NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podać coś jeszcze?
- Możemy więcej sosu? - Już.
To oszust, nie mąż.
Wszystkie jego słowa to kłamstwa.
Że według przełożonego
zbyt dobry dla żony traci posłuch.
Czyli nie może być dobry.
Jak on może być taki uparty?
Ty też uciekłaś z powodu błahostki.
Nie będzie sikał na siedząco,
skoro całe życie robił to na stojąco.
Hyeon-jeong, tu nie chodzi tylko o to, jak on korzysta z toalety.
- Tu chodzi o dumę. - Ech, nowożeńcy.
Słodziaki.
No dobra, rozumiem.
Gang-hwa, ten gnojek. To on jest problemem, co?
Zjedz coś. Mówiłaś, że jesteś głodna.
Nic nie zjem.
Najedzeni, jak umrą, to wyglądają lepiej po śmierci.
Jedz śmiało.
Jestem taka wściekła, że nie dam rady.
Hyeong-jeong.
Może niepotrzebnie ten ślub?
Dobra, teraz to już musisz zjeść.
Nie wrócę do domu, choćby na kolanach błagał.
Dobrze, jak tam chcesz.
Wtedy do głowy mi nie przyszło, że mogę umrzeć.
Zajmowałam się głupstwami dnia codziennego.
Nie wiedziałam, co jest naprawdę ważne.
Porozmawiamy, jak się najesz.
Nie mam ochoty.
Jasne, rozumiem. Ale i tak powinnaś.
Tym razem to naprawdę koniec.
No to zrywaj z nim.
Ale zrobisz to najedzona.
Dalej, otwórz usta. Powiedz: „Aaa”.
Zjedz to.
To, że można coś zjeść,
że można dotknąć ukochaną osobę,
że można żyć i oddychać
i w najtrudniejszych chwilach...
Dopiero po śmierci przyszło mi zrozumieć,
jak piękne jest życie.
ODCINEK 3 PIĘKNO ŻYCIA MOŻNA ZROZUMIEĆ PO ŚMIERCI
- Yu-ri! - Myli się pan.
Co...
Jakim...
Jak to możliwe?
Ale ze mnie idiotka.
Tak się dałam złapać?
Mam powiedzieć mu prawdę?
Ach, czyli tak to było. No to już rozumiem.
Musisz wrócić na swoje miejsce w 49 dni,
żebyś mogła pozostać żywa.
Musisz być moją żoną.
No tak, ale jest pewien kłopot.
Miejsce mojej żony jest jakby zajęte.
W sumie to mam żonę.
Że co?
Seo-woo widzi duchy?
Przyszłaś się ich pozbyć?
Czyli to tak. Teraz rozumiem.
Trzeba było mi po prostu powiedzieć.
Chwila.
Ale jakim cudem Seo-woo...
może widzieć duchy?
Nie mów mi, że...
Będąc duchem, ciągle przy nas byłaś?
Rety, aż mam ciarki.
Jak mogłabym mu powiedzieć?
Sama bym się wystraszyła, słysząc o duchu.
Jak to wyjaśnić?
EGZAMIN NA LEKARZA SPECJALISTĘ
Przestań żuć słomkę, bo to niezdrowe.
Zostaw mnie, denerwuję się.
To ja się powinienem denerwować.
To nie sen.
Dobra, udawaj, że to nie ty.
Tylu jest ludzi do siebie podobnych.
IDENTYFIKATOR SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG
CHO GANG-HWA IDIOTA
Tylko...
jedna jedyna osoba...
którą znam...
dorysowywała wąsy
i pisała takie rzeczy.
To ty.
To naprawdę ty.
Ale jak...
Jak możesz siedzieć tu teraz przede mną?
Jak to możliwe?
Powiedz.
No powiedz mi coś.
Powiedz.
Gdzie byłaś?
Co się stało?
Co?
Ach, przepraszam.
Przyjaciółka...
- Taka jedna... - Kto?
Jak mogła zabrać nasze dziecko...
Coś się stało? Wyglądasz, jakbyś ducha zobaczył.
Wróćcie do domu. Muszę gdzieś pójść na chwilę.
Gang-hwa!
Obudziłaś się w kolumbarium?
A pamiętasz, co było wcześniej?
Minęły cztery lata. Wiesz, że to już tyle?
Nie wiem. Nic nie pamiętam.
Pamiętam, że umarłam.
Ale obudziłam się i jestem.
A co...
Zmartwychwstałaś czy co? Nie...
To też bez sensu.
Właśnie ci powtarzam, że nic nie ma sensu.
Co za absurd. Przecież umarłam.
Jak to jest, że znowu żyję?
Może...
Co? Pamiętasz cokolwiek?
Wakacje w ramach nagrody.
Może dostałam coś takiego.
Na jakieś 49 dni.
Może byłam przykładną duszą na tamtym świecie,
coś w rodzaju więźnia z dobrym sprawowaniem.
Znaczy że masz wakacje?
- Od kogo? - No...
Kogoś jakby...
Boga?
No...
MIN-JEONG: CO SIĘ DZIEJE?
Muszę wyjść na chwilę do łazienki.
Dobrze. Idź.
CO SIĘ DZIEJE?
Seo-woo, z kim dzisiaj byłaś?
Bo nie z tą osobą, którą wysłałam.
Z ładną ciocią.
„Ładną ciocią”?
Z panią?
Seo-woo, a co ci się stało tutaj?
Co ona robiła z obcym dzieckiem?
Przecież chciałam tego uniknąć.
Lepiej już pójdę.
Co jest? Dokąd ona się wybiera?
Yu-ri!
Yu-ri.
Idziesz już?
No...
Ja...
Co z tobą?
Dlaczego ciągle uciekasz?
To ja.
To ja, Cho Gang-hwa.
Racja.
Cho Gang-hwa.
Jestem po prostu kompletnie zaskoczona.
Nie chciałam, żeby tak było.
Nie wiem nic o twojej sytuacji.
Znaczy, chodzi o to, że...
No...
Może obojgu nam potrzeba trochę czasu, żeby przemyśleć całą tę sytuację.
Albo coś w tym rodzaju.
Nie ruszaj się nigdzie, po prostu tu bądź.
Wrócę jutro.
Jak chcesz kupić coś do jedzenia, to użyj tej karty.
Dzięki.
- Powinieneś iść. - Tak?
No tak.
Ale nie odchodź. Zostań tu, dobra?
Nie odchodź.
Zbieram się.
- Gang-hwa. - Tak? O co chodzi?
Chcesz coś powiedzieć?
Przepraszam za to.
Że zabrałam Seo-woo.
Dlaczego dałam się tak złapać?
Co teraz będzie?
Cześć.
Cześć, Seo-woo.
Hyeon-jeong, wygląda pysznie.
Wiesz co,
może i tak jest.
Co?
Że to duch.
Zwariowałaś? To bolało!
Uważaj na słowa.
Mówisz, że Yu-ri przebywa obok jako duch?
Wydaje mi się, że ją widziałem.
Właściwie to jestem pewien.
Według ciotki mam zdolności parapsychiczne.
Przestań je żreć!
To boli! Dobra, już!
Już nie będę! Nie zjem ani jednego więcej!
- Nie jedz! - Jesteś skąpa!
- Nie są smaczne! - A je zeżarłeś!
- Życzę smacznego. - Ty mały...
Maleństwo...
Dziecko się przez ciebie obudziło.
- Cześć, Ha-jun. - No co, powiedz,
obudził cię wrzask mamy?
Nie szkodzi, ukarzemy tego hipopotama.
- Co? - Kara dla hipopotama.
Zgiń, hipopotamie!
- Chodź no tu. - Hipopotam...
- Hipopotam cię poturbuje. - Wybacz.
- Już nie będę. - Ani się waż.
Matko jedyna.
Państwo wybaczą.
Tak właściwie to opiekuję się dwójką dzieci.
Jedno z nich jest lekarzem. Neuropsychiatrą.
Ale sam ma problemy z głową.
Hipopotam! Zgiń, przepadnij!
Sio z naszej restauracji!
Przestań zagadywać klientów i odejdź stąd, hipopotamie!
- Ej! - Hipopotam!
- Chodź no tu! - Hipopotam!
MISAENG
Czy to ma sens?
Ma. Widziałem ją na własne oczy. Rozmawiałem z nią.
Co mam teraz zrobić?
No tak. Najpierw powiedzieć jej rodzicom.
Powiem im, a oni...
Ale co im w ogóle powiem?
Co...
Że mam nową żonę?
A jak o tym powiem Yu-ri?
A widziałeś Yu-ri?
- Boże. - Hyeon-jeong.
Co?
Skąd wiesz?
Twój kumpel pleciuga to mój mąż.
Są ludzie do niej podobni. Będzie tak za każdym razem?
O co ci chodzi?
Hyeon-jeong.
Nie wystrasz się, proszę.
To nie ktoś do niej podobny.
- Nie? - Nie.
- Geun-sang przesadzał? - Nie, no bo...
Tylko się nie zdziw.
Yu-ri...
wróciła do życia.
Och, naprawdę?
Mówię ci. Yu-ri znowu żyje.
- No tak. - Ale co?
Świetnie. Oszalałeś. Zamknij się.
- Co za absurd. - Ale ja...
Mówię ci prawdę, Hyeon-jeong.
Musiała upaść, bo ma zranioną dłoń.
Kto to był?
Tak?
Coś mówiłaś?
- Słuchasz mnie? - Oczywiście.
Wybacz, mam mnóstwo rzeczy na głowie.
Możesz powtórzyć?
Przepraszam.
Co?
Za co przepraszasz?
Że zgubiłam Seo-woo.
To była moja wina.
O czym ty mówisz? To nie twoja wina.
Bo to było tak, że...
Moja przyjaciółka zna Seo-woo i były razem.
No i...
To moja wina.
Powinienem był ci powiedzieć.
Wybacz.
Co to za przyjaciółka?
Przyjaciółka?
A, taka jedna.
Mogę ci ją później przedstawić.
Która godzina?
Kładźmy się, bo późno.
Ty też powinnaś już spać.
Kto to? O tej godzinie?
Co? No...
Co jest...
OPŁATA: KURCZAK – 21 000
Boże, całkiem tego sporo. No proszę.
Ach, to ci moi stażyści.
Dałem im kartę, żeby sobie korzystali na nocnych dyżurach.
Ale...
Boże.
Chyba naprawdę byli głodni.
Tyle zamawiają.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Och, to pizza. Tutaj!
Co za widok.
Tyle już czasu minęło.
Co zjeść najpierw?
Co wybrać?
Gorące.
Piwo. Właśnie, piwo.
Moje malutkie piwka.
Cały czas się tu ukrywałyście.
Tego mi było trzeba.
Nie ma co tracić czasu na sen.
MY MISTER
Zaczyna się.
JEJ ROZWODNIONE KIMCHI
I co? Poznajesz ten smak?
Jak ty...
- W szpitalu i restauracji. - Co jest?
- Kto to? - Niusy lepsze.
- Cholera. - Tak?
Właśnie wylała na niego kimchi.
Przełącz z powrotem, no dalej.
Ej, ty kochasz seriale! Od kiedy jakieś informacje oglądasz?
Jesteście niereformowalni! Dacie serial z powrotem?
Miała go uderzyć.
Ale dobre.
Ratunku...
Co za tortura.
Bycie duchem jest do bani.
No proszę.
PIĘKNIE OPIECZONY KURCZAK WYPŁYWA
NOCNA PRZEKĄSKA
Pycha, co nie?
Jasne, że tak. To przecież smażone kurczaki.
Smażone to nawet buty byłyby pyszne.
Byłoby mi łatwiej, gdybym nigdy wcześniej ich nie jadła.
Jakbym mogła cofnąć czas,
tobym przed śmiercią nie zostawiła niedojedzonych kawałków.
Lepiej, gdybyś się nie zabiła.
Zjesz je i co, znowu się zabijesz?
Czasy się przecież zmieniły.
A oni na obrzędy przynoszą nam to samo.
Powinni zmieniać menu co roku.
Przez 54 lata jedno i to samo!
Jestem w Oldboyu czy co?
Mi-ja.
Tak, słucham.
Czegoś tata sobie życzy?
Jak śmiesz podnosić głos? To nie przystoi kobietom.
Proszę mi wybaczyć. Pójdziemy już do środka.
Nie do wiary.
A jego syn co?
Dlaczego ciągle synową męczy?
I to nawet po śmierci.
Właśnie. Niby dla kogo jest ten rodzinny grobowiec?
Od kilku dni ani razu nie widziałam Yu-ri,
coś się musiało stać.
Ktoś ją widział?
Ja nie. A ty?
Też nie.
Nie widziałam.
Ty ją widziałeś?
Widziałem. Ale co? Co widziałem?
- Nie widziałem jej. - Ja też nie.
Przez 49 dni?
Zostało mi już 47.
Kazałam ci trzymać się od dzieci z daleka.
Dzieci mają słabą energię.
To od niego powinnam zacząć.
Nie ma czasu do stracenia.
Napisałem raport. Pora na leczenie.
Chirurg nie może wejść na blok,
bo ma klaustrofobię.
Sądzi pan, że to normalne?
Komitet dyscyplinarny ma spotkanie!
Komitet?
Strach do ciebie nie pasuje.
Ale miło.
Powalczę o samą naganę.
Co ty?
Chcesz zrezygnować?
Nie mogę przyjmować pacjentów? To idę.
Czekaj, Gang-hwa!
Wie pan, on chyba oszalał.
Gang-hwa.
Nie powinienem tego robić sam.
Wyjaśnię najpierw teściowej, a potem...
Zwariowałeś do reszty? Czy dopiero próbujesz?
To nie w twoim stylu. Dokąd się wybierasz?
I tak nie uwierzysz.
Twoja żona mało w łeb mi nie dała.
Ja od niej obrywam codziennie. Gadaj.
No powiedz, to się przekonamy.
A uwierzysz? Bo wątpię.
Przynajmniej się postaram. No dalej.
Yu-ri wróciła.
- Co? - Yu-ri wróciła do życia.
Rozumiem.
Boże.
- Gang-hwa, chodź. - Wiedziałem.
Zostaw mnie. Idź postować jakieś zdjęcia.
Wracaj mi tu.
Ej! Jednak kompletnie oszalałeś.
Nigdy się sami nie dowiemy,
jak znowu stała się żywa.
Musimy ją wypytać.
Ale gdzie ona jest?
Przecież wiemy, dokąd mogła pójść.
Ale dlaczego nie chciałaś powiedzieć reszcie z kolumbarium?
Razem byłoby nam łatwiej ją znaleźć.
Co też pleciesz?
Wtedy każdy duch by ją śledził.
A jak zaleją ją prośbami?
Miałaby wtedy czas dla nas?
W sumie tak. Ładnie to wykombinowałaś.
No bo przecież ona widzi ludzi i duchy!
Idzie!
Synku, coś ty wyprawiał w tym pokoju całą noc?
Straciłeś w nocy na wadze.
Czy to nie jasne? Był tam z kobietą.
Raczej nie przegadali nocy.
Podzielili się więcej niż słowami.
Ty mały smrodzie.
Mieli spotkanie. Musieli być bardzo skupieni.
- Chory jesteś? - Co mu?
- Co jest? - Co?
- Przepracował się. - Co jest?
- Czekaj. - Chory jesteś?
- Za dużo tych spotkań. - Chory?
Wszędzie pełno tu duchów.
Dopiero teraz to zauważam.
- Zrób coś. - Sam sobie musi poradzić.
Co my możemy? Czekać.
- Mamo. - Idziemy.
Cholera.
Jakiś nadajnik mi przyczepili czy co?
Yu-ri.
Wiem, że nas widzisz. Proszę?
- Kiedy to spotkanie? - Pomóż.
Yu-ri, pomóż nam. Leżymy w jednym kolumbarium.
Yu-ri.
Mój biedny synek, Pil-seung.
Kochanie, nie płacz.
- Dobrze? - Pil-seung.
- On sam sobie poradzi. - Och, nie.
- Pil-seung. - Biedactwo.
Na pewno nikogo nie ma?
- Wchodzę. - Dobra.
- Idź. - Dalej.
Nie no, tak nie zrobię.
Psiakrew, no nie do wiary.
Wytrzyj dobrze!
Dokładnie.
Wyczyść dobrze!
Dzięki ci. Tak się martwiłam.
To dorosły facet, nie musisz się o niego martwić.
Może i jest dorosły, ale jeszcze sam sobie nie radzi.
Dla mnie to też niełatwe.
Dzień dobry. Dlaczego nikogo nie ma?
W pokoju 554?
Pani wyszła.
Wyszła? Ale dlaczego?
To znaczy... kiedy wyszła?
Nie zniknęła jakoś nagle, prawda?
Nie rozpłynęła się w powietrzu tuż przed pańskim nosem, co nie?
Zostawiła klucz do pokoju.
Wyszła tamtymi drzwiami.
Wyszła na nogach.
Dobrze.
Przepraszam. Dziękuję.
Wyraźnie kazałem jej zostać. Dokąd poszła?
Osądzana?
Wróciłaś, bo czeka cię tutaj 49-dniowy sąd?
Ale dlaczego tylko ty?
Ty draniu...
Straciła rozum.
Ja bym za to trafiła do piekła.
Właśnie. Dlaczego pozwolił ci żyć?
Musisz wrócić na swoje miejsce w 49 dni
i będziesz żyła.
Tak.
Ale szczęściara. Powinnaś od razu znaleźć to miejsce.
Jej mąż ma nową żonę.
Myślisz, że ona ot tak wpadnie na jej miejsce?
No właśnie, przecież jest ta żona.
Kiedy wylądowałaś w kolumbarium, on codziennie tam płakał.
Wydawał się taki lojalny. Kto by pomyślał, że będzie nowa żona?
I przestał przychodzić.
Po co o tym wspominać? Było, minęło.
Będziesz żywa przez 49 dni?
Mogę odejść dopiero po tych 49 dniach.
Wyświadcz nam przysługę.
Nie powiemy innym, że znowu żyjesz.
Nie.
Mam mnóstwo na głowie, bo próbuję pomóc Seo-woo.
Stracę tylko czas na takich przysługach dla duchów.
Poza tym dopiero co wam pomogłam.
Nie ma mowy!
Tamto to była nagła sprawa.
Właśnie. No pomóż nam!
Bo powiemy wszystkim, że widzisz duchy!
Co jest?
Nie!
Córce coś muszę powiedzieć.
Ukryłam pieniądze w gablocie.
- Ale syn wydał. - Powiedz żonie,
- że to jest w lodówce. - Wiesz, co zrobił?
- Pomóż. - Taka drobnostka.
- Nie, nic nie słyszę. - Tylko raz.
- Proszę cię. - Z drogi.
- Tylko jedna rzecz! - On naprawdę musi wiedzieć.
Och, nie.
Boże.
Proszę, by moja rodzina była zdrowa.
Pomóż nam.
Wielki!
- Błagam cię. - O, wielki.
Ustrzeż ich od niebezpieczeństwa! Wysłuchaj nas!
Zlituj się nad nimi!
Nie sądzicie, że z czasem ona jest coraz lepsza?
Za chwilę będzie piruety robić.
Cicho bądź wreszcie, jeśli chcesz jeszcze coś od niej zjeść.
- Przepraszam. - Odczep się.
Nie podobasz mi się.
Naprawdę jesteś gejem?
Jesteśmy ciekawi.
Boże, zaraz tu umrę z głodu!
Przestań z tymi bzdurami, dawaj dzwonki!
Prosimy tu o jedzenie, więc przestań zrzędzić.
Jej klientka zapłaciła za obrzęd, to go dostanie.
Tyle tu złośliwych duchów!
Och, rety.
Powinnam była was odesłać.
Tak, jasne, pani Mi-dong.
Muchy byś nie odesłała, taka jesteś miękka.
A powiedzcie, co robi Yu-ri? Gdzie ona w ogóle jest?
Przegapi obrzęd.
Kilka dni jej nie widziałam.
Coś jej się stało?
Może jej poszukam?
A po co? Pewnie się kręci po okolicy.
- Dokąd to? - Stop!
- Stój! - Zatrzymaj się!
Zaczekaj!
- Gdzie ona jest? - No nie!
Chyba to pani Mi-dong miała na myśli.
Wreszcie ją rozumiem.
Mam za dużo na głowie.
Poproszę to. I jeszcze to.
Razem będą dwa.
Och.
Moje kolana.
Dokąd mogła pójść?
SUPLEMENTY: 71 000 WONÓW
Kupiła suplementy?
Tak, Gang-hwa, rodzice tu są.
Nic w domu się nie zmieniło, ciągle po staremu.
Tabletki na uspokojenie?
Niech wezmą po jednej. Zaufaj mi.
Ty lepiej też weź. Dobra?
Mówię ci, że zdarzy się coś dziwnego.
Musicie być spokojni. Zaraz u was będę.
Połknijcie.
- Co? - Po co je wyjęłaś?
Weźcie po jednej, ja też wezmę.
O czym ty gadasz? Coś ci się przyśniło?
Weź mi to stąd.
Gang-hwa kazał mi wam dać.
Mamy wziąć i czekać na niego.
Ty gałganie.
Mówiłam ci, zero kontaktu z nim.
Niech się od nas trzyma z daleka.
Nie ściągnęłam go tu.
To on zadzwonił pierwszy. Podobno jakaś pilna sprawa.
No to oddzwoń. Po co on tu w ogóle przyjeżdża?
Spiorę ci tyłek, jeśli się tu pojawi.
Co ja ci poradzę, że chce przyjechać?
Ledwo z nią wytrzymuję.
Będzie sam?
Nie weźmie Seo-woo?
Nie wiem.
Ale coś jest nie tak.
Ciągle pytał, czy coś nam się nie przytrafiło.
Masz.
Nie wezmę jej.
Serio? A już dotknąłeś.
Idę!
Gang-hwa.
Yeon-ji.
Wszystko dobrze?
U ciebie chyba nie bardzo.
Czy ktoś was odwiedził? Chodzi o...
- Kogo? - No...
A to co takiego?
Kupiłeś nam?
SUPLEMENTY NA KOLANA
Skąd wiedziałeś, że kolana mamę bolą?
Gang-hwa, nie kupuj takich rzeczy, bo mama mnie zabije.
No to kto będzie? Powiedz.
Chyba już była.
Kto?
No...
Później.
Chyba nie ja powinienem mówić.
Zimno tu, wracaj do środka. Cześć.
Gang-hwa, kto taki nas odwiedzi?
Gang-hwa!
O co mu chodzi?
Cholera. Będzie kłopot.
Skończyli.
Mam nadzieję, że nie poszedł za Seo-woo.
Cześć.
Chodź tu.
Już dobrze. Chodź tu.
Śmiało.
Cieszysz się, że cię widzę, prawda?
Jak masz na imię?
Przyszedłeś tu pobawić się z dziećmi?
Ale nie możesz.
Jeśli tu zostaniesz, możesz skrzywdzić moją córkę.
A tak naprawdę to wszystkich tutaj.
Może pójdziemy gdzieś indziej się pobawić?
Chodź.
Przepraszam.
Kim pani jest?
To pani, przyjaciółka taty Seo-woo. Odbierała ją pani wczoraj, prawda?
Słucham?
Powinna mi pani była powiedzieć.
Wzięłam panią za pomoc w odbieraniu.
Byłam wczoraj trochę zabiegana, ale jednak...
Gdzie ty?
- Ej, mały. - Kto?
Kogo pani woła?
Nie może tam wejść.
Szukają państwo pomocy kuchennej?
Gorących napojów nie mogę podać. Mrożona kawa może być?
Oczywiście.
Spotkanie z rodzicami się opóźnia.
Dyrektorka skończy później. Naprawdę może pani zaczekać?
Może przełożymy to na jutro?
Nie ma potrzeby. Czekanie to moje hobby.
Mogę po prostu tu posiedzieć. Dobrze?
W porządku.
Dzisiaj musi się udać.
Zaufaj mi.
Nie żebym ci nie ufała.
- Martwię się. - Dam radę.
- Już panie są. - Dzień dobry.
- Zapraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, pani dyrektor.
Widziałam, jak tu wbiegł.
Chodzi o Seo-woo.
Przykro mi to mówić, ale robi się strasznie.
To nie pierwszy raz.
Podobno jest przygnębiona i rozmawia ze sobą w kącie.
Rozumiemy pani obawy.
My też mamy ją na oku.
Zamierzamy poinformować jej matkę.
Ona jest tak uparta, że nie da się do niej przemówić.
Dlatego przyszłyśmy do pani.
Mówi, żeby się nie wtrącać.
To nie tak, że się wtrącamy.
Oczywiście Seo-woo nie jest niczemu winna,
ale moje dzieci tu przychodzą
i sprawa robi się nieprzyjemna.
Tu właśnie chodzi o nasze dzieci.
Wiedziałam, że to będą te cholerne matki.
Niby dorosłe, a takie niedojrzałe.
Moja Seo-woo nie robi nic złego.
„Nieprzyjemna”?
Seo-woo.
Proszę pani, Seo-woo jeszcze nie poszła do domu.
Może pani mówić ciszej?
No i widzi pani? Ona zawsze wraca do domu ostatnia.
- Przecież o nią nie dbają. - Seo-woo, pobawmy się.
Już mówiłam, że ona wyszła za niego dla pieniędzy.
To lekarz, więc dostanie pewnie fortunę,
jeśli się rozwiedzie.
KANCELARIA KO SEOK-WON
Tak, tu kancelaria.
KANCELARIA KO SEOK-WON ROZWODY, OPIEKA NAD DZIEĆMI, SPADKI
Nie widzę tu powodów do rozwodu. On niczemu nie zawinił.
- Min-jeong. - Cześć.
Pewnie martwisz się o męża.
Wszystko dobrze?
O męża? Przechodziłam obok i przyszłam do ciebie.
A coś nie gra?
Min-jeong.
Nie słyszałaś?
Dzisiaj było istne piekło.
Myślałam, że dlatego tu jesteś.
Otworzył pacjenta, ale nie dał rady dalej i po prostu wyszedł.
Komisja dyscyplinarna zbada sprawę.
Może nawet stracić pracę.
KANCELARIA PRAWNICZA JW, ROZWODY
Ona może być tylko tu.
Przepraszam. Mamusia przeprasza.
Mamusia tak cię przeprasza.
Tak mi przykro, Seo-woo.
Proszę, nie płacz już.
Mamusia przeprasza.
- Gang-hwa. - Tak?
O co chodzi? Chcesz coś powiedzieć?
Przepraszam za to.
Że zabrałam Seo-woo.
Odbiorę dzisiaj Seo-woo.
Czekaj, nie.
- Tak? - Nie trzeba.
Ja ją odbiorę, Min-jeong.
Przecież jesteś w szpitalu.
Nie jestem w szpitalu, to nieprawda.
Kazali mi wyjść w ramach kary.
No to...
Znaczy, to nie tak, że mnie ukarali.
Chociaż coś podobnego miało miejsce, to prawda,
ale wracaj do domu.
Zaraz będę w przedszkolu. Widzimy się w domu.
Halo?
Ej...
Znalazłam to w twoim gabinecie.
Co to?
No tak.
Co to tam robiło?
Musiało wypaść z jakiejś starej książki.
Mogłeś nie zauważyć.
No tak.
Ale na zdjęciu to Yu-ri, co nie?
Mama Seo-woo.
Yu-ri.
Yu-ri jest...
Tak nie może być. Co robić?
Jesteś małą pieszczoszką, Seo-woo.
Ci dorośli są głupi.
Dopilnuję, żebyś już nie musiała oglądać takich rzeczy.
Już nigdy.
Ale gdzie on się schował?
Nie.
Świetna byłaś.
- Mówiłam. - Co w ciebie wstąpiło?
A kim była ta druga?
Pewnie nowa opiekunka.
Całkiem ładna.
Ty i ten wygląd.
- Boże! - Seo-woo jest w środku.
Ech, ta laska.
- Podrzutka. - Ale ma styl.
No co ty.
- Przestań. - Co z tobą?
Za dobrze ci dzisiaj poszło.
Cześć, jestem Sella.
Cześć.
Chcesz zrobić zdjęcie?
Tylko nie...
Seo-woo, gdzie się wybierasz?
Dzień dobry, pani Oh.
Dzień dobry.
Uważaj, bo się przewrócisz.
Seo-woo.
Gang-hwa.
Cześć.
Dzień dobry.
Ani roku nie odpuścisz.
No przecież. To jej urodziny.
Prezentu jej nie dam,
ale moja droga Yu-ri nie zostanie sama.
SZKŁO: TRZY TYSIĄCE LAT HISTORII
SZKŁO ARTYSTYCZNE: WZORY DLA ZAAWANSOWANYCH
Moja córeczka.
Moja kochana córeczka.
Słuchasz mnie?
Tak, ja też cię kocham.
A czy ty mnie słyszysz?
Być może najpiękniejsze, co może nam się w życiu trafić,
to powiedzieć ukochanej osobie, że ją kochamy
i podziękować komuś, komu jesteśmy bardzo wdzięczni.
SUPLEMENTY NA KOLANA
CHA MU-PUNG, JEON EUN-SUK, CHA YU-RI, YEON-JI
WĘGORZ Z GRILLA
Kto zostawił...
przekąski tuż przed restauracją?
Dziękuję.
Dzięki za jedzenie.
Dziękuję!
Zrozumiałam radość obdarowywania
i przykrość, gdy prezenty się tylko otrzymuje.
Zrozumiałam to po śmierci dzięki ludziom, których kochałam za życia.
Ona wygląda zupełnie jak Yu-ri.
Zrobiłeś coś źle?
Mama Seo-woo... wróciła do życia.
Czy to ma jakiś sens?
Co się dzieje?
- To duch! - Duch? Przestań.
Zatkam ci gębę na amen.
Kiedy odzyskasz swoje miejsce?
Jeśli zacznę tam pracować, będę mogła odgonić duchy
i co dzień oglądać Seo-woo.
My tu nie oglądamy dzieci.
Masz mało czasu. Zostało 46 dni.
Wszystko przeze mnie. Dlatego ja to naprawię.
Napisy: Cezary Kucharski