NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie ma mowy.
Miałabym wychowywać twoje dziecko?
Gang-hwa musi przecież pracować,
a jego rodzice nie pomogą, skoro są w Stanach.
Nie bierz jego strony.
Musisz sobie radzić, jak się da.
Są żłobki, są opiekunki.
Przestań się mazać i wychowaj ją.
No co?
Zostawisz ją, a sam znowu spróbujesz dołączyć do Yu-ri?
Nie mogę żyć...
ani dnia dłużej, mamo.
Ja...
ledwo potrafię teraz oddychać.
Skup się na pracy.
Pracuj i opiekuj się dzieckiem. Na okrągło.
Zacznij od jednego dnia.
Potem kolejny dzień tak samo.
W taki sposób sobie poradzisz.
Przetrwasz.
Ona ma rację.
Martwi się,
że znowu spróbujesz popełnić samobójstwo.
Potrzebujesz Seo-woo.
Inaczej nie dasz rady.
Dobra.
I już.
Po wszystkim.
Już koniec.
No i proszę.
Grzeczna dziewczynka.
Każdy w swym życiu przechodzi przez ciemny tunel.
Długi tunel, który sprawia, że tracimy nadzieję
na ponowne ujrzenie światła.
- Zadowolona? - Tak!
- Zatańczysz? - Tak.
Śmiało.
Ale nie ma nieskończonych tuneli,
tak jak i nie ma nieskończonej miłości,
ani nieskończonego cierpienia na tym świecie.
ODCINEK 2 ZAPOMNIANA PORA
Coś się stało?
Co?
Na co tak patrzysz?
Ach...
Na nic.
Co takiego?
Co się dzieje?
Zimno jest!
Co tu tak zimno?
Dlaczego się topi?
- Co ona? - Co z nią nie tak?
Wariatka?
No właśnie, co z nią?
Widzicie?
Widzicie mnie?
Co się tak gapisz?
Życie ci niemiłe?
Ona mnie widzi.
Wszyscy mnie widzą.
Naprawdę mnie widzą.
Zaraz...
czy ja znowu jestem żywa?
Ale dlaczego?
Tak nagle?
Musi być jakiś powód.
I dlaczego czuję się taka zmęczona?
Chłopaki, wy mnie widzicie, co nie?
Nie do wiary. Przepraszam, czy mnie widzicie?
Naprawdę?
Nie mogę w to uwierzyć.
Ale zimno.
Śnieg jest taki zimny.
Witam piękną panią. Zapraszam na karaoke.
Otrzyma pani kilka darmowych minut.
Mogę to trzymać.
Trzymam to!
To trochę...
- Widzę się! - Słucham?
O co jej chodzi?
Ale tu zimno!
Ciągle pada śnieg.
A wiatr jest taki orzeźwiający!
Głodna jestem.
Zimno mi.
Całe wieki się tak nie czułam.
Zimno mi i chcę jeść.
Przeziębisz się.
Pani Mi-dong.
Bezczelna? Że niby ja?
- Wobec kogo? - A jak myślisz?
Co?
Gdzie tam, ja bym nigdy...
Dlaczego nie? Dlaczego tak nie mogę?
Za kogo ty się masz?
Kto ci dał takie prawo?
Zabicie mnie nie wystarczyło?
Dlaczego Seo-woo ma widzieć duchy?
Dlaczego?
Odeszłabym już, gdybym wiedziała, że tak się stanie!
Miałam zostać!
Dostałam od ciebie pozwolenie!
Dlaczego nie mogę po prostu zostać?
„Bogiem” się zwiesz?
Czyli co, możesz wszystko?
Jak możesz nim być?
Ty draniu...
No co...
Coś ty najlepszego narobiła?
Jesteś zwykłym duchem.
Był taki jeden drobny problem.
Czy to dlatego wróciłam do życia?
- O co chodzi? - Bóg musi mieć dziwny gust.
„Pierwsza kobieta, która mi się przeciwstawiła.
Masz to w nagrodę”. Może tak było?
Coś w nagrodę? Chciałabyś.
- To sąd. - Jakiś sąd?
Właśnie.
Przez 49 dni przed reinkarnacją
duchy są osądzane tam na górze.
Wiem. A od wyniku zależy, czy zostanie się
człowiekiem, psem, owadem.
No właśnie. A ciebie czeka taki sąd tutaj.
Tutaj?
Ale jak?
Masz 49 dni.
Jeśli wrócisz na swoje miejsce w ciągu 49 dni,
to możesz pozostać żywa.
Inaczej czeka cię nowe życie, ale nie wiem jakie.
Co to znaczy „na swoje miejsce”?
Na to miejsce,
które przed śmiercią było twoje.
Miejsce żony swojego męża, matki córki.
To nierealne.
Jak mogłabym tam wrócić?
On ma nową żonę.
Dobrze to wiem.
Próbuję zrozumieć, co ci u góry zaplanowali.
Nie zrobię tego.
Mówiłam, że odejdę tam.
Przecież tak postanowiłyśmy.
Skoro się tam wybierałaś, to po co ten cały cyrk?
Nie płacz nad rozlanym mlekiem. Czeka cię 49 dni tutaj.
Ale...
On nie może...
To nie jest nagroda.
Nie zrobię im tego.
Ech. Wiem o tym.
KANCELARIA PRAWNICZA JW, ROZWODY
SĄD RODZINNY W SEULU
OH MIN-JEONG
Mówiłam, żebyś nie zeskakiwała.
Chodź.
I proszę.
Yu-ri!
Yu-ri.
Yu-ri!
Nie mogę.
Mama ma słabe serce.
A jednak...
Ale śmiesznie.
Jak nazwiesz krowę superbohaterkę?
Superkrowa?
No to jak? Supercielę?
Gdzie tam.
Wypasiona.
Że jak?
I z tego się dzisiaj dzieciaki śmieją?
- A co? - No to...
jak nazwiesz krowę, co się już nie spina?
- Co się nie spina? - Tak.
- Nie wiem, jak? - Cielęcina.
Rety. Matko jedyna.
Może lepiej nie mów innym.
- Och. - Co jest?
- Co on? - O co chodzi?
- Co jest? - Przestań.
Co mu się stało?
- Wystarczy. - Co szczekasz?
Coś tam jest?
Popo, o co ci chodzi?
- Popo. - Co tam jest?
No co jest?
Proszę cię, Popo, odejdź.
- Co jest, Popo? - O co mu chodzi?
- Coś się stało? - No co?
Dobra, co ty?
- No? - Pewnie jakiś kot. Chodźmy.
- Dalej. - Idziemy, Popo.
Niczego tam nie ma.
- Dalej. - No właśnie.
Idziemy już.
- Nic tam nie ma. - Chodźmy.
- Wracamy. - Idziemy do domu.
- No już, już. - Trzeba coś zjeść.
Do środka.
Nie ma już dla ciebie miejsca w świecie żywych.
Bo oni wrócą do swojego życia.
Tylko głupcy żyją w bólu.
Ale żywi nie.
Właśnie tak jest.
On już o tobie zapomniał.
Nie ma sensu za nim krążyć.
To dlatego, że on mnie nie widzi.
A ja widzę jego.
Choćby i cię widział, to nic.
Nawet gdybyś znowu żyła,
on nie przyjmie cię z otwartymi ramionami.
Ma przecież nową dziewczynę.
Och.
Wszyscy już tu wiedzą, że jesteś nowym duchem.
Skąd w tobie tyle żalu?
Każdy duch ma jakiś żal. Ci bez żalu to bóstwa.
Pewnie tak.
No właśnie. Babcia mówi prawdę.
Chwila.
Co ty mnie babcią zwiesz?
Sama zaraz kończysz setkę.
Będziesz w wieku mojej matki.
Umarłam w starym wieku, wiem.
Ale ty nie zgrywaj młodej damy.
A ja umarłam młodo, co też mnie denerwuje. Odpuść, dobra?
- Nonsens. - Rety.
Tak przy okazji, to od wczoraj nie widziałam Yu-ri.
Jestem pewna, że ta głupia dziewucha
robi gdzieś coś głupiego.
MISAENG
Niemożliwa jest.
Powtarzam jej, że przez ten klucz to ją okradną.
Nigdy nie słucha.
Jest ich tak dużo, że na siebie nachodzą.
Zawsze chciałam je ładnie poustawiać.
Masz 49 dni.
Jeśli wrócisz na swoje miejsce w ciągu 49 dni,
to możesz pozostać żywa.
Na to miejsce,
które przed śmiercią było twoje.
To żadna nagroda.
To kara.
Tęsknię za tobą, Seo-woo.
Brakuje.
O rany.
Chyba zeszłej nocy był tu jakiś szczur...
Co ty, własnego męża szczurem nazywasz?
Jak ty w ogóle...
To nie ja.
Masz mnie za dziecko?
Po co miałbym cię okradać?
- Idzie pan do siebie, doktorze Gye? - Tak.
Tak, kochanie.
Dziesięć tysięcy?
Co miałbym za to kupić?
Nawet na kurczaka za mało.
Wybacz mi, Hyeon-jeong. Na pewno ci oddam.
Ale dobre.
Wolniej, bo się pani zadławi.
Jaki głodny duch panią opętał czy co?
Proszę pani, głodny duch niekoniecznie musi
opętać innego człowieka.
Doprawdy?
Dzień dobry.
Ile za kawę?
Kosztuje 1000.
Życzę miłego dnia.
Ile za tteokbokki?
Za nie 3000.
A za pikantne ciastko rybne?
- Tysiąc. - A za to niepikantne?
Za to 500.
Dobrze, rozumiem. Do widzenia.
Och, ale było blisko.
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG CHO GANG-HWA
Takie ciągłe palenie w tym wieku...
Stąd brak poprawy.
- Doktorze Cho? - Tak?
To zdjęcie...
Tam jest napisany...
jego wiek?
Że niby pali?
Cóż...
Może ma pani palacza w rodzinie?
Musi być inna osoba z tym samym imieniem.
Nie. Dobra, wiem.
Folgujesz sobie?
Uzależniłeś się od węglowodanów?
Co?
Zaraz, co to?
Ach.
No co? Możesz spróbować.
A nuż ci brzuch nie pęknie.
Cicho tam.
Łyżka.
- Co? Ach, przepraszam. - Ogarnij się.
Co z nim?
„Moda męska”.
„Przystojniak”.
„Oto ja”.
Nie rozstajesz się z telefonem.
Czy to już uzależnienie?
To coś o wiele gorszego.
On ma aż 100 000 obserwujących.
- Rety. - Taki jest sławny.
- Aż tylu? - No ba.
Ja do stu nie mogę dobić mimo pomocy znajomych.
Publikujesz materiały o neurochirurgii?
No co ty?
- Kochana. - Tak?
Kto by to chciał czytać?
Trzeba umieszczać takie rzeczy,
które ludzie chcą widzieć. To nie pamiętnik.
Co na przykład?
- OOTD. - A co to takiego?
„Outfit of the day”. Mój dzisiejszy strój.
Po co mieliby to oglądać?
Bo sprawiam, że chcą.
Ubrania czy buty, które chcą kupić.
Pokazuję im specjalne edycje limitowane.
Na mojej własnej sylwetce.
Stąd mam 100 000 obserwujących.
Skoro tak, to na pewno nic nie kupią.
Reputacja narodu cierpi.
Gdybyś tak ciężko się uczył,
to już byś był profesorem.
Jedz, a nie gadasz.
Doktorze Cho?
Doktorze Cho, ona cię woła.
- Co? - Wołała cię.
Kto?
Coś nie tak?
Od rana same tylko pomyłki.
Od rana? A co było?
Nie musisz wiedzieć.
Zgubił identyfikator.
I kazał małemu chłopcu rzucić palenie,
bo jest na to za stary.
Małemu chłopcu?
Zwariowałeś?
Zwariowałem. Zadowolony?
Mam takie pytanie.
Na pewno są ludzie podobni,
niczym bliźniacy, prawda?
Ludzie mogą być do siebie podobni,
ale raczej nie identyczni,
no chyba że bliźniacy.
- Właśnie. - Dlaczego?
Nie można tak mówić. Przecież niektórzy są podobni.
Trudno to pojąć?
Co też wygadujesz? Ludzie mogą być podobni...
Prawda?
Przepraszam. Już nie przeszkadzam.
- Ej. - Co z nim?
- Nie wiem. - No co?
Co z tymi bliźniakami?
O co w ogóle chodzi?
No?
Niech ci będzie.
Widzieliście kiedyś sobowtóra?
Kogo?
Serio o to pytasz, stary?
No tak.
Głupie pytanie.
- Co z nim nie tak? - Właśnie?
Może mi ktoś wyjaśnić, co właśnie zaszło?
Szalony...
Nawet psychiatra takiemu nie pomoże.
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG CHO GANG-HWA
Co też pani wyprawia?
Ogarnij się, kobieto.
Jak nic oszalała.
Przepraszam.
Ach, no tak.
Nie pozwól, by cię złapały.
Widzisz duchy, to ignoruj.
Jeśli się dowiedzą, że wróciłaś do żywych, będzie kłopot. Zrozumiano?
Ale śmieszne.
Jadłyście już?
Ze mną?
Nieśmieszne?
Jesteście podminowane.
Doktor Jang tu był i nas opieprzył.
Ech, lepiej by się wyżył na tamtym gnojku.
Dlaczego męczy nas, niewinnych?
A jak wyrzucą doktora Cho?
Chirurg klatki piersiowej, który w ogóle nie operuje.
Nie polepszyło mu się?
To nie tak.
On ma złamane serce.
Cierpi.
Doktorze Jang.
To kłamstwo.
- Kłamstwo. - Rety.
On też oszalał.
Sami chorzy tutaj.
Szlag by to.
- Co ty wyrabiasz? - Cholera.
Auć.
Naprawdę jesteś chory?
Matko.
Psiakrew.
Co jest?
- Szlag. - Co to?
Ej, oddawaj.
Daj mi to.
Co to jest?
Dlaczego zdjąłeś?
Po prostu.
Po prostu co?
Widziałem wczoraj kogoś, kto wyglądał jak Yu-ri.
O to ci dzisiaj chodziło?
Z tym całym sobowtórem?
Nieważne. A co, nie mogłem sobie zdjąć?
To nie jest Jedyny Pierścień Saurona.
Sam go tam trzymasz.
Udajesz, że nic się nie stało.
- Co tak nagle? - Wyglądała jak ona.
Wyglądała kropka w kropkę jak Yu-ri.
To dlatego. Wystarczy?
Idź już.
Idź zapostuj swój OOTD czy co tam masz.
Bo ci obserwujący uciekną.
Postuj zdjęcia, wiadomości, cokolwiek.
- Szlag by to. - Boże.
To dla doktora Cho, chirurga.
Komu ma dziękować?
No...
po prostu znalazłam na ulicy.
Przechodziłam obok.
Aż mnie ciarki przez niego przeszły.
Mogła wyglądać podobnie, ale przecież to nie Yu-ri.
Co się tu dzieje?
Moment.
O rety!
Ale się wystraszyłem.
Znaczy, no, tak trochę.
Troszeczkę.
Lepiej się ogarnę.
Wezmę jakąś tabletkę.
Nie mogę dać się złapać temu plotkarzowi.
Nie pozwól, by cię złapały.
Yu-ri.
Co się dzieje?
To przecież Yu-ri.
Ale nie jest duchem.
Ale dzisiaj gorąco.
Kim jesteś?
- Yu-ri. - Yu-ri.
Nie pamiętasz mnie? Znamy się!
- Yu-ri. - Yu-ri.
Yu-ri. Yu-ri?
- Yu-ri? - Cholera.
Dokąd ona?
Mamo, ona nas widzi.
Och.
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG
Ej!
Cała rodzina zmarła razem?
Dlaczego nie odeszli?
Rodzina Pil-seunga?
Przez niego nie odchodzą.
Chodźcie.
Niech to.
Przez syna?
Zginęli w wypadku samochodowym,
ale ich 9-letni syn był w domu.
Obiecali, że odejdą, jak dorośnie.
Ale nadal mają go za dziecko.
Och, ten nasz chłopaczek.
Poszli razem na spotkanie biznesowe.
Tam?
Jeśli jest ważne,
- to mogą i tam. - Właśnie.
Pójdę do środka.
Robi przeróżne rzeczy. To już nie dzieciak.
- Spotkanie, tak? - Oczywiście.
Ta rodzina jest dosyć specyficzna.
Jak się czegoś uczepią,
to nie odpuszczą.
Ktoś ją goni?
Szybciej, tam jest!
Łapać ją!
Dlaczego trafiłam akurat na nich?
Co jest? Jakim cudem wróciła do żywych?
Co ona taka szybka?
Duchów na pewno nie przegoni.
Ale jest szybka, to fakt.
Tutaj jest.
Łapcie ją!
Zaraz ją dorwiemy. Ruchy!
Nie dajcie jej uciec!
- Widziałeś ją? - Nie.
- Widziałaś? - Nie.
- Dlaczego nie? - Rozdzielmy się.
Co za uparciuchy.
Kobieta przyniosła do szpitala.
Miło z jej strony.
Wielkie dzięki.
Ale dlaczego jest na odwrót?
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG CHO GANG-HWA
IDIOTA
Nie schodzi.
MARKER PERMANENTNY
Boże.
Co teraz?
SZPITAL UNIWERSYTECKI DONGSUNG CHO GANG-HWA
A co do pacjentki z sali 201,
to czy nie masz jej operować?
Podobno specjalnie wybrała nasz szpital.
- Kto? - Pacjentka z sali 201.
- Kto to przyniósł? - Nie wiem.
Doktorze Cho, musi pan przyjść.
Potrzebujemy go.
Nie pomoże wam. On nie operuje.
Pacjent może umrzeć.
Co jest?
Mamy pęknięcie ściany serca.
Brak dostępnych lekarzy.
Sprawdźcie po salach, może ktoś kończy.
Pierwszy skończy za pięć godzin.
No to inny szpital.
Pacjent może umrzeć.
Potrzebujemy pańskiej pomocy.
- Nie. - Doktorze Cho, on może umrzeć.
On może umrzeć.
Mówię: nie!
Pan go odeśle.
Zrobię to. Dlaczego mi pan nie pozwala?
Uratuję go, doktorze.
Doktorze Cho.
Nigdy wcześniej tego nie robił.
Ani razu.
A jak coś pójdzie źle?
- No właśnie. - Co?
Kto? Co się dzieje?
Co macie ciekawego?
Oddział torakochirurgii.
Doktor Cho będzie operował.
Gdzie tam, kłamstwo.
Ale to prawda. Pierwszy raz od czterech lat.
- Wszyscy są ciekawi. - Serio?
Klatka piersiowa otwarta. Do dzieła.
Na co pan czeka?
Co?
Już idę.
Mnóstwo krwi. Ciśnienie pod kontrolą.
Dobrze.
Yu-ri.
Yu-ri, obudź się.
Yu-ri.
Yu-ri, obudź się.
Yu-ri, obudź się, proszę.
Yu-ri!
Yu-ri, wstawaj.
Obudź się.
Co ty robisz?
Dobra, idziemy do domu.
- Gang-hwa. - Puszczaj.
Ogarnij się, kretynie!
Gang-hwa, no.
Dawaj, idziemy.
Yu-ri, nie.
Yu-ri, co mam zrobić?
Yu-ri.
Yu-ri!
Co mam teraz zrobić?
Co zrobić?
Po prostu się martwimy.
Proszę nie brać tego do siebie.
Chodzi o to, że coś tu jest nie tak.
Na przykład z tą lodówką.
No tak.
Mi-so widziała, jak Seo-woo rozmawia ze sobą.
I to wiele razy.
Jednego dnia dzieci bawiły się w dom,
a Chi-in chciał być tatusiem,
na co Seo-woo powiedziała:
„Nie, on”, wskazując na ścianę.
No właśnie.
Rozumie pani?
My też mamy dzieci.
Nie możemy tak po prostu nic nie zrobić.
Na dodatek Seo-woo nie mówi tak dużo, jak inne dzieci.
Pewnie się pani martwi.
Moja siostrzenica chodzi na terapię.
Dam pani namiary. Dobrze?
- Tak. - Tak.
Wyślą panie dzieci do angielskiego przedszkola?
Tak, oczywiście.
A zna pani jakieś dobre?
Właśnie o to chodzi.
Powinnyśmy się wymieniać informacjami
- i tak spotykać. - Mają panie dużo czasu?
Skąd to zainteresowanie obcymi?
Wiem, co jest najlepsze dla Seo-woo.
Może panie...
zajmą się sobą?
Co też ona powiedziała?
Że ona wie lepiej?
Nie martwi ją zachowanie córeczki?
Jakby wiedziała, o co chodzi.
Co nie? Wiecie, co ja na to?
Pewnie wyszła za ojca Seo-woo dla pieniędzy.
To dobry lekarz.
No powiedzcie, nie było tak?
- Na pewno. - No nie?
Ale fajnie to powiedziała.
- Ej! - Ej!
„Może panie... zajmą się sobą?”
No co ty?
Dobrze wyszło?
- Nie. - Nie.
Dzień dobry.
Przepraszam, trochę dłużej mi zeszło.
Zaraz tam będę.
POMOC W ODBIERANIU
Mówi mama Seo-woo.
Proszę dziś ją odebrać.
Zaczynajmy.
Pierwszy tutaj wygrywa.
- Kto zaczyna? - Dobra.
Zaczynamy.
- Idź pierwszy. - No weź!
- Patrz. - Ej!
Tutaj jest.
- Ale ładne. - Co to?
Jeszcze raz.
Uwaga!
Znowu biega, czyli wszystko dobrze.
Chodź za mną.
To znowu ten chłopiec.
Halo!
Cześć.
Cześć, Seo-woo.
Tu jesteś, Seo-woo.
A kim pani jest?
Pani to ta pomoc w odbieraniu?
Seo-woo, przyszła twoja ciocia.
Mama mówiła, że dzisiaj wrócisz z ciocią.
Może ją pani zabrać.
Słucham?
Lekarzem się pan nazywa?
Śmie pan zostawiać pacjenta podczas laparotomii?
Odda pan licencję.
Oddawaj, kretynie!
Pobłażałem panu, co?
Chce mnie pan oszukać?
Skończyłem wcześniej, dlatego pacjent żyje.
Przez pana omal nie umarł!
Doktorze, proszę o spokój. Porozmawiajmy.
Nie każ mi być spokojnym!
Proszę ze mną pójść na moment.
IDIOTA
Klaustrofobia?
Chodzi o to, że...
to nie jest zwykły przypadek.
Reaguje tak tylko w pewnych miejscach.
Jak sala operacyjna?
Tak.
Chirurg klatki piersiowej, a boi się sali operacyjnej?
Właśnie tak.
Co za człowiek.
Mówi mi pan teraz?
Cztery cholerne lata gadał pan o drżących dłoniach.
Gdybym wiedział, wysłałbym go na leczenie albo co.
Doktorze Jang,
on odmawia leczenia.
Co?
Próbowałem już wszystkiego, by go przekonać,
ale on jest zbyt uparty. Nie chce się leczyć i już.
Dlaczego nie?
Nie mam pojęcia.
Wszyscy myślą, że już z nim dobrze.
Ale może jednak nie.
„I AM HAPPY” YOON HANG-GI
Jestem szczęśliwy
Jestem naprawdę szczęśliwy
POJEDNANIE
CHA YU-RI
IDIOTA
Co to jest?
Co rysuje Yu-ri?
No co ty.
Zaraz będziesz matką.
Nie uważasz, że to dziecinne?
Powiem Yeol-mu, jak ona się urodzi.
Od wczoraj ci o tym mówię.
Dobra, przepraszam.
Jutro na pewno kupię truskawki.
Wykupię je wszystkie.
Opróżnię każdy sklep.
Daj spokój.
Zjesz wszystkie truskawki świata.
To będzie ich koniec!
No już, co ty robisz?
Yeol-mu chce truskawki.
Naprawdę? Yeol-mu, poczekaj do jutra.
Dobrze?
Och, proszę.
MIN-JEONG
IDIOTA
Ale ty jesteś śliczna.
Seo-woo.
Taka ładniutka.
Nie wiesz, kim jestem, prawda?
Wiem.
Naprawdę?
To kim jestem?
Nie wiem.
Nie szkodzi.
Nic nie szkodzi.
Chodźmy do domu.
O co chodzi? Musimy wracać.
Chcesz się tam pobawić?
Min-jeong, oddzwonię...
Kochanie.
Co teraz zrobimy?
A co?
Coś się stało?
O co chodzi?
Seo-woo...
Seo-woo zniknęła.
Co?
Seo-woo!
Przepraszam, nie widzieli państwo małej dziewczynki?
- Nie. - Ja też nie.
- Na pewno? - Tak.
Seo-woo!
Yu-ri?
Tak. Zobaczył kogoś podobnego.
Myślałem, że już się z tym pogodził.
Choćby i tak,
to na pewno czasami sobie przypomina.
Kiedy ja kogoś podobnego do Yu-ri zobaczę na ulicy,
to mi serce staje.
Pomyślał, że wróciła do żywych.
Co z tym zrobimy?
Wydawało mu się, że ona żyje?
Byłoby super, co?
O czym ty gadasz?
Ona by teraz wróciła i co dalej?
Słuchaj.
Wiem, że to niemożliwe,
ale co ty taki negatywny?
To nie tak. No pomyśl.
Teraz?
To katastrofa dla Min-jeong.
Jaka katastrofa? To byłoby wyłącznie błogosławieństwo.
Fajnie, co nie?
Seo-woo, jesteś w tym taka dobra.
I jeszcze do góry.
Mam popchnąć mocniej?
Dobra. No to proszę.
Ostatni raz. Trzymaj się, dobrze?
Seo-woo!
Seo-woo. Och, nie.
Nic ci nie jest?
Boże mój.
Boli cię?
Krwawisz. Och, nie.
Ty krwawisz.
Bardzo cię boli?
Przepraszam.
Mamusia przeprasza.
Mamusia tak cię przeprasza.
Tak mi przykro, Seo-woo.
Pomocy.
Ratujcie moje dziecko.
Pomocy.
Tak mi przykro.
Proszę, nie płacz już.
Mamusia przeprasza.
Seo-woo!
Seo-woo.
Nie wiesz, przez co przeszedł Gang-hwa?
Źle by było, gdyby musiał to powtórzyć.
Zła to była śmierć Yu-ri.
Ani razu nie było jej dane
potrzymać własnej córki.
Gdyby mogła, powinna wrócić do życia.
Przepraszam.
Tak bardzo.
- Seo-woo, zadowolona? - Tak!
- Zatańczysz? - Tak.
- A chcesz polatać? - Tak!
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
I znowu. Raz, dwa, trzy.
Istniałam sobie po cichu,
niczym zapomniana pora.
Ale na tym świecie
nic nie jest zapomniane na zawsze.
To nie sen.
Jak to możliwe?
- Tutaj! - Wakacje w ramach nagrody.
Na jakieś 49 dni.
Coś się stało? Wyglądasz, jakbyś ducha zobaczył.
Czy to ma sens? Ma.
Co mam teraz zrobić?
Tylko się nie zdziw. Yu-ri... wróciła do życia.
Oszalałeś. Zamknij się.
Będziesz żywa przez 49 dni?
Wyświadcz nam przysługę.
Dopilnuję, żebyś już nie musiała oglądać takich rzeczy.
Seo-woo.
Zaraz będę w przedszkolu.
Napisy: Cezary Kucharski