NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dziś około czwartej nad ranem
doszło do pożaru w Seulu,
w którym życie straciło 19 osób, a rannych zostało 30.
Przyczyny są nieznane.
Pożar rozprzestrzenił się w szybkim tempie.
Znowu pożar?
Dym wypełnił budynek.
- Matko, tyle ofiar. - Zapłon nastąpił na 13 piętrze...
- Naprawdę idziesz? - ...i prędko dotarł
na piętra 14 oraz 15.
Sami powinni to naprawić, skoro kupili.
Po co wysyłają ciebie, kobietę w zaawansowanej ciąży?
Nic nie szkodzi.
Ciąża to nie wymówka.
Jestem przecież profesjonalistką.
To na śnieg.
Pani Cha, profesjonalistka.
Wiem, że tak czy siak pójdziesz.
Ale uważaj na siebie, dobrze?
Oczywiście.
A to wszystko?
Nie zapomniałaś o czymś?
Zapomniałaś.
Tak!
Pa.
- Masz uważać. - Jasne.
Pa.
- Pa. - Pa.
- Wrócę tu. - Dobrze.
- Wrócę. - Jasne.
POŻAR W BUDYNKU OBAWY O WYSOKĄ LICZBĘ OFIAR
Nikt nie rodzi się ze świadomością swoich ostatnich dni na tym świecie.
O śmierci innych dowiadujemy się regularnie,
ale jeśli ona nie dotyka nas,
to jest bolesnym dramatem innego człowieka.
Nie szkodzi, mamo.
Nie umrę od tego.
Szybko skończę i wracam prosto do domu.
Dobrze.
Yeol-mu, nie oglądaj tego.
Pomocy.
Ratujcie moje dziecko.
Pomocy.
Tak mi przykro.
Ja...
Moje dziecko...
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Podajemy pilną wiadomość. Liczba ofiar wzrosła do 30.
Łączymy się z reporterem na miejscu,
który przybliży nam całą sytuację.
LICZBA OFIAR POŻARU WZROSŁA DO 30
Głównym bohaterem smutnej historii
mogłaby być moja mama, mój tata,
a mogłam być i ja.
W tym nieprzewidywalnym świecie
nie ma niczego, co nie może...
mnie spotkać.
ODCINEK 4 NIE MA NICZEGO, CO NIE MOŻE MNIE SPOTKAĆ
Gang-hwa.
Cześć.
Dzień dobry.
Pani Do-yeon?
Jeszcze tego pani nie wypełniła.
Ach, pani na pomoc kuchenną?
Poszłam skorzystać z toalety.
Pani dziecko to zostawiło.
Zrobiłeś coś źle?
Co?
To znaczy?
Toczy się postępowanie dyscyplinarne.
Nie byłoby go bez przyczyny.
Ach, to.
Bo nie operuję.
O to chodzi.
Ona wygląda zupełnie jak Yu-ri.
Znam ją tylko ze zdjęć, ale się zdziwiłam.
Ty pewnie też.
Och, tak myślisz?
No wiesz, Min-jeong.
Tak?
No...
Ta...
Tak właściwie...
Nic takiego.
Chodźmy już.
Byłaś gdzieś?
Tak, miałam sprawę do załatwienia.
Aha.
Studiowała pani szkło artystyczne.
Jest pani młoda.
Na pewno poradzi sobie pani jako pomoc kuchenna?
Zacznie pani od jutra.
Słucham?
Wygląda pani na zdeterminowaną, by tu pracować.
Jakby miała skoczyć z mostu w wypadku odmowy.
No tak, cóż...
To nie tak.
Jutro może pani zacząć, pani Do-yeon.
Mogę tu pracować?
Tak. Czy nie dlatego pani się zgłosiła?
Owszem.
Dziękuję.
Jeśli zacznę tam pracować, będę mogła odgonić duchy
i co dzień oglądać Seo-woo.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Mam ciastko i zjem ciastko.
Ceremonia zaślubin dyrektora Go Tae-seonga oraz Na Eun-ju
- rozpoczęta. - Co?
Znowu bierze ślub? Tak szybko?
Co za palant.
A co? Ty po mojej śmierci się nie ożenisz?
Nie znasz mnie?
Jasne, że nie! Wybacz, Yeol-mu.
Ślub z inną? Że niby jak?
Pójdę za tobą.
A co z naszym dzieckiem?
Ktoś je musi wychować.
Tak, masz rację.
Yeol-mu, wybacz, tatuś nie pomyślał.
Sam wychowam dziecko. A on też mógłby żyć sobie bez kobiety.
Po co mu kolejny ślub?
Czy ty może myślałeś...
że będę pod wrażeniem?
Nie bądź taki pewny siebie.
Nie wiesz, jakby to było.
On pewnie też tak myślał.
Dopiero w praktyce się okazuje.
Nie, mówię poważnie. Nie wziąłbym kolejnego ślubu.
Nowy ślub?
Po co miałbym się znowu żenić?
Ze mną nie byłoby tak łatwo.
- No... - Jak...
Jak się tego dowiedziałaś?
Znaczy...
- Że się... - Ożeniłeś?
Po prostu się dowiedziałam.
Dlatego nie pytałaś mnie, co słychać?
Nie zapytasz...
dlaczego...
znowu się ożeniłem?
Dlaczego?
Co?
No... Ja...
Wiesz, dlatego...
Tak po prostu wyszło.
„Byłaś martwa, a ja musiałem żyć dalej”.
Tak powinieneś powiedzieć.
„Tak po prostu wyszło”?
Znacie się z uczelni. Ona jest pielęgniarką.
Tak.
Przepraszam.
Ale za co przepraszasz?
Nie zrobiłeś nic złego.
Po prostu.
Przepraszam za wszystko.
Nie chcę ci zepsuć życia.
Przypomniałaś sobie coś, cokolwiek?
Pamiętasz już, jak wróciłaś do życia?
Nie, tego nie pamiętam.
Ale myślę, że jest coś,
co muszę tutaj zrobić.
Musisz coś zrobić? Ale co takiego?
Co to może być?
No, to...
Co to jest?
Pytasz o to?
Mamo.
Co robisz?
Nic.
Ustalałam spotkanie grupy od oszczędzania.
Nie umiesz pukać?
A muszę?
Sąsiadka mówi, że to nie ona.
Ciekawe, kto to zostawił, przecież nie Robin Hood.
To naprawdę nie był Gang-hwa.
Powiedział coś dziwnego i poszedł.
Weź to i już.
Nie utrzymuj kontaktu z Gang-hwa.
Nie pozwalam.
Dobrze.
CIESZĘ SIĘ Z WYJŚCIA
MINJUNG_O
Ciągle myśli o przeszłości.
A jednocześnie wymaga, żeby inny udawali, że nic się nie stało.
Ej, co mnie straszysz?
No co? O co chodzi?
Posłuchaj. Macocha Seo-woo już nie zamieszcza nowych zdjęć małej.
Patrz.
Te były trzy miesiące temu.
Od tamtego czasu nic.
Może coś się stało?
Możesz ją poprosić, żeby wrzuciła nowe zdjęcia Seo-woo?
Pewnie jest zajęta i tyle.
Jak tak dalej pójdzie, to cię mama przyłapie.
Nie mogę jej powiedzieć, że ma dziadka.
Nie mogę jej kupić prezentu.
Nie mogę się z nią przywitać na ulicy.
Jestem...
całkiem rozbity.
No tak, Robin Hooda to my tutaj mamy od dawna.
Sprawdź konto Geun-sanga.
Jego dziecko chodzi do tego samego przedszkola.
- No tak, pewnie się przyjaźnią. - Pokaż.
GYE GEUN-SANG
Co to ma być?
Dlaczego nie pokazuje głowy? Dziwny typ.
Same zdjęcia ciała bez głowy!
W cholerę z tym.
Ech.
Yu-ri wróciła.
Yu-ri wróciła do życia.
Co za pokręcony koleś.
Mało kto wie...
że lubię tego węgorza.
Nie jadłaś go od śmierci Yu-ri. Całe cztery lata.
Właśnie.
Hyeon-jeong! To duch!
Duch? Przestań. Zatkam ci gębę na amen.
Poproszę piwo.
- Dobrze. - Dobrze.
Posłuchaj.
Po co ona tu wraca, skoro cię nawet nie lubi?
Chce wrzucić włosy do jedzenia?
Głowę oszukasz,
ale kubków smakowych już nie.
Chodźmy.
Chodź, tatuś cię postawi.
I już.
- Dobrze. - Wasze dziecko znowu tu jest.
A przecież to bar.
Czy to nie wpływa na niego źle?
Dzieci powinny oglądać miłe rzeczy.
A nie takie coś.
Wystarczy już.
Ale nic nie szkodzi.
Proszę pani, nie prosiłam o żadną radę, więc proszę to zachować dla siebie.
Czy to w barze, czy pod mostem,
ważne jest,
żeby dziecko było z rodzicami.
Po prostu się martwię.
Czego on się tu nauczy?
To już nie pani sprawa.
Jeśli będę dobra, to i moje dziecko będzie.
„Nie rób tego i tamtego”.
Skąd tyle zasad wychowywania dzieci?
To nie wojsko.
Ja zajmę się sobą, a pani sobą.
Smacznego.
Dziękujemy.
Chodź tu, Ha-jun.
- Zagrasz... - Proszę.
- ...z mamą? - Dzięki.
A właśnie.
Mówiłaś tak, żebym usłyszał?
O co chodzi?
No...
Kiedy umarła Yu-ri,
to moja mama...
Czekaj, Hyeon-jeong.
Zaczekaj chwilę.
Hyeon-jeong.
Nie powinnaś tam iść.
Proszę, mamo.
Dopiero co urodziłaś.
Nie minęły nawet trzy tygodnie. Chcesz iść na pogrzeb?
A jak cię jakieś nieszczęście spotka?
- Mamo! - Daj im pieniądze.
- Mamo, proszę. - I tyle.
- Mamo, przestań. - Mamo.
- Proszę. - Czekaj.
Ona była dla niej jak siostra.
Już i tak jej z tym źle.
- Chodź. - Mamo.
- Idź, Hyeon-jeong.
- Co ty? - No nie.
Ludzie zrozumieją.
Kobiety po porodzie i ludzie tuż przed ślubem
nie idą na pogrzeb.
Chodźmy.
- Mamo. - Bo będziesz miała pecha.
- Mamo. - To jakieś prawo?
- No? - To przynosi pecha.
- O co ci chodzi? - A jak ja umrę?
Wtedy też jej nie puścisz na pogrzeb?
Jak możesz tak mówić, durniu?
To nie to samo.
A jaka różnica? Zmarła bliska jej osoba.
A jak coś spotka twojego syna?
Co za absurd. Idź, Hyeon-jeong.
Nie wolno ci.
Przepraszam, mamo.
A jak coś się stanie twojemu synowi?
- Przestań już. - Puść mnie.
- Wracamy. - Nie powinna.
Idziemy do domu.
Po co o tym wspominasz?
- Co? - Jaki to ma związek?
Masz jakąś dziwną mentalność ofiary.
No wiesz...
moja mama ciągle mówiła ci,
co robić, a czego nie.
Taka już była.
No proszę.
Od dawna się tym przejmowałeś?
Rozumiem zachowanie twojej mamy.
Starsi ludzie już tak mają,
że bardzo martwią się tym, co może się wydarzyć.
Oni myślą w innych kategoriach.
Moja mama zrobiłaby tak samo.
- Hyeon-jeong. - No?
- Chodź, pocałuję cię. - Weź, to odrażające.
Boże.
Bo co, bo stara jesteś? Aleś delikatna.
Ja ci dam, kretynie.
Boże, ale ten telefon mądry.
Jak rozpoznał moją twarz?
ZALOGUJ SIĘ
Yu-ri.
Nie bądź zła na Gang-hwa.
Pogratulujmy mu.
Seo-woo i Ha-jun poszli dzisiaj pierwszy raz do przedszkola.
Zbeształam twojego męża. Kazałam mu się ogarnąć.
Przyjaciółko, mój ty odpoczynku dla umysłu.
Moja Cha Yu-ri,
Yu-ri, tęsknię za tobą.
LUBIĘ TO
W sam raz.
Mamy nowe menu...
Sałatka...
No i serce.
Tak będzie dobrze.
NOWE POWIADOMIENIE
OK
CHA YU-RI LUBI TWÓJ POST
ZBESZTAŁAM TWOJEGO MĘŻA
PRZYJACIÓŁKO, MÓJ TY ODPOCZYNKU DLA UMYSŁU, TĘSKNIĘ
Jak...
Co się dzieje? Dlaczego...
Cofnij. Cofaj to.
Cofnęłam?
Dostała powiadomienie?
No co za...
Co ja najlepszego zrobiłam?
Co teraz będzie?
To jakaś masakra.
Boże, co ze mną nie tak?
Naprawdę udało się cofnąć?
No i co teraz będzie?
Mama Seo-woo...
wróciła do życia.
Czy to ma jakiś sens?
To jakiś absurd.
Bez sensu.
Co powiem Min-jeong? Co ona na to?
Co ona zrobi?
Jestem w kropce.
Właściwie to nie muszę jej o tym mówić.
Znacie się z uczelni. Ona jest pielęgniarką.
Skąd się dowiedziała?
Powinienem...
sam jej o tym powiedzieć.
SIM GEUM-JAE
„Kochanie, kocham cię.
Będę cię kochał aż do swojej śmierci”.
Jang-mi z Cafe Jeong?
Nie, ona ma męża.
To Sun-ja. Cheon Sun-ja.
Właśnie. To ona
Ech, ta głupiutka dziewczyna.
Miała o mnie zapomnieć.
No a proszę.
Nadal o mnie myśli.
No tak.
Nie jest łatwo o mnie zapomnieć.
Tutaj powinno się je przyklejać.
KANG SANG-BONG
Sang-bong, dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego...
Kto inny może tak kraść bazy?
Kim oni są?
To jego fanklub.
Się wystraszyłem.
To zwykły sportowiec.
Skąd on taki sławny?
Zgadzam się.
Ludzie w Korei mają go za gwiazdę albo co.
Gdyby więcej ćwiczył, zamiast się popisywać przed fanami,
toby koniec końców wylądował w amerykańskiej lidze.
Ej, ty.
Nie wstaniesz?
No i co się tak szczerzysz?
Tylko mi nie wchodź w paradę.
W cholerę z tym.
Co za dusigrosz.
Pora się naradzić.
Wredny stary dusigrosz.
Musiał ją zdenerwować.
Pewnie dlatego rak wrócił.
Ten zasraniec cieszy się długim życiem,
a mnie ciągle męczył.
No i teraz męczy moje dzieci.
Powinien w końcu umrzeć, żeby moim dzieciom ulżyło.
Czyli mówisz, że nie możesz odejść, bo córka ma nawrót raka,
czy przez żyjącego męża?
Wyraź się jasno.
Nie obchodzi mnie los tego drania.
Chcę tylko, by córka wyzdrowiała.
JEONG GWI-SUN
ZALICZONE
Ale mnie wystraszyłaś.
Co? Chcesz się bić?
Lepiej nie zaczynaj, bo oberwiesz.
Jestem Kang Bin.
A to był bandyta.
Tak? Bandyta?
Za życia był lichwiarzem.
Wciąż tylko nękał dłużników.
Kiedy mi wreszcie oddasz, pracując w takim miejscu?
Możesz tu pracować, czyli już z tobą dobrze.
Może ci wytnę którąś nerkę.
Sprzeda się i już.
Dziękuję.
Uwaga!
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Co się stało?
Boże, jak to możliwe?
Oberwał prętami stalowymi.
- Spadły na niego na budowie. - I dobrze.
Dzięki temu dłużnicy pozbyli się długów.
A on chodzi zły.
Serio jesteś gejem?
No tak. Co?
Czyli...
powinnaś powiedzieć mojej mamie, gdzie trzymałem rejestr.
Wtedy odejdę.
Rejestr, akurat.
Niebiosa mnie ukarzą za mieszanie w ludzkich sprawach.
Po co było robić coś, o czym rodzina miała nie wiedzieć?
- Taka już twoja kara. - W cholerę z tym!
Pożyczyli ode mnie kasę
i sobie żyją bez spłaty.
O to właśnie chodzi, żeby żywi sobie żyli.
Żalem przepełnieni są zmarli. Powinieneś już odejść!
Jak śmiesz mi rozkazywać?
Nie odejdę!
Zabiję ciebie, a potem siebie!
Rób, co chcesz.
Pokręcony palant.
SIM GEUM-JAE ZALICZONE
Moje...
Ciało...
Nie odejdziesz sam bez syna?
Samotne...
No to odejdź z synem.
Weź i jego.
Czyli to jest twój syn.
A to jego syn.
Synu.
No cóż...
Mój syn nadal żyje.
Odejdę z nim, jak już umrze.
Zabierzesz i mnie, tak?
Ej!
Ty wredna babo.
Jak śmiesz się wtrącać, gdy mężczyźni rozmawiają?
Ta przeklęta rodzina.
Najlepiej to będzie,
jeśli ja sama z nią skończę.
Nie będzie więcej synów.
Co za głupia rodzina.
Będzie najłatwiej,
jeżeli wasz ród wygaśnie.
Nie. Nie odejdziecie.
Nikt tam nie odejdzie.
Proszę bardzo, błagajcie mnie o reinkarnację.
Ale nic z tego.
Aż mnie krew zalewa!
Cholera.
Ty...
Co ty tu robisz?
Po co przylazłaś?
Potrzebny mi talizman. Ale taki silny.
Co?
A tak bardzo chciałaś odejść.
Chyba już nie.
Masz pracę w przedszkolu małej?
Ach.
Popatrzmy.
Dobrze.
Ale nie wiem,
czy to zadziała na młode duchy.
No już, wciskaj się.
Trzymaj.
Co to za talizman? Nie namalujesz mi nic?
To już nie czasy dynastii Joseon. Mam tu kolorową drukarkę.
Wszyscy szamani z Gangnamu
korzystają z moich wzorów. Nie wiedziałaś?
Naprawdę? Jesteś pewna?
- Jak się nie podoba, to zabieram. - Nie, tego nie powiedziałam.
Po co te nerwy?
Chcesz przy pomocy tego przegonić wszystkie duchy od córki?
Nie mogę pozwolić, by Seo-woo przeze mnie widziała duchy.
Ale samej było mi trudno.
Boże, ale się cieszę, że zrozumiałaś.
W sumie to nie masz łatwego życia.
Jesteś skazana na samotność.
No to mów. Kiedy odzyskasz swoje miejsce?
Powoli złapiesz kontakt z córką poprzez to przedszkole.
Ale co...
z tym twoim mężem?
Właśnie, twoim mężem.
Powinnaś doprowadzić do ich rozwodu.
Kto wie? Może już się rozwodzą?
Masz mało czasu.
Zostało 46 dni.
Mniejsza z tym.
Przegonię duchy w pobliżu Seo-woo.
Wszystko będzie dobrze.
Wtedy odejdziesz?
Tak po prostu?
- Dlaczego? - Bo tak chcę.
Nie odchodź.
CENTRUM PSYCHOTERAPII DZIECIĘCEJ SOYUL
Seo-woo.
To tajemnica, że tu przyszłyśmy.
Dobrze?
Nie lubię misiów żelków.
Seo-woo.
Cześć, Seo-woo!
Naprawdę, to dla mnie?
No to do buzi.
Ale pyszne.
Czyli pewnie Seo-woo idzie do przedszkola.
Tak. Do zobaczenia tam.
CENTRUM PSYCHOTERAPII DZIECIĘCEJ SOYUL
Najpierw o tym porozmawiajmy.
Proszę pana?
Porozmawiajmy o tamtym wydarzeniu.
Spadaj.
W porządku.
„Spadaj”.
Jak się pan teraz czuje?
Mówiłem, żebyś spadał. Daj mi spokój.
Dobrze. „Mówiłem, żebyś spadał. Daj mi spokój”.
Koniec. Dobra, kończymy.
Na pewno nie chcesz się poddać leczeniu?
Nie będę cię krył przed Jangiem.
Wystarczy. Chcesz wylecieć?
- Co byś zrobił? - Ja? A co?
O czym ty mówisz? Po co ciągle o to pytasz?
Hyeon-jeong umarła i wróciła do życia.
Ale masz nową żonę.
Co byś zrobił?
Co ja bym zrobił?
Czyli, że Hyeon-jeong umarła.
- Wziąłem znowu ślub. - Tak.
- A potem Hyeon-jeong wróciła. - Tak.
No to po mnie.
Czekaj.
Czyli ona wzięła ślub...
Znaczy, ja wziąłem. Dlaczego wróciłaś?
Wszyscy byliby zadowoleni, gdyby nie wróciła.
Nie. Czekaj.
Boże, co za szaleństwo. To takie irytujące.
Nie, po prostu nie mogę znieść tej myśli.
Ale dlaczego ciągle o tym myślę? To jakaś tortura czy co?
Nie było pytania. Niepotrzebnie w ogóle pytałem.
Zapomnij i wyjdź.
Wrzuć do sieci kolejny OODT czy coś.
Załóż sobie jakieś szelki.
- Ej. - Idź już.
Ale to mój gabinet.
Ach, tak? Boże, co za różnica.
Mogłabym być rozczarowana.
Ale zrozumiałabym mojego męża.
Ja i tak nie żyję.
- Tak? - Właśnie.
Ma nową żonę czy nie, za dzieckiem bym tęskniła.
Za dzieckiem? Bardziej niż za mężem?
No pewnie. Po rozwodzie to obcy facet.
Ale dziecko już nie.
Młode matki często teraz cierpią na taką chorobę.
Tanatofobia.
Tanatofobia?
Kiedy się ludzie za bardzo lękają.
Przejmują się śmiercią.
Co niezwykłe, to fakt, że młode matki
nie boją się o własną śmierć.
„Co z moim dzieckiem, jak umrę?”
„Maleństwo będzie bez mamy”.
Tego właśnie się boją.
Że umrą i zostawią dzieci na pastwę losu.
Bardzo przykre, co nie?
Wystarczy już. Przestańmy o tym gadać.
Po co zadajesz takie głupie pytania?
Zjedzone? Idziemy.
Doktor Cho kupi nam kawę.
Przepraszam, a kiedy w końcu zobaczymy dzieci?
My tu nie oglądamy dzieci.
Nie jest łatwo nakarmić te wszystkie dzieciaki.
Boże, ale piecze.
Nie, tak nie może być. Coś tu zupełnie nie gra.
Dłużej tego nie zniosę.
Nie mogę tak.
Pani odpocznie, zaraz przerwa obiadowa.
- Mogę? - Tak.
Boże drogi.
Muszą gdzieś tu być.
Może znowu są przy Seo-woo?
POZNAJCIE NASZE RODZINY
KLASA SŁONECZEK CHO SEO-WOO
Co? Pomoc kuchenna?
Po co miałabyś tam pracować?
Żeby widywać Seo-woo?
Nie martw się. Nikomu nie powiem, kim jestem.
Seo-woo też nie.
Zorganizuję ci spotkania z Seo-woo.
Nie musisz tego robić.
Seo-woo.
I znowu on tu jest.
Ej, mały.
Nie chcę tego robić.
Wybacz, mały.
No już, przestań. Bo nie dam rady.
Nie.
Wybacz.
Co? Dlaczego to nie działa?
Pani Mi-dong. Oszustka jedna.
Dobra, wezmę to.
Mały, uciekaj, jeśli będzie bolało.
Co? Nic nie boli?
Powinno cię bardzo boleć.
Ale nie wiem, czy to zadziała na młode duchy.
Nie działa, bo jest za młody?
No to jak mam go wypędzić?
Daj mi jeszcze.
Co to za bałagan?
Och, przepraszam.
Co...
Ej, mały.
Co to za jeden?
Co mam zrobić?
Co pani wyrabia? Aż się przestraszyłam.
KIM HYEOK-JIN
Ona znowu tu jest, prawda?
Nadal nie jest jej łatwo.
Żona bez męża to wdowa.
Mąż bez żony to wdowiec.
A dziecko bez rodziców to sierota.
Ale brak słowa na rodzica bez dziecka. A dlaczego?
Bo słowo tego nie opisze.
Żadne słowo na tym świecie nie opisze tego bólu.
Nie jest wam lekko, co nie?
„Tych wszystkich ludzi
spotkało to nieszczęście, że stracili dziecko.
W takim razie co ja tu robię?
Ja, pośród nich wszystkich”. Tak zapewne myślicie.
Myślałam tak samo.
W otoczeniu ludzi, którzy o tym wiedzieli,
potrafiłam wyczuć, że oni boją się zaśmiać, bo jestem obok.
A obok tych, którzy nie wiedzieli,
to ja się nie śmiałam,
bo czułam, że nie zasługuję na śmiech po śmierci dziecka.
W końcu postanowiłam przyjść tutaj, znaleźć ludzi podobnych.
Ale nawet wtedy...
czułam się nie na miejscu, otoczona tymi wszystkimi nieszczęściami.
Nie rozumiałam tego.
Przyjście tutaj nie sprawia, że jest nam łatwiej.
Każdy z nas...
musi znaleźć swój własny sposób,
jak z tym dalej żyć.
Tutaj można zobaczyć,
że codziennie umiera wiele osób.
„Ale nie ja.
A już na pewno nie moje dziecko”.
Nie wiem, jak mogłam tak myśleć.
Dlaczego płaczesz? Przestań.
Dostaniesz więcej.
Jak zjesz, to będzie dokładka.
Usiądź i smacznego.
Pałeczki w dłoń i wsuwaj.
A ty co wyprawiasz?
Musisz jeść.
Bo nie będziesz wysoki i przystojny.
Zjesz czy nie? Co ty, kopiesz mnie?
Tak nie wolno. Już ja ci pokażę.
Co to jest?
- Proszę. - Dziękuję.
Cześć, Seo-woo.
Kiełbaski są smaczne. Zjedz je.
Gryź porządnie i zjedz dużo.
Proszę bardzo.
Smacznego.
- Zupa... - Chwila.
Więcej mięska i warzyw.
Czy to nie wygląda pysznie?
Smacznego.
To małe dziecko, nie zje tyle.
Zna ją pani?
Słucham?
Tak, znam Seo-woo bardzo dobrze.
Chyba już w porządku
po tym zamieszaniu sprzed miesięcy.
Tak? A co się stało?
Mówiła mniej niż inne dzieci i wydawało się, że tu nie pasuje.
Matki zrobiły raban.
A co je obchodzi, że jakieś dziecko mniej mówi czy coś?
Kłopotów nie było.
Nie było,
ale bały się, że będą.
Matki bały się, że w jej towarzystwie ich dzieci mogą gorzej się rozwijać
i nalegały na przeniesienie jej do młodszych.
Jedna matka to była szczególnie zawzięta.
Kto? Kto to taki?
- Co ona myśli? - Jest taka.
Ma dziecko geniusza?
Niektóre zaczynają mówić nieco później.
Niektóre są głośne, inne bawią się po cichu.
Każde dziecko jest inne!
Zwariowana baba.
Uwaga, dzieci słuchają. Uśmiech.
Jedzcie. Smaczne, co nie?
Chodźcie.
Szybko.
- Dobra robota. - Tak trzymać.
Kolor się nie zgadza.
- Jeszcze jeden. - Dobra robota.
- Po kolei. - No i proszę.
- Tak trzymać. - Chodź tu.
- Szybciej. - Po kolei.
Proszę bardzo.
Świetna robota.
Daj tutaj.
Proszę bardzo. Dobra robota.
Tak, po kolei.
Seo-woo, dlaczego tak to trzymasz?
Tutaj się wkłada.
- Dokąd to? - Hyeok-jin!
OPINIA PSYCHOLOGICZNA CHO SEO-WOO
UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNE I ZDOLNOŚCI POZNAWCZE NIEDOROZWINIĘTE
UMIEJĘTNOŚĆ CZYTANIA NIEDOROZWINIĘTA
Powinnyśmy dać znać mamie Seo-woo?
Albo dyrektorce.
Słyszałam to już nie pierwszy raz.
Ja też.
Nie martwiłabym się. Jest bardzo mała.
Pamięta jego imię, to tyle.
Ale nie może tak biegać, wykrzykując imię martwego dziecka.
POZNAJCIE NASZE RODZINY
On tu chodził?
No tak. Dlaczego inaczej by tu przebywał?
Pewnie nawet nie wie, że nie żyje.
KLASA SŁONECZEK KIM HYEOK-JIN
Co się stało? No, powiedz.
Dlaczego płaczesz? Chodź na ręce.
Co się stało?
Dlaczego płaczesz?
Idziemy.
Mamusia tu jest!
Posprzątajmy.
Ten jest ostatni.
Pa, pa.
Wygrywa ten, kto rzuci najdalej.
Mamusia!
Mama!
Mamo!
- Pa. Do jutra. - Idziemy.
Ciągle tu pani jest.
Zaraz wychodzę.
Jest już trochę ciszej, prawda?
Dzieci w późniejszych godzinach robią się niecierpliwe.
Jest gorzej z każdym odebranym dzieckiem.
Czyli cały ten czas czekasz na mamę.
Hyeok-jin.
Słodki chłopaku.
Kazałem ci dać nam spokój, mamo!
Ona się ciebie boi.
Nie mówiłem: albo z tym skończysz, albo się nie znamy?
Mój syn ma już pięć lat.
Nie przedstawię mu szamanki od duchów.
Skończ z tą bzdurą!
„Bzdurą”?
Myślisz, że sama wybrałam takie życie?
Że wiedziałam, co będę robić?
A to normalne?
Zrywam z tobą kontakt.
Nie wierzę w to, co słyszę.
Nie jesteś nawet w połowie życia, jak śmiesz pouczać matkę?
Ubierała cię, karmiła i wychowała!
Co?
Kim pani jest?
Co ty tu znowu robisz?
Co ja tu robię? Chcę odesłać pięcioletniego ducha w dobre miejsce.
Bo to potrafi twoja matka.
Znowu chodzi o ducha?
Masz się za lepszego od duchów?
Żyłeś wczoraj, żyłeś przedwczoraj,
więc będziesz żył jutro.
Duchem nie zostaniesz.
Ale to nieprawda.
Nikt nigdy nie wie, co będzie jutro.
Yeong-seon, zostań na obiad!
Zawsze się przechwalasz, a pozwalasz synowi na takie coś?
Już mówiłam.
Prowadzę samotne życie.
Jak był mały, to był do rany przyłóż.
A teraz jest dorosły i musi dbać o wiele rzeczy.
No to co tu robisz?
Dzieci duchy nie rozumieją śmierci,
dlatego odchodzą, gdy tylko otrzymają to, czego chcą.
Naprawdę?
- Wystarczy nam jego mama? - Właśnie.
PRZEDSZKOLE „BYSTRY HAEMIL”
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
POZNAJCIE NASZE RODZINY
Nie trzeba przychodzić tak wcześnie.
I mogła pani zaczekać w kuchni.
Dzień dobry.
Pani dyrektor.
Tak?
To zdjęcie...
Może pora je oddać?
Ma pani rację. Hyeok-jin odszedł kilka miesięcy temu.
POZNAJCIE NASZE RODZINY
Muszę do toalety.
Nie teraz. Jesteśmy zajęte.
Dlaczego jeszcze jej nie ma?
Powinna się pośpieszyć.
Jej maluch czeka.
Mamusia!
Przyszła pani.
Tak. Czy wszystko w porządku?
Tak.
Seo-woo.
O co chodzi?
Coś się stało?
Seo-woo.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Seo-woo.
Chcesz to pani dać?
KLASA SŁONECZEK
Czy ktoś...
tu jest?
To była Seo-woo?
Tak, przyniosła jego zabawkę mamie Hyeok-jina.
Nie do wiary. Pewnie jego mamie było przykro.
Nie chciała, żeby jej synek bawił się z Seo-woo.
Nawet poprosiła o przeniesienie Seo-woo do innej klasy.
Czy mogła wiedzieć, co spotka jej synka?
Pani Oh.
Tak?
Przepraszam panią.
Za wszystko.
Proszę ode mnie podziękować Seo-woo.
Hyeon-jeong!
Gdzie ona jest?
Znowu robi zakupy?
Ciągle w spożywczym.
MONITORING
A potem sama wszystko zjada.
Przecież i tak nie ma tu co ukraść.
PRZEDSZKOLE „BYSTRY HAEMIL”
To ona była niemiła dla Seo-woo?
Pewnie teraz jej z tym jeszcze gorzej.
Nudzisz się, ale wytrzymaj jeszcze trochę.
Wrócę za tydzień.
Nie będę mogła się doczekać.
Co wy, jakieś bliźniacze dusze?
Nawet poród macie tydzień po tygodniu?
Tak się zgrałyście?
Specjalnie?
Myślisz, że tak się w ogóle da? Kretyn.
No właśnie.
A co on tam tak siedzi?
Bo to wariat.
Zostaw go.
Ej, stary.
Widzicie? Wariat.
Ty jesteś tylko facetem.
Ja jestem tatą.
- Tatą. - Główka zdrowa?
Jestem ojcem, rodzicem.
Powiem ci coś, jako że jestem ojcem tydzień dłużej.
Bo to uczucie...
jest dziwne,
bardzo dziwne.
Kiedy widzisz własne dziecko.
Po raz pierwszy.
To po prostu...
Łzy ci same napływają do oczu, nawet nie wiesz kiedy.
Czujesz taką...
wielką odpowiedzialność i jednocześnie ogromną pewność.
Sam zobaczysz.
No nie do wiary.
- Co z nim? - Wariat i tyle.
Świetna robota.
Jesteś mamą.
Mama dała radę.
W twoim wieku...
Jestem taki dumny.
W moim wieku?
- Boże. - Co ty?
Dlaczego go kopnęłaś?
Dawaj, powiedz raz jeszcze.
- Suńcie się, proszę. - Boże!
Geun-sang, co ty wyprawiasz?
Cierpię bardziej, niż ta tu mama.
Yu-ri, nie patrz na niego, bo to źle wpłynie na dziecko.
Bardzo boli?
Złe miejsce wybrałaś.
- Boże. - Bardzo złe.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Został tatą, ale nic się nie zmienił.
Jako dziadek też będzie taki sam.
Ale podobno pierwszy rzut oka na dziecko wywołuje łzy.
Mówią, że każdy płacze.
Płaczą? No, ty na pewno będziesz.
„Tak się cieszę, że cię widzę, dziecko”.
No co ty, nie.
Powitam je w miły sposób.
„Cześć, witaj”.
Założysz się?
Płaczący stawia kurczaka.
- Zgoda! - Na pewno?
Tylko dotrzymaj słowa.
Martw się o siebie.
Nie dam ci forów.
Na pewno tego chcesz?
Ja nie mam skrupułów.
- To ja, tata. - I mama też.
CHA YU-RI
Spójrz na mnie.
Twoja mamusia.
Właśnie twoja.
Przestańcie się gapić.
Krwawisz. Czyli jesteś żywa.
Yu-ri! Za tobą, Hyeon-jeong! Wybacz mi!
Hyeon-jeong bardzo za mną tęskniła.
Co? Skąd wiesz?
Ona chyba coś ukrywa.
Zniknie znowu po 49 dniach?
- Ej. - Pojawiła się nagle,
więc może nagle też zniknie?
Miałeś dać wymówkę i nie przychodzić.
Wcale nie chcę tu być.
Dobra. Jakie są szanse, że na nią wpadnę?
Przepraszam.
Napisy: Cezary Kucharski