‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪คังกีบอม อยู่ไหน
‪นายพาเขาไปที่กองบัญชาการก่อน
‪- แค่สองคนเหรอครับ ‪- รีบไปเถอะน่า
‪- ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ‪- เฮ้อ
‪ฉันถามว่าแกซ่อนอยู่ไหน
‪ถ้าปล่อยไว้ ไม่นานคงตายแน่ครับ
‪เราต้องดำเนินการแล้วครับ
‪แค่จับเป็นก็พอนี่ ‪ต้องพาตัวเขาไปแบบไม่ให้ตายด้วยเหรอ
‪รูกัลยังไม่ได้รับอนุญาต ‪ให้สังหารนะครับ
‪ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าเขานะ
‪ถ้าปล่อยไว้ คุณอาจจะเป็น ‪ฆาตกรโดยไม่เจตนาได้นะครับ
‪เจ้าหมอนั่นอ่อนแอเอง ‪แล้วจะให้ฉันทำอะไร
‪ติดต่อกองบัญชาการหน่อย
‪กำลังติดต่อกองบัญชาการ
‪(จับฮวังดึกกูได้แล้วครับ)
‪เชื่อมต่อได้แล้วค่ะ
‪เจ้าหน้าที่คังกีบอมส่งข้อความมาค่ะ
‪- เปิดสตรีมมิ่งหน่อย ‪- ค่ะ
‪ทำได้ดีมาก คังกีบอม
‪(ตอน 7)
‪เจ้าพวกนี้เป็นใคร
‪ไว้ชีวิตเราด้วยครับ ‪เราทำตามที่สั่งแล้วไงครับ
‪ใครสั่งให้คุณทำเรื่องแบบนี้กันครับ
‪เขาบอกว่าถ้าเราไม่ทำ ‪เขาจะฆ่าเราให้หมด
‪ทั้งผม ทั้งครอบครัวผม...
‪ผมถึงถามว่าใครสั่งไงครับ
‪เขาบอกว่าชื่อประธานฮยอนครับ
‪- ประธานฮยอนเหรอคะ ‪- ครับ
‪ถ้าทำเรื่องบ้าๆ แล้วถูกจับได้ ‪ก็ไม่ต้องพูดมาก
‪บอกว่าประธานฮยอนเป็นคนสั่งก็พอ
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ‪สั่งให้ทำจริงๆ ไหม
‪แล้วทำไปทำไม พวกแกไม่ต้องรู้หรอก
‪เขาบอกว่าให้ทำงานที่ประธานฮยอน ‪สั่งให้ดีถึงจะได้รับการยกโทษ...
‪ทั้งหมดนี่คือเรื่องอะไรกัน
‪รุ่นพี่กีบอมพูดถูกแล้วค่ะ
‪พวกมันไม่ใช่ศัตรู ‪ที่เราจะเลือกวิธีต่อสู้ด้วย
‪ไปได้ครับ
‪คนพวกนั้นสุดท้ายแล้วก็เป็นแค่เหยื่อ
‪แต่เรากลับจับพวกคนเลวตัวจริงไม่ได้ ‪มันน่านัก
‪ไม่ใช่เหยื่อร้อยเปอร์เซ็นต์สักหน่อย
‪พวกเขาเป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต
‪ที่แตะต้องเงินทุนทางการเมือง ‪ที่พ่อแม่เขาจัดส่งนี่นา
‪ก็เลยต้องทำแบบนั้น ‪เพื่อให้ประธานฮยอนยกโทษให้
‪เป็นแค่การแสดงเท่านั้นแหละ
‪สายสืบยาง ‪ก็ได้แต่เล่นตามน้ำเหมือนกัน
‪ถ้างั้นจบแค่นี้เหรอ
‪เบื้องบนไม่ให้แตะต้องนี่นา
‪คนใหญ่คนโตอย่าง ‪ประธานฮยอนแห่งเอเอชกรุ๊ป
‪จะเปิดเผยว่าตัวเองอยู่เบื้องหลัง ‪ก็ตลกไปไหม
‪แล้วตัวเองเป็นคนสั่งเอง ‪จะเรียกร้องให้คุ้มกันทำไม
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪แต่ถ้าไม่เอาเรื่องประธานฮยอนมาคิด
‪ก็พอจะฟังเข้าท่าอยู่
‪บุคคลที่สามพยายามใส่ร้าย ‪ทำให้ประธานฮยอนอยู่ไม่สุข
‪เลยทำเรื่องแบบนี้
‪ประธานฮยอนที่โมโห
‪เห็นว่าพวกตำรวจรับมือไม่ไหว
‪เลยเรียกพวกเรามาด่วนไง
‪ไม่ได้ผลงานอะไรสักอย่าง
‪สายสืบยางลำบากอยู่คนเดียวเลย
‪รู้สึกไร้ประโยชน์จริงๆ ‪ที่ทำอะไรไม่ได้เลย
‪ครับ อธิบดี
‪อะไรนะครับ
‪ทราบแล้วครับ
‪มีเรื่องมาปลอบใจแล้วล่ะ
‪น่าจะรู้แล้วนะว่าฝีมือเราต่างกัน
‪ตอนนั้นซ่อนทักษะตัวเองไว้ ‪เพื่อจะลองเชิงผมเหรอ
‪ร่างกายโดนทำอะไรมาบ้างเนี่ย
‪ตอนนี้ตัวคุณร้อนเป็นไฟแล้ว
‪มินจุน...
‪ถ้าไม่อยากตายก็ถอยไป
‪ช่วยด้วยครับ
‪กีบอม...
‪คังกีบอม
‪พี่กีบอม ช่วยผมหน่อยครับ
‪- โอ๊ย จริงๆ เลย ‪- อะไรน่ะ
‪- ตรงนี้ครับ ‪- ทำไม
‪ช่วยเอาเขาออกไปหน่อยครับ ‪เร็วเลยครับๆ
‪ให้ตายเถอะ
‪บ้าเอ๊ย จริงๆ เลย เกือบตายแล้ว
‪นี่ ที่โหวกเหวกโวยวาย ‪เพราะเรื่องนี้เหรอ
‪เขามากัดหูผมเลยนะครับ ‪คุณไม่รู้อะไรด้วยซ้ำ
‪ไม่รู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ขอโทษครับ ‪คุณทำเขาหลุดมือไปเพราะผมสินะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪งั้นอย่างน้อยเรา ‪พาเขาคนนี้กลับไปดีไหมครับ
‪ลูกพี่ครับ
‪- กำลังมาใช่ไหมครับ ‪- ใกล้ถึงแล้วล่ะ
‪ระหว่างทางเห็นรถออกไป ‪จากอ่างเก็บน้ำบ้างไหมครับ
‪รถที่ออกไปจากอ่างเก็บน้ำเหรอ
‪ทำไมเหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪เหมือนมีนาจะเห็น เราจะไล่ตามเขาเอง
‪คนนั้นคือฮวังดึกกูค่ะ
‪- มันไม่อยู่แล้วครับ ‪- ก็ว่ารู้สึกแปลกๆ ตอนรถขับผ่านไป
‪ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนนั้น
‪น่าจะมีคนช่วยมัน ‪ถึงได้ทิ้งรถไว้แบบนี้
‪เราค้นดูรอบๆ ดีไหมครับ
‪ไปหาคังกีบอมกันก่อนเถอะ
‪จะได้รู้ว่า ‪ทำไมเขาถึงตามล่าเองไม่ได้
‪- ไปกันเถอะ ‪- ครับ
‪ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด ‪คงเป็นเรื่องแน่ครับลูกพี่
‪ชาติที่แล้วลูกพี่กับผม ‪จะต้องเป็นพี่น้องกันแน่เลยครับ
‪แค่มีลางสังหรณ์แปลกๆ กับลูกพี่
‪ท้ายทอยผมก็เย็นวาบเลยล่ะครับ
‪พอรู้ตัวอีกที
‪ผมก็ขับรถเป็นบ้าอยู่บนถนนแล้ว
‪หนวกหูน่า
‪รีบไปปลุกผอ.กูซะ
‪(ทหารรับจ้าง)
‪เรียกแขกคนสำคัญมา
‪แล้วตัวการไม่โผล่มาได้ยังไงกัน
‪นั่นสิครับ
‪พอดีผมมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ
‪กว่าจะจัดการประชุม ‪กองกำลังทหารเอกชนคราวนี้ได้
‪รู้ไหมว่าลำบากแค่ไหน
‪ผมถึงได้สนับสนุนเงินและช่วยเหลือ
‪เพื่อให้คุณทำงานที่ลำบากนั่น ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ถ้าไม่มาภายใน 30 นาที ‪เราจะหยุดโครงการไว้ก่อน
‪โธ่เว้ย
‪คัง...
‪กีบอม
‪อะไรกัน แล้วฮวังดึกกูล่ะครับ
‪เราช้าไปก้าวหนึ่งครับ ‪เขาทิ้งรถแล้วหนีไป
‪- บ้าเอ๊ย ‪- มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- เอ่อ ครับ
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪แล้วคนคนนี้คือใครคะ
‪ว่าที่เจ้าบ่าวของอาร์โกส...
‪ถ้าพูดถึงไอ้เจ้าพวกนั้น ‪ก็มีแค่คนเดียวเองนะ
‪โกยงด๊อกเหรอ
‪โกยงด๊อกตายไปแล้วนี่คะ
‪- นายเจอศพเขาเหรอ ‪- เขายังไม่ตายครับ
‪พูดให้ถูกคือ ‪เขาไม่ได้ถูกปล่อยให้ตาย
‪ลูกพี่
‪- แกออกไปก่อน ‪- ลูกพี่เจ็บอยู่ ผมจะ...
‪- ออกไปเดี๋ยวนี้ ‪- เข้าใจแล้วครับ
‪จะเริ่มแล้วนะครับ
‪เราต้องคว้านออกมาให้หมดครับ
‪ผมจะให้ยาชา ‪แต่ถ้ารอให้ยาออกฤทธิ์คุณตายแน่ครับ
‪เริ่ม...
‪เริ่มไปเลย
‪ช่วยชีวิตคนที่ตายไปแล้ว
‪(ไปที่ลานประหาร)
‪แล้วยังช่วยจัดการ ‪ไอ้พวกที่สมควรโดนทำโทษอีก
‪ฉันดีใจที่แกชอบนะ
‪แถมยังมีหน้ามายิ้มเยาะฉัน
‪เป็นไอ้บ้าที่น่าทึ่งจริงๆ แฮะ
‪อธิบายมาให้เข้าใจซิ
‪เป็นผลงานร่วมกัน ‪ของฮวังดึกกูกับชเวเยวอนครับ
‪พวกเขาทำให้ประธานอาร์โกสจมน้ำ
‪ที่ลานประหารที่พวกเขาสร้างขึ้นครับ
‪แต่สิ่งที่พวกเขามองข้ามไป
‪คือความจริงที่ว่า ‪พวกนักประดาน้ำก็โลภพอๆ กับพวกเขา
‪พวกนักประดาน้ำ ไม่ได้มองว่า ‪โกยงด๊อกเป็นศพที่ต้องจัดการ
‪แต่มองว่าเป็นโอกาส ‪ที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง
‪- หนึ่ง สอง สาม ‪- แต่ชีวิตไม่เคยเป็นตามที่หวังหรอก
‪ชัดอยู่แล้วว่าพวกเขา ‪ต้องเป็นคนรับผิดแทน
‪มาตอนนี้ จะให้ไปบอกองค์กรก็ไม่ได้
‪หนึ่ง สอง สาม
‪แต่จะให้ฆ่าตอนนี้ก็ไม่ได้ ‪อาจได้ใช้ประโยชน์จากเขาในอนาคต
‪แล้วนายจัดการ ‪พวกนักประดาน้ำเรียบร้อยหรือยัง
‪ไม่ต้องเป็นห่วงครับ
‪งั้นก็เหลือแต่หน้าที่ของฉันแล้วสินะ
‪ทำได้ดีมาก พวกนายไปพักเถอะ
‪แต่น่าจะพูดด้วยไม่รู้เรื่องนะครับ
‪พูดด้วยเหรอ
‪- ฉันคิดแค่ว่าจะเค้นออกมาน่ะ ‪- ให้ผมจัดการไหมครับ
‪ผมเค้นให้ได้เท่าที่ต้องการเลยนะ
‪ไม่ต้องหรอก
‪ซูซาน ที่นี่อันตรายนะ ‪เดี๋ยวจะเจ็บตัว...
‪(อุปกรณ์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪อย่า อย่าบอกนะว่าซูซาน...
‪พวกนายไม่เห็นน่าจะดีกว่านะ
‪ถ้าไม่รู้เรื่อง ‪ก็เลี่ยงความรับผิดชอบได้
‪ออกมาเลย
‪แต่...
‪พวกมันไม่ได้จัดการศพอย่างเดียว
‪งั้นอะไรคะ
‪พวกมันขายทั้งนาฬิกา มือถือ ‪เครื่องเพชรของเหยื่อ
‪แถมพวกมันยังขายอวัยวะคนด้วย
‪ทำจนติดเป็นนิสัย
‪แล้วยังเอาของขวัญแต่งงาน ‪ของโกยงด๊อกไปขายอีก
‪เขาพอมีชื่อ ‪ในเว็บไซต์ของมือสองด้วยนะครับ
‪มีคอมเมนต์บอกว่าของคุณภาพดี ‪บริการหลังการขายก็ดีด้วย
‪ทำสารพัดอย่างจริงๆ นะ
‪แต่เพราะพวกเขา เกลือที่ฮวังดึกกู ‪ไว้ใจก็กลายมาเป็นหนอนได้
‪สมน้ำหน้ามัน
‪เบื้องหลังคนเลว ‪ก็ยังมีคนชั่วมาตลบหลังอีกที
‪โกยงด๊อกก็คงเสียใจที่ฟื้นคืนชีพมา
‪เขาคงไม่เคยคิดว่าตัวเอง...
‪จะกลายเป็นเหยื่อ ‪ในระบบนิเวศที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
‪โกยงด๊อกยังมีชีวิตอยู่ ‪อย่างน้อยก็มีข้อหาพยายามฆ่า
‪ถ้าได้คำให้การของโกยงด๊อกมา
‪ก็สามารถจับชเวเยวอน ‪กับฮวังดึกกูได้เลยนะคะ
‪ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี ‪แต่ทำไมรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้
‪ฉันน่าจะฆ่าฮวังดึกกูไปซะเลย
‪แล้วทำไมถึงไม่ฆ่าไปเลยล่ะ
‪คิดว่าผมไม่อยากฆ่ามันเหรอครับ
‪ความต้องการแก้แค้นของนาย
‪คงจะต่อรองได้สินะ
‪เขาบอกไม่ให้ผมฆ่ามันนี่ครับ ‪สั่งให้จับเป็นนี่
‪- แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ ‪- ฉันหมายถึงว่า...
‪ในตอนนั้นนายทำตัวไม่สมกับเป็นรูกัล
‪ถึงแม้ว่านายจะทำให้เรา ‪รักษากฎของรูกัลได้ก็เถอะ
‪คุณพูดถึงกฎเฮงซวยนั่นอีกแล้ว ‪งั้นผมขอถามหน่อยแล้วกัน
‪สมมติว่าผมฆ่ามันจริงๆ ‪แล้วใครจะเป็นคนรับผิดชอบล่ะครับ
‪คุณจะเข้าคุกเป็นเพื่อนผมเหรอ
‪สิ่งที่รูกัลทำ ‪ไม่ว่ายังไงฉันก็จะเป็นคนรับผิดชอบ
‪ไม่ใช่แค่เข้าคุกเท่านั้น ‪ยิ่งกว่านั้นฉันก็จะทำ
‪ฮวังดึกกู ชเวเยวอน
‪ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่...
‪ตอนนี้ค่อยรู้สึกตัวขึ้นมาหน่อยไหม
‪ไอ้เวรนี่
‪รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‪ฉันโกยงด๊อกนะ
‪หนึ่งเข็มจะออกฤทธิ์ทำให้ตื่นห้านาที
‪แต่ทุกครั้งที่ถูกฉีด ‪ร่างกายจะอ่อนแอลงหนึ่งปี
‪แกไม่มีเวลาให้มาพูดมากหรอกนะ
‪แกต้องการอะไร
‪พวกเราอาจจะต้องการคล้ายๆ กันก็ได้
‪ฉันจะยกฮวังดึกกูให้แก
‪ถ้าอยากมีชีวิตแก้แค้นมัน
‪ก็ต้องคายเรื่องทุกอย่าง ‪ที่แกรู้ออกมาให้หมด
‪ระดับความโกรธอยู่ในระดับอันตรายครับ
‪ต้องปรับให้อยู่ในระดับเสถียรครับ
‪ดีแล้วที่นายพูดออกมา
‪ถ้านายไม่ห้ามไว้ ฉันก็คง...
‪- ผมไม่เคยห้ามคุณครับ ‪- ว่าไงนะ
‪แค่แจ้งผลการวิเคราะห์เท่านั้นครับ
‪- แล้วนายคิดว่ายังไง ‪- อยากฟังเหรอครับ
‪ช่างเถอะ ‪จะพูดเรื่องที่ผ่านไปแล้วให้ได้อะไร
‪คุณควรรับประทานวิตามินจากผลไม้สด ‪เพื่อรักษาสุขภาพจิตใจนะครับ
‪และแนะนำให้ยืนหกสูงก่อนนอนด้วยครับ
‪ดึกขนาดนี้จะมากินผลไม้อะไรกัน
‪คุณต้องฆ่าฮวังดึกกูก่อน
‪คุณบอกให้ผมสร้างสถานการณ์ก่อน ‪นี่เปลี่ยนใจแล้วเหรอ
‪ดูเหมือนมีอะไรให้ต้องเร่งมือนะครับ
‪ก็แค่เปลี่ยนลำดับเฉยๆ
‪ตำแหน่งนั้นน่ากลัวจังเลยนะครับ
‪มีการนองเลือดทุกวันเลย
‪ถ้าให้ฉันสรุปให้ฟัง คุณเป็นคนฆ่าเขา ‪ส่วนฉันไม่รู้เรื่อง
‪ตามสะดวกเลยครับ
‪ผมจะเลือกวิธีการเองนะ
‪ไว้มาคุยรายละเอียดกัน
‪ถ้าฉันได้เวลาและสถานที่เมื่อไหร่ ‪จะติดต่อไปนะ
‪อยู่ๆ ก็เป็นดีเดย์งั้นเหรอ
‪เห็นแก่ที่พี่เคยเลี้ยงฉันมา ‪หายโกรธเถอะนะคะ
‪ยัยนี่ตบหัวแล้วลูบหลังเลยนะ
‪ไม่ใช่ว่าพวกเรา ‪จะไม่มาเจอกันอีกสักหน่อย
‪และฉันไม่มีทาง ‪มาเจอพี่มือเปล่าอยู่แล้ว
‪ถึงจะซื้อแกลเลอรี่หรือยังไงก็เถอะ ‪เงินที่เธอแอบฮุบมากระจิดหนึ่ง
‪ยังไงก็สู้ฮวังดึกกูไม่ได้หรอก
‪ถ้ามีเหตุผลจะฆ่าแล้ว ‪ก็เหลือแค่วางแผนจัดการแหละค่ะ
‪ก็ใช่
‪แต่ไม่อยากเชื่อเลยนะ
‪เขาทำอะไรซอลมินจุนกันแน่ ‪ถึงได้เป็นหมารับใช้ฮวังดึกกูไปได้
‪ฉันยังไม่รู้ถึงขั้นนั้น
‪แต่ถ้าเป็นฮวังดึกกู
‪เขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วค่ะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪พวกตาแก่ของเราก็กลัวเขาจนหัวหด
‪ชเวยงกับบงมันชอล ‪ก็บอกว่าจะร่วมมือด้วยค่ะ
‪จริงเหรอ
‪พวกตาแก่หัวดื้อนั่นน่ะเหรอ
‪พวกเขาก็ใจร้อนกันด้วย
‪แล้วคนเราพอแก่ตัว ร่างกายอ่อนแอ ‪ใจก็จะอ่อนไปด้วยนี่คะ
‪แต่เธอก็ต้องยอม
‪ลดตัวลงมาด้วยไม่ใช่เหรอ
‪ดูเหมือนฮวังดึกกูจะไปปั่นหัว ‪ประธานฮยอนนะคะ
‪ถ้าฉันทำให้ประธานฮยอนหายโกรธ
‪แถมยังจัดการเส้นสายไปพร้อมๆ กันได้
‪ศักดิ์ศรีมันจะไปสำคัญอะไรล่ะคะ
‪เขาขึ้นชื่อว่าเป็น ‪รองประธานอาร์โกสเลยนะ
‪ฉันอยากเห็นอะไรแบบเล่นใหญ่หน่อย
‪มีอะไรที่เธอคิดไว้บ้างไหม
‪ฉันก็อยากลองเชิงเขาอยู่
‪แต่ช่วงนี้ไม่เห็นเขาเลยนะคะ
‪หรือว่าเขารู้ตัวแล้วนะ
‪ไหนว่าจะพัก
‪แต่ก็นั่นสิ
‪คนอย่างเราต้องขยับตัว ‪สมองถึงจะผ่อนคลาย
‪ขึ้นมาสิ ฉันจะช่วยเธอเอง
‪(รูกัล)
‪อีกยกเถอะค่ะ หัวหน้าทีม
‪ได้อยู่แล้ว
‪แต่ใช้ร่างกายหนักไป ‪ก็ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ
‪พวกเรากำลังทำได้ดีใช่ไหมคะ
‪- แน่นอนสิ ‪- แต่ทำไมฉันถึงจำได้แต่...
‪เรื่องเลวๆ ที่พวกมันทำ ‪แทนที่จะเป็นความทรงจำดีๆ ล่ะคะ
‪ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังแพ้น่ะค่ะ
‪มาหาวิธีเอาชนะมันกันเถอะ
‪ไม่อยากสนใจคำอนุญาต ‪หรือข้ออ้างอะไรทั้งนั้น
‪ฉันอยากให้เราพลิกกลับมา ‪เอาชนะมันให้ได้
‪ในมือของผมมีซองจดหมายอยู่ ‪คิดว่ามันคืออะไรกันครับ
‪- เงินครับ ‪- ไม่ใช่หรอกครับ
‪ในซองจดหมายนี้มีบัตรกำนัล ‪ที่จะสามารถใช้บริการ
‪และสินค้าในเครือของอาร์โกส ‪ได้ตามต้องการอยู่นะครับ
‪ทำประกันเผื่อไว้ด้วยสินะ
‪ขอเชิญท่านประธานชเวเยวอนเลยนะครับ
‪ประธานชเวเยวอนจะเป็นผู้ใส่ซองจดหมาย ‪ลงในตู้จดหมายด้วยตัวเองนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ขอเสียงปรบมือดังๆ หน่อยนะครับ
‪จดหมายแบบนี้จะถูกส่งมอบให้ ‪5,000 ครอบครัวที่ยากไร้ทั่วประเทศ
‪ขอเสียงปรบมือดังๆ ให้ประธานชเวเยวอน ‪ที่มาร่วมงานในวันนี้อีกครั้งนะครับ
‪หลังจากนี้จะเป็นการสุ่มมอบของขวัญ ‪เราได้เตรียมของขวัญไว้มากมายเลยครับ
‪มีทั้งชาเขียว มันฝรั่ง ‪รวมถึงกีวี่เลยล่ะครับ
‪เราจะเริ่มสุ่มของขวัญกันเลยนะครับ
‪- ตามฉันมาเนียนๆ ล่ะ ‪- คนด้านหน้าอยากได้กีวี่ไหมครับ
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪นางฟ้ามาเองเลยนะ
‪เราก็ทำเรื่องดีๆ เยอะนะ
‪ถ้าจะดูถูกว่าเงินเราเป็นเงินสกปรก
‪ก็ไปแย่งจากเด็กๆ ‪ที่จะได้รับซองจดหมายนั่นดูสิ
‪คุณคงไม่ได้เรียกผมมา ‪เพราะอยากได้ยินคำชม
‪ไม่มีคนในองค์กรที่สนใจเรื่องพวกนี้ ‪นอกจากฉัน
‪เพราะงั้นจึงไม่มีใครมาขวาง ‪หรือไม่มีสายสืบด้วย
‪เป็นงานที่ทำมาตลอด เลยไม่มีใครสงสัย
‪คุณคิดมาดีเลยสินะ
‪เราเดินเปลี่ยนสถานที่กันหน่อยไหม
‪ฉันไม่ได้เดินท่ามกลางผู้คนแบบนี้...
‪มานานแล้วนะ
‪พวกเราถึงขั้นพูดคุยแบ่งปัน ‪ความรู้สึกกันด้วยเหรอ
‪เมื่อกี้ผมเห็น ‪คนคอยเพ่งเล็งผมเพียบเลยนะ
‪ฉันต้องระวังตัวตลอดเวลาสิ ‪เราเพิ่งเคยเจอกันไม่กี่ครั้งเอง
‪สำหรับผม ‪ยิ่งอันตราย ยิ่งทำงานได้ดีนะ
‪เร็วๆ นี้ฉันจะเรียกพวกบอสระดับกลาง ‪มาร่วมงานเลี้ยง
‪แน่นอนว่าฮวังดึกกูก็คงมาด้วย
‪- สถานที่ล่ะ ‪- บ้านฉัน
‪พวกเรานัดเจอกันที่นั่นบ่อยๆ ‪พวกเขาคงมาอย่างไม่สงสัยอะไร
‪เหล่าคนมีหน้ามีตา ‪มาอยู่รวมในที่เดียวกัน
‪- คงคุ้มกันเคร่งครัดน่าดูเลย ‪- แน่นอนสิ
‪ถ้าพลาด คุณตายแน่
‪ห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย
‪สวยจังเลยนะ
‪ชื่นชมก่อนกลับสิ
‪ชื่นชมวิวตอนกลางคืนหน่อย ‪พรุ่งนี้เช้าผมขอคุยด้วยได้ไหม
‪ผมเลือกสถานที่ดีๆ เอาไว้แล้ว
‪มาแล้วเหรอครับ
‪อือ
‪ทำไมเรียกฉันมาถึงที่นี่แต่เช้า
‪มีเรื่องอะไร
‪ผมอยากมาพักสมองหน่อย ‪แล้วก็อยากขอโทษหัวหน้าทีมด้วยครับ
‪ขอโทษเรื่องอะไร
‪ก็แค่...
‪เราสองคนขัดแย้งกันตลอดเวลานี่ครับ
‪ถึงตอนนี้เรา ‪กำลังเดินบนทางเดียวกันอยู่
‪แต่คุณคงเครียด ‪เพราะลูกทีมคนหนึ่งที่แปลกแยก
‪จะบอกว่าไม่เครียดก็คงไม่ได้
‪นายเรียกฉันมาแต่เช้า
‪เพื่อพูดแค่นั้นเหรอ
‪เรื่องที่อยากพูดจริงๆ คืออะไร
‪ผมกะว่าจะทำเป็นไม่รู้ต่อไป ‪แต่ทำไม่ได้เลยนะครับ
‪อะไรเหรอ
‪คุณฮันแทยอนน่ะครับ
‪เพื่อที่จะช่วยน้องชาย
‪เธอได้เดิมพันทุกอย่างของเธอ ‪ไว้กับตำรวจคนหนึ่ง
‪แต่ผมกลับปกป้องเธอไม่ได้เลยครับ
‪ที่คุณต้องเสียแขนไป ‪ผมคิดว่าผมก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย
‪คุณน่าจะจำผมได้ตั้งแต่แรกแล้ว ‪ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยครับ
‪ตอนนั้นนาย...
‪ทำงานของนาย
‪ส่วนฉันก็แค่ทำงานของฉัน
‪เรื่องนั้นมันช่วยไม่ได้ ‪ฉันไม่อยากนึกถึง...
‪ให้เสียอารมณ์เปล่าๆ
‪หัวหน้าทีมแยกแยะ ‪เรื่องส่วนตัวกับงานชัดเจนจริงๆ
‪ไม่ว่าคดีนั้นจะถูกมอบหมายให้ใคร
‪- ผลลัพธ์ก็คงเหมือนเดิม ‪- ผม...
‪รู้สึกผิด
‪และเศร้าใจน่ะครับ
‪ถ้าเรามองไปในทิศทางเดียวกัน
‪อีกฝ่ายก็คงไม่มีเรื่อง ‪ให้ต้องเจ็บปวด ว่าไหมครับ
‪ก็อาจจะนะ
‪ทำไมอยู่ๆ ถึงเรียกมาฝึกแต่เช้านะ
‪ไม่รู้สิ
‪เห็นพี่กีบอมว่าถ้าไม่มา หรือมาสาย ‪จะต้องโดนดีนะ
‪อ้อ
‪- พี่ได้รับรูปพวกนี้ด้วยหรือเปล่า ‪- อือ
‪เหมือนว่าเขาอยากบอกอะไร ‪แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪พี่กีบอมกับพี่แทอุงรออยู่นั่นแล้ว
‪รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว ‪มาวิ่งกันหน่อยไหมครับ
‪มาถึงนี่แล้ว ‪จะให้กลับไปเฉยๆ ก็คงไม่ได้
‪สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับหัวหน้าทีม ‪คือทีมรูกัลใช่ไหมครับ
‪อือ
‪รักษาสิ่งสำคัญนั้นเอาไว้ ‪ให้ถึงที่สุดด้วยนะครับ
‪แน่นอนสิ
‪รีบๆ มาหน่อยสิ
‪มาแล้วครับ
‪นายเรียกพวกเขามาด้วยเหรอ
‪มาแล้วครับ
‪ดูนายไม่รีบวิ่งมาเลยนะ ทำไมไม่วิ่ง
‪ดูอ่อนปวกเปียก
‪ไม่ได้ฝึกรวมกันเป็นกลุ่ม ‪มานานแล้วนี่
‪เรามาวิ่งให้เต็มที่กันเถอะครับ
‪ฉันพร้อมแล้วค่ะ ไปกันเถอะค่ะ
‪- ไปกันครับ ‪- ไปกัน
‪ผมกำจัดผิวและเซลล์ที่ตาย ‪ออกเรียบร้อยแล้ว
‪และได้เอาผิวเทียมมาปิดไว้นะครับ
‪แล้วส่วนอื่นๆ ล่ะ
‪โชคดีที่อวัยวะอื่นๆ ปลอดภัยครับ
‪แต่ถ้ามาช้ากว่านี้ ‪อาจอันตรายถึงชีวิตได้ครับ
‪คุณเคยเป็นหมอนี่นา
‪เห็นชอบแทง ชอบเฉือน ‪ผมก็นึกว่าเป็นคนเชือดสัตว์ซะอีก
‪อ้อ แล้วอีกอย่างครับ
‪ถ้าสิ่งที่คุณต้องการ คือการประดิษฐ์
‪สิ่งที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ล่ะก็ ‪ในโอกาสนี้...
‪- คงต้องเร่งแผนขึ้นมาแล้ว ‪- อะไรนะครับ
‪ต้องการอะไร ผมจะเตรียมไว้ให้หมด
‪คราวนี้สร้างให้ดีล่ะ
‪ครับ
‪(ชเวเยวอน)
‪มาเริ่มจัดการคนในบ้านกันก่อนดีไหม
‪- ตรงนี้โอเคไหม ‪- อือ
‪ตรงนี้ล่ะ
‪เจ็บนะครับพี่
‪เจ็บเหรอ
‪สงสัยเชื่อมกันไม่ดีหรือเปล่านะ
‪นี่ นายขอบคุณฉันเถอะ
‪ถ้าเป็นซูซานไม่จบแค่นี้แน่
‪- อะไรนะ ‪- ให้ตายเถอะ
‪นายนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยสินะ
‪กวังชอล ที่กองบัญชาการของเรา ‪มีปีศาจอาศัยอยู่นะ
‪อะไรนะ ปีศาจเหรอ
‪ใช่น่ะสิ
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪นายไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ
‪ว่าทำไมอธิบดีถึงปฏิเสธ ‪พวกนายทุกคนที่หยาบกระด้าง
‪แล้วพาซูซาน ‪ไปที่ห้องเดี่ยวนั่นคนเดียว
‪นั่นสิ
‪พอมาคิดดูแล้วก็แปลกอยู่นะ
‪พี่ซูซานก็ดูเป็นคนใจดี
‪คงกลัวและกรีดร้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ
‪อย่าพูดอะไรที่นายไม่รู้สิ
‪โกยงด๊อก
‪จะต้องยอมปริปากพูดทุกอย่างแน่ๆ
‪คงไม่ง่ายหรอกมั้ง
‪เขาเคยอยู่ตำแหน่งสูงสุด ‪ขององค์กรนั่นเชียวนะ
‪ไม่หรอก ฉันเคยเห็นมาแล้ว
‪เธอทำเหมือนว่าคนเป็นของเล่น ‪ตัดนั่น ยัดนี่
‪หั่นตรงนั้นมาแปะตรงนี้
‪ดึงออกมาขยำเข้าด้วยกัน
‪ทุกคนถูกวางยาสลบอยู่เลยไม่รู้
‪แต่ว่าฉันเห็น
‪เธอสนุก แต่ทำหน้าไร้ความรู้สึก...
‪อือ งั้นเหรอ
‪สวัสดี ซูซาน
‪อ๋อ ตรงนี้...
‪อือ พี่ ไม่เป็นไรแล้ว
‪- ช่วยตรวจอีกทีได้ไหม ‪- ตรงนี้...
‪อือ
‪กลัวจังเลยครับ
‪น่ากลัวสุดๆ
‪ลูกพี่ เรียกหาผมเหรอครับ
‪ลูกพี่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪แหม มาซะเร็วเลยนะ
‪นี่ นายฮวังนั่นทำอะไรอยู่เหรอ
‪เจ้าหมอนั่นต้องมาหาพวกเรา
‪แต่ไม่เห็นแม้แต่หางมันเลยนะ
‪เดี๋ยวนี้ลูกพี่ดึกกู ‪เรียกใช้แต่เจ้าซอลมินจุนครับ
‪ฉันได้ยินเรื่องเจ้านั่นแล้ว
‪แกมาตัวเปล่าไม่ได้นะ
‪บอกอะไรมาสักอย่างสิ
‪ถ้าแกไม่พาฮวังดึกกูมา
‪ต่อจากนี้แกกับฉันจบกันแน่
‪คือว่าลูกพี่ครับ...
‪ลูกพี่ มาแล้วเหรอครับ
‪แกเที่ยววิ่งไปทั่วเลยนะ
‪ไม่บอกฉันด้วย
‪เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
‪ตอนลูกพี่ไม่อยู่ ผมก็คอย...
‪ดูสบายดีนี่
‪สูญเสียสิ่งที่เคยมีไปหมดแล้ว ‪แต่สายตาดุดันจังเลยนะ
‪ถึงแกจะเอาไปจากฉันได้
‪แต่ถ้าไม่มีลูกพี่ใหญ่ของเรา
‪ต่อให้รู้ที่อยู่นั่น ‪แกก็ทำอะไรไม่ได้หรอก
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪จะกำอาวุธไว้ทำไมล่ะ
‪ทั้งที่ไม่รู้วิธีใช้
‪ใช้ไม่เป็นอยู่แล้วล่ะ
‪แกจะบอกว่าแกซ่อน...
‪ท่านประธานที่เสียไป ‪ไว้ที่ไหนสักที่หรือไง
‪ถ้าแกอยากรู้ ก็บึ่งไปที่สุสาน
‪แล้วไปคุ้ยหลุมศพเขาดูสิ
‪ถ้ามันจำเป็น
‪ฉันก็ต้องทำอยู่แล้ว
‪อะไรนะ
‪ที่พูดเมื่อกี้คืออะไรเหรอครับ
‪มีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้ ‪ระหว่างเราด้วยเหรอ
‪แกไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องหรอก ‪ไม่ต้องมาสนใจ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪ให้ตาย
‪แกซ่อนรายชื่อนักการเมือง ‪ที่ล็อบบี้มาไว้ที่ไหน
‪(ตู้เซฟวีไอพีโมพิน หมายเลข 1004)
‪จะให้เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นงั้นเหรอ
‪มินจุน เอาข้อมูลของหัวหน้าโอกวังซู ‪โรงพยาบาลเคให้ดัลโฮที
‪ลูกพี่ครับ นี่อะไรเหรอครับ
‪ตามติดเขา 24 ชั่วโมง
‪ยี่สิบสี่ชั่วโมงเหรอครับ
‪ใช่ ถ้าฉันสั่งเมื่อไหร่
‪ก็พาตัวเขามาให้ได้ทันที
‪อย่างเงียบๆ และแม่นยำ
‪ครับ ลูกพี่
‪หยุดรถ
‪ลงไปซะ
‪- อะไรนะครับ ‪- บอกให้ลงไป
‪ลูกพี่บอกผมเหรอครับ
‪ไม่รู้เหรอว่า 24 ชั่วโมงแปลว่าอะไร
‪ครับ ผมจะลงเดี๋ยวนี้ครับ
‪เวรเอ๊ย
‪เราอาจจะต้องการโกยงด๊อกก็ได้
‪ถึงฉันจะไม่บอก
‪ก็รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร
‪(คณะกรรมการ)
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ค่ะ
‪เธอเคยเล่นละครเวที...
‪- เราจะเก็บไว้พิจารณา ‪- ได้ค่ะ
‪- เราพักกันก่อนเถอะค่ะ ‪- ครับ
‪ไม่เห็นเหรอว่าฉันทำงานอยู่
‪มีเรื่องที่ตาแก่ชเวยง ‪รู้อยู่คนเดียวอยู่
‪เธอรู้เรื่องอะไร ‪เกี่ยวกับท่านประธานโกบ้างไหม
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‪ถ้าคุณไม่รู้ ‪ก็น่าจะเป็นเรื่องสำคัญมากเลยนะ
‪ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่อยู่ใช่ไหม
‪เหมือนว่าเขาจะทำข้อตกลง ‪กับฮวังดึกกูด้วยสิ่งนั้นอยู่
‪- เรื่องเงินเหรอ ‪- ยิ่งกว่าเรื่องเงิน
‪สิ่งที่จะจัดการฮวังดึกกูให้พ้น
‪แล้วทำให้ควบคุมอาร์โกสได้เชียวล่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องร่วมมือกันสิ
‪พวกเราจะร่วมมือกันได้จริงๆ ใช่ไหม
‪ถ้าไม่อย่างนั้นคุณจะมาถึงที่นี่เหรอ
‪ใช่น่ะสิ
‪มิน่าเท้าของฉันเลยพาฉันมาถึงที่นี่
‪ให้ฉันช่วยยังไงดี
‪เหมือนว่าเร็วๆ นี้ ‪ชเวเยวอนจะเรียกพวกเรารวมตัวนะ
‪งั้นคงได้ภาพสวยๆ เลยสินะ
‪อะไรน่ะ เดี๋ยว...
‪- พี่ครับ ‪- อือ
‪- หัวหน้าโอถูกลักพาตัวไปครับ ‪- อะไรนะ
‪ใช่ผอ.กู โรงพยาบาลเคจริงๆ เหรอ
‪ครับ ใช่เขาแน่นอนครับ
‪เขาโทรขอความช่วยเหลือ
‪และบอกว่ารู้ว่าหัวหน้าโอ ‪ถูกพาไปที่ไหนครับ
‪อะไรกัน ‪แปลว่าผอ.กูหนีออกมาได้งั้นเหรอ
‪เขาบอกว่าถ้าชักช้า ‪หัวหน้าโออาจจะเป็นอันตรายได้
‪ให้รีบมาช่วยเขาก่อน
‪ผมยังไม่ทราบว่า ‪สถานการณ์มันยังไงกันแน่ครับ
‪ฉันจะส่งคนของฉันไปก่อน
‪สั่งให้สายสืบกับตำรวจสองทีม ‪เข้าล้อมรอบๆ พื้นที่ด้วย
‪นอกจากที่ผอ.กูแจ้งมา เราก็ไม่มี ‪เบาะแสที่จะตามหาหัวหน้าโอได้เลย
‪ลานจอดรถของโรงพยาบาลที่ถูกปิด ‪คงไม่มีกล้องวงจรปิดแน่ๆ
‪หัวหน้าโอก็คงกลัวตำแหน่ง ‪กองบัญชาการถูกเปิดเผย
‪คงไม่ใช้เนวิเกเตอร์ ‪หรือกล้องหน้ารถด้วย
‪ไอ้พวกสารเลว
‪กล้าดียังไงมาแตะต้องหัวหน้าโอของเรา
‪เราเชื่อคำผอ.กูได้ไหมครับ
‪ก็ต้องตรวจสอบดูกันเอง
‪แต่อธิบดีคะ ‪การที่พวกมันรู้เรื่องหัวหน้าโอแล้ว
‪ถือเป็นวิกฤตของรูกัลหรือเปล่าคะ
‪ใช่แล้ว แผนการนี้สำคัญมาก เพราะจะ ‪ส่งผลกับการต่อสู้ของเราหลังจากนี้
‪จะต้องช่วยชีวิตเขากลับมาให้ได้
‪- ครับ ‪- ครับ
‪หยุดก่อน
‪คังกีบอม ตรวจสอบตำแหน่งที
‪พิกัดที่คาดไว้มีสามจุด ‪มุ่งหน้าทางสอง แปดและ 11 นาฬิกา
‪ทั้งหมดอยู่ในระยะ ‪หนึ่งกิโลเมตรจากจุดนี้ครับ
‪มีนาไปทางสองนาฬิกา ‪กวังชอล 11 นาฬิกา
‪ฉันจะไปทางแปดนาฬิกาเอง
‪ใครพบก็ส่งสัญญาณมาทันทีนะ
‪เดี๋ยวก่อน แล้วผมล่ะครับ
‪เราไม่รู้ว่ามันซุ่มโจมตีอะไรไหม
‪นายอยู่เป็นทัพหลัง ‪คอยดูความเคลื่อนไหวของศัตรู
‪เรื่องนั้นผมวิ่งไปดูไปก็ได้นะ
‪ถ้านายคิดจะต่อต้าน...
‪ก็พูดมาตอนนี้เลย
‪ไม่ได้จะต่อต้านสักหน่อย
‪ที่นี่มืดและเงียบ
‪งดการติดต่อให้มากที่สุด
‪ติดต่อเฉพาะเรื่องเร่งด่วนเท่านั้น
‪เราไม่มีเวลาแล้ว ‪ทุกคนเคลื่อนไหวเร็ว
‪ค่ะ
‪ทางนี้
‪ผอ.กูวอนบงเหรอคะ
‪คุณมาจริงๆ ด้วย
‪ผมกลัวมากเลยว่าพวกคุณจะหาไม่เจอ
‪- คุณบาดเจ็บเหรอคะ ‪- ผมไม่เป็นไรครับ
‪ผมซ่อนตัวอยู่นาน
‪ขาก็เลยเป็นเหน็บน่ะครับ
‪หัวหน้าโออยู่ที่ไหนเหรอคะ
‪ถ้าเป็นทางนั้น...
‪เจอผอ.กูแล้วค่ะ
‪ฉันจะส่งตัวเขาให้ตำรวจที่สืบค้นอยู่ ‪แล้วจะกลับมารวมตัวนะ
‪เขาบอกว่าหัวหน้าโอ ‪อยู่ห่างไปทางสิบนาฬิกาค่ะ
‪ฉันจะพาคุณไปที่ปลอดภัยนะคะ
‪- ทำอะไร... ‪- ขอโทษด้วยนะ
‪อะไรกัน ไม่มีใครเลยครับ
‪เหมือนจะไม่ใช่ที่นี่นะ
‪ไม่เห็นมีนาด้วย
‪ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน
‪พี่มีนา
‪พี่ครับ
‪ซงมีนา...
‪เป็นยังไงบ้าง
‪เราได้รับสัญญาณวิทยุ ‪จากสิบตรีที่จุดเกิดเหตุมา
‪ว่าพบตัวผอ.กูแล้วครับ
‪ดีมาก ส่งตัวมาที่นี่เลย
‪รับทราบครับ
‪(รูกัล)
‪หัวหน้าโอเป็นยังไงบ้าง
‪ยังไม่เจอเลยครับ
‪แต่ว่าเราติดต่อซงมีนาไม่ได้ครับ
‪ผมบอกให้งดการติดต่อ ‪ระหว่างปฏิบัติการ
‪แต่ขาดการติดต่อไปเลยครับ
‪ทุกคนกลับมาก่อน
‪ฉันจะส่งข้อความหาคังกีบอม ‪กับซงมีนาเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
‪- แต่ถึงยังไง... ‪- เราได้ตัวผอ.กูแล้ว
‪พอรู้ตำแหน่งหัวหน้าโอ ‪ค่อยมาแก้ปัญหากัน
‪รับทราบครับ
‪เรากลับกองบัญชาการกันก่อนเถอะ
‪อะไรกัน
‪ซงมีนา
‪จู่ๆ เป็นอะไรไปเนี่ย
‪แบรดลีย์
‪เลขหมายที่ท่านเรียก...
‪ฉันเอง คังกีบอม
‪คุณรู้เบอร์ส่วนตัวผมได้ยังไง
‪เรื่องนั้นช่างเถอะ ตอนนี้ฉันรีบ ‪ดวงตาฉันดับไปเฉยเลย
‪บอกวิธีแก้มาให้หน่อย
‪ครับ สักครู่นะครับ
‪ผมดูความยาวคลื่นแล้ว
‪เหมือนว่าชิปที่เชื่อมต่อ ‪จะมีการแทรกแซงกันครับ
‪เชื่อมต่อเหรอ นายพูดเรื่องอะไร
‪ผมบอกไป คุณก็คงไม่เข้าใจหรอก
‪แต่คุณบอกว่ารีบอยู่ไม่ใช่เหรอครับ
‪ใช่น่ะสิ ช่วยรีบทำให้ตาฉันเห็นหน่อย
‪ผมขอโทษครับ
‪ทำไม่ได้ครับ
‪ตอนนี้มีนาถูกจับตัวไปนะ เร็วสิ
‪ระบบกู้คืน ‪มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นนะ
‪ถ้าไปแตะต้องมันก็ไม่รู้ว่า ‪จะเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา
‪รีบๆ ทำมาเถอะ
‪นายมาแก้ข้อผิดพลาดทีหลังก็ได้นี่
‪เดี๋ยวสิ ‪มันไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้นนะครับ
‪ปัดโธ่เว้ย
‪มันเหมือนเปิดกล่องแพนโดราเลยนะครับ ‪ซูซานอุตส่าห์ป้องกันไว้แทบตาย
‪ไม่ต้องพูดมาก
‪รีบทำให้ฉันมองเห็นซะ
‪ฉันต้องรีบตามหามีนา ‪เธออาจตกอยู่ในอันตรายนะ
‪โอ๊ย เรื่องนี้ผมไม่เกี่ยวด้วยนะ
‪จริงๆ เลย
‪ตามหามีนา
‪ฮวังดึกกูเหรอ
‪เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ
‪ฉันโด่งดังขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย
‪ฮวังดึกกู
‪ซ่าดีซะเหลือเกินนะ
‪เหยื่อล่อจะต้องยังดิ้นพล่านอยู่ ‪ถึงจะสนุกน่ะสิ
‪ฉันอยากเจอแกมาตั้งนาน
‪ตอนนี้ได้เจอสักทีนะ
‪คนที่ฉันต้องการตัว ไม่ใช่เธอหรอก
‪แต่เป็นเจ้าบ้าที่คลั่งเลือดต่างหาก
‪นั่นมันแกไม่ใช่เหรอ
‪เธอก็...
‪ดูท่าจะมีประโยชน์หลายอย่างนะ
‪อย่าให้ยัยนี่ตายล่ะ
‪ไว้ชีวิตผมด้วยครับ ได้โปรด
‪ผมพูดตามที่เขาสั่งมาครับ
‪ขอร้องครับ
‪ไว้ชีวิตผมด้วย
‪ได้โปรดล่ะครับ
‪เป็นหลุมพรางเล่นงานเราหรือเปล่าครับ
‪พี่กีบอมกับพี่มีนายังไม่มาเลยครับ
‪พวกเขาสองคน ‪ไม่ใช่คนที่จะถูกกำราบได้ง่ายๆ นี่นา
‪ใช่ไหมครับ
‪พวกเขาอาจจะตามหาหัวหน้าโออยู่ก็ได้
‪บางทีอาจจะเจอตัวแล้วด้วย
‪มีทางที่ง่ายและรวดเร็วกว่านั้นครับ
‪โกยงด๊อก
‪ผมจะไปพบเขาดูครับ
‪แกยังมีชีวิตอยู่เหรอ ฮันแทอุง
‪ผมรู้สึกขอบคุณที่คุณเคยดูแล...
‪และเลี้ยงผมไว้
‪ใคร
‪ฉันเลี้ยงแกมางั้นเหรอ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ถ้าขอบคุณขนาดนั้น
‪ก็แก้เชือกที่มือให้หน่อยสิ
‪ฉันหง่อมซะขนาดนี้
‪จะไปทำอะไรแกได้
‪คุณ...
‪จะต้องตายอยู่ที่นี่ครับ
‪นังฮันแทยอนอยู่ที่นี่ด้วยไหม
‪คงไม่อยู่สินะ
‪เพราะฉันแน่ใจ ‪ว่าจัดการเก็บนังนั่นไปแล้ว
‪คนที่ผมรัก...
‪ไม่เหลือแล้วล่ะ
‪คิดซะว่ายอมรับความผิด ‪ที่ได้ก่อไว้มาตลอดชีวิต
‪แล้วตอบคำถามมา
‪ยอมรับผิดก็ดี...
‪ยอมรับผิดงั้นเหรอ
‪แต่ว่า...
‪แกพูดดังๆ หน่อยสิ
‪ไม่รู้ว่าหูฉันตึงไปแล้วหรือเปล่า
‪ได้ยินแต่เสียงอื้ออยู่ในหู
‪พวกหมอที่โรงพยาบาลเคอยู่ที่ไหน
‪ไอ้ชาติชั่วเอ๊ย
‪แกคิดว่าสั่งสอนใครอยู่
‪พี่ครับ
‪พวกแกไม่มีทาง...
‪เอาชนะอาร์โกส ‪ที่ฉันสร้างขึ้นมาได้หรอก
‪หัวหน้าทีม มีอะไรแปลกๆ ครับ
‪ยินดีต้อนรับสู่นรก คังกีบอม
‪รุ่นพี่ หนีไปค่ะ
‪นี่ ไอ้กุ๊ย ‪ปล่อยเธอแล้วมาสู้กับฉันเถอะ
‪คนที่เอาศพมีชีวิตมาเล่น ‪กล้าพูดแบบนั้นด้วยเหรอ
‪นั่นสิ
‪โอเค
‪ฉันจะไม่ขัดขืนอะไรทั้งนั้น
‪ฉันบอกว่ายอมแพ้ไง
‪แกวางแผนอะไรอยู่
‪ยังไงเป้าหมายของแก ‪ก็คือฉันไม่ใช่เหรอ
‪ฉันบอกว่าจะยอมให้ ‪แกจับตัวไปแต่โดยดีไง
‪เปิดไฟ
‪ยังไงพวกแกสองคนก็ต้องตาย
‪เอาไปสิ
‪- เธอเป็นอะไรไหม ‪- รุ่นพี่คะ
‪พอออกไปแล้วจะเจอทางลาด
‪- เธอกลิ้งตัวเก่งนี่ ‪- ค่ะ
‪พอลุกขึ้นมาแล้ววิ่งเลย เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪ตอนนี้แหละ
‪นี่ๆ
‪ฉันบอกว่ายอมแพ้แล้วไง
‪หัวหน้าทีม ได้ยินฉันไหมคะ
‪กวังชอล
‪ทำไม
‪คิดว่าให้มันหนีไปจากที่นี่ ‪แล้วจะรอดงั้นเหรอ
‪ข้างนอกนั่นนรกยิ่งกว่าอีก
‪คุณเพลิดเพลิน ‪กับงานแสดงแสงไฟวันนั้นไหม
‪ก่อนเราจะทำสัญญากัน
‪ฉันว่าจะฟังแผนการ ‪กำจัดฮวังดึกกูก่อนน่ะ
‪ฮัลโหล
‪(คุณลูกค้า)
‪ใช่แล้ว
‪เป็นแบบนี้นี่เอง
‪เพราะงั้นถึงได้ทำแบบนั้นได้
‪นังเด็กที่หนีออกไป
‪ไปตามจัดการพาตัวมา
‪ส่วนไอ้บ้าที่อยู่ในนั้น ‪ทำให้มันรู้ว่านรกจริงๆ เป็นยังไง
‪ครับ
‪พวกแกเป็นใครอีกเนี่ย
‪ปล่อยสิวะ
‪สูดเข้าไปให้พอ
‪ถ้ามีสติดีแกคงทนไม่ไหว
‪ตอนที่โดนเอาหัวกดอ่างน้ำ
‪ฉันก็คิดอยู่ว่า ‪มันจะช่วยฝึกได้จริงๆ เหรอ
‪พอมาดูตอนนี้ ‪ฉันคงต้องเลี้ยงข้าวครูฝึกหน่อยแล้ว
‪ฮวังดึกกู
‪ฉันจะขยี้แกให้เละจากข้างในเลย
‪จุดหมายของรถคันนี้คือที่ไหน
‪ความเสียหายคงมากขึ้นเรื่อยๆ ‪จะรับไหวเหรอ
‪พวกมันแข็งแกร่งขึ้นมากครับ ‪ทั้งกำลัง ทั้งแรงระเบิด
‪ต้องฆ่าพวกที่วุ่นวายไปให้หมด
‪กวังชอล
‪งั้นก็ไม่ควรล้ำเส้นกันตั้งแต่แรกสิ
‪คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ
‪ฉันจะทำให้เห็นเอง...
‪สิ่งที่มันต้องการ ‪อาจเป็นดวงตาผมก็ได้