‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ตอน 10)
‪ไฟกลับมาใช้งานได้แล้วค่ะ
‪กวังชอล เปิดไฟหน่อยสิ
‪ถึงจะคาดไว้แล้ว ‪แต่นี่เหนือกว่าที่คิดไว้ซะอีก
‪ที่มันทำกับพวกเราเทียบไม่ติดเลย
‪พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ
‪ไปจับพวกที่อยู่ตรงประตู ‪มาอีกรอบไหมครับ
‪ไม่ใช่แค่จับเท่านั้น ‪แต่ต้องทำให้มันสลบตรงนั้นเลย
‪เราต้องหาตัวหัวหน้าโอก่อน
‪(กำลังค้นหา)
‪(บุคคลสูญหาย อันยูมิน)
‪เขาเป็นผู้สูญหาย
‪หายสาบสูญไปเมื่อปี 2018
‪อันยูมิน นักกีฬาบาสเกตบอลมืออาชีพ
‪จับใครได้ก็จับมาหมดเลย
‪ถ้าอยากสร้างอาวุธ ‪ก็จับลูกน้องตัวเองมาทดลองสิ
‪ไม่ใช่การวิจัยแล้ว ‪นี่มันฆาตกรรมหมู่
‪วันนี้เรามาทำให้จบกัน
‪ทางออกมีแค่ทางนี้ ‪แยกย้ายกันไปแล้วค่อยมารวมตัวกัน
‪ส่วนเรื่องช่วยเหลือเหยื่อ ‪ก็ให้ตำรวจจัดการตามเคย
‪กีบอมลองไปดูตรงทางเข้า
‪มีนาไปดูที่ห้องไฟ ‪ที่เกิดเหตุไฟฟ้าลัดวงจร
‪กวังชอลลองลงไปดูที่ชั้นใต้ดิน
‪(อันตราย ไฟฟ้าแรงสูง)
‪อะไรเนี่ย
‪มีใครเคยเห็นคนที่ชื่อโอกวังซูบ้าง
‪โอกวังซู...
‪อ๋อ ที่อยู่โรงพยาบาลเค...
‪แกเป็นใครวะเนี่ย
‪อะไรของแก
‪อย่าบอกนะว่า...
‪ชั้นใต้ดินหนึ่ง เคลียร์
‪ห้องไฟ เคลียร์
‪ฉันว่าหัวหน้าโอถูกพาไปที่อื่นแล้ว
‪คะ เมื่อไหร่คะ
‪มีคนเห็นเขาตอนช่วงที่เราเข้ามา
‪- งั้นหัวหน้าโอไม่อยู่ที่นี่เหรอ ‪- ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น
‪พวกมันคงมีแผนรับมืออยู่แล้ว
‪เกิดเหตุแบบนี้ขึ้น ‪มันต้องพาเขาออกไปเป็นอันดับแรก
‪- พวกเราก็ไปกันเถอะ ‪- รับทราบค่ะ
‪แต่ฉันปล่อยที่นี่ไปแบบนี้ไม่ได้ค่ะ
‪ถ้าหัวหน้าโอไม่อยู่ ‪เราก็ไม่มีอะไรต้องระวังแล้ว
‪โจมตีให้ได้มากที่สุด ‪แล้วกลับไปที่ที่แยกกันเมื่อกี้
‪อย่างปลอดภัย
‪ฟังแล้วชื่นใจที่สุดเลย
‪ผมจะลองค้นที่ที่หัวหน้าโอ ‪อาจจะอยู่ดูก่อนนะ
‪- ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ‪- ผมด้วยครับ
‪ผมมีอะไรต้องตรวจสอบครับ
‪พ่อแม่ฉันต้องเป็นห่วงแน่ๆ ค่ะ
‪ฉันอยากบอกท่านว่าสบายดี
‪ขอโทรบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงฉัน
‪ไม่สิ แค่ส่งข้อความก็ได้ค่ะ
‪คุณเป็นใครเนี่ย
‪ทางกลับค่อนข้างอันตราย
‪อยากใส่ออกไปไหมครับ
‪ช้าๆ หน่อยสิ
‪ให้ตาย นี่มันอะไรกัน
‪ฆ่าผมไปซะเถอะ
‪บอกแล้วไงว่าเสียเวลาเปล่า
‪ผมทำตามที่บอกทุกอย่างแล้ว ‪ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้ด้วย
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้
‪(เยวอน)
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้
‪ไม่รับโทรศัพท์เลย เจรจาไม่ได้ผลเหรอ
‪เห็นบงมันชอลบอกว่า ‪ฮวังดึกกูจะพามันออกมาเลยนะ
‪คุณรู้ไหม บางทีฉันก็ ‪รู้สึกสับสนกับประธานชเว
‪พูดเรื่องอะไร
‪เธอเพิ่งเรียกเราไปโจมตีฮวังดึกกู
‪แต่เมื่อบ่ายกลับปกป้อง ‪เรียกเขาว่ารองประธาน
‪รู้ใช่ไหมว่าตำแหน่งสร้างคน
‪ถ้าไม่ดีพอก็เตรียมตัวบอกลาได้เลย
‪ฉันกลัวว่าแก่ตัวไปจะลำบาก
‪เลยลาออกอย่างสบายใจไม่ได้เลยล่ะ
‪อะไร เธอจะลงแข่งเองเหรอ
‪พอมันชอลออกมา ‪ลองไปดีดลูกคิดคำนวณดูสิ
‪(คุณอยู่ไหน)
‪(เคสบายเคส)
‪จะกระโดดลงไปเหรอ
‪ใกล้ถึงแล้ว ทนอีกหน่อยเถอะ
‪นาฬิกานั่นคืออะไร
‪คุณวางแผนจะทำอะไรกันแน่
‪เธอได้ชื่อว่าเป็นท่านประธาน
‪แล้วกลัวอะไรงั้นเหรอ
‪ใครเขาจะไปเชื่อเนี่ย
‪ท่านประธานคนเก่งของอาร์โกส ‪กลัวฮวังดึกกู ลูกน้องที่จงรักภักดี
‪จนต้องยื่นมือ ‪ขอความช่วยเหลือจากตำรวจ
‪จอดรถนะ
‪ฉันบอกให้จอด
‪คุณครับ
‪ช่วยใส่อะไรก็ได้ ‪ในตาผมหน่อยเถอะครับ
‪ได้โปรดครับ
‪ถึงหัวหน้าจะบอกว่า ‪ทำให้ผมไม่ได้เด็ดขาด
‪แต่รู้ไหมครับ
‪ตอนนี้ผมรู้สึกกลัว ‪มากกว่าตอนที่ถูกจับมาอีกครับ
‪ผมต้องมองเห็น ถึงจะพอทำอะไรได้บ้าง
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪คุณเป็นใครครับ
‪ผมผิดไปแล้วครับ
‪ช่วยทำเป็นไม่ได้ยินด้วยครับ
‪ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ครับ
‪พูดมาเถอะครับ ว่าคุณโดนทำอะไร
‪จะฆ่าผมให้ตายก็ได้
‪แต่ช่วยลูกสาวผม...
‪ลูกสาวคุณก็โดนจับมาที่นี่เหรอครับ
‪คุณฆ่าลูกสาวผมแล้วใช่ไหม
‪คุณมาเพื่อบอกผมเรื่องนั้นใช่ไหม
‪ตอบมานะ
‪ฉันบอกให้ตอบมา ไอ้ฆาตกรชั่ว
‪ต้องไว้ชีวิตเธอนะ
‪ฆาตกร...
‪(ฆาตกรสุดเหี้ยม คังกีบอม)
‪คังกีบอมคือฆาตกร
‪ฆ่าเลย
‪คังกีบอม
‪ร่างทดลอง
‪พอได้แล้ว
‪ใจเย็นก่อนสิ คังกีบอม ใจเย็นก่อน
‪นี่ฝีมือผมใช่ไหมครับ
‪ใช่
‪- ผมทำร้ายหัวหน้าทีมด้วยเหรอ ‪- เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ไม่รู้เหมือนกันครับ
‪ตาผมมองทุกคนเป็นร่างทดลองไปหมดเลย
‪- ก็ไม่ผิดนี่ ‪- แต่ก็ไม่ถูกครับ
‪เกิดข้อผิดพลาดเหรอ
‪ถ้าคุณไม่ห้ามไว้ ‪ผมอาจจะฆ่าคุณด้วยก็ได้
‪อยู่ๆ ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้
‪ถ้าเป็นข้อผิดพลาด เราก็แก้ได้
‪ถ้าเรียกสตินายได้แบบเมื่อกี้
‪แค่นั้นก็พอแล้ว
‪ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม
‪ครับ
‪- มาแล้วเหรอ ‪- อือ
‪- มีแค่เราสองคนเหรอ ‪- เราสองคนเหรอ
‪ใช่ สองคน
‪นอกจากฉันกับนาย แล้วมีใครอีกล่ะ
‪คือว่า...
‪- ไม่ต้องซักไซ้ผมเลยนะ ‪- นี่
‪ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ว่าคุณค่ะ
‪นายมานี่เดี๋ยวซิ
‪พาเธอมาที่นี่ได้ยังไง
‪ถ้าหัวหน้าทีมมาจะบอกว่ายังไง
‪- ถ้าอธิบดีรู้... ‪- ผมก็คงโดนด่า
‪แล้วถูกขังเดี่ยวน่ะสิ
‪แล้วจะทำยังไง
‪แค่พาออกไปข้างนอกก็พอ ตกลงไหม
‪ไม่มีอะไรมาแลกเปลี่ยน ‪แล้วจะมาตกลงอะไร
‪นายจัดการเองเลย
‪เธอเป็นใคร
‪พาเธอไปส่งถึงแค่ข้างนอกกัน
‪ทิ้งเธอไว้ที่นี่แหละ ‪เดี๋ยวตำรวจก็มาแล้ว
‪ที่นี่ที่ไหน จะทิ้งเธอไว้ได้ยังไง
‪เธอถูกฝังชิปแล้วนะ อันตรายจะตาย
‪ชิปเหรอ
‪ผมตั้งใจว่าจะให้ ‪ตำรวจเจอเธอเป็นคนแรก
‪อาจมีพวกมันอยู่อีก
‪ฉันกับมีนาจะคุ้มกันหน้าหลัง
‪กีบอมเป็นคนนำหน้า
‪ขอบคุณครับ หัวหน้าทีม
‪- ไปกันเถอะครับ ‪- เดี๋ยวค่ะ รุ่นพี่
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪อือ ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ
‪พอเราไปแล้วก็ถอดผ้าปิดตา
‪แล้วเดินตรงไปทางนี้นะครับ
‪ทางนี้เป็นทางที่ตำรวจจะมา ‪ไม่นานคุณจะเจอพวกเขาครับ
‪ช่วยพาฉันไปด้วยนะคะ
‪ฉันจะเก็บเป็นความลับ
‪ช่วยปกป้องฉันด้วยนะคะ
‪- งั้นพาเธอกลับไปก่อนเถอะครับ ‪- แล้วนายล่ะ
‪เดี๋ยวสักพักผมจะกลับไปเอง
‪เจอกันที่กองบัญชาการนะ
‪โดนยึดแล้วเหรอ
‪ตำรวจมาเพียบเลยนะ
‪ไม่น่าจะใช่ว่าคุณรู้สึกผิดกับฉัน
‪จนเรียกตำรวจมาเพื่อมอบตัวซะด้วย
‪ไม่ใช่อยู่แล้วล่ะ
‪โดนบุกยึดแบบนี้ไปเรื่อยๆ
‪คุณจะทำยังไง ‪กับผลขาดทุนของธุรกิจเหรอ
‪ผอ.กูกับไอ้หมอคนนั้นเป็นยังไง
‪ซอลมินจุนเคลื่อนย้าย ‪พวกเขาไปที่ปลอดภัยแล้วครับ
‪แต่ละคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง
‪ก่อนจะเป็นสภาพนี้ แกทำอะไรอยู่
‪เฝ้าประตูทางเข้าไงครับ ลูกพี่
‪เรามีทางเข้าทางเดียวนี่ครับ
‪- ถ้าเราปิดทางนั้นได้... ‪- แล้วยังไง
‪ปิดได้ไหมล่ะ
‪ตามทฤษฎีก็เป็นแบบนั้นครับ
‪แต่ร่างกายคนเราก็ต้องปลดปล่อยบ้าง
‪แถมต้องสูบสักมวนสองมวน...
‪แต่ไม่ใช่ไอ้คังกีบอมนั่นแน่ๆ ครับ
‪ใครดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือมัน ‪แต่แกบอกว่าไม่ใช่งั้นเหรอ
‪ผมตรวจเช็กหน้าทุกคนแล้วครับ
‪บุกเข้าอาร์โกสเหมือนบ้านตัวเอง
‪ไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องวุ่น ‪แล้วปิดงานด้วยตำรวจ
‪แค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ
‪พวกเรากำลังค่อยๆ ถูกเปิดเผย
‪แต่ไอ้พวกนั้นทำเบ่งขึ้นเรื่อยๆ
‪ฉันยุ่งกับการรับมือ ‪ไอ้พวกที่มันทรยศเรา
‪แต่ประตูแค่บานเดียวแกกลับเฝ้าไม่ได้
‪แล้วยังกล้ามาพูดเหลวไหลอะไรอีก ‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ไอ้เวรๆ ตายไปซะ ไอ้เวร
‪ตายซะ ไอ้เวร
‪ลูกพี่ครับ
‪ลูกพี่...
‪ผมจะไปจับตัวเธอมาเอง นะครับ
‪แกนี่มัน...
‪อายุยืนจริงๆ นะ
‪- ไปจับเธอมา ‪- ครับ
‪- ถ้าแกไม่อยากตาย ‪- ครับ
‪(รูกัล)
‪นี่ ต้องไปรายงานก่อนสิ...
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪ครับ
‪ใครเหรอ
‪ผมพามาจากที่นั่น
‪อธิบดีรู้เรื่องไหม
‪อือ เดี๋ยวก็รู้
‪เดี๋ยวก็รู้เหรอ ฉันไม่เห็นอะไรนะ
‪โธ่ๆ
‪แค่ถอดชิปที่หลังคอให้ก็พอ
‪กวังชอล เรื่องแบบนี้ ‪นายต้องไปขอให้ซูซานทำสิ
‪เราไม่รู้ว่าเธอจะระเบิดเหมือน ‪คิมแดชิกหรือร่างทดลองอื่นตอนไหน
‪กวังชอล อย่าทดสอบฉันสิ
‪ทำตามที่ลุงคนนี้บอกก็พอนะครับ
‪ลุงเหรอ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
‪เดี๋ยวสิๆ
‪พี่ชายคนนี้น่ะ
‪คุณจะเอาชิปที่หลังคอออกให้ใช่ไหมคะ
‪โอ๊ย ปวดหัว
‪ช่วงนี้ทำไมทุกคนทำแบบนี้กันหมด ‪โอ๊ย ปวดหัว
‪(รูกัล)
‪คังกีบอมเจอ ‪คนที่เคยติดต่อกับหัวหน้าโอ
‪แต่ไม่เจออะไรเพิ่มเติมครับ
‪หัวหน้าโอส่งสัญญาณ ‪ให้พวกเราจริงๆ ด้วย
‪เขายังมีชีวิตอยู่ แต่อาจเป็นอันตราย ‪เพราะเรื่องนี้ไหมคะ
‪เขาทำให้เรามั่นใจมากขึ้น
‪ว่าไม่ได้ถูกลักพาตัวไปเพื่อฆ่า ‪แต่เพื่อใช้ประโยชน์
‪ถ้างั้นจะยิ่งอันตรายหรือเปล่าครับ
‪ทั้งฉันและหัวหน้าโอ ‪เตรียมพร้อมกับเรื่องแบบนี้เสมอ
‪แน่นอนว่าเขาคงไม่ร่วมมือกับพวกมัน ‪แต่ถึงจะร่วม
‪เขาก็คงมีแผนอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ให้เราทำอะไรดีคะ
‪เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง
‪แล้วกีบอมกับกวังชอลล่ะ
‪คังกีบอมกำลังกลับมาครับ
‪กวังชอลได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ‪เลยพาตัวไปส่งแบรดลีย์แล้วครับ
‪โอเค งั้นทั้งคู่ไปพักเถอะ
‪ครับ
‪ใช่แล้ว ไม่แปลกหรอก
‪ไอ้พวกนั้นสมควรโดนยิ่งกว่านี้อีก
‪ร่างทดลอง
‪ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นนะ
‪คิดไปเองว่าเป็นร่างทดลองเหรอ
‪รู้สึกถึงการจู่โจม
‪- โอ๊ย ‪- สัญชาตญาณป้องกันตัวเพิ่มขึ้นเหรอ
‪- เป็นอะไรไหมครับ ‪- อย่ามาจับ
‪โอกาสสังหารสำเร็จ 73 เปอร์เซ็นต์
‪นี่อะไร เอาออกไปเลยนะ
‪ฉันบอกให้รีบเอาออกไปไง
‪ผมจะทำการลบนะครับ
‪วันนี้มันอะไรเนี่ย
‪เจ้าหมอนี่ ‪เอามาตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪คุณยังไม่ตายสินะ
‪คนเขาเถียงกันว่าคุณตายแล้ว ‪หรือว่าฆ่าคนตาย เต็มไปหมดเลย
‪ไม่ใช่เรื่องเข้าใจง่ายๆ หรอก
‪คุณทำงานอะไรกันแน่
‪ตามจับอาร์โกส
‪ตั้งใจเข้าหาฉันงั้นเหรอ
‪ตอบแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม
‪ฉันตั้งใจจะบอกว่าไม่น่ะ
‪สัญญาของเรายังไม่โมฆะใช่ไหม
‪- ถ้าใช่ล่ะ ‪- ฉันจำเป็นสำหรับคุณ
‪คุณเชื่อใจผมเหรอ
‪ฉันถูกตามล่าอยู่
‪ทำลายซะย่อยยับ
‪ดูสภาพเละเทะนี่สิ ‪นายรู้สึกหมดหวังไหม
‪ยอมเสี่ยงชีวิตเข้ามา ‪เพื่อที่จะกระตุ้นฉัน
‪ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสนใจเลยนะ
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก
‪ฉันเห็นอะไรอย่างอื่นน่ะ
‪เขาไม่เหมือนคนอื่น
‪เก็บความโกรธไว้ ไม่คลุ้มคลั่ง
‪เพื่อจะมาเล่นสนุกกับฉัน ‪โจมตีฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ฉันก็ต้องขึ้นสังเวียน ‪ไปเล่นกับเขาหน่อยสิ
‪เตรียมให้ฉันได้ใช่ไหม
‪ครับ
‪ไปกินข้าวกันเถอะ
‪กวังชอลก็เป็นคนรั้นมากเหมือนกันนะคะ
‪ปกติเขาก็เป็นคนง่ายๆ นี่
‪- ไม่ใช่ว่าจะเป็นแบบนั้นตลอด ‪- แต่เขาไม่มีแผนรับมือเลยนี่คะ
‪ต่อให้ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยก็เถอะ ‪แล้วหลังจากนั้นจะทำยังไงต่อ
‪ก็ต้องช่วยชีวิตเด็กคนนั้นก่อน
‪และคงใช้เวลากว่าจะหายดี
‪คุณดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยนะ
‪ฉันดูเป็นคนใจแคบไปเลย
‪ฉันแค่ยังไม่คิดตอนนี้เฉยๆ
‪เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าให้คิด
‪เรื่องอะไรคะ
‪กีบอม
‪รุ่นพี่ทำไมคะ
‪ฉันเห็นเขาตอนควบคุมตัวเองไม่ได้
‪เครื่องดับเหรอคะ
‪ไม่ใช่ เหมือนจะเป็นข้อผิดพลาดอื่น
‪เขาทำอะไรบุ่มบ่ามสินะคะ
‪ใช่
‪"เสียงกระซิบของดวงตาเทียม"
‪อธิบดีเรียกว่าแบบนั้นค่ะ
‪เสียงกระซิบเหรอ
‪เขาว่าถ้าพึ่งพาดวงตาเทียมไปเรื่อยๆ
‪จะมีช่วงที่สูญเสีย ‪การคิดด้วยตัวเองไปค่ะ
‪พอถึงตอนนั้นก็จะโดนหลอกล่อไงคะ ‪ราวกับเสียงกระซิบ
‪ให้มอบสิทธิ์ควบคุมทั้งหมดมา
‪ยิ่งใช้ก็ยิ่งถูกครอบครอง...
‪อย่างนั้นเหรอ
‪ค่าตอบแทนก็คงเทียบเท่า ‪กับความแข็งแกร่งน่ะค่ะ
‪เพราะงั้น...
‪เพราะงั้นอะไร
‪ความจริงมีกลไกความปลอดภัยอยู่ค่ะ
‪อยู่ที่ฉัน
‪ที่เธอเหรอ
‪มีแค่ฉันกับรุ่นพี่กีบอม ‪ที่ถูกฝังชิปไงคะ
‪ชิปที่ช่วยเรื่องกระแสเลือด ‪กับสมดุลร่างกายน่ะเหรอ
‪ค่ะ อธิบดีสั่งเชื่อมต่อมันไว้ค่ะ
‪- เชื่อมต่อเหรอ ‪- ไม่ใช่ตลอดเวลาหรอกค่ะ
‪เวลาที่รุ่นพี่กีบอม ‪สูญเสียความเป็นตัวเอง
‪หรือเวลาที่เขารู้สึกฉุนเฉียว
‪สัญญาณนั้นจะส่งมาที่นี่ค่ะ
‪เป็นการแชร์ความรู้สึกเหรอ
‪ก็คล้ายๆ ค่ะ
‪ความจริงเมื่อกี้ ‪ตอนอยู่ที่ศูนย์วิจัย ฉันก็รู้สึกค่ะ
‪มีบางทีที่ไม่ทันตั้งตัว
‪แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไปหรอกค่ะ
‪คงเพราะแบบนั้น
‪บางทีฉันก็มีความรู้สึก มีพฤติกรรม
‪รวมถึงมีปลายทางเดียว ‪กับรุ่นพี่กีบอมค่ะ
‪ทั้งเป็นห่วง
‪และรู้สึกดีด้วย
‪น่าอิจฉานะ
‪ที่ทีมเดียวกัน ‪สามารถแชร์เรื่องพวกนั้นได้
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ฉันทำอะไรแบบนั้นไม่ได้เลยน่ะ
‪การเข้าใจหรือสื่อสารกับใคร
‪พูดอะไรคะ
‪คุณทำได้ดีอยู่นะคะ
‪กับเธอด้วยเหรอ
‪ก็ ค่ะ
‪แน่นอนสิคะ
‪นี่เป็นรถฮวังดึกกู ไม่นานเขาคงหาเจอ
‪เราไปดื่มชาก่อนแยกย้ายกันเถอะ
‪ฟังดูเหมือนให้หายกัน ‪แล้วมาเริ่มต้นกันใหม่เลยนะ
‪แบบนั้นก็ดี
‪ให้ตายเถอะ โว้ย
‪เวรเอ๊ย
‪แผนที่จะโจมตีฮวังดึกกูที่งานเลี้ยง
‪มีตัวแปรนิดหน่อยน่ะ
‪ผมก็เหมือนกันแหละ
‪เพราะงั้นไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก
‪ธุรกิจหนึ่งของฮวังดึกกู ‪ถูกทำลายไม่มีชิ้นดี
‪นั่นก็เป็นฝีมือคุณเหรอ
‪ไม่ได้ตั้งใจหรอก
‪แต่ว่านะ ถ้าคราวหน้าคุณเจอผม
‪แล้วผมดูแปลกๆ ไป
‪คุณต้องเลี่ยงผมนะ
‪เข้าใจไหม
‪ระหว่างพวกเรา...
‪มีอุปสรรคมากมายเหลือเกินนะ
‪แต่สิ่งที่แน่นอน
‪คือเราคงได้เจอกันอีก
‪ใช่ไหม
‪คุณอธิบายได้ไหม ‪ว่าทำไมมันถึงไปอยู่กับฮวังดึกกู
‪แค่มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ
‪เวลาที่ฉันอยากได้ยินเสียงคุณ ‪ฉันโทรหาคุณได้ไหม
‪ถ้าคุณมีธุระด้วย ผมก็ไม่เมินหรอก
‪ขึ้นรถสิ ฉันจะพานายไปส่งเจ้าของเอง
‪ขอบคุณครับ ท่าน...
‪ถ้าทำแบบนี้ ‪ผมก็แย่สิครับ ท่านประธาน
‪ให้ตายเถอะ
‪"บกพร่องทางจิต" งั้นเหรอ
‪ทำให้คนอื่น ‪กลายเป็นไอ้โง่อย่างนั้นเหรอ
‪ถูกปล่อยตัวมาได้ก็พอแล้วนี่
‪เรื่องนั้นจะไปสำคัญอะไร
‪นี่ มาดามจาง ถ้าเป็นเธอ ‪จะกล้ามาฝากเงินกับฉันไหมล่ะ
‪ประธานธนาคารกลายเป็นไอ้โง่
‪แล้วเธอยังจะมาทำธุรกิจด้วยไหมล่ะ
‪แต่ฝั่งกู้นอกระบบยังไม่เป็นไรนี่
‪ถ้ากังวลขนาดนี้
‪ก็ให้ฉันดูแลตลาดรองซะสิ
‪- ว่าไงนะ ‪- นี่ พอเถอะ
‪หล่อนพูดเพราะเป็นห่วงแกทั้งนั้น
‪ไหนๆ ก็ออกมาได้แล้ว
‪พวกเรามาดื่มฉลองกันเถอะ
‪แต่ฉันได้ยินมาว่า ‪ไอ้เวรฮวังนั่นก็ถูกโจมตีเหมือนกันนะ
‪อะไรนะครับ เจ้าหมอนั่นเหรอครับ
‪จำที่ที่ฉันกับนาย...
‪โดนมันลากไปตอนโดนยิงได้ไหม
‪ครับ ไอ้ที่ที่เหมือนโรงพยาบาล
‪ที่นั่นโดนทำลายแล้วล่ะ
‪จริงเหรอ ใครเป็นคนทำ
‪ตอนฮวังดึกกูมาเยี่ยม มันก็พูดไว้
‪ว่ามีคนจ้องเล่นงานเราอยู่
‪ไม่ใช่ "เรา" หรอก
‪เป็นฮวังดึกกูน่ะสิ
‪ถึงไม่รู้ว่าเป็นใคร ‪แต่เป้าหมายของพวกนั้น
‪ก็คือฮวังดึกกูแหละ
‪ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นไอ้บ้าที่ไหน
‪แต่ก็อยากจะตั้งกลุ่มแฟนคลับให้เลย
‪ลูกพี่ครับ ‪นี่ไม่ใช่เวลามาหัวเราะนะครับ
‪ไม่เห็นเหรอ ‪ว่าผมต้องเจ็บตัวด้วยเนี่ย
‪ถ้าอยากจบแค่เจ็บตัว
‪ก็ฟังที่ฉันพูดให้ดี
‪จริงสิ มาดามจาง มีเหล้าแค่นี้เหรอ
‪ไปเอาเหล้าดีๆ มาหน่อยสิ
‪กำลังคุยกันอยู่ ‪ทำไมต้องตอนนี้ด้วยเนี่ย
‪ให้ตายเถอะ จริงๆ เลย
‪ฮวังดึกกูมีกุญแจตู้เซฟ ‪ห้องทำงานแกอยู่ในมือ
‪อะไรนะ ‪ถ้าไม่มีรอยนิ้วมือผมก็เปิดไม่ได้นะ
‪มันก็สรรหาวิธีเอามาได้อยู่แล้วนี่
‪ดูแลตู้เซฟ ‪ที่ห้องวีไอพีของแกให้ดีล่ะ
‪ไอ้เวรฮวังดึกกู โอ๊ย
‪โอ๊ย
‪วันนี้ไม่น่ามีใครเรียกคุณมานะ
‪อย่าให้ใครเข้ามาล่ะ
‪เพราะผมจะดื่มคนเดียว
‪จัดที่แยกให้เขาด้วย
‪เมื่อกี้ฮวังดึกกูมาที่นี่
‪ตอนนี้เจ้าหมอนั่นอยู่ที่นี่เหรอ
‪ใช่ มาเมื่อกี้
‪เข้าห้องข้างๆ ไปแล้ว
‪ผมจะเอาคืนมันเท่าที่มันเคยทำเลยครับ
‪เฮ้ย ฮวังดึกกู
‪ไม่ต้องทักทายอะไรกันหรอก
‪แต่ถ้าแกรู้สึกขอบคุณ
‪ก็หุบปากอยู่เงียบๆ ไป
‪ทำไมพูดจาหาเรื่องแบบนั้น
‪ขอบคุณงั้นเหรอ
‪ถ้าไม่ดื่มด้วยกันเงียบๆ ก็ออกไปซะ
‪เลือกมาสักอย่าง
‪ทำไม แกขโมยกินมาตลอด
‪พอถูกแย่งแก้วเหล้าบ้าง ‪ก็รู้สึกไม่ดีเหรอ
‪ไอ้โจรชั่วเอ๊ย
‪กล้าดียังไงมาค้นตู้เซฟฉัน
‪คิดว่าใครคือเจ้าของอาร์โกสกัน
‪อาร์โกสเหรอ
‪ก็ต้องเป็นของเราทุกคน ‪ที่จงรักภักดีต่อท่านประธานน่ะสิ
‪แล้วตอนนี้ชีวิตแกอยู่ในมือของใคร
‪อะไรกัน
‪ได้ยินว่าธุรกิจแกปลิวไปแล้วนี่
‪แถมยังมีคนจ้องจะเล่นงานแก ‪อยู่เพียบเลย
‪ทำแบบนี้ทำไมเนี่ย ตายแล้ว
‪ฉันพูดแรงไปใช่ไหม
‪มีของฉันของแกที่ไหนกัน
‪ในเมื่อฉันแตะต้องมันแล้ว
‪ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ ไม่ใช่เหรอ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย เก็บปืนไปก่อนสิ
‪งั้นก็ไม่ควรทำให้ฉัน ‪ต้องถือปืนแต่แรกสิ
‪ฉันให้โอกาสแกเลือกแล้วนี่
‪- ไหนๆ ก็ถือขึ้นมาแล้ว ‪- เฮ้ย
‪ก็ต้องทำให้จบสิ
‪ฮะ จบเหรอ จบอะไร
‪ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็เลือกมา
‪ระหว่างชเวยงกับมาดามจาง
‪แกต้องกำจัดใครสักคนด้วยมือแก
‪ว่ายังไงนะ
‪ต้องชดใช้ที่ทำตัว ‪หุนหันพลันแล่นหน่อยสิ
‪โอ๊ย นี่ๆ เก็บปืนก่อนสิ
‪โอ๊ยๆ ฉันเป็นคนป่วยนะ โธ่เอ๊ย
‪ดีเดย์เปลี่ยนเป็นวันนี้
‪เริ่มได้เลย
‪นายเคยพูดไว้นี่
‪ตอนที่ดวงตาฉันดับไป
‪แล้วฉันสั่งรีเซต ไม่สนขั้นตอนกู้คืน
‪นายบอกว่าอาจเกิดข้อผิดพลาด
‪บอกว่าเหมือนเป็นการเปิดกล่องแพนโดรา
‪ครับ
‪ก็เหมือนจะเคยพูดแบบนั้นนะครับ
‪"ก็เหมือนจะ" หมายความว่าไง
‪ตอนบ่ายที่รีเซตกัน ‪ก็หยุดชะงักไปด้วยนี่
‪ไม่ใช่ข้อผิดพลาดจริงๆ เหรอ
‪ผมบอกแล้วไงครับ ‪ว่าตัวเครื่องไม่มีปัญหา
‪แต่ว่า...
‪แต่ว่าอะไร
‪คือว่า...
‪ผมก็ยังไม่รู้ ‪ว่าเป็นบั๊กหรือข้อผิดพลาด
‪แต่ก็มีบางทีที่ตัวดวงตาเทียม ‪จะปรากฏตัวออกมาครับ
‪หา เมื่อไหร่
‪ระหว่างไซแนปส์ในสมองของพวกเรา ‪จะมีช่องว่างครับ
‪ซึ่งจะถ่ายทอดสัญญาณ ‪ผ่านปฏิกิริยาทางเคมีและไฟฟ้า
‪ถ้าการเรียนรู้เชิงลึก ‪ของเอไอก้าวหน้าไปมาก
‪ข้อมูลที่ส่งผ่านช่องว่างไซแนปส์นั้น
‪ดวงตาเทียมก็สามารถอ่านได้ครับ
‪จะบอกว่าดวงตาเทียม ‪ปล้นความคิดฉันได้อย่างนั้นเหรอ
‪ตอนแรกคุณอาจจะรู้สึกแปลกๆ ‪แต่ถ้ามันรุนแรงขึ้น...
‪ก็แยกยากครับ ‪ว่าเป็นความคิดของตัวเองจริงๆ
‪หรือเป็นความคิด ‪ที่ดวงตาเทียมฝังเอาไว้
‪แต่นี่เป็นแค่ความเป็นไปได้ทางทฤษฎี
‪เราแทนค่ากับ ‪สถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้หรอกครับ
‪ถ้าเกิดว่า...
‪สมมติเฉยๆ ถ้าเกิดว่า...
‪ถ้าดวงตาเทียมยึดครองฉันได้ ‪จะเป็นยังไงเหรอ
‪จะเสียการควบคุม ‪และใช้ชีวิตตามที่ดวงตาเทียมสั่งครับ
‪ถ้าจะขัดขวางมัน ต้องทำยังไงเหรอ
‪เด็กคนนั้นล่ะ
‪การผ่าตัดราบรื่นดี
‪พอพักฟื้นเสร็จ ก็จะไปจากที่นี่ทันที
‪ผมเตรียมชุด ‪ที่จะใส่ในห้องขังเดี่ยวแล้ว
‪และว่าจะไปสารภาพผิดกับอธิบดีเลย
‪- ดีแล้วล่ะ ‪- แล้วก็ขอบคุณนะครับ
‪ที่ยอมให้ผมทำแบบนั้น
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ‪หัวหน้าทีมเป็นคนตัดสินใจ
‪ทำไมปฏิกิริยาเป็นแบบนั้นล่ะ
‪ถ้าเห็นดีเห็นงามกับนาย
‪ฉันกลัวว่าฉันจะถูกส่ง ‪เข้าห้องขังเดี่ยวด้วยน่ะสิ
‪อ้อ
‪นี่ฉันกะว่าจะเอามาซัก ‪เป็นของใหม่เลย
‪ของขวัญที่ได้เข้าห้องขังเดี่ยว
‪- นี่พี่ล้อผมเหรอ ‪- ถึงจะเป็นห้องเดี่ยว
‪แต่ก็ต้องเข้าไป ‪ด้วยใจและกายที่สะอาดสิ
‪ลองใส่ดู
‪ผมเป็นคนสะอาดอยู่แล้วนะ
‪เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันเห็นนาย ‪ใส่ตัวนี้หลายวันแล้วนะ
‪ผมมีเหมือนกันสิบตัวไง
‪อย่าพูดอะไรเลอะเทอะเลย
‪ไปหาอธิบดีเถอะ
‪อือ ขอเปลี่ยนชุดก่อน
‪(รูกัล)
‪ข่าวด่วนค่ะ ผู้อำนวยการกูวอนบง
‪ที่หายสาบสูญไปจากโรงพยาบาลเค ‪ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ
‪เมื่อสักครู่ได้มีพัสดุ ‪ไม่ปรากฏชื่อผู้ส่ง
‪ถูกส่งมายังสตูดิโอของเราค่ะ
‪ซึ่งในนั้นมีคลิปวิดีโอ ‪ที่อัดแถลงการณ์สำคัญ
‪ของผอ.กูวอนบงอยู่ค่ะ
‪โดยเนื้อหาเป็นที่น่าตกใจอย่างมากค่ะ
‪เราจะเปิดเผยให้ทุกท่าน ณ บัดนี้ค่ะ
‪ตั้งแต่บัดนี้ ‪ผมจะเปิดเผยความจริงที่ชั่วร้าย
‪ของรัฐบาลและตำรวจประเทศนี้ครับ
‪เมื่อหลายปีก่อนพวกเขาได้เสนอ...
‪ให้ห้องวิจัยของเราพัฒนาอาวุธมนุษย์
‪ผ่านการทดลองร่างที่มีชีวิต ‪เพื่อกำจัดอาร์โกส
‪หรือชื่อเดิมว่าแก๊งมดคันไฟ
‪ในตอนนั้นห้องวิจัย ‪ของโรงพยาบาลเคถือเป็น
‪สถานที่นำร่องทางด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟู
‪เราได้คัดค้านอย่างเต็มที่ ‪ว่าไม่สามารถพัฒนาเทคโนโลยี
‪ที่คร่าชีวิตผู้คนได้
‪ทว่าด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการข่มขู่ ‪ของรัฐบาลและตำรวจ
‪ได้บีบบังคับให้เรา ‪ต้องเข้าร่วมการทดลองครั้งนี้
‪ผมและนักวิจัยทั้งหลายจึงต้องเริ่ม ‪การทดลองที่ขัดต่อศีลธรรมนี้
‪- ผอ.กู ‪- แต่เมื่อ...
‪เราทราบว่าผู้เข้าร่วมทดลองจำนวนมาก
‪เป็นนักโทษชั่วร้าย ‪ที่ต้องโทษประหารชีวิต
‪เราจึงทำการประท้วง
‪- และหยุดการทดลองทั้งหมด ‪- ทำไมรูปพี่กีบอมถึงไปโผล่ในนั้น
‪หากแต่รัฐบาลและตำรวจ ‪กลับเน้นย้ำความรับผิดชอบทางสังคม
‪- และเพิกเฉยต่อความเห็นของเรา ‪- ที่ถ่ายทอดอยู่ตอนนี้คืออะไรครับ
‪- ผอ.กูกำลังสารภาพอยู่ ‪- และเมื่อได้รับผลสำเร็จ...
‪- แต่เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด ‪- พวกเราก็หมดประโยชน์ทันที
‪นักวิจัยคนอื่นนอกจากผม ‪ถูกลักพาตัวและถูกสังหาร
‪ไอ้คนหลอกลวง
‪- เขาคิดจะฆ่าเรา ‪- ผมหวังว่า
‪รัฐบาลและตำรวจจะรับรู้ถึง ‪การทำผิดที่ขัดต่อศีลธรรมของตัวเอง
‪ผม กูวอนบงคนนี้ ‪ขอเรียกร้องอย่างแรงกล้า
‪ให้มีการขอโทษจากใจจริง ‪และชดเชยอย่างจริงใจ
‪ให้แก่เหยื่อทั้งหลายรวมถึงผม ‪ที่เข้าร่วมในการทดลองนี้
‪ไม่ว่าฟังอีกกี่ครั้ง ‪เนื้อความก็น่าตกใจ
‪ทำให้เกิดข้อสงสัย ‪ว่าเป็นความจริงหรือไม่
‪แต่ว่าท่านผู้ชม ‪ที่ชมการถ่ายทอดนี้อยู่
‪จะต้องไม่ลืมนะคะว่า
‪ในตอนนี้เป็นเพียงการให้การ ‪ของผอ.กูวอนบงเพียงฝ่ายเดียว
‪ซึ่งจะต้องมีขั้นตอน ‪ในการตรวจสอบมากมายในอนาคต
‪- ครับ ‪- นี่ ไอ้บ้านี่
‪ทำงานได้แค่นี้งั้นเหรอ
‪อยากเห็นฉันต้องคอขาดหรือไง
‪นายจบเห่แล้ว
‪ถ้าถูกเปิดเผยมากกว่านี้ ‪รูกัลก็สิ้นสุดครับ
‪ช่วยขัดขวางอย่างเหมาะสมด้วย
‪ไม่ว่ายังไง ‪เราจะจัดการให้ได้ทันทีครับ
‪แค่พูดอย่างเดียวเหรอ
‪คุณต้องตัดชิ้นส่วน ‪ที่เน่าเฟะออกไปสิครับ
‪ปัญหาคือคังกีบอม
‪ไม่ต้องคิด แล้วปลดเขาออกซะ
‪ให้สถานการณ์ฉุกเฉินสงบลงก่อน
‪ที่เหลือผมจะจัดการเอง
‪เราจะพยายามอย่างเต็มที่ ‪เพื่อตรวจสอบว่า
‪อะไรจริงอะไรเท็จค่ะ
‪ตอนนี้พอทราบหรือยังครับ
‪ว่าอาร์โกสไม่ใช่องค์กรอาชญากรรมครับ
‪อาชญากรตัวจริงคือรัฐบาล...
‪และพวกตำรวจที่สูบกินเงินประเทศ
‪เป็นพวกเขาต่างหากครับ
‪ประชาชนทุกท่านครับ
‪ตอนนี้ลืมตาขึ้นมาได้แล้วครับ
‪ที่พวกเขาบอกว่าจะสร้างอาวุธมนุษย์
‪เป็นเพียงการแสดง ‪ของพวกเขาทั้งนั้นครับ
‪จริงเหรอวะ
‪เพื่อให้คำประณามทั้งหมด ‪ถูกเบนมาหาอาร์โกส
‪คดีที่ปิดไม่ได้จนถึงตอนนี้
‪ผู้คนที่หายสาบสูญ ‪รวมถึงอาชญากรรมรุนแรง
‪เหล่าผู้นำประเทศ ‪เป็นผู้กุเรื่องทั้งหมดครับ
‪ไอ้เวรนี่ โกหกหน้าด้านๆ
‪อะไรเนี่ย นี่พวกเราโดนแฮ็กเหรอ
‪เปลี่ยนหน้าจอไม่ได้เลย
‪มันน่าจะอัดเอาไว้
‪ไม่ใช่แค่พวกเราหรอก
‪เหมือนมันจะเจาะช่องทั้งหมด
‪คนที่ยืนอยู่ท่ามกลางโชว์ทั้งหมด
‪หากเขาออกมา ‪ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยครับ
‪ถ้าหากเขาปฏิเสธ...
‪โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้
‪ที่เราถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนก่อ
‪คดีทั้งหมดที่เราถูกใส่ความ
‪อาร์โกสจะลงมือทำ ‪ให้ปรากฏขึ้นใหม่อีกครั้งเอง
‪ฟังฉันอยู่หรือเปล่า
‪คังกีบอม
‪ได้สิ
‪ฉันได้ยินที่แกพูดแล้ว ฮวังดึกกู
‪เขาเป็นฆาตกรที่หลบหนีค่ะ
‪ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่หรือตาย
‪ได้โปรดสืบหาความจริง
‪ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราก็ไม่รู้ว่า ‪จะใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยไหม
‪พวกเรามีสิทธิ์ที่จะรู้ ‪ความปลอดภัยของตัวเองค่ะ
‪ไม่ต้องรู้สึกอะไรหรอกค่ะ รุ่นพี่
‪เป็นแบบนั้น ‪ก็เข้าทางฮวังดึกกูเลยสิคะ
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪ให้เราส่งตัวพี่กีบอมงั้นเหรอ
‪เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด ‪เพราะงั้นไม่ต้องห่วงนะพี่
‪ผมจะปกป้องพี่เอง
‪ไม่ใช่เรื่องที่นายเสียสละ ‪แล้วจะแก้ปัญหาได้นะ
‪ใช่แล้วค่ะ รุ่นพี่
‪ถ้าเราเต้นตามมัน ‪รูกัลอาจอันตรายไปด้วยได้นะ
‪ที่ฮวังดึกกูออกมาแบบนั้น ‪ถือเป็นเรื่องน่าตกใจเหรอ
‪ทุกคนก็คาดไว้แล้วนี่
‪มันถึงกับเอาชื่อผมไปแขวนศพเชียวนะ
‪จะทำเรื่องใหญ่กว่านั้น ‪ไม่ได้เชียวเหรอ
‪แต่ผมก็ลองคิดตั้งแต่ตอนนั้นแล้วครับ
‪ว่าถ้าเปิดเผยตัวตนของผมไป ‪จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪ผมเชื่อว่าเรื่องทั้งหมด ‪แก้ได้ด้วยตัวผมคนเดียว
‪เพราะคนที่ฮวังดึกกูต้องการคือผม
‪พี่คิดว่ามันจะรักษาสัญญาเหรอ
‪เจ้าฮวังดึกกูเนี่ยนะ
‪ก็ทำให้มันรักษาสัญญาก็ได้
‪แล้วมันจะจบหรือไง
‪หลังจากนั้นก็ต้องฝากกับทุกคนน่ะสิ
‪รูกัลมีตั้งสามคนนอกจากฉันนะ
‪คังกีบอม
‪รุ่นพี่พูดอะไรอยู่คะ
‪แต่สิ่งที่ตลกที่สุดก็คือ
‪ดูยังไงก็รู้ว่ามันเป็นตัวร้าย ‪แต่ทุกคนกลับสั่นคลอนไปกับคำของมัน
‪พวกเราทำเต็มที่แล้วนี่ครับ
‪ทำเพื่อคนที่เราไม่รู้จัก ‪ถึงเจ็บก็อดทน
‪ฝ่าฟันจับพวกคนชั่วนั่นให้สำเร็จ
‪ผมเคยคิดว่าพวกเขาไม่รู้ก็ไม่เป็นไร
‪เพราะผม ไม่สิ
‪เพราะพวกเราทำเรื่องถูกต้อง
‪แต่ว่า...
‪มันคงไม่ใช่สินะ
‪ผมรู้สึกเจ็บปวดมากครับ
‪การถูกมองข้ามใจจริงของพวกเรา
‪มันเจ็บจี๊ดใจมากเลย
‪ผมควรถูกเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ ‪คังกีบอมเนี่ยนะ
‪ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ
‪แต่อีกใจก็รู้สึกขอโทษครับ
‪รู้สึกผิดกับทุกคน
‪มันสุดจะต้านทานไหวเลย
‪- แน่ใจไหมว่าเป็นระเบิด ‪- ครับ ระเบิดทำมือโดยผู้เชี่ยวชาญ
‪เป็นระเบิดเวลา ‪ถ้าลองกู้อย่างไม่รอบคอบ
‪รถเมล์คันนั้นปลิวแน่ครับ
‪ถ้าคังกีบอมไม่ไปตาม ‪สถานที่ที่กำหนดภายในเก้าโมงเช้า
‪เขาว่าจะทำให้ระเบิดค่ะ
‪ผมขอออกไปคนเดียวนะครับ
‪ไปไหน
‪เป็นเพราะผมนี่ครับ
‪การที่มีคนต้องเจ็บเพราะผม
‪ผมอยากหยุดมันจริงๆ ครับ
‪ปล่อยให้ผมไปเถอะครับ
‪(ตำรวจ)
‪(คังกีบอม)
‪(แซดสตูดิโอ)
‪หลบไปด้วยค่ะ หัวหน้าทีม
‪(คุณลูกค้า)
‪(คังกีบอม)
‪สิ่งที่แกตั้งใจจะปกป้อง
‪มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ
‪รู้ใช่ไหมว่าถ้าทีมคุณถูกยุบ ‪ทุกคนจะกลายเป็นผู้หลบหนี
‪ก่อนจะจับพวกมันได้หมด ‪ห้ามถูกจับได้เด็ดขาด
‪พวกที่เลวกว่าฉัน
‪ก็คือพวกเบื้องบนของแกไงล่ะ
‪บอกความจริงมา ‪ก่อนที่ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด
‪ไอ้คนอวดดี
‪เราคนใดคนหนึ่งต้องตาย มันถึงจะจบ
‪ลาก่อน คังกีบอม