แปลกคนจริงๆ
‎เมื่อวานก็ก่อเรื่องในครัววุ่นไปหมด
‎ทำไมถึงปาถั่วแดง ‎ที่เอาไว้ให้เด็กๆ เล่นไปทั่วแบบนี้
‎ว่าจะใช้แค่นิดเดียว...
‎อ๋อ นี่คงเป็นถั่ว ‎ที่เอาไว้ให้เด็กๆ เล่นสินะ
‎งั้นฉันจะรีบไปซื้อมาให้ใหม่นะคะ
‎ขอโทษด้วยค่ะ
‎ดูอารมณ์ดีนะนี่
‎(ถั่วแดง)
‎ซื้อเพิ่มดีไหมนะ
‎ต้องเอาใส่กระเป๋าซออูอีก
‎คงพอแหละมั้ง
‎(ตุ๊กตา)
‎สีชมพู
‎ซออูชอบมากเลยนี่นา
‎โอเค
‎อะไรเนี่ย เป็นอะไรไป
‎ยังไม่ได้วอร์มมือนี่เอง
‎ไม่นะ หล่นอีกแล้ว
‎อีกนิดเดียวเอง
‎หงุดหงิดชะมัด
‎ให้ตายสิ
‎โอเค
‎คุณคะ
‎- ผมเหรอ ‎- ค่ะ คุณนั่นแหละ
‎ขายให้ฉันตัวได้ไหมคะ
‎โอเค ตัวไหนครับ ตัวนี้เหรอครับ
‎ไม่ใช่ตัวนั้น
‎ตัวที่เด็กผู้หญิงห้าขวบ ‎น่าจะชอบน่ะค่ะ
‎- สีชมพู ‎- อ๋อ ตัวนี้เหรอ
‎ไม่เอาดีกว่า ทำไมผมต้องขาย
‎ก็มีตั้งเยอะนี่นา
‎เปิดร้านขายตุ๊กตาหรือไง
‎จะสะสมก็ไม่ใช่ ขายให้ฉันตัวเถอะ
‎ค่าคีบแค่พันเดียว ฉันให้ 3,000 ‎กำไรเห็นๆ เลยนะ
‎แค่ 1,000 วอนเหรอ
‎ไหนจะเอาตัวบนออก วางตัวนี้ ‎หนุนตัวนั้น กว่าจะได้ก็ 3,000 พอดี
‎ไหนจะค่าแรงอีก
‎บังเอิญค่าตัวผมแพงด้วยสิ ขาดทุนชัดๆ
‎รู้แล้วน่าๆ งั้นจับตัวนั้นให้หน่อย
‎ไปไหนของเขา ข้าวก็ยังไม่กิน
‎เหมือนเห็นหลังแวบๆ อยู่นะ
‎- พ่อ ‎- ฮะ
‎คีบให้ได้เลยนะ
‎เหลือแค่ 1,000 วอนเอง
‎นี่คุณ ตัวนั้นคีบครั้งเดียวไม่ได้หรอก
‎ตัวแบบนั้นมีโอกาสสำเร็จมากกว่า
‎ไม่ได้เด็ดขาด ซออูของฉันชอบสีชมพูนะ
‎ยังไงก็ต้องคีบตัวอื่นก่อน ‎ถึงจะคีบตัวนั้นได้
‎เอาละนะ
‎- นี่ ‎- ว้าย
‎โอ๊ย ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเลยเนี่ย
‎ไหนบอกว่ายุ่งจนไม่มีเวลามาช่วยเราไง
‎แล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่กับลูกฉัน
‎คุณครับ เป็นอะไรไป พูดกับใคร
‎ลูกชายเหรอ
‎หมอนี่เนี่ยนะ
‎อ๋อ หมอนี่เอง
‎ผมเหรอ ผมทำไม มีอะไร
‎ลูกชายฉันหล่อเหมือนฉันเลยใช่ไหม
‎ลูกฉันหล่อขนาดนี้ ‎เพราะงั้นช่วยเราหน่อยนะ
‎โอ้โฮ ลูกคนนี้กลายพันธุ์หรือเปล่าเนี่ย
‎เตี้ยหมาตื่นแบบนี้ ‎ลูกชายออกมาสูงชะลูดได้ไง
‎พูดอะไรเนี่ย น่ากลัวชะมัด
‎ก็แค่บอกว่าเหมือนพ่อแม่มากน่ะ
‎ผมไม่มีพ่อแม่นะ
‎ตายจริงลูก ไม่มีได้ยังไง ‎แม่อยู่นี่ไงลูก
‎จริงสิ นี่
‎ทำอะไรให้ลูกฉันกินหน่อยสิ
‎เขาไม่ได้กินข้าวมาเป็นอาทิตย์แล้ว
‎วันๆ กินแต่รามยอน ‎ขนมปัง อาหารสำเร็จรูป
‎แบบนี้ลูกฉันแห้งตายก่อนวัยแน่
‎ขอทั้งที ให้ช่วยแค่นี้เนี่ยนะ
‎แปลกมาก พิลึกคน
‎แค่นี้อะไรเล่า
‎จะมีอะไรสำคัญไปกว่า ‎การที่ลูกได้กินอิ่มนอนหลับอีก
‎คนเป็นพ่อเป็นแม่เหมือนกัน
‎เห็นใจกันบ้างสิ ขอร้องล่ะ
‎เห็นใจกันเถอะนะ
‎- นะ เห็นใจกันเถอะ ‎- ขอร้อง
‎ก็ได้
‎- นี่คุณ ‎- อะไรอีกครับ ทำไมอีก
‎เดี๋ยวฉันไปทำอาหารให้กิน
‎แต่ต้องแลกกับตุ๊กตานั่น
‎คีบไม่ได้ก็ต้องเอาตัวนั้นให้แทนสิ
‎พูดอะไรน่ะ คุณเล่นทำผมตกใจ ‎จนคีบไม่ได้ต่างหาก
‎จะทำอาหารให้ผมกินทำไม
‎ยกเลิกข้อตกลง
‎- ไหนสัญญาแล้วไง ‎- เหลือเชื่อเลย
‎- แค่มื้อเดียวเอง ‎- เกินไปไหม
‎- ช่วยหน่อยเถอะ ‎- รับปากแล้วนะ
‎- ครั้งเดียวเอง ‎- เถอะนะ
‎- เห็นใจกันเถอะ ‎- หนวกหูจริงๆ
‎ไม่สนแล้ว ไม่เอาก็ได้ ‎ไม่เห็นต้องได้เลย
‎เฮ้ย เดี๋ยว
‎เลิกมองได้แล้ว
‎เลือดออกแบบนี้แปลว่าเป็นคนจริงด้วย
‎สมน้ำหน้า แล้วไปหยิบของคนอื่นมาทำไมล่ะ
‎- กล้าขโมยได้ยังไง ‎- ให้ตาย
‎สวรรค์ลงโทษสินะ เลือดกำเดานองเชียว
‎เอาตัวนี้ไปแล้วกัน
‎ถ้าไม่อยากได้ก็ตามใจ
‎โตเป็นควายแล้วยังชอบสีชมพูอีก ‎เป็นแต๋วหรือไง
‎แต๋วอะไรที่ไหน พิลซึงของเรา ‎เป็นผู้ชายทั้งแท่ง
‎เราเห็นมาหมดแล้ว
‎หุบปากไปเลย
‎ยูรี ที่เราทำแบบนี้ ‎ก็เพื่อปกป้องเธอนะ
‎พวกผีประจำที่เก็บอัฐิ ‎ตามหาเธอให้วุ่นเลย
‎ใช่ ถ้าพวกนั้นรู้ขึ้นมาจะเป็นไง
‎สี่สิบเก้าวันของเธอหมดไปกับ ‎การช่วยเจ้าพวกนั้นแน่นอน
‎ไม่สิๆ ตอนนี้เหลือแค่ 44 วันแล้วนี่
‎- ตายจริง ‎- ทำยังไงดี
‎เหมือนกันทั้งบ้านเลย ตื๊อเก่งจริงๆ
‎- ก็จริงไม่ใช่หรือไง ‎- ใช่ ไม่ใช่ เอ๊ย
‎ใช่
‎ถ้าไม่ยอมช่วยเรา
‎เราจะไปวนเวียนใกล้ๆ ลูกเธอแทน
‎อะไรนะ คนพวกนี้ จะเอาใช่ไหม
‎ลองเข้าใกล้ลูกฉันดูสิ
‎ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‎อะไรเนี่ย ใครกัน
‎ฉันไม่ปล่อยไว้แน่ จะเอาใช่ไหม
‎ให้ตายเถอะ
‎จริงๆ เลย
‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎ไหนบอกว่าอย่าให้ใครรู้ ‎ไม่งั้นจะวุ่นวายไม่ใช่เหรอ
‎แค่โดนครอบครัวนั้นจับได้ ‎ก็ถือว่าจบเห่แล้ว ยายโง่
‎ยังไงก็เถอะ เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
‎สรุปก็คือยูรีได้รับการพิพากษา ‎ให้เป็นคนเป็นเวลา 49 วัน
‎แต่เธอเป็นเหมือนหมอผีอย่างคุณมีดง
‎ก็เลยเข้ามาช่วยหรือมายุ่งเรื่องของผีไม่ได้
‎เข้าใจดีนี่ ที่จะบอกก็คือ...
‎อย่าไปขอให้เธอช่วยอะไรเด็ดขาด
‎ยังไงก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว
‎ไร้สาระสิ้นดี
‎ทำไมมีแค่ยายนี่ที่ได้เป็นคน
‎ฉันก็อยากถูกพิพากษาแล้วขึ้นไปบ้าง
‎ฮึ่ย
‎- คุณมีดงช่วยไม่ได้หรอกนะ ‎- แกนี่...
‎ก็บอกแล้วไงว่าเบื้องบนตัดสินมา ‎เพราะยายนี่ปากไม่ดี
‎พระเจ้า ไอ้เวรเอ๊ย
‎- ตายจริง ‎- ตายแล้ว
‎ลงมานี่สิวะ มาดวลกันสักตั้ง
‎ไม่ได้ผลหรอก
‎พูดครึ่งด่าครึ่งงี้ ‎ท่านไม่นับเป็นคำด่าหรอก
‎โธ่เอ๊ย
‎คือว่า... ฉันพลั้งปากน่ะ
‎เฮ้อ
‎ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอแน่
‎เธอคงอาละวาดหนักมาก
‎ถึงได้กลายเป็นแบบนี้
‎ดูจากที่เบื้องบนตัดสินแล้ว
‎ก็น่าจะมีเจตนาแฝงอยู่นะ
‎- ใช่ไหม ‎- ใช่ ต้องมีเจตนาแฝงแหงๆ
‎แต่ไม่ว่าฉันจะสวดมนต์ยังไง ‎ท่านก็ไม่ยอมบอก
‎ไปหาแม่บ้างหรือยัง
‎ยัง แล้วจะไปหาทำไม
‎จะไม่ไปได้ยังไง ‎เธอต้องไปหาแม่เป็นคนแรกสิ
‎จะมีใครคิดถึงเธอเท่าแม่เธออีก
‎ทำไมล่ะ กลัวแม่ตกใจเป็นลมล้มไปเหรอ
‎ก็เปล่าหรอก
‎พอซออูกลับไปเป็นปกติ ฉันก็จะไป
‎จะไปหาแม่ทำไม ไปก็เหมือนให้ความหวัง
‎ให้ตายเถอะ
‎ก็แค่กลับไปที่ของเธอไม่ได้หรือไง
‎นั่นสิ
‎ช่างเถอะ
‎จะเป็นคนหรือเป็นผี ‎ถ้าโลภไปมันก็ไม่จบไม่สิ้น
‎ฉันขอแค่ซออูไม่ต้องเห็นผี ‎แล้วโตมาปกติก็พอแล้ว
‎(ถั่วแดง)
‎ตายๆ
‎เก่งมากจ้ะ ทำได้แล้ว
‎อ่านจบแล้วเป็นยังไงบ้าง
‎- ดีมากค่ะ ‎- ดีมากเหรอ
‎ซออู ลองดูอันนี้กันหน่อยไหม
‎ครูสงสัยว่า...
‎คำว่าจระเข้สะกดยังไงจ๊ะ
‎ซออู รู้ไม่ใช่เหรอลูก
‎เมื่อวานหนูก็บอกแม่ไปแล้วนี่
‎ซออูจ๊ะ
‎แกต้องหัดออกเสียงนะคะ ‎แต่ว่าไม่ยอมพูดเลยนี่สิ
‎ทำยังไงก็ไม่ยอมพูด
‎ถ้าเป็นแบบนี้อย่าพูดถึงอนุบาล ‎ภาคอังกฤษที่ดังๆ เลยค่ะ
‎แค่อนุบาลภาคอังกฤษทั่วๆ ไปก็ยากแล้ว
‎ค่ะ
‎คุณแม่คะ
‎ปกติคุณแม่พูดคุยกับน้องบ่อยไหมคะ
‎อะไรนะคะ
‎ถ้ามีเรื่องคุยก็คุยบ้าง
‎ทำไมเหรอคะ
‎ก่อนอายุหกขวบ การพูดคุยกับคุณแม่
‎สำคัญกว่าการเรียนแบบท่องจำน่ะค่ะ
‎เพื่อให้เด็กได้ฝึกพูดเยอะๆ
‎ค่ะ
‎ซออู
‎อร่อยไหม
‎อือ
‎ลูกชายแม่ อร่อยแค่ไหนจ๊ะ
‎เท่านี้ เท่านี้ เท่านี้เลย
‎โอ้โฮ ถ้าเท่านี้ก็แสดงว่า ‎อร่อยที่สุดในโลกแน่เลย
‎แน่นอน อร่อยเท่าไอติม 100 ถ้วยเลย
‎แม่รู้จักจำนวน 100 ไหมครับ
‎มันเป็นตัวเลขที่เยอะมากเลยนะ
‎เยอะกว่าสิบอีก
‎จำนวน 100 น่ะเหรอลูก น่ารักจริงๆ
‎แม่ก็ลองกินบ้างดีกว่า
‎แต่นแต๊น
‎สุดยอดเลยใช่ไหม
‎ฉันทำให้กินก็ได้ ‎จะได้ไม่ต้องกินอาหารขยะนี่
‎ขยะอะไร พูดมาได้
‎ดูสิ ร้านสะดวกซื้อ ‎ของดีไม่ต่างกับร้านอาหารเลย
‎ต็อกบกกี โอเด้ง ขาหมู
‎ตอกไข่ใส่รามยอนก็ได้ ‎น่าตื่นเต้นจะตายไป
‎คนเราชอบพูดว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ
‎แต่พอหันกลับไปดู ‎ก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปเยอะเลยใช่ไหม
‎มันก็ต้องมีเปลี่ยนบ้างแหละ ‎ผ่านมาตั้งห้าปีนี่
‎แต่ว่าฉันไม่เสียใจสักนิดเลยนะพี่
‎รู้สึกขอบคุณที่เปลี่ยนไปมากกว่า
‎เพราะงั้นอย่าห่วงไปเลยน่า
‎แม่เลี้ยงซออู...
‎ไม่สงสัยเหรอว่าเป็นคนแบบไหน
‎ไม่สงสัย
‎ทำไมล่ะ
‎ถ้าเป็นฉัน ฉันคง ‎อยากรู้เรื่องนั้นที่สุด
‎เพราะฉันรู้อยู่แล้ว ‎ว่าเธอเป็นคนแบบไหน
‎รู้อยู่แล้วเหรอ
‎เป็นคนดี
‎ก็เป็นคนดีนี่
‎ใช่ไหม
‎ใช่ ถูกแล้วล่ะ เป็นคนดี
‎- กินกันเถอะ ‎- โอเค มากินกัน
‎กินเลย
‎เอาละ
‎ทำไมๆ เป็นอะไร
‎จะไปไหนของเธอ อะไร ทำไม
‎อ๋อ...
‎สวัสดีค่ะ
‎มาซื้อของเหรอคะ
‎ค่ะ
‎ยูรี
‎ยูรี เป็นอะไรไหม
‎ไม่เป็นไร
‎เหล้าคงหมดแล้วสินะ
‎สุดยอดเลย คุณโอมินจอง ‎รู้วิธีดื่มด้วย
‎คุณชอบดื่มโซจูเหมือนฉันเลย
‎โชคดีนะคะ
‎ค่ะ กลับดีๆ นะคะ
‎โต๊ะมีแค่ตัวเดียวน่ะ
‎อ๋อ ใช่ค่ะ
‎ปกติเขาก็วางไว้สองตัวนะ
‎ไม่มีเพื่อนมาด้วยเหรอคะ
‎ปกติถ้าดื่มคนเดียว ‎ก็จะดื่มอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ
‎แถวนี้คนยิ่งนินทากันเก่งอยู่
‎อ๋อ นึกว่าไม่ได้สนใจอะไร ‎สนด้วยเหรอคะ
‎ไม่ค่ะ ไม่สนเลยค่ะ
‎ไม่สนอะไร ทำเป็นเก่ง
‎แม่ๆ แถวนี้ชอบนินทาเรื่องลูกกัน
‎สำเนียงส่อภาษา อย่าไปฟังเลยค่ะ
‎ไม่ค่ะ ฉันไม่สนใจจริงๆ
‎งั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ
‎ซออูแปลกขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‎ฉันแค่อยากรู้ว่าต่างจากฮาจุนมากไหม
‎เป็นอะไรไป ปวดท้องมากเลยเหรอลูก
‎ไหนๆ กินอะไรผิดไปหรือเปล่า
‎เป็นอะไรคะ ลูกปวดตรงไหนคะ
‎ลูกบอกว่าปวดท้อง
‎ไม่ต้องไปเนิร์สเซอรี่แล้ว ‎ไปโรงพยาบาลก่อนเลย
‎- เปลี่ยนชุดเลย ‎- อยู่ดีๆ เป็นได้ไง
‎ก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นเป็นไรเลย
‎ซออู โอเคไหมลูก
‎อือ
‎ไหนบอกปวดท้องไง
‎- ไม่ปวดแล้วเหรอ ‎- อือ
‎งั้นก็ติดกระดุมใหม่
‎ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ
‎นั่นสิ เห็นบอกว่าปวด
‎สงสัยเพราะยังเด็กก็เลยหายเร็ว
‎โอเค
‎- ไปกันเลยไหม ‎- อือ
‎โอเค ไปกันเลย
‎(โปรแกรมผู้ปกครองร่วมคลาส ‎ห้องแสงอาทิตย์ ปี 2019)
‎(เนิร์สเซอรี่แฮมิลสดใส)
‎นั่นแม่ยุลฮีนี่นา
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎ไหล่หลุดกันพอดี ปล่อยลูกลงได้แล้ว
‎ลูกชายพ่อ
‎แฟชั่นจะสมบูรณ์ได้ด้วยอะไร
‎ความเต้ไง
‎ความเต้ไง ความเท่ลูก ความเท่
‎คิดว่าเบคแคมฟิตกล้ามแขน ‎ไว้เตะฟุตบอลหรือไง
‎ฟิตไว้มาเข้าชั้นเรียนกับลูกต่างหาก
‎ดีแต่พูด
‎พ่อซออู สวัสดีค่ะ
‎- ครับ ‎- สวัสดีค่ะ
‎นี่มัน...
‎มันทำบ้าอะไรเนี่ย
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดีครับ
‎สวัสดีครับคุณมินจอง
‎แล้วแกมาทำไม
‎ฮะ
‎ต้องมาสิคะ พ่อแม่คนอื่นก็มากันหมด
‎ใช่ครับ ล้อเล่นเฉยๆ
‎ต้องมาสิ วันผู้ปกครองร่วมคลาสทั้งที
‎ซออู น่ารักน่าชังจริงๆ เลย
‎แกบ้าไปแล้วเหรอ สติอยู่ไหน มาทำไม
‎คิดจะทำอะไรเนี่ย
‎- ไปกันเถอะ ไปได้แล้ว ‎- ได้
‎สายแล้วด้วย เข้าไปกันเถอะ
‎เจอกันแน่เลย เขาตั้งใจจะทำอะไรเนี่ย
‎ตั้งใจอะไร
‎ขอให้เธอรู้ความจริงทีเถอะ
‎ไปกันเถอะลูก
‎ยุ่งจะตายอยู่แล้ว มัวทำอะไรอยู่
‎ยังไม่เอาไปเก็บอีก
‎อ๋อ ค่ะ
‎ไม่รู้ล่ะ จะไปเจอกันได้ยังไง
‎อยู่แต่ในนี้ก็สิ้นเรื่อง
‎- โอ๊ะ ‎- เอาไปไว้ห้องกระตุ้นพัฒนาการที
‎ฉันต้องเตรียมผลไม้
‎อะไรนะคะ เดี๋ยวฉันเตรียมเองค่ะ
‎เพิ่งมาใหม่จะทำเป็นได้ยังไง
‎รีบเอาอันนี้ไปเลย
‎เอ่อ คือว่า...
‎คุณคะ
‎คะ
‎คุณคงใช้มันบ่อยสินะคะ ถั่วแดง
‎ก็นิดหน่อยค่ะ
‎ขอตัวนะคะ
‎ฉันเป็นเอลซ่า อิจฉาล่ะสิ
‎อือ
‎ข้อต่อไป มีโซลองตอบดูดีไหม
‎ระหว่างเอกับซีมีตัวอะไรอยู่เอ่ย
‎- โอ ‎- ไม่น่าใช่นะ
‎- บี ‎- บี
‎- บีเหรอ
‎- บี ‎- บี ถูกต้องจ้ะ
‎- บี ‎- เก่งมาก
‎แม่กระซิบเห็นๆ
‎งั้นต่อไปฮาจุนลองตอบดูไหม
‎- สู้เขาลูก ‎- เอาละนะ
‎ระหว่างบีกับดีคือตัวอะไรเอ่ย
‎ซี
‎ฮาจุน ซีไงลูก
‎ดูปากพ่อลูก ซีๆ
‎ซีไงลูก ซี
‎ซี ฮาจุนลูกพ่อ
‎นี่ไงลูก ดูสิ ตัวซีไง
‎ขนมหอมใหญ่
‎จริงด้วย ขนมหอมใหญ่
‎ขนมหอมใหญ่ล่ะ
‎นี่ แล้วยูรีล่ะ
‎ไม่รู้ ยังไม่เห็นเลย ‎น่าจะยังไม่ออกจากครัว
‎แกนี่มัน ฉันบอกแกแล้วไง ‎ว่าให้ตายก็ห้ามมา
‎แล้วแกคิดว่าฉันอยากมามากหรือไง
‎ชวนไปข้างนอกก็แล้ว ‎บอกว่าลูกไม่สบายก็แล้ว
‎ถ้าได้ผลจะพากันมาถึงนี่หรือไง
‎ยังไงซะ ยูรีก็ซ่อนตัวอยู่
‎น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี ไม่รู้แล้ว
‎ทำอะไรกันคะ
‎- ปล่อยผ่านไปเถอะ ‎- อือ
‎- ให้มันแล้วไป ‎- เข้าไปกันเถอะค่ะ
‎- อื้ม ‎- เข้าไปสิ
‎ใส่อะไรของแกมา
‎ผ่านไปเถอะ ปล่อยมันผ่านไป
‎มาเล่นถั่วกันนะ
‎พ่อ ดูนี่สิ
‎ซออู
‎อย่ามาทางนี้สิ ‎ทางนู้นก็มีถั่วเยอะแยะไป
‎ถ้ามาเอาแต่ทางนี้ มีโซจะเล่นอะไรล่ะ
‎ซออู มานี่มาลูก
‎- มาเล่นทางนี้กัน ‎- นี่จ้ะ
‎ซออู
‎เล่นแบบนี้ไม่มีมารยาทเลยนะ
‎เล่นเบาๆ สิ เบาๆ
‎นี่คุณคะ
‎ตายจริง
‎คุณทำบ้าอะไรคะเนี่ย
‎ก็ฉันเห็นว่าถั่วน่าจะไม่พอ
‎ปกติเขาก็เล่นกับแบบนี้แหละค่ะ
‎- เด็กๆ ‎- มาเล่นกัน
‎- เย่ ‎- มีอีกนะ
‎- เล่นกัน ‎- นี่แน่ะ
‎หน็อย
‎ยายนั่นยั่วโมโหฉันจริงๆ เลย
‎ประสาทจะกิน เฮ้อ
‎แค่เอาถั่วไปวาง ทำไมถึงได้นานนักล่ะ
‎อันนี้จะเอาไปเล่นเสียบไม้กัน ‎บ้านละสามไม้นะ
‎สตรอว์เบอร์รี่นี่นา
‎ซออูชอบสตรอว์เบอร์รี่มากเลย ‎ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย
‎อร่อยจัง
‎ฉันเนี่ย ตามหาสตรอว์เบอร์รี่
‎ทั่วทุกหัวมุมในโซลเลยนะ
‎แต่ไปได้มาจากเขตที่อยู่ทางใต้ของโซล
‎- อร่อยใช่ไหม ‎- อืม
‎ฉันแพ้ท้องอยากกินแต่สตรอว์เบอร์รี่
‎ลูกต้องบ้ากินสตรอว์เบอร์รี่แน่เลย
‎อะไรนะ บ้าสตรอว์เบอร์รี่เหรอ
‎ไม่ได้การแล้ว
‎ฉันว่าฉันลาออกจากการเป็นหมอ ‎แล้วมาปลูกสตรอว์เบอร์รี่ดีกว่า
‎ไม่ได้
‎โอเค งั้นแค่ซื้อมากินก็พอเนอะ
‎ใช่แล้วๆ ‎ของซออูต้องมีสตรอว์เบอร์รี่
‎ไม่ใช่อันนั้น ‎ของซออูต้องมีสตรอว์เบอร์รี่
‎ซออูชอบสตรอว์เบอร์รี่มากเลยนะ
‎ไม่รู้ใจลูกเอาซะเลย
‎ซออูชอบสตรอว์เบอร์รี่มากใช่ไหมลูก
‎ห้องแสงอาทิตย์
‎- ค่ะ คุณครู ‎- ครับ คุณครู
‎ทีนี้ครูจะแจกผลไม้ให้เด็กๆ
‎- ทำผลไม้เสียบกับคุณพ่อคุณแม่นะจ๊ะ ‎- ค่ะ
‎- ค่ะ คุณครู ‎- ครับ คุณครู
‎นี่จ้ะ
‎ค่ะๆ ไม่ใช่ค่ะ
‎- เชิญเลยค่ะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ดูของฉันสิ
‎ไม่ต้องเอาสตรอว์เบอร์รี่ ‎มาเพิ่มแล้วค่ะ
‎ค่ะ
‎แต่ว่าสตรอว์เบอร์รี่นี้ ‎อร่อยมากนะคะ ไม่เปรี้ยวด้วย
‎ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องให้แก
‎แต่เด็กน่าจะชอบนะคะ
‎คุณคะ ‎ซออูกินสตรอว์เบอร์รี่ไม่ได้ค่ะ
‎ซออูแพ้สตรอว์เบอร์รี่ กินไม่ได้ค่ะ
‎แพ้เหรอคะ
‎ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้น่ะค่ะ
‎ขอโทษนะคะ
‎โอ๊ย
‎อะไรกันเนี่ย
‎ซออู ซออูจ๊ะ
‎เป็นอะไรไหม ทำไงดี เจ็บมากแน่เลย
‎เป็นอะไรมากไหม ซออู เจ็บมากแน่เลย
‎ทำยังไงดี เป็นอะไรมากหรือเปล่า
‎(มีแซง)
‎โอเคไหมนั่น
‎เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าลูกแพ้อะไรบ้าง
‎มันก็เกิดขึ้นได้นี่ ‎ฉันเองก็เหมือนกัน
‎เป็นแม่แท้ๆ ยังรู้ไม่หมดว่า ‎ฮาจุนแพ้อะไรบ้าง
‎เธอรู้แล้วแน่เลย
‎- ฮะ ‎- ว่าฉันคือชายูรี
‎ขนาดนี้ก็น่าจะรู้หมดแล้วแหละ
‎ทำยังไงดีพี่
‎ใจมันหวิวๆ แปลกๆ ชอบกล
‎แล้วไปออกอาการต่อหน้าเขาได้ยังไง
‎เธอห่วงเรื่องนี้มากกว่าเหรอ
‎จริงๆ เลยนะ
‎แน่นอนสิ ให้เธอรู้ไม่ได้เด็ดขาด
‎ทำไม ยังไงก็ต้องบอกอยู่แล้วนี่
‎จะสวมบทเป็นคุณน้าห้องครัวต่อไปเหรอ
‎เธอจะไม่เลี้ยงซออูหรือไง
‎ใช่
‎อะไรนะ ทำไม
‎คือว่า...
‎พี่ห้ามบอกใครนะ
‎- คือว่า... ‎- คือว่าอะไร
‎ความจริงแล้ว
‎ฉันเป็นผะ...
‎ผะ...
‎ผะ ผ...
‎ตั้งแต่วันนี้เธอจะมาอยู่ ‎แผนกนรีเวชกับเรา คุณโอมินจองค่ะ
‎ฉันได้รับคำสั่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ‎เริ่มงานวันนี้วันแรกค่ะ
‎ฝากตัวด้วยนะคะ
‎- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ‎- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณมินจอง
‎ห้องผ่าตัดหกโทรมา
‎มีคนท้องแก่บาดเจ็บฉุกเฉินครับ
‎คนท้องถูกรถชน ‎โชคดีที่เด็กเกิดมาหายใจได้ปกติค่ะ
‎เช็กห้องเด็กแรกคลอด ‎แล้วพาไปเลยนะคะพี่
‎ได้
‎ความบังเอิญนั้น ‎ก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ อยู่แล้ว
‎โดยที่ฉันไม่รู้ตัว
‎- พี่ตีฉันเหรอคะ ‎- ฉันน่ะเหรอ
‎หน้าไปโดนอะไรมา
‎ตกลงแล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎ทำไมมีแค่ยูรีที่กลับไปเป็นคนได้ ‎ใช้ได้ที่ไหน
‎ฉันกลับไปที่เดิมของฉันไม่ได้
‎หยุดนะ
‎เธอไม่อยากเลี้ยงซออูเองจริงๆ เหรอ
‎ที่เธอรักษาระยะห่างกับคังฮวา ‎ก็เพราะคุณมินจองนี่
‎ชีวิตเขาอาจจะแย่กว่าที่คิดก็ได้
‎เหมือนกันตั้งแต่หัวจรดเท้า ‎เหมือนกันเกินไปไหม
‎เธอจะหย่างั้นเหรอ
‎คุณมาเป็นแม่ซออูสิ
‎คำบรรยายโดย: พิมผกา สนศรี