‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ตอน 8)
‪พวกแกเป็นใครอีกเนี่ย
‪ปล่อยสิวะ
‪สูดเข้าไปให้พอ
‪ถ้ามีสติดีแกคงทนไม่ไหว
‪ตอนที่โดนเอาหัวกดอ่างน้ำ
‪ฉันก็คิดอยู่ว่า ‪มันจะช่วยฝึกได้จริงๆ เหรอ
‪พอมาดูตอนนี้ ‪ฉันคงต้องเลี้ยงข้าวครูฝึกหน่อยแล้ว
‪อธิบดีครับ ถ้าผอ.กูคือหลุมพราง
‪งั้นหัวหน้าโอ ‪อาจเป็นเหยื่อล่อก็ได้นะครับ
‪พวกมันมีจุดประสงค์อื่นเหรอ ‪มันคืออะไรกันล่ะ
‪ผมครับ
‪ผมว่าสิ่งที่มันต้องการ ‪จากการลักพาตัวหัวหน้าโอ
‪อาจเป็นดวงตาผมก็ได้
‪เพราะผมเป็น ‪ร่างทดลองที่สำเร็จและหายากนี่ครับ
‪ผมพร้อมที่จะเดินเข้าปากพวกมันแล้ว ‪ไม่ว่าต้องเจออะไรก็ตาม
‪นายจะยอมเสี่ยงชีวิตงั้นเหรอ
‪ผมจะหลอกล่อและตามมันไป ‪แล้วพาหัวหน้าโอกลับมาครับ
‪เราต้องเอาคืนมันให้สาสมครับ
‪ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหนกัน
‪สักครู่นะครับ
‪ไม่ได้การแล้ว
‪พี่ออกมาโดยไม่ได้รักษาก่อนนี่
‪ไว้ค่อยล้างแผลทีหลังก็ได้ ‪ถ้าไม่หายค่อยเปลี่ยนใส่ใหม่
‪แต่สำหรับผม เรื่องนี้ต้องมาก่อน
‪คล่องเหมือนเคยทำมาหลายครั้งเลยนะ
‪ร่างกายผมหนึ่งในสามเป็นผิวเทียมนะ
‪ผมต้องเชี่ยวชาญกว่าพี่อยู่แล้ว
‪ลองขยับดูสิ
‪ดีขึ้นเยอะเลย
‪ก่อนจะไปตรวจกับพี่แบรดลีย์ ‪พี่จะหักโหมไม่ได้นะ
‪ต่อจากนี้ผมจะรับหน้าที่บุกเอง
‪อ้าว ฟื้นแล้วเหรอ
‪ไหนๆ พวกแกก็ฟื้นแล้ว ‪งั้นเรามาทำความรู้จักกันหน่อยไหม
‪คำถามข้อแรกนะ
‪จุดหมายของรถคันนี้คือที่ไหน
‪เอาล่ะ ข้อสอง
‪กลิ่นท่อน้ำทิ้งนี่คืออะไร
‪พวกแกใช้ขนอะไรกันแน่
‪ปัดโธ่ ฉันถึงบอกให้อยู่เฉยๆ ไง
‪ส่วนข้อสาม ‪เป็นสิ่งที่ฉันเคยเห็นมาก่อน
‪เพราะงั้นพูดออกมาให้หมด
‪ว่าพวกแกลักพาตัวคนไปทำอะไรกันแน่
‪หัวเราะเหรอ
‪ข้อสี่ฉันจะถามกับแกโดยเฉพาะเลย
‪สเปรย์ที่ฉีดใส่ฉัน มันอยู่ไหน
‪- อยู่นี่เอง ‪- ไม่นะ
‪ยอมปริปากแล้วเหรอ
‪ไว้ชีวิตฉันด้วย
‪ไว้ชีวิตเหรอ
‪เวลาที่คนอื่นขอร้องแบบนั้น
‪พวกแกเคยฟังพวกเขาบ้างไหมล่ะ
‪กลับมาที่คำถามแรกใหม่นะ
‪จุดหมายของรถคันนี้คือที่ไหน
‪แค่ให้ปากแกยังอยู่ดีก็พอใช่ไหม
‪ไอ้เด็กบ้า ทำไมเพิ่งมาเนี่ย
‪กวังชอล
‪แค่นี้ไม่ทำให้ฉันเป็นแผลหรอก
‪ทำโดรนพังแบบนี้ได้ยังไง
‪แค่ช่วยพี่ได้ก็พอแล้วนี่
‪- พี่โอเคไหม ‪- พักสักเดี๋ยวคงดีขึ้น
‪- หัวหน้าทีมล่ะ ‪- มาด้วยกันนี่แหละ
‪ไปกันเถอะ
‪พูดมาเดี๋ยวนี้ ‪ว่าส่งรถบรรทุกไปที่ไหน
‪เลือกเอา
‪ว่าจะให้หัวระเบิด ‪หรือจะบอกเลขทะเบียนรถมา
‪ทะเบียน 2478
‪ไม่สิ 2479
‪หัวหน้าทีม
‪- ร่างกายเธอโอเคไหม ‪- พอทนไหวค่ะ
‪พี่เขาช่วยดูลาดเลาแทนโดรนน่ะ
‪- มีคนให้สั่งสอนเยอะไหม ‪- ไม่เท่าไร
‪แต่เหมือนว่ารุ่นพี่กีบอม ‪จะออกมาไม่ได้ค่ะ
‪ฉันรู้
‪คังกีบอมไม่โดนเล่นงานง่ายๆ หรอก
‪พวกเราตั้งใจทำงานของพวกเราก็พอ
‪รู้เหรอคะว่าจะไปที่ไหน
‪เดินแบบนี้รู้แหงเลย ‪สมแล้วที่เป็นหัวหน้าทีมเรา
‪- ดอกกุหลาบบานสวยมากเลย ‪- นั่นสิ
‪- สวยมากเลยนะเนี่ย ‪- เอาไว้ตรงนี้ไหม
‪แต่ฉันกลัวว่ามันจะหนาวขึ้นมานะคะ
‪- อันนี้เอาไว้ไหนคะ ‪- เอาไว้ตรงนั้น
‪คุณเพลิดเพลิน ‪กับงานแสดงแสงไฟวันนั้นไหม
‪ก่อนเราจะทำสัญญากัน
‪ฉันว่าจะฟังแผนการ ‪กำจัดฮวังดึกกูก่อนน่ะ
‪ท่านประธานครับ ‪จานนี้กับชามนี้เป็นยังไง
‪สวยจังเลย ดูดีทั้งสองอันเลย...
‪มีจานที่ฉันเลือกไว้อยู่ ‪เดี๋ยวฉันเอามาให้ดูนะคะ
‪- ดีเลยครับ ‪- สักครู่นะคะ
‪ครับ
‪ทำอะไร...
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪คังกีบอม
‪คังกีบอมเหรอ
‪ทำไม
‪คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ
‪แก...
‪ไม่รู้มาก่อนเหรอ ว่าฉันอยากฆ่าแก
‪ทำไมจะไม่รู้ รู้ดีเลยล่ะ
‪งั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโมโหนี่
‪ทำไม กลัวตายหรือไง
‪ถ้าไม่ใช่แบบนั้น
‪หรือว่าหึงที่ฉัน ‪แอบติดต่อกับคังกีบอมเหรอ
‪เมื่อกี้...
‪- เธอพูดว่าอะไรนะ ‪- ฉันถามว่าหึงเหรอ
‪พูดอะไรเหลวไหลเลอะเทอะ
‪ถ้าแกตัดสินใจ ‪ก็ฆ่าฉันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว
‪แต่ทำไมถึงไม่ฆ่าฉันนะ
‪แกไม่น่าจะลังเล
‪เพราะทรัพย์สินของฉันหรอก
‪ฉันว่าฉันพอเข้าใจแล้วล่ะ
‪เพราะแกชอบฉันไง
‪ถอยออกมา ฉันเตือนแค่ครั้งเดียวนะ
‪เป็นตัวป่วนกันทั้งคู่เลยนะ
‪เตรียมตัวมา ‪เพราะรู้ว่าฉันจะมางั้นเหรอ
‪ฉันก็มีหูเหมือนกันนะ
‪ก็ต้องรู้เรื่องบ้างอยู่แล้ว
‪ใช่แล้ว
‪ยิงมาสิ
‪เอาที่เก็บเสียงนั่นออก แล้วยิงมาเลย
‪คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ
‪พนักงานที่อยู่ข้างนอก ‪เป็นคนของประธานฮยอนค่ะ
‪ถ้ามีข่าวออกไปว่าเราทะเลาะกันเอง ‪คงไม่ดีหรอก
‪คุณก็ได้ชื่อว่าเป็นรองประธานนะ
‪ทำตัวให้สมตำแหน่งหน่อย
‪ท่านประธานครับ
‪ผมนึกว่ามันหนักจนคุณยกไม่ไหวน่ะครับ
‪พอดีไม่เจออันที่หาอยู่น่ะค่ะ ‪เดี๋ยวฉันออกไปนะคะ
‪ครับ
‪คนที่ชื่อหัวหน้าโออะไรนั่น ‪ทำอะไรอยู่
‪อย่าทำตัวไร้เดียงสาเลย
‪เคยเห็นที่โหดร้ายกว่านี้มาแล้วนี่
‪ไม่ต้องพูดถึง ‪เรื่องที่เคยทำรุนแรงกว่านี้ด้วย
‪คุณ...
‪เปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ
‪ผมไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก
‪แค่ปรับตัวเท่านั้น
‪เดี๋ยวคุณก็คงปรับตัวได้เหมือนกัน
‪คุณจะให้ฆ่าคนที่ปกติดี
‪เพื่อให้ตัวเองรอดงั้นเหรอครับ
‪คิดว่าจิตสำนึกกระจอกๆ นั่น ‪จะใช้ได้กับผมเหรอ
‪ที่ผ่านมาเราก็ร่วมมือกัน
‪พัฒนาและยอมรับการเสียสละ ‪มาตั้งนานไม่ใช่เหรอ
‪อย่าฆ่าคนแล้วเอาคำว่า ‪"เสียสละ" มาบังหน้าเลยครับ
‪คนอื่นต้องเสียสละ ผมถึงจะรอด
‪หัวหน้าโอ ‪คุณเองก็ต้องมีชีวิตต่อไปนะ
‪ผอ.กู
‪แค่คุณประดิษฐ์ ‪ดวงตาเทียมให้สำเร็จที่นี่ก็พอ
‪แบบนั้นคุณถึงจะรอด และผมก็จะรอดด้วย
‪ที่ลักพาตัวหัวหน้าโอ ‪ล่อพวกเราเข้ามา
‪ทำเรื่องบ้าๆ กับผู้คนมากมาย
‪ทั้งหมดนี้เพื่อรอฉันงั้นเหรอ
‪ให้ตายก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ
‪อย่าคาดหวังความช่วยเหลืออะไรจากผม ‪นอกจากการฟื้นฟูเลยครับ
‪งั้นเหรอ
‪ดวงตาเทียมนั่นก็เป็นผลลัพธ์ ‪ของการฟื้นฟูที่ยอดเยี่ยมนั่นเหรอ
‪คังกีบอมแค่รอดมาได้เท่านั้นครับ
‪เขาเอาชนะความกลัวที่จะตาย
‪เอาชนะผลข้างเคียง ‪ที่อาจส่งผลไปตลอดชีวิต
‪ด้วยความตั้งใจว่าจะต้องรอด ‪ยังตายไม่ได้...
‪จะบอกว่าเทคโนโลยี ‪ที่ฉันรวบรวมมาทั้งหมด
‪แพ้ความแน่วแน่ของคนงั้นเหรอ
‪ผมแค่พูดความจริงให้ฟัง ‪ก็เท่านั้นครับ
‪เดี๋ยวแกจะได้ยินเสียงผลงานของแก
‪พังทลายไปทั่วเลยล่ะ
‪คุณตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
‪โชว์จะเริ่ม...
‪ในหนึ่งนาที
‪ฉันตรวจสอบแล้ว ‪ทะเบียน 2478 อยู่คนละพื้นที่เลยค่ะ
‪ส่วนทะเบียน 2479 ออกเดินทางจาก ‪บริเวณใกล้เคียงรถของรูกัลตอนนี้ค่ะ
‪ฉันจะส่งเส้นทางรถบรรทุกทะเบียน 2479 ‪กับปลายทางที่คาดการณ์ให้นะคะ
‪สักครู่นะคะ
‪จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนทิศทางค่ะ
‪ตามไปก่อนเถอะ
‪พวกมันพูดจริงด้วยแฮะ
‪หัวตัวเองจะระเบิดอยู่แล้ว ‪เขาจะทนไม่บอกได้ยังไงล่ะคะ
‪เป็นฉันก็คงบอกเหมือนกัน
‪หือ พี่ยอมหัวระเบิดมากกว่านะ
‪จริงๆ เลย ‪นายมั่นใจวิชาป้องกันมากขึ้น
‪จนไม่กลัวโดนอัดแล้วสินะ
‪อือ ใช่เลย
‪เขาเป็นโล่ป้องกันที่ใช้ได้เลยล่ะ
‪ก็แปลกใหม่อยู่นะ
‪นายพัฒนาให้เชี่ยวชาญขึ้น ‪แล้วเป็นทัพหน้าเลยสิ
‪ผมไม่ถ่อมตัว ‪ในเรื่องที่ตัวเองถนัดอยู่แล้ว
‪มอบหมายมาเถอะครับ
‪ฉันจะคอยดูลาดเลาให้ต่อไป
‪งั้นฉันจะเชื่อมือทั้งสองคน ‪แล้วขอพักสายตาหน่อยนะคะ
‪- เร่งความเร็วหน่อยไหม ‪- ครับ
‪- เชิญเลยครับ ‪- ต้องรอนานไหมครับ
‪ถ้าใส่ได้ก็แค่หมื่นวอนเลยครับ
‪แวะมาดูเสื้อผ้าก่อนนะครับ
‪ดูไม่มีอะไรแปลกเลยนะคะ
‪ไม่น่าทำโดรนพังเลย
‪คังกีบอมต้องอยู่แถวๆ นี้แน่
‪- เราแยกย้ายกันตามหาเถอะ ‪- ครับ
‪อะไร ใกล้แค่นี้เองเหรอ
‪แปลงร่างกันด้วย
‪ทำไม ได้กลับบ้านแล้วมีความสุขเหรอ
‪- อะไรเนี่ย ‪- อะไรของเขา
‪โอ๊ย...
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪นี่ คุณครับ
‪- เป็นอะไรไปน่ะ ‪- ตายแล้ว
‪เขาเป็นอะไร
‪- มีควันออกมาด้วย ‪- อะไรกัน
‪- อะไรเนี่ย ‪- เขาเป็นอะไร
‪- มีควันออกมาด้วย ‪- อะไรน่ะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- มีควันด้วย
‪งดงามจริงๆ
‪(ประธานฮยอน)
‪โทรมาได้สักทีนะ
‪ตายจริง ไม่ได้คุยกันนานเลยนะครับ ‪ประธานฮยอน
‪มีเหตุก่อการร้าย ‪ที่สวนสาธารณะในที่ดินของฉัน
‪แกเป็นคนทำใช่ไหม
‪ถ้าผมทำแล้วจะทำไมเหรอ
‪ว่าไงนะ
‪แล้วทำไมถึงได้เมินคำเตือนของผมล่ะ
‪- แกรู้ไหมว่าที่ตรงนี้คือที่ดินอะไร ‪- รู้สิ
‪เป็นที่ดินที่คุณจับมือกับชเวยง ‪จะสร้างอพาร์ตเมนต์
‪แต่ว่าแผนนั่นจบลงแล้วล่ะ
‪ผมตั้งใจแล้วว่าจะสร้าง ‪สวนสาธารณะในแบบของผมขึ้นมา
‪ถ้าคุณไม่เห็นด้วย จะเป็นยังไงนะ
‪อะไร แกบ้าไปแล้วหรือไง
‪อะไรเนี่ย
‪ปัง
‪ต้องฆ่าพวกที่วุ่นวายไปให้หมด
‪งดงามเหลือเกิน
‪คราวนี้โดนทำอะไร ‪กับร่างกายมาอีกล่ะเนี่ย
‪ช่วยปล่อยก่อนได้ไหม
‪มาตรงเวลาพอดีเป๊ะเลย
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪หัวหน้าทีม อันตราย วิ่งเร็ว
‪พวกมันระเบิดเหรอ
‪ครับ รอบที่แล้วระเบิดแค่หัว
‪พวกมันแข็งแกร่งขึ้นมากครับ ‪ทั้งกำลัง ทั้งแรงระเบิด
‪มันเป็นไปได้เหรอ
‪ความร้อนที่ผิดปกตินั่น ‪เหมือนว่าจะเป็นผลข้างเคียง
‪พวกมันดึงพลังงานของร่างกาย ‪เอามาใช้ในรวดเดียว
‪จนกว่าจะเป็นขี้เถ้าแบบนั้น
‪งั้นก็ต้องจัดการก่อนจะเป็นขี้เถ้า
‪ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนครับ
‪เหมือนไม่ใช่แถวห้องวิจัยเลยนะ
‪เหมือนผู้คนกำลังตกอยู่ในอันตรายนะ
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪ได้เวลาใช้ของรักของฉันแล้ว
‪รถกู้ภัยไม่เพียงพอครับ
‪- ช่วยพาเขาไปโรงพยาบาลก่อนนะครับ ‪- ครับ ทราบแล้วครับ
‪(ตำรวจ)
‪มีตำรวจได้รับบาดเจ็บ
‪ช่วยเพิ่มเจ้าหน้าที่ ‪และกระจายทีมกู้ภัยด้วยครับ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪ตอนนี้ขึ้นคำค้นหาอันดับหนึ่งเลย
‪ในโซเชียลก็มีการโพสต์รูป ‪และคลิปที่จุดเกิดเหตุด้วยครับ
‪รูกัลอาจถูกเปิดเผยได้
‪รีบตามลบทันที
‪แต่เราทำอะไรกับคลิป ‪ที่ไม่ได้อัปโหลดออนไลน์ไม่ได้ค่ะ
‪ฉันจะคอยเช็กว่าจะมีเพิ่มมาอีกไหม ‪แต่คงบล็อกทั้งหมดไม่ได้ค่ะ
‪พวกมันแพร่กระจายเร็วมากครับ ‪เพิ่งเกิดเหตุไม่นานเอง
‪ตั้งใจวางแผนปล่อยออกมางั้นเหรอ
‪อธิบดีครับ ‪มีสื่อสัมภาษณ์ผู้เสียหายด้วยครับ
‪จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินมาทางนี้
‪เขาดื่มน้ำเข้าไปแล้วก็ระเบิดเลยครับ
‪ผมตกใจแทบแย่เลยครับ
‪ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยค่ะ ‪ไม่รู้เพราะเสียงระเบิดหรือเปล่า
‪ผู้คนส่งเสียงกรีดร้องกัน
‪มันเหมือนไม่ใช่ความจริงเลยค่ะ
‪เห็นลูกฉันบ้างไหมคะ
‪ช่วยหาลูกฉันให้หน่อยค่ะ
‪แกบอกว่าจะไปซื้อของกิน
‪ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลยค่ะ
‪ค่อยยังชั่วที่ปลอดภัยกัน
‪พวกเรากำจัดมันให้หมดได้
‪แต่จู่ๆ มันก็หยุดโจมตี ‪แล้วหายตัวไปหมดครับ
‪ไม่น่าจะหนีไปเพราะกลัวด้วยค่ะ
‪คนแปลกๆ ที่เหมือนร่างทดลองพวกนั้น
‪เหมือนได้รับสัญญาณ ‪ให้เคลื่อนไหวเลยครับ
‪ในตู้คอนเทนเนอร์ก็ด้วย ‪จู่ๆ พวกเขาก็เปลี่ยนไปแล้วโจมตี
‪ผมขอไปรับภูมิต้านทานหน่อยนะครับ
‪เลือด...
‪น้ำมันน่ะ
‪แผลอยู่ตรงเครื่องกลน่ะ
‪เกิดเหตุระเบิดขึ้น ‪ณ ลานขายอาหาร ที่สวนสาธารณะ
‪ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายสิบคนค่ะ
‪ที่จุดเกิดเหตุนั้นมีความเสียหาย ‪ราวกับเป็นลานสงครามเลยค่ะ
‪ดิฉันจะต่อสายหาผู้สื่อข่าวคิมโบรึม ‪ที่จุดเกิดเหตุนะคะ
‪ผู้สื่อข่าวคิมโบรึมคะ
‪ผมผู้สื่อข่าวคิมโบรึม ‪อยู่ที่จุดเกิดเหตุครับ
‪เหตุระเบิดไม่ทราบสาเหตุ ‪ได้เกิดขึ้นราวๆ 40 นาทีก่อน
‪โดยทางตำรวจมองว่า ‪อาจเป็นการก่อการร้ายแบบสุ่มครับ
‪จากคำให้การของประชาชน ‪ที่อยู่ในจุดเกิดเหตุระเบิด
‪บอกว่าเห็นคนที่เหมือนอสุรกายด้วย
‪เรื่องนี้เป็นอย่างไรคะ
‪ประชาชนคนหนึ่ง ‪ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น
‪ให้การว่าเห็นคนที่สวมหน้ากาก ‪กำลังต่อสู้กับคนที่มีพลังมหาศาลครับ
‪แต่ทางตำรวจ ‪ได้แจ้งว่าไม่เป็นความจริง
‪เป็นการมองผิด ซึ่งแท้จริงแล้วเป็น ‪ตำรวจ นักดับเพลิงและหน่วยกู้ภัย
‪ที่กำลังทำงานอย่างหนักครับ
‪พวกคุณต้องการอะไรกันแน่
‪เรียกว่าเป็น ‪การจัดระเบียบอย่างหนึ่งได้ไหม
‪ก็เหมือนตอนเด็กๆ น่ะ
‪เวลาที่จะจัดกล่องเก็บของเล่น
‪ก็ต้องเททุกอย่างลงบนพื้น ‪แล้วค่อยเริ่มจัดใหม่ไง
‪คุณพลีชีพคนมากมาย ‪เพราะเรื่องแค่นั้นงั้นเหรอ
‪พาเขาไป
‪แกก็ไปพักซะ
‪ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะครับ
‪คนที่พาเขามาก็คือผมนะครับ
‪แต่ลูกพี่มอบงานให้แต่ซอลมินจุน
‪ผมเป็นมือขวาของลูกพี่
‪แต่วันสำคัญแบบนี้ ‪กลับไม่ได้ออกหน้าเลย
‪แล้วยังไง น้อยใจเหรอ
‪หรืออารมณ์เสีย ‪เพราะรู้สึกว่าตกอันดับเหรอ
‪- ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ลูกพี่ ‪- จำใส่หัวไว้ซะ
‪ทั้งฉันทั้งนาย ถ้ามัวแต่ยึดติดกับ ‪สิ่งเล็กๆ จะทำให้สูญเสียสิ่งใหญ่ได้
‪ห้ามลืมเด็ดขาด...
‪ว่าฉันเป็นใครมาก่อน
‪ยินดีต้อนรับสู่โลกของแก ฮวังดึกกู
‪- แกเองเหรอ ‪- ไม่ใช่ เราต่างหาก
‪ยิงเลยครับ
‪ฉันว่าฉันพอเข้าใจแล้วล่ะ
‪เพราะแกชอบฉันไง
‪ฉันจะทำให้เห็นเอง...
‪ว่าฉันคนนี้เป็นใคร
‪รู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวหินอยู่เลย
‪ไม่รู้ว่าเจ้าฮวังดึกกู ‪จะโผล่มาเบ่งอีกตอนไหน
‪งั้นทำไมไม่ฆ่าเขาให้ตายไปเลยล่ะคะ
‪ฉันเคยแต่เป็นคนสอน ‪พอโดนสอนเองแล้วรู้สึกไม่ดีเท่าไรนะ
‪ใช่แล้ว
‪เรื่องให้มือเปื้อนเลือด
‪เธอจะเป็นคนทำไม่ได้ ‪ฉันก็ไม่ได้เหมือนกัน
‪พวกเราแค่ยื่นมีดให้พวกเขาก็พอ
‪พวกเขาก็คงฆ่ากันเองสินะคะ
‪ใช่แล้ว
‪และเราก็จะรอด
‪งั้นเขาก็คงต้องตาย
‪ใครเหรอ
‪เปล่าค่ะ แค่คนคนหนึ่งน่ะค่ะ
‪แต่ว่านะ เยวอน
‪เท่าที่ฉันดูแล้ว...
‪ลมอะไรหอบมาเหรอคะ
‪ที่นี่ไม่ดูข่าวหรือไง
‪ข่าวเหรอคะ มีเรื่องอะไรคะ
‪เจ้าหมอนั่นเกณฑ์ลูกน้อง ‪ไปพังสวนสาธารณะจนราบคาบเลย
‪- "เจ้าหมอนั่น" หมายถึง... ‪- ฮวังดึกกูไง
‪ฉันทุ่มเงินไป ตั้งใจว่าจะสร้าง ‪อพาร์ตเมนต์ข้างสวนนั่น
‪แต่เจ้านั่นดันไปก่อเรื่องซะได้
‪ที่ที่เกิดเหตุร้ายแบบนั้น ‪ใครจะไปอยากอยู่กันล่ะ
‪ตายจริง
‪รอจนกว่าเรื่องจะเงียบนะคะ
‪ว่ายังไงนะ
‪ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ
‪แต่ถ้าคุณต้องการเงินด่วน ‪ฉันจะให้กู้เองค่ะ
‪ทำเป็นโอ้อวด ‪ด้วยเงินของท่านประธานโกของเรา
‪ได้แค่ชั่วพริบตาเท่านั้นแหละ
‪หรือถ้าคุณมีแหล่งเงินอื่น ‪ก็ลองเคลื่อนไหวดูสิคะ
‪ถ้างั้นตำแหน่งนั้นของเธอ ‪ก็คงไม่ปลอดภัยเท่าไร
‪ไหนตอนแรกบอกให้เรามาช่วยกัน
‪ตอนนี้ตัวใครตัวมันแล้วเหรอ
‪ทราบไว้ด้วยนะคะ
‪ฉันไม่ชอบการทะเลาะกันเสียงดัง
‪แขนคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ
‪อือ ปกติดี
‪แต่คุณดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไรเลยนะ
‪ที่สวนนั่น
‪ฉันช่วยคนเจ็บแล้วฝากเขาไว้กับตำรวจ
‪แต่จริงๆ แล้วเป็นคนของอาร์โกส ‪ที่ปลอมตัวเป็นคนเจ็บ
‪ในจังหวะที่ฉันหันหลัง
‪เขาก็ยิงตำรวจไปสองคน
‪พวกมันไม่ได้เล่นแบบนั้น ‪ครั้งสองครั้งนี่ครับ
‪ฉันรู้ว่าไม่ใช่เรื่องแปลก
‪แต่ถูกแทงข้างหลังแบบนี้
‪เลยรู้สึกไม่ดีน่ะ
‪ตอนเป็นตำรวจ สิ่งที่ทำให้ผม ‪โกรธที่สุดก็คือเรื่องพวกนี้แหละครับ
‪พวกนั้นหลอกใช้ความจริงใจของเรา ‪เรื่องแบบนี้มัน...
‪ยกโทษให้ไม่ได้จริงๆ ครับ
‪ใช่แล้ว
‪แบบนั้นทำให้หัวร้อนจริงๆ
‪ว่าแต่รอยสักนั่น ‪คุณได้มาตอนไหนเหรอครับ
‪ตอนเด็กๆ
‪- ฉันอยากสักเองแหละ ‪- หา
‪อ๋อ เพื่ออยู่รอดเหรอ
‪"ที่ที่ฉันอยู่คือที่นี่"
‪ตอนนั้นฉันคงคิดว่า ‪ต้องแยกตัวออกจากโลกน่ะ
‪แต่พวกมันไม่น่าปล่อยคุณมาง่ายๆ นะ
‪สิ่งนี้คือค่าตอบแทน ‪ชีวิตของพี่สาวฉัน
‪แต่ทำไมถึงต้องเป็นรูกัลด้วยล่ะครับ
‪เพราะเป็นพวกที่เคยตามจับฉันไง
‪ฉันคิดว่า ‪ต้องยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามไปเลย
‪ฉันถึงจะแยกออกจากพวกมันจริงๆ
‪ง่ายๆ เลย ผมชอบนะ
‪ตอนมาที่นี่ครั้งแรก
‪ฉันเห็นข่าวนายเต็มไปหมดเลย
‪ที่ว่าผมเป็นตำรวจฆาตกรโรคจิต ‪อะไรทำนองนั้นน่ะเหรอ
‪แม้แต่ตอนนั้น ‪ฉันก็คิดว่านายไม่ได้ทำแน่ๆ
‪นายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪ผมไม่ให้ใจใครง่ายๆ นะครับ
‪เพราะคนอย่างผม ‪ถ้าได้เชื่อใจใครแล้ว ก็จะเชื่อสุดๆ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ถ้าคุณเสร็จแล้ว ‪เราไปดื่มเบียร์กันไหมครับ
‪เอาสิ
‪พี่ "สร้างโดยแบรดลีย์" ‪สุดยอดไปเลยนะ
‪แหม ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย
‪มีของที่ฉันประดิษฐ์ไว้อีก ‪ไว้คราวหน้าฉันจะเอาให้ดูนะ
‪คราวหน้าเหรอ ทำไมต้องรอคราวหน้าด้วย ‪โชว์ให้ดูตอนนี้เลยสิ
‪เข้าใจแล้ว เดี๋ยวเอาให้ดู
‪เอาล่ะ เล็งก่อน
‪เอาล่ะนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เห็นไหม
‪ยิงแบบไม่มีกระสุน ‪เสียงอย่างกับสิงโตคำรามเลยนะ
‪ถ้าโดนเข้าจังๆ
‪ศัตรูก็แหลกไม่เหลือเลยล่ะ
‪โอเค เก็บอันนี้ไว้ก่อน ‪แล้วอันต่อไปล่ะ
‪- อีกเหรอ ‪- ใช่
‪เห็นเป็นร้านขายเครื่องมือหรือไง
‪นายพร้อมจ่ายสดหรือเปล่า
‪พร้อมเสมอ
‪อ้อ จริงด้วย นายมีเงินเยอะสินะ
‪ก็ได้ เดี๋ยวโชว์ให้ดู
‪ไปเลย
‪คงต้องใช้เวลากว่าแผลจะสมานกันนะคะ
‪เธอก็รู้นี่ว่าฉันความอดทนต่ำ
‪อดทนจนกว่าจะหายดีเถอะ
‪ฉันทำงานไปด้วยได้ค่ะ
‪พวกเราไม่ได้มีเวลามากนี่คะ
‪เธอแข็งแกร่งมากพอแล้ว ‪ไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งหรอก
‪ถ้าฉันแข็งแกร่งจริงๆ
‪ฉันคงต่อยพวกมันให้ล้ม ‪แล้วลากคอฮวังดึกกูมาได้แล้ว
‪จริงๆ อธิบดีก็คง ‪หวังแบบนั้นเหมือนกัน
‪ฉันรู้สึกขอบคุณอธิบดีมาตลอดค่ะ
‪หลังจากที่พ่อจากไป
‪ตอนที่คนรอบข้างปฏิบัติกับฉัน ‪ด้วยความสงสาร
‪มีแต่อธิบดีที่ทำเหมือนฉัน ‪เป็นคนเข้มแข็ง
‪ตอนแรกฉันก็รู้สึกเสียใจค่ะ
‪แต่ก็ตระหนักได้ในทันที
‪ว่าต้องเข้มแข็งถึงจะอยู่รอดได้
‪ต้องอยู่รอด ถึงจะแก้แค้นพวกมันได้
‪เพราะตอนนั้นเธอต้องเอาชนะ ‪ความรู้สึกมากมายด้วยตัวเองไง
‪(วิทยาลัยตำรวจ)
‪พ่อคะ
‪พ่อ...
‪พ่อคะ
‪พ่อคะ พ่อ
‪พ่อของฉัน
‪ทำไมเขาถึงทำงาน
‪ที่ห้องวิจัยใต้ดินของมหาวิทยาลัย ‪แทนที่จะเป็นสถานีตำรวจคะ
‪พ่อทำอะไรกันแน่
‪แล้วทำไมพ่อถึงตายคะ
‪พ่อของเธอ
‪เขาได้อาสาเข้าร่วม...
‪โปรเจกต์การทดลองลับของตำรวจอยู่
‪และอย่างที่เห็นว่าเกิดความล้มเหลว
‪เขาถูกร่างทดลองที่หลบหนีไป...
‪สังหาร
‪งานศพจะจัดอย่างลับๆ
‪และเงียบที่สุด
‪เพราะเขาเป็นคนที่ล้มเหลว
‪ขนาดตายก็ต้องให้เงียบที่สุดเหรอคะ
‪เขาทำงานเพื่อตำรวจนะคะ
‪แล้วไอ้คนที่ฆ่าพ่อฉันล่ะคะ
‪ทางฝั่งเรา...
‪ก็จะตามหาอย่างเต็มที่
‪แต่เพราะเป็นโปรเจกต์ลับ
‪เลยต้องทำอย่างระมัดระวัง ‪ไม่ให้งานที่พ่อเธอทำมาถูกเปิดเผย...
‪จะจับคนร้ายที่ฆ่าพ่อฉัน ‪แต่ต้องระวังตัวงั้นเหรอคะ
‪งั้นฉันจะจับมันเองค่ะ ‪คนที่ฆ่าพ่อของฉัน
‪ถ้าเธอทำอะไรหุนหันพลันแล่น ‪ก่อนที่จะแข็งแกร่ง...
‪เธอจะโดนเล่นงานเปล่าๆ
‪คอยดูกันค่ะ
‪ว่าฉันจะโดนสักแค่ไหน
‪ชื่ออะไร
‪ไม่มีชื่อหรือไง ไอ้เวร
‪นี่ ไว้มาดื่มกาแฟกันนะ
‪สู้ๆ นะ
‪ฉันไม่สนใจคำเตือนของอธิบดี
‪ทำอะไรตามอำเภอใจ
‪สุดท้ายก็ถูกพวกมันเล่นงานเอาจนได้
‪หลังจากนั้นฉันก็ ‪ตั้งปณิธานต่อหน้าอธิบดี
‪ว่าจะไม่เอาอารมณ์ ‪เข้ามาทำให้หวั่นไหวเด็ดขาด
‪ถ้าฉันได้เป็นอาวุธมนุษย์ก็คงดี
‪ในอนาคต ถ้าฉันบาดเจ็บขึ้นมา
‪คุณต้องทำให้ฉันเป็นเครื่องกล ‪เหมือนคนอื่นๆ ด้วยนะคะ
‪ถ้าแข็งแกร่งเกินไป ก็อาจจะพังได้นะ
‪- ฉันไม่กลัวตัวเองพังหรอกค่ะ ‪- มีนา
‪ถึงอย่างนั้น ‪คุณก็เป็นห่วงฉันใช่ไหมคะ
‪คงแปลว่า ‪คุณไม่เชื่อใจฉันเท่าไรสินะคะ
‪ไม่ใช่เลย
‪ถ้างั้นบอกกับฉันแบบนี้หน่อยสิคะ
‪"รีบหายนะ
‪ยังมีงานรออยู่อีกเยอะ
‪เราต้องการเธอ"
‪ได้สิ
‪มีงานที่ต้องการเธอรออยู่อีกเยอะ
‪พี่ๆ ครับ ทำไมดูหดหู่กันจังเลย
‪นี่ครับ
‪นายไปหาของพวกนี้มาจากไหน
‪ถ้าไม่พอ บอกได้เลยนะครับ
‪ผมเตรียมสำรองไว้ทั่วกองบัญชาการเลย
‪พี่ เอาที่อยู่ที่หลังออกมาให้หน่อย
‪ตอนเวลาแบบนี้ ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ‪ว่าเมื่อก่อนนายใช้ชีวิตมายังไง
‪ร่ำรวย หรูหรา มีสไตล์
‪อะไรประมาณนั้นน่ะครับ
‪คนร่ำคนรวย ‪เขาแอบพกของพวกนี้กันด้วยเหรอ
‪เขาเรียกว่าอยู่เป็นหรอกครับ
‪ตกใจหมดเลย
‪ถึงจะเสียใจที่โดนแซะ ‪ทั้งที่หามาให้ก็เถอะ
‪แต่ผมจะอดกลั้นไว้ ‪ในฐานะแม่นกก็แล้วกัน
‪เอ้า ซดหมดกระป๋องเลยนะครับ ซดเลย
‪ขอบใจนะ
‪แต่พี่มีนาเนี่ย ‪ยิ่งคิดก็ยิ่งสุดยอดเลยนะครับ
‪- อยู่ๆ ก็ชมเหรอ ‪- ได้ยินว่าสู้หนึ่งต่อเก้ามานี่ครับ
‪ตอนที่โดนลักพาตัว
‪ใช่แล้ว แถมมีแต่พวกแข็งแกร่งด้วย
‪พี่เขาไม่ได้ถูกทำให้ ‪ร่างกายแข็งแรงขึ้นเหมือนเรา
‪ทนด้วยความเด็ดเดี่ยวของตัวเอง
‪ไม่เกรงกลัวอะไรเลยจริงๆ
‪เมื่อก่อนก็เป็นแบบนั้นเหรอ
‪เมื่อก่อนยิ่งกว่านี้อีก
‪พี่มีนาเป็นพี่สาวที่แข็งแกร่งที่สุด ‪เท่าที่ผมเคยเจอแล้ว
‪พึ่งพิงได้ด้วย
‪อยากพึ่งพิงจังเลย
‪คนเราแข็งแกร่งตลอดเวลาไม่ได้หรอก
‪นี่ เรายังไม่รู้เบาะแสอะไร ‪ของหัวหน้าโอเลย
‪ทุกคนตั้งสติกันให้ดีนะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ยินดีต้อนรับสู่นรก คังกีบอม
‪หัวหน้าทีมพูดถูกครับ
‪ไม่น่าไว้ชีวิตมันเลย
‪มาตรงเวลาพอดีเป๊ะเลย
‪อย่ามัวเศร้าเพราะพวกมันเลย
‪ยังไงเราก็จะจัดการพวกมัน ‪ทบต้นทบดอกอยู่แล้วนี่
‪แต่ว่านะครับ
‪เหมือนพวกมันถูกสั่งการ ‪ให้รีบเผ่นหายไปเลย
‪พวกคนที่ถูกดัดแปลงนั่น ‪คงจะกลับไปที่ห้องวิจัยใช่ไหมครับ
‪ไม่รู้ว่ามันจะก่อเรื่องอะไรอีก
‪ถ้ามันใช้ประโยชน์จากหัวหน้าโอด้วย
‪ระดับความเสียหายก็คงมากขึ้น
‪เราจะต้องทำลายห้องวิจัย ‪ของฮวังดึกกูให้ได้ก่อน
‪ถ้านายคิดจะเข้าไปที่นั่น
‪ฉันไปด้วยนะ
‪ได้สิครับ
‪ไปไหนแล้วล่ะ
‪อ้าว พี่
‪นี่อะไรน่ะ
‪ดื่มเบียร์มาเหรอ
‪กับพวกพี่ๆ เมื่อวานน่ะ ‪พี่รู้ได้ยังไงเหรอ
‪นายเป็นลูกไก่ในกำมือฉันนะ
‪"กับพวกพี่ๆ " งั้นเหรอ
‪อ๋อ สนุกกันโดยไม่มีฉันงั้นเหรอ
‪แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อแผลนี่
‪อย่าเศร้าไปเลย
‪เพราะงั้นผมถึงมาให้เห็นหน้า
‪พี่จะได้หายเร็วๆ ไง
‪ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมอีก
‪โธ่
‪ฉันหายดีแล้ว
‪พี่ซูซานบอกผมอีกแบบนะ
‪ร่างกายฉัน ฉันรู้ดี
‪โอ้โฮ ไม่ว่าเจอเหตุการณ์อะไร ‪ก็จัดการเองได้ตลอดเลย
‪เพราะแบบนี้พวกพี่ๆ เขา ‪ถึงเชื่อใจให้พี่ทำไง
‪เชื่อใจให้ทำอะไรเหรอ
‪ถึงพี่ถูกลักพาตัวไป ‪อยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน
‪แต่พี่ๆ เขาก็ยัง ‪คิดแผนขึ้นมาได้อย่างใจเย็น
‪เพราะเขาเชื่อว่าถ้าเป็นซงมีนา ‪จะต้องทนไหวแน่ๆ ไงล่ะ
‪หมายความว่าอะไรเนี่ย
‪หัวหน้าทีมๆ
‪รับหน่อยครับ สายจากคังกีบอม
‪แล้วทำไมเขาถึงไม่ติดต่อกองบัญชาการ
‪เอ่อ คือว่า เรื่องมันค่อนข้างยาว...
‪ดวงตาเขาดับไป เลยเปิดเครื่องใหม่ ‪แต่สตรีมมิ่งไม่ได้
‪แต่ว่าตอนนี้สถานการณ์ฉุกเฉินมากครับ
‪พี่กีบอม ดวงตาดับไปเหรอครับ
‪ทำไมครับ มีเรื่องอะไร ‪เป็นอะไรไหมครับ
‪นี่ เงียบหน่อยสิ
‪นี่เป็นความลับที่ต้องระวังมากๆ
‪- จะให้อธิบดีรู้ไม่ได้นะ ‪- พูดมาได้เลย คังกีบอม
‪ผมใกล้ถึงที่ที่มีนา ‪โดนจับตัวไปแล้วครับ
‪ถ้าถึงแล้ว ผมว่าจะให้ ‪โทรศัพท์เครื่องนี้กับมันด้วย
‪นายจะยอมทิ้งไพ่ตาย ‪ที่ชื่อชเวเยวอนงั้นเหรอ
‪ถ้าเราอยากได้สิ่งที่ต้องการ ‪ก็ต้องเสนออะไรที่น่าสนใจหน่อยสิ
‪แต่ถ้าทำเกินกำลัง ‪พี่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะครับ
‪นายกับหัวหน้าทีมก็ต้องรีบมาสิ
‪จะให้ฉันจัดการหมดคนเดียวเหรอ
‪เข้าใจแล้ว
‪นี่เป็นโอกาสหายาก ‪ที่จะเข้าถึงฮวังดึกกูได้
‪ผมว่าคุ้มที่จะลองนะครับ ‪หัวหน้าทีมคิดว่ายังไง
‪ไม่ว่าจะที่ไหน ‪เราจะฝ่าเข้าไปหานายเอง
‪พี่ ต้องมีชีวิตรอดนะครับ
‪ได้สิ เดี๋ยวเจอกันนะ
‪แปลว่าพวกคุณ ‪ใช้ช่วงที่ฉันถูกจับตัวไป
‪มาคิดแผนอย่างนั้นเหรอ
‪ให้ตายเถอะ เป็นแผนที่สุดยอดเลย
‪แต่เจ้าพวกนั้น ‪ดันเปลี่ยนเส้นทางซะก่อน
‪แต่ก็ถือว่าสำเร็จครึ่งหนึ่งนะ
‪ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร
‪แต่เราก็ได้รู้แล้วว่าชเวเยวอน ‪อาจเป็นจุดอ่อนของฮวังดึกกู
‪ถึงไม่ใช่เวลามาพูดความในใจกัน
‪แต่ที่ฉันเป็นตัวกลางช่วยทีมได้ ‪ฉันรู้สึกดีนะคะ
‪แผนต่อไป จะคิดอย่างถี่ถ้วนเลยครับ
‪ให้ความสำคัญ ‪กับเรื่องหลบหนีเป็นพิเศษด้วย
‪แน่นอนครับ
‪มีนา เธอต้องหายดีก่อนนะ
‪ค่ะ
‪การก่อการร้ายแบบนี้ ‪ควรได้รับอนุมัติก่อนนะครับ
‪ถ้าคนทำสัญญาเปลี่ยนไป
‪เนื้อหาสัญญาก็เปลี่ยนด้วยไม่ใช่เหรอ
‪พูดซะแรงเลยนะ
‪คุณจะทำให้พวกเราเชื่อง ‪ด้วยเชือกด้วยแส้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‪ถือซะว่านี่เป็นข้อความจากผม
‪ไม่สิ
‪เป็นการแจ้งให้ทราบ
‪คุณเข้าใจหรือยัง
‪ตั้งใจจะล้ำเส้นกันสินะ
‪ผมเคยอยู่ในเส้นตอนไหนกัน
‪พวกเกรดบีที่รัฐบาลสร้างขึ้นมา
‪ผมรู้ดีว่า
‪จุดประสงค์คือเอาไว้ควบคุมอาร์โกส
‪เพราะงั้นผมก็เลยอยากแสดงอะไร ‪ให้เห็นบ้างเหมือนกัน
‪แต่ความเสียหายคงมากขึ้นเรื่อยๆ ‪พวกคุณจะรับไหวเหรอ
‪หยุดเดี๋ยวนี้เลย
‪งั้นก็ไม่ควรล้ำเส้นกันตั้งแต่แรกสิ
‪ต่อจากนี้...
‪จะสนุกยิ่งขึ้นไปอีก
‪สายสืบยาง ‪เมื่อคืนโต้รุ่งที่นี่อีกแล้วเหรอ
‪ผมมัวแต่เขียนสำนวนพวกอาร์โกส
‪ที่จับมาได้จากจุดเกิดเหตุระเบิด ‪ไม่มีเวลาให้นอนหรอก
‪แล้วยังปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกันอีก
‪ค่อยๆ ทำเถอะน่า
‪ผมก็อยากค่อยๆ เหมือนกัน
‪บ้าเอ๊ย ตกใจหมดเลย
‪- เฮ้ย ‪- แม่เจ้า
‪เฮ้ย ตกใจหมด
‪- อะไร... ‪- อะไรวะนั่น
‪- อะไรเนี่ย ‪- คนเหรอ
‪เหมือนจะตายแล้วนะ
‪ตรงนั้นๆ
‪มีเรื่องอะไรคะ
‪- ตรงนั้นค่ะ ‪- ดูตรงนั้นสิคะ
‪- ตายแล้ว ‪- มีคนตาย
‪- ตายแล้ว ‪- ฮัลโหล
‪ใช่ค่ะ มีคนห้อยอยู่ตรงสะพาน
‪- ตรงนั้น ‪- อะไรน่ะ
‪- เฮ้ย ‪- ทำยังไงดี
‪เร็วๆ รีบถ่ายรูปตอนนี้เลย
‪- นี่มันอะไรกัน ‪- ตายแล้ว
‪- แม่เจ้า ‪- ไม่อยากจะเชื่อ
‪- ถ่ายรูปเร็ว ‪- ฝีมือใครเนี่ย
‪ไอ้พวกสารเลว
‪จะเล่นสกปรกไม่เลิกเลยสินะ
‪(ฆาตกรสุดเหี้ยม คังกีบอม ‪เป็นคนฆ่าฉัน)
‪"ฆาตกรสุดเหี้ยม คัง..."
‪เราต้องเอาป้ายนั่นออกนะ
‪อย่าประเจิดประเจ้อ
‪ความทรงจำสั่นไหว อารมณ์ก็แปรปรวน
‪เรารู้ที่อยู่ของหัวหน้าโอแล้ว
‪ฉันจะเอามันขึ้นกระดานเกม ‪แล้วก็เล่นกับมัน
‪พวกคนที่ฆ่าไม่ตาย ‪ฉันจะฆ่ามันยังไงดีล่ะ
‪ก็ทำให้มันอยากตายซะสิ
‪รีบหนีไป ‪เขารู้กันหมดแล้วว่าพี่ยังมีชีวิต
‪คนร้ายตัวจริงก็คือ ‪คนที่ยืนอยู่ตรงกลางเรื่องทั้งหมดนี้
‪จะให้จบแบบนี้ไม่ได้