‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎วันนี้ เมื่อเวลา 04:00 น.
‎เกิดเหตุเพลิงไหม้อาคารในโซล ‎โดยไม่ทราบสาเหตุ
‎ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 19 ราย ‎บาดเจ็บอีก 30 ราย
‎นับเป็นเหตุการณ์น่าสลดค่ะ
‎ไฟไหม้ในตัวอาคารแทบจะในทันที
‎ไฟไหม้อีกแล้วเหรอ
‎ทำให้เต็มไปด้วยก๊าซพิษค่ะ
‎- โอ้โฮ ตายกันเยอะเลย ‎- ต้นไฟเริ่มจากชั้น 13
‎- จะไปจริงๆ เหรอ ‎- แล้วลุกลามอย่างรวดเร็ว
‎ไปยังชั้น 14 และ 15
‎ซื้องานศิลป์ไปแล้วก็ซ่อมเองสิ
‎ทำไมเรียกให้ไปๆ มาๆ อยู่ได้ ‎คนท้องโย้ขนาดนี้
‎ไม่เป็นไรน่า
‎คนท้องไม่ได้มีอภิสิทธิ์อะไร
‎งานก็ต้องทำเหมือนกัน ‎ต้องเป็นมืออาชีพหน่อย
‎เห็นว่าหิมะจะตก
‎แหม คุณชามือโปร
‎ถึงฉันห้ามก็คงไม่ฟัง
‎ระวังตัวด้วยล่ะ
‎อยู่แล้ว
‎ให้แค่นี้เองเหรอ
‎ไม่ลืมอะไรเหรอ
‎ลืมอะไรหรือเปล่า
‎เยี่ยม
‎ไปได้แล้ว
‎- ระวังด้วยนะ ‎- รู้แล้วน่า
‎- รีบไปรีบกลับนะ ‎- อือ
‎- แล้วจะรีบกลับนะ ‎- อื้อ
‎- จะรีบกลับนะจ๊ะ ‎- รู้แล้วน่า
‎(เหตุเพลิงไหม้ตึกในโซล ‎หวั่นยอดผู้เสียชีวิตพุ่งสูง)
‎บนโลกนี้ไม่มีใครเกิดมาแล้ว ‎รู้วันสุดท้ายของตัวเอง
‎ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ‎ถึงจะได้เห็นคนตายมามากมาย
‎แต่ถ้าไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้
‎มันก็คงเป็นเพียงแค่ ‎เรื่องเศร้าของคนอื่น
‎โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอกแม่
‎ไม่ตายหรอกๆ
‎ค่ะๆ เดี๋ยวจะรีบทำงานให้เสร็จ
‎แล้วตรงกลับบ้านเลยนะคะ อือ
‎หัวไชเท้าจ๊ะ อย่ามองนะๆ
‎ช่วยด้วยค่ะ
‎มีเด็กอยู่ในท้องค่ะ
‎ช่วยด้วยค่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ทำไงดี ลูกแม่...
‎(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‎มีรายงานเข้ามาว่าจำนวนผู้เสียชีวิต ‎เพิ่มขึ้นเป็น 30 รายแล้วค่ะ
‎เราจะต่อสายตรงหา ‎ผู้สื่อข่าวที่อยู่ ณ จุดเกิดเหตุ
‎เพื่อเจาะลึกเรื่องนี้กันค่ะ
‎(ยอดผู้เสียชีวิตเหตุเพลิงไหม้ตึกโซล ‎เพิ่มเป็น 30 ราย)
‎จริงๆ แล้ว พวกตัวเอก ‎ในละครเศร้าเคล้าน้ำตา
‎อาจเป็นแม่ฉัน พ่อฉัน
‎หรืออาจเป็นตัวฉันเองก็ได้
‎ในโลกที่ไม่อาจรู้อนาคตได้เลย
‎อะไรจะเกิดขึ้น
‎กับฉันก็ได้
‎(ตอน 4 ใดๆ ล้วนเกิดขึ้นกับตัวฉัน)
‎พี่คะ
‎อ้อ
‎สวัสดีครับ
‎คุณโดยอน
‎ทำไมจู่ๆ ก็หยุดเขียนกลางคันล่ะ
‎อ๋อ มาสัมภาษณ์ผู้ช่วยในครัวสินะ
‎พอดีไปห้องน้ำมาค่ะ
‎น้องลืมนี่ไว้น่ะค่ะ
‎ทำผิดอะไรมาเหรอคะ
‎ฮะ ทำอะไรผิด
‎ทำผิดเลยโดนทัณฑ์บนไงคะ
‎อยู่เฉยๆ จะโดนได้ยังไง
‎อ๋อ เรื่องนั้น
‎เพราะเอาแต่ทำเคสผู้ป่วยนอกน่ะ
‎ฉันทำอยู่แค่นี้มาตลอด
‎เหมือนคุณยูรีมากเลยนะ
‎ขนาดฉันเคยเห็นแค่รูปถ่ายยังตกใจเลย
‎พี่คงตกใจมากกว่าฉันแน่
‎อ๋อ งั้นเหรอ
‎คือว่านะ มินจอง
‎หือ
‎คือว่าเรื่อง...
‎ความจริงแล้ว...
‎ไม่มีอะไร
‎ไปกันเถอะ
‎ไปข้างนอกมาเหรอ
‎อือ มีธุระนิดหน่อย
‎อ๋อ
‎เรียนเอกเครื่องแก้วเหรอคะ
‎อายุก็ยังน้อย
‎จะทำงานผู้ช่วยในครัวไหวเหรอคะ
‎เริ่มงานตั้งแต่พรุ่งนี้ได้เลยค่ะ
‎คะ
‎ดูท่าทางอยากทำมากเลยน่ะค่ะ
‎ถ้าไม่รับ กลัวว่าพรุ่งนี้ ‎จะไปโดดสะพานแม่น้ำฮันเอา
‎อ๋อ ค่ะ
‎ก็ไม่ใช่เพราะแบบนั้นหรอก
‎เริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะคะ คุณจอนโดยอน
‎ทำงานที่นี่เหรอคะ
‎ใช่ค่ะ ส่งเรซูเม่มา ‎สมัครงานไม่ใช่เหรอคะ
‎อ๋อ ใช่ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ค่ะ
‎ถ้าอยู่ที่นั่น ‎ก็จะช่วยไล่ผีให้ซออูได้
‎แถมได้เจอซออูทุกวันด้วย
‎ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‎ได้กินทั้งเนื้อทั้งไข่
‎เริ่มพิธีแต่งงานระหว่าง ‎ผอ.โกแทซองกับนาอึนจู...
‎- ณ บัดนี้ ‎- อะไรกัน
‎แต่งงานใหม่กับผู้หญิงอื่นเหรอเนี่ย ‎เร็วขนาดนี้น่ะนะ
‎ไอ้สารเลวเอ๊ย
‎ทำไมล่ะ ถ้าฉันตาย ‎จะไม่แต่งงานใหม่เหรอ
‎เห็นฉันเป็นคนยังไง
‎ก็ใช่น่ะสิ อุ๊ย ขอโทษนะ หัวไชเท้า
‎ถามอะไรให้มันเข้าท่าหน่อย ‎แต่งงานใหม่อะไรกัน
‎ฉันต้องตามเธอไปอยู่แล้ว
‎อ้าว แล้วลูกล่ะ
‎ใครจะเลี้ยงลูก
‎จริงด้วย เธอพูดถูก
‎หัวไชเท้าจ๋า ขอโทษนะ ‎พ่อพูดไม่ทันคิด
‎เลี้ยงลูกคนเดียวก็ได้
‎ไม่มีผู้หญิงก็ไม่ตายนี่
‎ทำไมต้องแต่งงานอีกรอบด้วย
‎นึกว่าฉันจะชื่นชมเหรอ
‎ทำเป็นพูดดีไป
‎ใจคนมันเปลี่ยนกันได้
‎ตอนแรกเขาก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน
‎ถึงเวลาก็รู้เองว่าเปลี่ยนไหม
‎ไม่มีทาง ฉันตั้งใจอย่างนั้นจริงๆ
‎แต่งงานใหม่เหรอ
‎ฉันจะแต่งงานใหม่ทำไม
‎ฉันไม่ใจง่ายขนาดนั้นหรอก
‎- คือ... ‎- เธอ
‎รู้ได้ยังไง
‎ก็เรื่อง...
‎- ฉัน... ‎- แต่งงานใหม่น่ะเหรอ
‎แค่บังเอิญน่ะ
‎ก็เลยไม่ถามว่า ‎ที่ผ่านมาอยู่ยังไงงั้นเหรอ
‎ไม่ถามว่า...
‎เพราะอะไรถึงทำแบบนั้นเหรอ
‎เพราะอะไรล่ะ
‎ฮะ
‎อ๋อ ก็...
‎คือว่า...
‎พออยู่ไปเรื่อยๆ มันก็...
‎"เธอตายไปแล้ว ‎แต่คนที่อยู่ก็ต้องอยู่ต่อ"
‎ใช่ไหมล่ะ
‎"พออยู่ไปเรื่อยๆ " อะไรกัน
‎รุ่นน้องที่มหาลัยใช่ไหม เอกพยาบาล
‎อือ
‎ขอโทษนะ
‎ขอโทษทำไม มีอะไรต้องขอโทษ
‎นายไม่ได้ทำอะไรผิดนี่
‎ก็แค่...
‎รู้สึกผิดกับเรื่องทั้งหมด ‎ทุกอย่างเลย
‎ฉันไม่ได้มาเพื่อทำลายชีวิตนายนะ
‎จำอะไรได้แล้วเหรอ
‎จำได้แล้วเหรอว่า ‎กลับมามีชีวิตได้ยังไง
‎เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น
‎แต่ฉันคิดว่า
‎คงมาเพราะมีเรื่องต้องทำ
‎เรื่องต้องทำเหรอ เรื่องอะไร
‎มันเรื่องอะไรล่ะ
‎คือมัน...
‎โอ๊ะ นี่อะไรน่ะ
‎อ๋อ นี่เหรอ
‎แม่
‎ทำอะไรน่ะ
‎ไม่ได้ทำอะไร
‎ก็แค่นัดวันส่งแชร์อยู่กับพวกลูกแชร์
‎แกไม่รู้จักเคาะประตูเลยหรือไง
‎เคาะไปทำไม
‎อันนี้ไม่ใช่ของคุณป้าข้างบ้านด้วย
‎ใครเอามาวางทิ้งไว้นะ ‎จะว่าโรบิน ฮู้ดก็คงไม่ใช่
‎เปล่านะ ไม่ใช่ของพี่เขยจริงๆ
‎รายนั้นแค่พูดจาแปลกๆ แล้วก็ไป
‎กินๆ ไปเถอะ
‎ไม่ว่ายังไง ‎แกอย่าได้ติดต่อกับพี่เขยเชียวนะ
‎ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‎อือ
‎(ได้ไปเที่ยวมีความสุขใหญ่)
‎(มินจอง_โอ)
‎โธ่ แม่เอาแต่เก็บ ‎ความรู้สึกไว้คนเดียว
‎แต่หวังให้คนอื่นทำเหมือน ‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม่นะแม่
‎ตกใจหมด
‎อะไร มีอะไรเหรอ
‎นี่ แม่เลี้ยงของซออู ‎เดี๋ยวนี้ไม่อัปรูปซออูเลย
‎ฉันดูแล้ว
‎รูปพวกนี้อัปตั้งแต่สามเดือนที่แล้ว
‎หลังจากนั้นก็ไม่อัปอีกเลย
‎คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม
‎แกลองทำเป็นคนแปลกหน้า
‎บอกให้เขาช่วยอัปรูปให้หน่อยได้ไหม
‎เขาคงยุ่งแหละน่า
‎พ่อมาแอบดูแบบนี้ ‎ระวังโดนแม่จับได้นะ
‎ฉันเรียกตัวเองว่าตาได้เหรอเนี่ย
‎ซื้อของขวัญให้หลานสักชิ้นก็ไม่ได้
‎เจอกันตามถนนก็ต้องทำเป็นไม่รู้จัก
‎ฉันน่ะ
‎อึดอัดใจจะแย่อยู่แล้ว
‎เฮ้อ โรบิน ฮู้ดตัวจริงอยู่นี่เอง
‎เออใช่ ลองเข้าไปดูของพี่กึนซังดูสิ
‎เนิร์สเซอรี่เดียวกัน ‎ก็น่าจะมีถ่ายด้วยกันบ้าง
‎อ๋อ คงเป็นเพื่อนกับ ‎ลูกของกึนซังแน่เลย
‎(คเยกึนซัง)
‎นี่มันอะไรกัน
‎ทำไมมีแต่รูปไม่มีหัว ประหลาดออก
‎โธ่เอ๊ย อัปแต่รูปตัวเองนี่หว่า ‎แถมยังไม่มีหัวอีก
‎บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนี่
‎เฮ้อ
‎ยูรีกลับมามีชีวิต
‎ยูรีกลับมามีชีวิตแล้ว
‎โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย จริงๆ เลย
‎ไม่น่าจะมีคนรู้
‎ว่าฉันชอบปลาไหลทะเลร้านนี้นี่
‎ที่ไปกับยูรีครั้งก่อน ‎ก็สี่ปีกว่าแล้วนี่
‎นั่นน่ะสิ
‎ผี เป็นผีแน่ๆ เลย
‎ผีเผออะไร เดี๋ยวแม่แหกปากฉีก
‎ขอเบียร์เพิ่มหนึ่งแก้วค่ะ
‎- ครับ ‎- ค่ะ
‎พี่
‎ผู้หญิงคนนั้นปากบอกไม่ชอบพี่ ‎แล้วมาทำไมทุกวัน
‎สงสัยจะมาแกล้งสลัดผม ‎ใส่กับแกล้มแน่เลย
‎ความรู้สึกมันหลอกกันได้
‎แต่ต่อมรับรสหลอกกันไม่ได้
‎ไปกันเถอะ ฮาจุน
‎ไปทำงานกับพ่อดีกว่า
‎มา
‎- อุ๊ย ระวัง ‎- เด็กมาที่นี่อีกแล้วนะคะ แม่ฮาจุน
‎ที่นี่เป็นร้านเหล้า
‎ไม่เหมาะกับเด็กมั้งคะ
‎ตอนเล็กๆ ควรเห็นแต่อะไรดีๆ สิ
‎อย่าให้เห็นอะไรแบบนี้เลยค่ะ
‎พอเถอะน่า
‎ทำไมล่ะ ไม่เป็นไรหรอก
‎คุณลูกค้าคะ การออกความเห็น ‎ที่คนอื่นไม่ได้ขอเรียกว่าอะไรคะ
‎"แส่ไม่เข้าเรื่อง"
‎ไม่ว่าเด็กจะอยู่ร้านเหล้า ‎หรืออยู่ที่ไหน
‎การที่เด็กได้อยู่กับพ่อแม่
‎น่าจะสำคัญกว่านะ
‎โธ่ ฉันก็แค่เป็นห่วงน่ะ
‎เด็กจะเรียนรู้อะไร ‎จากสถานที่แบบนี้ได้ล่ะคะ
‎ไม่ว่าจะเรียนรู้อะไรจากที่ไหน
‎ถ้าแม่คิดดี ลูกก็คิดดีตามค่ะ
‎เอาแต่บอกว่านู่นก็ไม่ได้ ‎นี่ก็ไม่ได้
‎การเลี้ยงลูกจะไปกำหนดกฎเกณฑ์ ‎อะไรกันนักกันหนา
‎ไม่ใช่ค่ายทหารสักหน่อย
‎จะเลี้ยงลูกยังไงก็บ้านใครบ้านมัน
‎ทานเยอะๆ นะคะ
‎เอ่อ ครับ
‎ฮาจุนลูกแม่
‎- ลูกจะเล่น ‎- ทานให้อร่อยนะครับ
‎- กับแม่ไหม ‎- ครับ
‎เมื่อกี้
‎ตั้งใจพูดให้ผมฟังเหรอ
‎หมายความว่ายังไง
‎ก็...
‎ตอนที่ยูรีตาย
‎แม่ผม...
‎นี่เธอ
‎เธอ เดี๋ยวสิ
‎เธอนี่
‎เธอไปไม่ได้นะ
‎ขอร้องล่ะค่ะ คุณแม่
‎เพิ่งคลอดลูก ‎จะไปสถานที่แบบนั้นได้ยังไง
‎คลอดลูกยังไม่ถึงเดือนเลย
‎จะไปงานศพได้ยังไง
‎ไปแล้วเกิดมีเคราะห์ขึ้นมาจะทำยังไง
‎- แม่ ‎- ส่งเงินไปก็พอ
‎คุณแม่คะ
‎- คุณแม่ ‎- พอได้แล้วน่าแม่
‎- ขอร้องล่ะ ‎- แกเงียบไปเถอะ
‎ก็เขาสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ
‎คนยิ่งช็อกๆ อยู่
‎- กลับเข้าบ้าน ‎- คุณแม่คะ
‎- คุณแม่ ‎- พี่รีบไปเถอะ
‎- แกอยู่เฉยๆ ไม่ได้เหรอ ‎- เวรเอ๊ย
‎คนสมัยนี้เขาเข้าใจดี
‎ว่าใครที่เพิ่งคลอดลูก ‎หรือมีฤกษ์แต่งงาน
‎ไปงานศพไม่ได้
‎- รีบกลับเข้าบ้าน ‎- คุณแม่
‎ก็บอกว่าไปงานศพแล้วจะมีเคราะห์ไง
‎- คุณแม่ ‎- มีกฎหมายห้ามไว้หรือไง
‎- ทำไมจะไปไม่ได้ ‎- ก็ไปแล้วจะมีเคราะห์ไง
‎- ทำไมไม่ฟังกันเลย ‎- แม่ ถ้าเป็นงานศพผม...
‎แม่ก็จะไม่ให้เธอไป ‎เพราะเพิ่งคลอดลูกงั้นเหรอ
‎แกนี่จริงๆ เลย พูดออกมาได้ยังไง
‎มันเหมือนกันที่ไหน
‎ต่างกันตรงไหนล่ะ ‎คนสำคัญขนาดนั้นของพี่เขาเพิ่งเสีย
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกแก แกจะทำยังไง
‎ช่างมัน พี่รีบไปเถอะ ยูรีรออยู่
‎อย่าไปเชียวนะ
‎ขอโทษนะคะ คุณแม่
‎นี่ ยัยคนนี้ ‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง
‎- แม่ พอเถอะน่า ‎- แกนี่
‎- ตามผมมา ‎- หยุดเธอสิ
‎- เกิดมีเรื่อง... ‎- กลับบ้าน
‎ทำไมจู่ๆ ก็พูดอะไรไม่มีปี่มีขลุ่ย
‎- หือ ‎- เรื่องนั้นเกี่ยวกันยังไง
‎ร้อนตัวไม่เข้าเรื่อง
‎ก็...
‎ตอนนั้นแม่...
‎เอาแต่ห้ามนู่นห้ามนี่
‎ไม่ใช่เหรอ
‎ตายจริง
‎ยังคิดเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอคะพ่อคุณ
‎ฉันเข้าใจคุณแม่ในตอนนั้นนะ
‎ยิ่งคนเราอยู่มานานเท่าไร
‎ก็ยิ่งกังวลถึง ‎สิ่งที่จะเกิดขึ้นมากเท่านั้น
‎แล้วต่างคนต่างก็มี ‎สิ่งสำคัญในชีวิตตัวเองต่างกันไป
‎ถ้าเป็นแม่ฉัน ก็คงทำแบบเดียวกัน
‎- ที่รัก ‎- หือ
‎- มานี่มา มาจุ๊บหน่อย ‎- ทำอะไรเนี่ย น่าขนลุก
‎จริงๆ นะ
‎สงสัยยิ่งแก่ความคิดยิ่งตกผลึก
‎เดี๋ยวปั๊ด
‎โห สุดยอด ฉลาดจริงๆ
‎จำหน้าฉันได้ยังไง ‎เห็นปุ๊บปลดล็อกเลย
‎(เข้าสู่ระบบ)
‎ยูรี
‎อย่าเกลียดคังฮวาเขาเลย
‎เรามายินดีกับเขากันเถอะ
‎วันนี้ซออูกับฮาจุนไป ‎เนิร์สเซอรี่เป็นครั้งแรก
‎วันนี้ฉันดุสามีเธอไป ‎ว่าให้ตั้งสติหน่อย
‎เพื่อนของฉัน ที่พักใจของฉัน
‎ชายูรีของฉัน
‎ยูรี คิดถึงจัง
‎(ถูกใจ)
‎ดีล่ะ
‎ออกเมนูใหม่
‎สลัด ใส่รูปหัวใจ
‎เลิศ
‎(การแจ้งเตือนใหม่)
‎(ยืนยัน)
‎(ชายูรีถูกใจข้อความของคุณ)
‎(วันนี้ฉันดุสามีเธอไป)
‎(เพื่อนของฉัน ที่พักใจของฉัน ‎ชายูรีของฉัน ยูรี คิดถึงนะ)
‎เฮ้ย...
‎เป็นไปได้ยังไง
‎ยกเลิกๆ
‎ยกเลิกไปยัง
‎ไม่ใช่ว่าแจ้งเตือนไปแล้วนะ
‎โอ๊ย จะบ้าตาย
‎ฉันทำอะไรลงไป
‎กรรมแท้ จะทำยังไงดี
‎จะบ้าตายแล้วจริงๆ
‎โอ๊ย ทำไมเป็นแบบนี้
‎ยกเลิกจริงๆ แล้วใช่ไหม
‎ทำอะไรเนี่ยฉัน
‎แม่ของซออู
‎กลับมามีชีวิตแล้ว
‎นี่แกเพ้อเจ้ออะไรอยู่เนี่ย
‎คิดได้ไง ไร้สาระ
‎เหลวไหลจริงๆ
‎สมมติว่าพูดไปแล้ว มินจองจะว่ายังไง
‎จะให้เขาว่ายังไง
‎ขนาดฉันยังสับสนจนจะบ้าตาย
‎จะให้คนปกติบ้าตามไปด้วยเหรอ
‎รุ่นน้องที่มหาลัยใช่ไหม เอกพยาบาล
‎รู้ได้ยังไงล่ะนั่น
‎ฉันควรจะ...
‎ฉันควรจะเป็นคนบอกเองสิ
‎โอย
‎โอ๊ย
‎(ชิมกึมแจ)
‎"พี่คะ ฉันรักพี่
‎จากใจจริง จนกว่าชีวิตจะหาไม่"
‎จางมี ร้านกาแฟจองเหรอ
‎ยัยนั่นแต่งงานไปแล้ว
‎ซุนจา ชอนซุนจา
‎อ๋อ ยัยนั่นนี่เอง
‎แหม ยัยตัวแสบ
‎นึกว่าลืมฉันไปแล้ว
‎โธ่เอ๊ย
‎แต่ก็ลืมไม่ลงสินะ ใช่ไหมล่ะ
‎จะว่าไป
‎คนอย่างฉันใครจะลืม...
‎ของพี่เขาอยู่นี่ต่างหาก
‎(คังซังบง)
‎ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้นล่ะ
‎ทำไม...
‎ใครจะมาเป็นจอมขโมยเบสแทนพี่ได้
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎พวกแฟนคลับน่ะ
‎ตกใจหมด
‎เป็นแค่นักกีฬาเบสบอล
‎ไม่ใช่ดาราสักหน่อย
‎ก็นั่นน่ะสิ
‎ใครเห็นเขาก็นึกว่าเป็นซุปตาร์
‎เอาใจแฟนคลับเอย ล้มการแข่งเอย
‎ถ้าไม่มัวแต่ไปทำอะไรไร้สาระ
‎ใส่ใจเบสบอลมากกว่านี้
‎คงอยู่เมเจอร์ลีกไปแล้ว ‎ไม่มาอยู่นี่หรอก
‎นี่
‎ไม่ลุกเหรอ
‎หน็อย ขำเหรอเอ็ง
‎อย่ามารุกล้ำพื้นที่ของคนอื่นนะ
‎โธ่เว้ย
‎ที่นี่นี่เองๆ
‎อะไรกัน เวลานัดพอดีเลย
‎เพราะตาโง่นั่น
‎ไม่ตรวจดูลูกให้ถี่ถ้วน
‎ไม่งั้นลูกจะเป็นมะเร็งซ้ำได้ยังไง
‎ตางี่เง่าใช้ไม่ได้นั่น ‎ยังจะอายุยืนอีก
‎เมื่อก่อนเป็นภาระฉัน
‎ตอนนี้ยังจะมาเป็นภาระลูก
‎ไม่รีบตายๆ ไปซะ ลูกจะได้สบายสักที
‎เพราะลูกสาวเป็นมะเร็งซ้ำอีก ‎ก็เลยไม่ขึ้นไป
‎หรือเพราะสามีไม่ตายสักที ‎ก็เลยไม่ขึ้นไปกันแน่
‎พูดให้มันชัดเจน
‎ตานั่นจะตายไม่ตายก็ช่าง
‎ขอให้ฉันเห็นลูกสบายดีก่อนค่อยไป
‎(จองกวีซุน)
‎(ผ่าน)
‎โอ๊ย ตกใจหมด
‎ทำไม จะท้าต่อยเหรอ
‎อย่าเลย เดี๋ยวก็น่วมหรอก
‎นี่คังบินนะ
‎พี่เขาก็นักเลงเก่า
‎นักเลงเหรอ
‎เคยทำอาชีพปล่อยกู้นอกระบบ
‎ขึ้นชื่อเรื่องตามรังควานพวกลูกหนี้
‎เมื่อไหร่จะคืนเงินฉันสักที
‎มีงานทำแล้วคงไม่ขัดสนแล้วนี่
‎มีเท่าไรก็เอามาก่อน
‎บอกให้เอามา
‎เอาไป
‎ระวัง
‎(ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า)
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เร็วเข้า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎ตายเพราะโดนเหล็กเส้นหล่นทับ
‎- ตอนไปเก็บเงินที่เขตก่อสร้าง ‎- ก็สมควรแล้ว
‎เป็นบุญของพวกลูกหนี้ ‎ที่ถือว่าหมดหนี้ไป
‎แต่ไม่ยุติธรรมกับเขา
‎ว่าแต่เป็นเกย์จริงๆ เหรอคะ
‎อือ อะไรนะ
‎คือว่า...
‎เธอก็แค่บอกแม่ฉันว่า ‎บัญชีอยู่ไหนก็พอ
‎แล้วฉันจะขึ้นไป
‎ยังจะพูดเรื่องบัญชีอีก
‎ฉันจะไปยุ่งเรื่องทางโลก ‎ให้สวรรค์ลงโทษทำไม
‎แล้วทำไมไปทำเรื่องน่าอายจนไม่กล้า ‎บอกครอบครัวแบบนั้นแต่แรก
‎- กงเกวียนกำเกวียน ‎- หน็อย
‎พวกที่เอาเงินฉันไปแต่ละคน
‎ตอนนี้กินดีอยู่ดีกันทั้งนั้น
‎คนเป็นก็ต้องกินดีอยู่ดีสิ
‎ตายไปแล้วค่อยมาเสียใจภายหลัง
‎ขึ้นไปได้แล้ว ปฏิบัติ
‎กล้าดียังไงมาสั่งฉัน
‎ไม่ไป
‎วันนี้ตายกันให้หมดไปเลย ‎ทั้งเธอทั้งฉัน
‎ทำอะไรก็ทำเลย โธ่เว้ย
‎ไอ้บ้าเอ๊ย
‎(ชิมกึมแจ)
‎(ผ่าน)
‎ร่างกาย..
‎นี้...
‎ทิ้งลูกชายไปไม่ได้เหรอคะ
‎หงอยเหงา...
‎ถ้างั้นไปพร้อมลูกเลยแล้วกัน
‎เรียกลูกมา
‎คือลูกชายของท่านนี้ อยู่นี่
‎ส่วนลูกชายของท่านนี้ อยู่นู่น
‎ลูก...
‎คือว่า...
‎ลูกชายของผมยังมีชีวิตอยู่
‎เขาตายเมื่อไหร่ค่อยไปด้วยกันครับ
‎ฉันด้วย รู้ใช่ไหม
‎เดี๋ยวเถอะ
‎พวกผู้ชายคุยกัน
‎ผู้หญิงเข้ามาแทรกได้ยังไง
‎ไอ้พวกตระกูลนี้
‎ฉันน่าจะตัดๆ สายตระกูลไปซะ
‎ตัดให้ขาดคงเร็วกว่าสินะ
‎น่าจะกำจัดให้สิ้นซาก
‎ไอ้ตระกูลงี่เง่านี่
‎กำจัดให้สิ้นซาก
‎คงง่ายกว่ามาก ใช่ไหมหา
‎อย่าไปไหนล่ะ
‎ห้ามไปไหนเลยนะ
‎แล้วอย่ามาขอร้อง ‎ให้ส่งไปเกิดทีหลังล่ะ
‎เดี๋ยวแม่ปั๊ดส่งไปให้หมดเลย
‎หน็อยแน่
‎เฮ้อ
‎เธอนี่...
‎มาที่นี่ได้ยังไง
‎มีอะไร
‎เขียนเครื่องรางให้ฉันหน่อย เอาแรงๆ
‎ว่าไงนะ
‎โวยวายอยู่หยกๆ ว่าจะขึ้นไป
‎สงสัยอยากอยู่ต่อ
‎อุตส่าห์ไปสมัครงาน ‎ที่เนิร์สเซอรี่ลูก
‎เสร็จแล้ว
‎ไหนดูซิ
‎ได้ไหมเนี่ย
‎แต่ฉันก็ไม่รู้นะว่า
‎จะใช้ได้ผลกับผีเด็กหรือเปล่า
‎เข้าไปสิๆ
‎เอ้า
‎อะไรเนี่ย ทำไมเครื่องรางเป็นแบบนี้ ‎ไม่วาดหรอกเหรอ
‎นี่ไม่ใช่ยุคโชซอนนะยะ ‎เครื่องพิมพ์สีดีๆ เยอะแยะไป
‎คนทรงดังๆ แถวคังนัม
‎ต่างก็ดาวน์โหลดดีไซน์ของฉัน ‎ไปใช้กันทั้งนั้น
‎จริงหรือเปล่า พูดจริงนะ
‎- ไม่ชอบก็เอาคืนมา ‎- เปล่าๆ
‎ใครว่าไม่ชอบล่ะ
‎น้อยใจไปได้
‎สรุปคือจะใช้ไอ้นั่นไล่ผี ‎ที่ตามติดลูกตัวเองอยู่งั้นเหรอ
‎อือ ฉันไม่อยากให้ซออู ‎ต้องอยู่แบบเห็นผีเพราะฉัน
‎ลำบากจะตาย
‎ขอบใจนะที่อุตส่าห์เข้าใจ
‎ชีวิตแบบนี้มันไม่ง่ายอยู่แล้ว
‎เหงามากด้วย
‎ว่าแต่เธอเถอะ ‎จะกลับไปอยู่ที่เดิมตอนไหน
‎เรื่องลูก ตอนอยู่เนิร์สเซอรี่ ‎ก็ค่อยเป็นค่อยไป
‎ส่วนเรื่องสามี...
‎เรื่องสามี...
‎สามีล่ะ
‎โธ่เอ๊ย ให้เขาหย่ากันไปเลย
‎รู้ใช่ไหม เวลาเดินไปเรื่อยๆ นะ
‎เหลือเวลาไม่มากแล้วนะ
‎ตอนนี้เหลือแค่ 46 วันแล้ว
‎ช่างมันเถอะ
‎พอฉันไล่ผีให้ลูกเสร็จ
‎ทำทุกอย่างเหมือนเดิมแล้วจะไป
‎จะไปเหรอ
‎จะขึ้นไปทั้งอย่างนี้เหรอ
‎- ทำไมล่ะ ‎- เรื่องของฉัน
‎อย่าทำตามสิ
‎(ศูนย์จิตเวชเด็กโซยุล)
‎ซออู
‎เรื่องที่มากับแม่ที่นี่วันนี้ ‎เป็นความลับนะจ๊ะ
‎เข้าใจไหม
‎แม่ไม่ชอบเยลลี่หมี
‎ซออู
‎ซออู หวัดดีจ้ะ
‎อันนี้ให้ป้าเหรอจ๊ะ
‎กินดีไหมนะ
‎ว้าว อร่อยจังเลย
‎จะพาซออูไปส่ง ‎ที่เนิร์สเซอรี่ใช่ไหมคะ
‎ใช่ค่ะ ขอตัวนะคะ
‎(ศูนย์จิตเวชเด็กโซยุล)
‎เริ่มเล่าจากตอนนั้นดีไหมครับ
‎คนไข้ครับ
‎เริ่มเล่าจากตอนนั้นช้าๆ นะครับ
‎ไปให้พ้น
‎ครับ
‎"ไปให้พ้น"
‎แล้วสภาพจิตใจตอนนี้เป็นยังไงครับ
‎บอกว่าไปให้พ้น พอได้แล้ว
‎ครับ "ไปให้พ้น พอได้แล้ว"
‎พอได้แล้วๆ พอก็ได้
‎ไอ้บ้านี่ จะไม่รักษาจริงๆ เหรอ
‎จะแข็งข้อกับอาจารย์จาง ‎ก็ให้มันมีขอบเขตบ้าง
‎อยากโดนไล่ออกหรือไง
‎- เป็นแกจะทำยังไง ‎- ทำอะไรยังไง
‎พูดให้มันรู้เรื่องหน่อย ทำอะไรล่ะ
‎สมมติถ้าพี่ฮยอนจองตายแล้ว ‎จู่ๆ กลับมามีชีวิต
‎แต่แกแต่งงานใหม่ไปแล้ว
‎แบบนี้แกจะทำยังไง
‎ทำยังไง...
‎สมมติว่าพี่เขาตาย
‎- แต่ฉันแต่งงานใหม่ ‎- อือ
‎- แล้วพี่เขาฟื้นขึ้นมา ‎- เออ
‎ฉันก็แย่น่ะสิ
‎เดี๋ยวนะ
‎พี่เขาแต่งงานใหม่...
‎ไม่ใช่สิ ฉันแต่งงานใหม่ ‎แล้วพี่ฟื้นได้ยังไง
‎ถ้าไม่ฟื้น ทุกคนก็คงมีความสุข...
‎ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
‎โอ๊ย หงุดหงิด หงุดหงิดเว้ย
‎แค่คิดก็หงุดหงิดแล้ว
‎แล้วทำไมแกให้ฉันคิดอยู่ได้
‎เป็นการทรมานแบบใหม่งั้นเหรอ
‎ช่างมันเถอะ ฉันบ้าเอง ‎ที่ไปถามแกแบบนั้น
‎ช่างเถอะ แกออกไปเลย
‎ออกไปถ่ายรูปเสื้อผ้าอะไรของแก
‎รีบๆ ไปเลย
‎- นี่ ‎- บอกให้ไปไง
‎นี่ห้องทำงานฉัน
‎อ้าวเหรอ ไม่รู้ล่ะ
‎ก็อาจจะน้อยใจบ้าง
‎แต่มองในมุมสามี ‎เขาแต่งงานใหม่ได้นี่คะ
‎ถึงยังไงฉันก็ตายไปแล้ว
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎สามีจะแต่งงานใหม่หรือไม่ก็ช่าง ‎คงคิดถึงลูกมากกว่า
‎อะไรนะ คิดถึงลูกมากกว่าสามี
‎แน่นอนสิ พอเลิกกัน ‎สามีก็กลายเป็นคนอื่น
‎ลูกเป็นสายเลือดนี่นา
‎เดี๋ยวนี้มีโรคใหม่ในหมู่แม่ๆ ‎รู้ไหมโรคอะไร
‎"โรคกลัวตาย"
‎"โรคกลัวตาย" เหรอ
‎เป็นโรควิตกกังวลอย่างหนึ่ง
‎โรคกังวลว่าตัวเองจะตาย
‎แต่ที่แปลกคือบรรดาแม่ๆ
‎ไม่ได้กลัวว้าตัวเองตาย
‎แต่กลัวว่าถ้าตัวเองตายไปแล้ว ‎ลูกจะทำยังไง
‎เด็กจะเติบโตโดยไม่มีแม่ได้ไหม
‎กลัวเรื่องพวกนี้ซะมากกว่า
‎กลัวตายไปโดยทิ้งลูก ‎ไว้ข้างหลังน่ะค่ะ
‎แม่ๆ จะรู้สึกยังไงกันบ้างนะ
‎พอแล้ว เลิกพูดเรื่องแบบนี้ได้แล้ว
‎นี่ก็ชอบถามอะไรไร้สาระอยู่เรื่อย
‎กินเสร็จแล้วก็ลุกเถอะ
‎หมอโชบอกจะเลี้ยงกาแฟ ไปเถอะ
‎ขอโทษนะคะ ‎เมื่อไหร่เราจะได้เจอเด็กๆ คะ
‎เรามีเวลาเจอเด็กๆ ที่ไหน
‎ทำอาหารให้เด็กเยอะขนาดนั้น ‎คิดว่าง่ายเหรอ
‎โอ๊ย แสบ
‎(ห้องดาวหาง)
‎ไม่ใช่ละ ไม่ใช่แบบนี้สิ ‎ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
‎เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
‎นี่มันไม่ใช่แล้ว
‎พักหน่อยเถอะ ‎เดี๋ยวก็เป็นเวลากินข้าวแล้ว
‎- จริงเหรอคะ ‎- จริง
‎โอ๊ย โอยๆ
‎น่าจะอยู่แถวนี้นี่นา
‎หรือว่าตามติดซออูอีกแล้ว
‎(แนะนำครอบครัวของเรา)
‎(ห้องแสงอาทิตย์ โชซออู)
‎ว่าไงนะ เป็นผู้ช่วยในครัวเหรอ
‎อ้าว ทำไมเธอไปทำงานนั้นล่ะ
‎เพื่อจะได้เจอซออูเหรอ
‎ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บอกคนอื่น ‎เรื่องฉันหรอก
‎ไม่บอกซออูด้วย
‎ฉันจะพาไปเจอซออูเอง
‎เธอไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้
‎ซออู
‎เด็กคนนั้น
‎หนูจ๊ะ
‎ป้าก็ไม่อยากทำแบบนี้
‎ขอโทษนะหนู
‎เป็นอะไรไป เล่นเอาฉันใจอ่อนเลย
‎ไม่ได้
‎ขอโทษนะ
‎อะไรกัน ทำไมไม่ได้ผลล่ะ
‎หน็อย มีดง ยัยหมอผีต้มตุ๋นเอ๊ย
‎ใช่แล้ว ไอ้นั่นไง
‎หนูจ๋า ถ้าเจ็บก็หนีไปนะ
‎ไม่เจ็บเหรอ
‎มันควรจะเจ็บมากเลยนี่นา
‎แต่ฉันก็ไม่รู้นะว่า ‎จะใช้ได้ผลกับผีเด็กหรือเปล่า
‎ไม่ได้ผลเพราะเป็นเด็กเหรอ
‎แล้วฉันจะไล่ยังไงล่ะ
‎เอาอีกครับ
‎นี่มันอะไรกันเนี่ย
‎ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ
‎นี่...
‎หนู
‎เด็กนี่เป็นใครกันแน่
‎ต้องให้ฉันทำยังไง
‎เป็นอะไรของเธอ ฉันกลัวนะ
‎(คิมฮยอกจิน)
‎ผู้หญิงคนนั้นมาอีกแล้วใช่ไหมคะ
‎คงยังทำใจไม่ได้
‎ผู้หญิงที่สูญเสียสามีเรียกว่า ‎"แม่ม่าย"
‎ผู้ชายที่สูญเสียภรรยาเรียกว่า ‎"พ่อม่าย"
‎เด็กที่สูญเสียพ่อแม่เรียกว่า ‎"เด็กกำพร้า"
‎แต่ไม่มีคำเรียกพ่อแม่ที่สูญเสียลูก
‎รู้ไหมคะว่าทำไม
‎เพราะไม่อาจหาคำพูดที่เหมาะสมได้
‎จะมีคำใดมาอธิบาย ‎ความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้นได้ล่ะคะ
‎ไม่รู้สึกดีขึ้นมาเลยใช่ไหมคะ
‎"ทุกคนที่อยู่ตรงนี้
‎ต่างเป็นคนน่าสงสารที่ต้องเสียลูกไป
‎แล้วทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่
‎ทำไมฉันต้องเป็นหนึ่งในนี้" ‎ทุกคนคงคิดแบบนี้
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ถ้าอยู่ท่ามกลางคนที่รู้ ‎ว่าฉันผ่านอะไรมา
‎พวกเขาคงเกรงใจ ‎ไม่กล้าหัวเราะต่อหน้าฉัน
‎ถ้าอยู่ท่ามกลางคนที่ ‎ไม่รู้เรื่องของฉัน
‎ทุกคนล้วนหัวเราะ
‎แต่คนที่เสียลูกไปอย่างฉัน ‎จะมีสิทธิ์หัวเราะออกมาได้ยังไง
‎ก็เลยมาที่นี่เพื่ออยู่ท่ามกลาง ‎คนที่สูญเสียลูกเหมือนกัน
‎พอมาแล้ว
‎กลับรู้สึกว่าทำไมฉันต้องเป็น ‎หนึ่งในคนน่าสงสารเหล่านี้
‎ฉันรู้สึกแบบนี้ค่ะ
‎การมาที่นี่ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้น
‎แต่ละคน
‎ต้องหาหนทางของตัวเองให้เจอ
‎หนทางที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
‎เวลาที่เรามองจากตรงนี้
‎จะเห็นคนมากมายตายจากไปทุกวัน
‎แล้วก็คิดว่า "ทำไมไม่ใช่เรา
‎ทำไมต้องเป็นลูกเราด้วย"
‎ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไงเลยจริงๆ
‎โอ๋ ร้องทำไมจ๊ะๆ ไม่ร้องนะ
‎เดี๋ยวเอาข้าวเพิ่มให้นะจ๊ะ
‎กินให้อร่อย เดี๋ยวเติมให้อีกนะ
‎เอาล่ะ นั่งกินให้อร่อยเลยนะ
‎แบบนั้นแหละ ใช้ช้อน...
‎อะไรกันๆ
‎- ต้องกินข้าวสิจ๊ะ ‎- ไม่เอา
‎ต้องกินข้าวจะได้สูงๆ หล่อๆ ไง
‎จะกินไม่กิน โอ๊ะ ถีบครูเหรอ
‎ไม่ได้แล้วแบบนี้ มานี่มา ‎ต้องถูกครูดุแล้ว
‎กินอันนี้เหรอจ๊ะ
‎- กินเยอะๆ นะ ‎- เอ้านี่
‎ซออูมาแล้วเหรอจ๊ะ
‎ไส้กรอกอร่อยนะ กินเยอะๆ นะ
‎ซออูเคี้ยวให้ละเอียด ‎กินเยอะๆ นะจ๊ะ เข้าใจไหม
‎เอาไปเลย
‎งั้นก็กินเยอะๆ นะ
‎- เอาซุป... ‎- แป๊บนะคะ
‎ให้เยอะๆ หน่อยสิ
‎ว้าว น่าอร่อยจังเลย
‎กินเยอะๆ นะ
‎เด็กๆ กินไม่ได้เยอะมากหรอก
‎รู้จักเด็กคนนี้เหรอ
‎คะ
‎อ๋อ รู้จักดีเลยค่ะ ซออูของเรา
‎เด็กก็ดูปกติดีนี่
‎ไม่กี่เดือนก่อนวุ่นวายกันไปหมด
‎วุ่นวายเหรอคะ เรื่องอะไร
‎เด็กคนนี้พูดช้ากว่าเพื่อน ‎เข้ากับเพื่อนก็ไม่ค่อยได้
‎พวกแม่ๆ เลยเป็นห่วงกัน
‎ไม่ใช่ลูกตัวเองซะหน่อย ‎เด็กแต่ละคนมีพัฒนาการต่างกันได้นี่
‎ไม่เดือดร้อนใครซะหน่อย
‎ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนหรอก
‎แค่กังวลไปก่อน
‎ถ้าอยู่ห้องเดียวกับลูกตัวเอง
‎ก็กลัวว่าจะทำให้เด็กคนอื่น ‎พูดช้าไปด้วย
‎บอกให้ย้ายไปห้องเด็ก ‎ที่อ่อนกว่าหนึ่งปีอย่างนู้นอย่างนี้
‎มีแม่คนหนึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีเลย
‎แม่ใครคะ
‎- เดี๋ยวเถอะ ‎- สักคนนั่นแหละ
‎ลูกตัวเองพูดเก่ง ‎ตั้งแต่เกิดเลยหรือไง
‎มีเด็กพูดเร็วก็มีเด็กพูดช้า
‎มีเด็กเสียงดังก็มีเด็กเงียบๆ
‎ผลิตเด็กจากโรงงานหรือไง ‎จะได้เหมือนกันหมด
‎จริงๆ เลย
‎เดี๋ยวเด็กๆ ได้ยิน ยิ้มไว้
‎กินกันๆ อร่อยไหม
‎เข้ามาเลยค่ะ
‎เร็วเข้า
‎- เก่งมากเลยครับ ‎- พยายามเข้า
‎สีไม่เหมือนกันนะ
‎- อีกอันหนึ่ง ‎- เก่งมาก
‎- ทีละอันนะจ๊ะ ‎- ต้องแบบนี้สิ
‎- เก่งจริงๆ ‎- มานี่เร็ว
‎- เร็วเข้า ‎- ทีละอันนะ
‎ได้แล้วจ้ะ
‎เก่งสุดๆ
‎เอามาไว้ทางนี้เลย
‎ได้แล้ว เก่งมากจ้ะ
‎ทีละอันนะ
‎ซออูจ๊ะ ทำไมถือไว้อย่างนั้นล่ะ
‎ไม่ใช่แบบนั้นสิ แบบนี้
‎- ไปไหนน่ะ ‎- ฮยอกจิน
‎(โชซออู)
‎(ทักษะเข้าสังคม: ต่ำกว่าเกณฑ์ ‎ทักษะการรู้คิด: ต่ำกว่าเกณฑ์)
‎(การอ่านทำความเข้าใจ: ต่ำกว่าเกณฑ์)
‎เราน่าจะบอกคุณแม่ของซออูนะคะ
‎หรือไม่ก็บอกผอ.
‎จริงๆ ฉันก็ได้ยินมาหลายหนแล้ว
‎ฉันด้วย
‎ไม่หรอก คงเพราะยังเด็ก
‎ก็เลยยังจำชื่อเขาได้ล่ะมั้ง
‎ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ‎เอาแต่พูดชื่อเด็กที่ตายไปแล้ว...
‎(แนะนำครอบครัวของเรา)
‎เป็นเด็กที่เคยเรียนที่นี่นี่เอง
‎เพราะแบบนี้ก็เลยยังอยู่นี่ไม่ไปไหน
‎ไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว
‎(ห้องแสงอาทิตย์ คิมฮยอกจิน)
‎อ้าว เป็นอะไรไป
‎ร้องไห้ทำไม ลุกขึ้นเร็ว
‎เป็นอะไร
‎ร้องไห้ทำไมจ๊ะ
‎ไปกันเถอะ
‎อ๊ะ แม่นี่
‎เก็บของกันเถอะ
‎อันสุดท้ายแล้ว
‎บ๊ายบายจ้ะ
‎ใครปาไกลสุดชนะ
‎แม่นี่
‎แม่มาแล้ว
‎แม่ฮะ
‎- บ๊ายบาย เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ ‎- กลับบ้านกัน
‎ยังไม่กลับบ้านเหรอคะ
‎ค่ะ กำลังจะกลับแล้ว
‎สงสัยว่าเด็กที่เคยเสียงดัง ‎หายไปไหนหมดใช่ไหมคะ
‎พอเลิกเรียน เด็กๆ มักจะจ๋อยแบบนี้
‎แล้วก็จะเป็นหนักขึ้นทุกที ‎เวลาแม่ของเพื่อนแต่ละคนมาถึง
‎หนูรอแม่อยู่นี่เอง
‎ฮยอกจิน
‎เด็กดี
‎ผมบอกว่าอย่าติดต่อมาไงแม่
‎เขากลัวแม่
‎ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าเราไม่รู้จักกัน ‎ถ้าแม่ยังทำงานแบบนี้อยู่
‎ลูกผมห้าขวบแล้ว
‎จะให้เด็กมาเจอคนทรงที่วันๆ ‎มีแต่ผีรายล้อมได้ยังไงครับ
‎แม่เลิกทำงานแบบนี้สักทีสิ
‎"งานแบบนี้" เหรอ
‎แกคิดว่าฉันเลือกได้ ‎ว่าจะทำหรือไม่ทำงานนี้เหรอ
‎คิดว่าฉันรู้ว่า ‎ชีวิตมันจะเป็นแบบนี้เหรอ
‎แล้วนี่มันปกติตรงไหน
‎อย่าติดต่อมาอีกนะครับ
‎หน็อย พูดมาได้ๆ
‎อายุยังไม่ถึงครึ่งชีวิต
‎มาสอนอะไรแม่ที่อยู่มา ‎ครึ่งศตวรรษแล้วยะ
‎เด็กที่ใช้เงินแม่กิน ‎ซื้อเสื้อผ้า เงินที่เลี้ยงดูนายมา
‎ว่าไงนะ คุณเป็นใคร
‎เธอมาทำไมอีก
‎ฉันเหรอ ก็มาส่ง ‎ผีเด็กอายุห้าขวบน่ะสิ
‎มีแต่แม่นายเท่านั้นที่ทำได้
‎ผีอีกแล้วเหรอ
‎เห็นว่าผีเป็นเรื่องตลกใช่ไหม
‎เพราะว่านายยังมีชีวิตอยู่ ‎ทั้งเมื่อวานและเมื่อวานซืน
‎คิดว่าพรุ่งนี้และมะรืนนี้ ‎ก็คงแบบนั้นล่ะสิ
‎คิดว่าตัวเองไม่มีวันเป็นผีสินะ
‎แต่รู้ไหม
‎ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
‎โธ่ลูก กินข้าวก่อนค่อยไปสิ
‎เห็นตะโกนปาวๆ ทุกวัน ‎ทีกับลูกดันไม่กล้า
‎ทำไม ก็ฉันเคยบอกแล้วไง
‎ว่ามันเป็นชีวิตที่เหงา
‎แต่ตอนเด็กๆ ก็น่ารักนะ
‎พอโตแล้วมีสิ่งที่หวงแหน ‎ก็เลยเป็นแบบนี้
‎ว่าแต่มาทำไมนะ
‎พวกผีเด็กไม่รู้จักความตายหรอก
‎พอสมปรารถนาแล้ว ‎ก็จะขึ้นไปเองตามธรรมชาติ
‎เหรอ ถ้างั้นได้เจอแม่ก็คงพอ
‎ถูกต้อง
‎(เนิร์สเซอรี่แฮมิลสดใส)
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีๆ
‎ไปด้วยค่ะ
‎(แนะนำครอบครัวของเรา)
‎คนครัวใหม่มาเร็วนะเนี่ย
‎เข้าครัวสิ มาทำอะไรตรงนี้
‎สวัสดีค่ะ
‎ผอ.คะ
‎คะ
‎รูปนั้น
‎น่าจะคืนได้แล้วหรือเปล่าคะ
‎นั่นสิคะ ฮยอกจินก็จากไป ‎ตั้งหลายเดือนแล้ว
‎(แนะนำครอบครัวของเรา)
‎ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ
‎ไปไหนอีก ยุ่งจะตาย
‎ทำไมยังไม่มานะ
‎รีบมาสิ
‎เด็กรออยู่
‎แม่
‎มาแล้วเหรอคะ คุณแม่
‎ค่ะ สบายดีไหมคะ
‎ค่ะ
‎ซออู เป็นอะไรไปจ๊ะ
‎มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‎ซออู
‎อยากจะพูดอะไรเหรอจ๊ะ
‎ซออู
‎อันนี้จะให้ใครเหรอ
‎(ห้องแสงอาทิตย์ คิมฮยอกจิน)
‎ตรงนี้...
‎มีใครอยู่เหรอจ๊ะ
‎ซออูเหรอ
‎อือ เอาของเล่นของฮยอกจินไปให้
‎ตายจริง แม่ฮยอกจินคงรู้สึกผิดน่าดู
‎เธอพยายามกันไม่ให้ฮยอกจิน ‎เล่นกับซออูขนาดนั้น
‎นั่นสิ แถมพยายามให้ ‎ซออูไปอยู่ห้องอื่นด้วย
‎ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎กับลูกตัวเองแบบนั้น
‎แม่ซออู
‎คะ
‎ฉันขอโทษนะคะ
‎สำหรับทุกอย่าง
‎ช่วยขอบคุณซออูแทนฉันทีนะคะ
‎พี่
‎หายไปไหนของเขา
‎ไปซื้อของอีกแล้วเหรอ
‎ไปอยู่ได้ทุกวัน
‎(กล้องวงจรปิด)
‎แล้วก็กินเองหมด
‎ร้านก็เล็กแค่นี้ จะมาขโมยอะไร...
‎(เนิร์สเซอรี่แฮมิลสดใส)
‎เป็นคุณแม่ที่ทำให้ซออูลำบากนี่เอง
‎คงยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ ‎คุณแม่คนนั้น
‎ไม่มีอะไรทำใช่ไหมพี่ รออีกไม่นาน
‎อาทิตย์หน้าฉันก็จะตามมาแล้ว
‎ฉันก็รอวันที่เธอจะมาอยู่เนี่ย
‎สองคนเป็นเพื่อนซี้มาแต่ชาติปางไหน
‎ขาดกันไม่ได้ ขนาดคลอดลูก ‎ยังห่างกันแค่อาทิตย์เดียว
‎ตั้งใจนัดวันกันหรือยังไง
‎นัดกันมาใช่ไหม
‎ของแบบนี้มันนัดกันได้เหรอ ตาบ๊อง
‎นั่นน่ะสิ
‎นายคนนั้นทำไมนั่งท่านี้ ‎ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‎เพราะมันบ้าไง
‎ช่างเขาเถอะ
‎อ้าว ไอ้หนุ่ม
‎ดูสิๆ บ้าจริงด้วย
‎นายเป็นแค่ไอ้หนุ่ม
‎ส่วนฉันเป็นพ่อคนแล้ว
‎- เป็นพ่อ ‎- เป็นต้อเหรอ
‎ไม่ใช่ต้อ เป็นพ่อ คุณพ่อ บิดา
‎ให้ฉันช่วยแนะนำในฐานะที่เป็นพ่อ ‎ก่อนแกหนึ่งอาทิตย์ไหม
‎คืออย่างนี้นะ
‎เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
‎ตอนได้เห็นลูกครั้งแรก
‎พอเห็นลูก
‎มันแบบ...
‎น้ำตามันไหลพรากไม่รู้ตัว
‎รู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง
‎และความมั่นใจเต็มเปี่ยม ‎ระดับพลิกจักรวาลยังได้
‎นายต้องเจอกับตัวเอง
‎เอาเข้าไป
‎- เป็นอะไรของเขา ‎- บอกแล้วว่าบ้า
‎พี่ทำได้ดีมาก
‎ไม่สิ คุณแม่
‎คุณแม่ทำได้ดีมาก
‎คลอดลูกตอนอายุมากขนาดนี้
‎คลอดลูกตอนอายุมากเรอะ
‎- โอ๊ย ‎- อายุมากเหรอ
‎ทำไมไปเล่นงานตรงนั้นล่ะ
‎นี่ คลอดลูกตอนอายุมากเรอะ
‎- เดี๋ยวก่อน หลบหน่อย ‎- โอ๊ยๆ
‎- คเยกึนซังทำอะไรของนาย
‎ฉันน่าจะตายก่อนคนเป็นแม่อีก
‎ยูรีอย่ามองนะ ไม่ดีต่อลูกในท้อง
‎เจ็บมากเหรอ ที่รัก
‎โดนกล่องดวงใจ
‎- ตายแล้ว ทำยังไงดี ‎- เต็มรักเลย
‎- ดูแลสุขภาพนะ ‎- ไปนะ
‎เป็นพ่อคนแล้วยังไม่เปลี่ยนเลยนะ
‎ต่อให้เป็นปู่ก็คงไม่เปลี่ยนหรอก
‎แต่ได้ยินว่าคนเขาร้องไห้กันทั้งนั้น
‎ตอนเห็นลูกครั้งแรก ร้องกันทุกคน
‎จะร้องไห้ทำไม แต่นายคงจะร้อง
‎"ฮือๆ ดีใจที่ได้เจอกันนะลูก" ‎อะไรแบบนี้
‎คุณพระช่วย ไม่มีทาง
‎ฉันจะต้อนรับลูกของเราแบบอบอุ่นเลย
‎"หวัดดี ออกมาแล้วสินะ"
‎พนันกันไหมล่ะ
‎คนที่ร้องไห้ก่อนเลี้ยงไก่
‎- ดีเลย ‎- เอาจริงนะ
‎แล้วอย่ามาเฉไฉล่ะ
‎คอยดูตัวเองเถอะ
‎แค่นิดเดียวก็ไม่หยวนให้นะ
‎จะไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ฉันเข้มงวดนะจะบอกให้
‎- หันมาดูทางนี้หน่อย ‎- เรียกแม่สิ
‎(ชายูรี)
‎ลูกจ๊ะ
‎แม่ไงจ๊ะ
‎- แม่เอง ‎- ดูสิ
‎เลิกมองได้แล้ว
‎เลือดออกแบบนี้แสดงว่าเป็นคนจริงด้วย
‎ยูรี พี่ๆ ข้างหลัง ผมขอโทษ
‎ก็พี่บอกว่าคิดถึงฉันมากไง
‎หือ รู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‎ต้องปิดบังอะไรอยู่แน่
‎พอครบ 49 วันแล้ว ‎อาจจะต้องกลับไปหรือเปล่า
‎- นี่ ‎- จู่ๆ ก็มา
‎แล้วจู่ๆ ก็อาจจะหายไปก็ได้นี่นา
‎บอกแล้วไงว่ายังไงก็ไม่ให้มาวันนี้
‎คิดว่ามาเพราะอยากมาเหรอ
‎ไม่รู้ล่ะ ถ้าเจอจะทำยังไง
‎ขอโทษนะคะ
‎คำบรรยายโดย: ฑิตยา จิวจินดา