‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ตอน 6)
‪คนที่โลภจะทำทุกอย่าง ‪ทำไม่ได้สักอย่างหรอก
‪ไหนว่าเป็นคนง่ายๆ
‪นี่ ฮวังดึกกู
‪จะตุกติกเหรอ
‪ไหนว่าจะบอกที่อยู่พวกเขาไง
‪บ้านเลขที่ 17 ถนนชุงซันโร 24
‪ฉันจะเชื่อแกได้ไง
‪งั้นก็ไม่ต้องเชื่อ
‪ติ๊กต่อกๆ
‪ติ๊ก...
‪ผมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪แต่ผมยุ่งอยู่ ‪อย่าคาดหวังให้ผมอ่อนข้อให้เลย
‪ไว้ชีวิตเราด้วยครับ ได้โปรดครับ
‪- ช่วยเราด้วย ‪- ผมจะไม่ทำอีก
‪เราไม่รู้จริงๆ ครับ ว่านั่นเงินใคร
‪- จริงๆ ‪- เพราะนายเลย นายขโมยมา
‪- ฉันไปทำแบบนั้นตอนไหน ไอ้บ้า ‪- นายเป็นคนขโมย
‪ฉันก็บอกว่าอย่าไปยุ่งกับเงินนั่นไง
‪- เขาเป็นคนทำครับ ‪- ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ
‪- ฉันไม่ได้ทำนะโว้ย ‪- นี่ เป็นไง
‪- ฉันเล่นเก่งใช่ไหม ‪- สุดยอดนักขับเลยครับ
‪ดูเจ้าหมอนี่มันปากหวานสิ
‪- ช่วยผมด้วยครับ ‪- ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยครับ
‪ไว้ชีวิตผมด้วยครับ
‪พ่อผมจะทำตามทุกอย่างครับ ‪ให้ผมโทรหาพ่อหน่อยนะครับ
‪เราไม่รู้จริงๆ ครับ ‪ว่าเงินนั่นคือเงินอะไร
‪ใช่แล้วๆ พวกแกควรได้รู้ก่อนไปสิ
‪ลูกพี่ฉันน่ะ ‪เขาเกลียดการขนส่งผิดพลาดมาก
‪เผื่อเอาไว้...
‪ถ้าเกิดว่า...
‪พวกแกมีชีวิตรอดออกไป
‪ฝากบอกด้วยแล้วกัน
‪"พ่อครับ
‪เราจะไม่แตะต้องเงินของประธานฮยอนอีก
‪พ่ออย่าคิดทำอะไรแบบนั้นเลยนะครับ"
‪เข้าใจหรือเปล่า
‪- อย่าฆ่าเรานะ ‪- อย่าฆ่าเรานะ
‪- เราจะคืนเงินให้ ‪- ได้โปรด
‪- ไว้ชีวิตเรานะครับ ‪- ปล่อยเราเถอะ
‪- ไม่ เดี๋ยวก่อนครับ ‪- อย่า
‪- เสียงดีเลยนะ ‪- ได้โปรดครับ เราไม่รู้จริงๆ
‪- ช่วยเราด้วยนะครับ ‪- ช่วยเราสักครั้งนะครับ
‪- เข้าถึงอารมณ์ดีมาก ‪- ผมสาบาน
‪- เราไม่รู้เรื่องจริงๆ ‪- ช่วยเราด้วยครับ
‪เวรเอ๊ย
‪คือ คุณครับๆ
‪เราจะบอกหมดทุกอย่างเลยครับ ‪บอกหมดเลย
‪(โลกเท่ากับเรา)
‪มันรู้รหัสผ่านยากๆ ด้วย
‪คงไม่ใช่ดวงตาธรรมดาจริงๆ สินะ
‪น่าเสียดาย ‪แต่ฉันคงต้องทิ้งที่นี่แล้ว
‪อุตส่าห์เจอที่ที่ชอบทั้งที
‪คังกีบอมอาจจะไปที่นั่น ‪จัดสถานที่ให้สวยๆ ด้วยล่ะ
‪หือ
‪ว่าไงนะ
‪เจ้าพวกนั้นบอกเหรอ แน่ใจนะ
‪พวกมันไม่น่าจะกล้ามาโกหกเรานะครับ
‪ครับ ลูกพี่
‪แต่ลูกพี่ครับ
‪ถ้าเกิดมันผิดไปจากแผนเดิมเรา ‪จะทำยังไงดีครับ
‪สมองอย่างแกรู้แผนฉันหรือไง
‪ทำตามที่สั่งให้ดีก็พอ
‪บ้าเอ๊ย
‪ประธานฮยอน ไอ้กิ้งก่าเปลี่ยนสี
‪ไม่รู้จักชมกันบ้างเลย
‪ไปกันเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เฮ้ยๆ ระวังๆ ระวังหน่อยสิ
‪ให้ตาย
‪ถ้าขึ้นไปพร้อมกันสองคน ‪ก็งานเข้าเลยนะ
‪ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪เรามาสู้กันแบบรู้สาเหตุหน่อยสิครับ
‪คุณย้ายไปอยู่ ‪ฝั่งฮวังดึกกูแล้วเหรอครับ
‪ฮวังดึกกู
‪ตัวปัญหาคือมันสินะ
‪ไว้เราค่อยมาเจอกันใหม่ ‪ตอนคุณมีสติเถอะ
‪นี่อะไรเนี่ย
‪(ส่งจนท.ไปที่ 17 ถนนชุงซันโร 24)
‪อธิบดีคะ
‪ช่วยส่งเจ้าหน้าที่ไป ‪ที่ 17 ถนนชุงซันโร 24 หน่อยครับ
‪- มีเหยื่อถูกลักพาตัวสองคน ‪- คังกีบอมเป็นคนส่งแน่เหรอ
‪สัญญาณตรงกับ ‪สัญญาณพิเศษของดวงตาเทียมค่ะ
‪(มีข้อความใหม่)
‪ผมส่งข้อความมา เพราะอาจถูกดักฟังได้
‪ผมทำฮวังดึกกูหลุดมือไปอีกแล้วครับ
‪แต่มันยังไม่จบ ‪เฝ้าดูต่อไปด้วยนะครับ
‪(เกิดข้อผิดพลาด)
‪ดับไปอีกแล้ว
‪เชื่อมต่อไม่ได้ด้วยค่ะ
‪ดูเหมือนกีบอมเองก็ไม่รู้ ‪ว่าสัญญาณถูกตัดไปแล้ว
‪ค่ะ
‪ส่งมีนากับกวังชอลไปที่อยู่นั่นก่อน
‪ค่ะ
‪เธอคงสบายใจเลยสินะ
‪ตอนนี้ชเวยงกับบงมันชอล
‪คนหนึ่งโดนยิง อีกคนหัวเป็นรู
‪ตอนนี้พวกเขาเจียนตายเลยล่ะ
‪พวกเขายังไม่ตายใช่ไหมคะ
‪ดูจากที่เธอถามแล้ว
‪เธอไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ ‪จริงๆ ใช่ไหม
‪มาคุยกันต่อหน้าเถอะค่ะ ‪พี่มาที่นี่ได้ไหมคะ
‪บ้าหรือเปล่า
‪ฉันจะไปถิ่นฮวังดึกกูทำไม ‪ให้ไปเจอเรื่องหรือไง
‪ตอนนี้เหลือแต่ฉันแล้ว
‪ก่อนจะถูกกระทำ
‪ฉันต้องชิงลงมือก่อน
‪เราต้องสืบว่าเขา ‪ทำแบบนั้นทำไมก่อนสิคะ
‪- ถ้าเราผลีผลามทำอะไร... ‪- "ค่ะ พี่"
‪เธอไม่พูดแบบนี้ แต่กลับเถียง
‪นี่เธอไม่เชื่อใจฉันงั้นเหรอ
‪ดูจากที่พี่ทำให้ฉันนั่งตำแหน่งนี้ ‪แล้วยังไม่สบายใจอยู่
‪ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เชื่อใจฉันเหรอคะ
‪แค่นี้ก่อนแล้วกันค่ะ
‪นังเด็กอวดดี
‪(เคสบายเคส)
‪รุ่นพี่ครับ ผมขอโทษครับ ‪แต่มีแค่วิธีนี้วิธีเดียว
‪ขอโทษนะครับ
‪(พื้นที่ปลอดภัย)
‪(คุณลูกค้า)
‪ผมอยากได้เงินก็จริง ‪แต่โทรมาตอนนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ
‪- มาที่นี่หน่อย ‪- ผมก็อยากไปอยู่นะ
‪แต่สถานการณ์ผมตอนนี้ ‪ค่อนข้างไม่สะดวก
‪จะบอกว่ามาไม่ได้เหรอ
‪เปล่าครับ ผมไม่ได้ปฏิเสธนะ
‪ผมสงสัยมากเลยว่าคุณจะสั่งงานอะไรผม
‪และที่นี่ก็เหมาะ ‪ที่พวกเราจะคุยเรื่องนั้นเลย
‪พวกนี้มันทำชั่วไม่หยุดไม่หย่อนเลย
‪พิถีพิถันแล้วยังขยันขันแข็งอีก
‪พอแก้เรื่องหนึ่งได้ ‪ก็มีอีกเรื่องปะทุขึ้นมา
‪เพราะงั้นเราถึงต้องเคลื่อนไหว ‪โดยสัญชาตญาณไง
‪ถ้ามัวมานั่งคำนวณ ‪จะทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪จำลองพวกเราขึ้นมาเพิ่มไม่ได้เหรอ
‪- จะได้เอาไว้หมู่บ้านละคน... ‪- เหยียบคันเร่งให้ดีๆ เถอะ
‪แต่ที่อธิบดีพูดน่ะ ‪หมายถึงดวงตาเทียมมีปัญหาใช่ไหม
‪เขาก็บอกแล้วว่าปัญหาอยู่ที่มุมมอง
‪หมายถึงให้พวกเราช่วย ‪ไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางต่างหาก โอเคนะ
‪พูดเหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิตเลย
‪- ตาเขาต่างจากของพวกเราเหรอ ‪- ไม่เร่งความเร็วหรือไง
‪ครับ ผมจะทำตามคำสั่งของ ‪มีนาหมายเลขหนึ่งครับ
‪ผมมีนิสัยทนเก็บ ‪ความสงสัยไม่ได้น่ะครับ
‪ตอนนี้นายกำลังทำพลาด
‪ผมอุตส่าห์อำนวยความปลอดภัย ‪ในการเก็บเงินให้
‪แต่ดันมีเงินที่ผมไม่รู้ด้วยนะครับ
‪ตัวเองมีหน้าที่เก็บรักษาให้ดี ‪แต่แอบเปิดดูงั้นเหรอ
‪- จะพังข้อตกลงเหรอ ‪- เงินทุนทางการเมืองของคุณ
‪ทำไมมีเงินของ ‪ประธานชเวเยวอนปนอยู่ด้วยครับ
‪ส่งสินค้าให้ดีๆ เถอะ
‪คุณตั้งใจจะผลักดัน...
‪ประธานชเวเยวอนให้ลงเลือกตั้ง ‪แทนประธานโกยงด๊อกเหรอครับ
‪ประธานของอาร์โกสคือฉันค่ะ
‪ฉันไม่ชอบการตกลงที่มีคนนอก ‪อย่างฮวังดึกกูมาเอี่ยว
‪ฉันได้แสดงความเชื่อให้คุณดูแล้ว
‪เพราะงั้นช่วยให้โอกาสฉัน ‪ได้ร่วมมือกับคุณด้วยค่ะ
‪ทำไม เสียใจเหรอที่ไม่ใช่นาย
‪เจ้าบ้าเอ๊ย
‪อย่าคิดมายุ่งเรื่ององค์กรของเรา ‪โดยที่ผมไม่รู้เลยครับ
‪คุณกำลังทำพลาดครับ
‪ฉันเลยวัยที่ต้องคอยดู ‪ท่าทีของคนอื่นมานานแล้วล่ะ
‪ผมก็เหมือนกันครับ
‪ตายจริง ‪คุณลูกค้าของผมมาแล้วเหรอครับ
‪ตรงนั้นครับ ขอโทษที ‪แต่ช่วยกดปุ่มตรงนั้นให้หน่อย
‪ถ้าคุณลูกค้าไม่มา ‪ผมคงต้องอยู่ที่นี่ทั้งคืนแล้ว
‪- อยากตายเหรอ ‪- หา
‪นี่อาจจะเป็น ‪คำแก้ตัวสุดท้ายในชีวิตก็ได้
‪เลือกใช้คำให้ดีล่ะ
‪เหตุผลที่เรียกฉันมาที่นี่คืออะไร
‪ฮวังดึกกู
‪- พูดต่อสิ ‪- รายละเอียดเป็นความลับทางธุรกิจน่ะ
‪เรื่องที่สำคัญคือ ‪ที่นี่คือที่ซ่อนตัวของเขา
‪และผมเกือบโดนคนคนนั้นฆ่าเอาแล้ว
‪ซอลมินจุน
‪ผมยิงเข้าเป้าให้คุณลูกค้าเลยล่ะสิ
‪ผมทำคุ้มเงินนะครับ
‪ยังหรอก
‪อธิบายมาว่ามาที่นี่ได้ยังไง
‪พวกเราต้องมานั่งอธิบายกันด้วยเหรอ
‪คุณลูกค้าเคยบอกว่า ‪ถ้าอธิบายมากกว่านี้จะดูขี้ขลาดนี่
‪แล้วยังไง
‪ที่คุณบอกให้ผมปกป้อง
‪เพราะฮวังดึกกูคนนั้นหรือเปล่า
‪คุณฆ่าคนเก่งด้วยไหม
‪ก็แล้วแต่คู่ต่อสู้
‪ดีเลย
‪คุณบาดเจ็บง่ายเหรอ
‪ฉันไม่อยากต้องมาสนใจ ‪เรื่องนั้นด้วยนะ
‪อ๋อ แผลนี่เหรอ
‪เพราะเป็นผมถึงเจ็บแค่นี้หรอก
‪ถ้าเป็นคนอื่น ‪ป่านนี้ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว
‪องค์กรของฉันตอนนี้ ‪คนส่วนใหญ่เกรงกลัวฮวังดึกกู
‪มากกว่าฉันที่เป็นประธานซะอีก
‪ต้องให้พวกเขารู้หน่อย
‪ว่าถ้าอยากอยู่รอด ก็ต้องอยู่ข้างฉัน
‪ต้องร่วมมือกับฉัน
‪ต้องการเหตุการณ์ ‪ที่ทำให้พวกเขากลัวคุณเหรอ
‪หลังจากนั้นค่อยจัดการฮวังดึกกู
‪งั้นการร่วมมือกันของเรา ‪ก็สำคัญมากเลยสินะ
‪ดูท่าคุณคงเข้าใจดีแล้ว
‪ของที่พังไป...
‪ฉันจะไปเคลียร์กับเจ้าของบ้านเอง
‪คุณไปเถอะ ‪ถ้าโทรศัพท์ดังอย่าลืมรับทันที
‪ก็ได้ครับ
‪แต่ว่า...
‪เขาไม่ฟื้นเลยนะเนี่ย
‪คุณ เป็นอะไรไหมครับ
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪ฟื้นหน่อยสิครับ
‪ฝากเขาด้วยนะครับ ผมไปนะ
‪คิดว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหนคะ
‪คงอยู่ในที่ดีๆ น่ะสิ
‪บ้านคุณน่ะ
‪ที่ไหนนะ
‪- เป็นอะไร ‪- ไฟฟ้า
‪มีไฟฟ้าไหล
‪เบอร์สายตรงซงมีนา
‪(เบอร์สายตรงถึงซงมีนา)
‪- ซงมีนา ‪- ค่ะ รุ่นพี่
‪ไม่มีเวลาแล้ว เธออยู่ที่ไหน
‪สถานที่ลักพาตัวที่รุ่นพี่บอกค่ะ
‪แล้วเหยื่อล่ะ ปลอดภัยไหม
‪ยังดีอยู่ค่ะ
‪แต่พวกเขาโดนขัง ที่ลูกกรงมีไฟฟ้าค่ะ
‪ถ้าไปจับมั่ว เดี๋ยวจะซวยเอานะ
‪เราก็กำลังลองกันอยู่ว่า ‪ถุงมือที่กวังชอลเอามาทำอะไรได้บ้าง
‪แต่ไม่ง่ายเลยค่ะ
‪ลองให้กวังชอลไปอีกฝั่ง ‪แล้วจับไว้สักห้าวินาทีดูสิ
‪แต่แบบนั้นก็อันตรายนะคะ
‪ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ทำตามที่บอกเถอะ
‪เข้าใจแล้วค่ะ แป๊บหนึ่งนะคะ
‪- กวังชอล ‪- อือ
‪นายไปฝั่งนั้น แล้วจับลูกกรงหน่อย
‪แบบนี้เหรอ
‪- แล้วยังไงต่อคะ ‪- ตอนนี้จังหวะสำคัญที่สุด
‪ตอนที่กวังชอลจับมัน ‪เธอต้องพังลูกกรงให้ได้ เข้าใจไหม
‪- เข้าใจแล้วค่ะ ‪- ฉันใกล้ถึงแล้ว จะรีบไป
‪ค่ะ
‪ลุยกัน
‪หนึ่ง สอง...
‪สาม
‪พี่ครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪รีบพาเขาออกไปกันเถอะ
‪รอก่อน กวังชอล
‪เราไม่รู้ว่าจะมีกับดักอะไรอีก ‪รอรุ่นพี่กีบอมก่อนเถอะ
‪พี่ครับ ไม่เห็นตอนที่โรงงานนั่นเหรอ
‪ถ้าเราชักช้า เราจะตายกันหมดนะ
‪เราช่วยสักคนหนึ่งก่อนเถอะ
‪กวังชอล ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
‪อะไรน่ะ
‪(เสียชีวิตแล้ว)
‪อย่างน้อยช่วยได้คนหนึ่งก็ดีแล้วล่ะ
‪- ถ้าพี่ไม่รั้งผมไว้... ‪- นี่ อีกวังชอล
‪กับดักที่สองคือลูกกรงถล่ม
‪ไม่ว่าเราจะรู้ไหม ‪เราก็ต้องพาพวกเขาออกมา
‪นายไม่คิดว่าตัวเองใจร้อนไปเหรอ
‪ถ้านายไม่รีบร้อน ‪ก็ไม่มีใครตายทั้งนั้น รู้ไหม
‪ทำไมพี่ถึงใจเย็นได้ตลอดเวลาเลยนะ
‪คนกำลังจะตาย แล้วจะให้คิดอะไรอีก
‪สำหรับนาย ‪ช่วยได้สักคนหนึ่งอาจจะสำคัญ
‪แต่สำหรับคือฉันจะต้อง ‪ไม่สูญเสียใครสักคน
‪- ฉันจะไม่เสียใครไปทั้งนั้น ‪- พอทั้งคู่เลย
‪เราต้องทะเลาะกันเองด้วยหรือไง
‪นี่โง่กันหรือเปล่า
‪พวกมันต้องการแบบนี้นี่แหละ ‪ให้เราไปช่วยคน แล้วรู้สึกผิด
‪แล้วโทษกัน เกลียดกัน ‪ทำให้รู้สึกละอาย
‪แล้วทำไมถึงหลุดพ้นออกมาไม่ได้ล่ะ
‪มันไม่คิดจะไว้ชีวิตใครอยู่แล้ว
‪ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อ ‪หรือพวกเราที่ไปช่วย
‪มันถึงได้วางกับดักไว้ ‪จนถึงหยดสุดท้าย
‪ยิ่งไปกว่านั้น ‪มันไม่รู้ว่ารูกัลมีตัวตนอยู่
‪มันแค่ต้องการเล่นงานฉัน
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้
‪อัยการรับคดีไปงั้นเหรอ
‪เราพาเหยื่อที่รอดชีวิต ‪ไปโรงพยาบาลทันที
‪แต่ปัญหาอยู่ตรงนี้ครับ
‪ทางอัยการมาวุ่นวาย ‪ให้เราโยกคดีทั้งหมดให้เขาครับ
‪ส่งประวัติส่วนตัวของเหยื่อ
‪และข้อมูลสอบสวนที่ได้มาให้ฉัน
‪แล้วคอยตรวจสอบ ‪ความคืบหน้าอย่างละเอียด
‪อือ ฝากด้วยนะ
‪ทุกคนทำได้ดีมาก ‪ฉันรู้เรื่องคร่าวๆ แล้ว
‪วันนี้พักกันก่อน ‪พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ
‪ไปพักก่อนเถอะ น่าจะดีกว่า
‪หัวหน้าทีมไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪เป็นการผ่าตัดที่ยากมากเลย
‪ถ้าแทอุงไม่อดทน ‪ก็คงล้มเลิกกลางคันแล้ว
‪ถ้าไม่ได้หัวหน้าทีม ‪พวกเราคงตายกันหมด
‪เขาถึกจริงๆ
‪ทนไหวได้ไงนะ
‪ที่เขาดูเย็นชา ก็คงเพราะ ‪หนังสือสัญญาที่เขาเขียนล่ะมั้ง
‪- หนังสือสัญญาอะไรครับ ‪- เพราะเขาเคยอยู่
‪องค์กรนั้นมาก่อน เลยต้องเขียน ‪เพื่อยืนยันว่าจะภักดีต่อรูกัลมั้ง
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นข้อความ ‪ที่กระชับแบบนั้นครั้งแรกเลย
‪ถึงแทอุงจะต้องอยู่เหมือนตาย ‪เพื่อรักษาคำพูดนั้นก็เถอะ
‪ไปสู่สวรรค์นิรันดร์
‪แทอุง วันนี้อากาศเย็น
‪ใส่ชุดอุ่นๆ ออกไปข้างนอกด้วย
‪เชื่อฟังที่พี่บอกหน่อย ‪ก็ไม่เสียหายนะ
‪ฮันแทอุง
‪- พี่บอกไม่ให้ทำเรื่องไม่ดีไง ‪- นี่
‪- ไปขโมยของมาได้ยังไง ‪- นี่
‪ทำไม พี่ก็ทำนี่
‪พี่ทำแป๊บเดียว เพราะไม่มีทางเลือก
‪เดี๋ยวจะไปใช้คืนทีหลัง
‪โอ๊ย เจ็บนะ
‪- ผมเข้าใจแล้ว ‪- เข้าใจแน่เหรอ
‪เจ็บนะ
‪กินนี่สิ
‪- ให้จริงเหรอ ‪- อือ
‪อร่อยไหม
‪เดี๋ยวอาหารไม่ย่อย ค่อยๆ กิน
‪ลูกพี่ครับ ผมมารับแล้วครับ
‪ฉันบอกแล้วนะว่าไม่ให้ใครมาหา
‪ไว้อาลัยครบ 49 วันแล้ว ‪ฉันจะกลับไปเอง
‪ขอโทษครับพี่ พอดีเบื้องบนเรียกหาพี่
‪ไปซะ ฉันจะไม่พูดซ้ำ
‪คนที่นี่...
‪- แกเป็นคนทำพวกเขาเหรอ ‪- ถ้าใช่ล่ะ
‪คนที่ไม่เกี่ยวข้อง
‪แกฆ่าพวกเขาทำไม
‪แกสนใจเรื่องแบบนั้น ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
‪ฉันบอกว่าไว้อาลัย ‪ครบ 49 วันแล้วจะกลับไปเอง
‪ที่พี่สาวแกไปฟ้องตำรวจ ‪เธอทำคนเดียวงั้นเหรอ
‪พี่ฉัน...
‪ถูกตำรวจหลอกใช้
‪ก็เท่านั้น
‪ความเสียหายที่องค์กรได้รับ
‪ฉันจะ...
‪ชดใช้คืนให้เอง
‪และที่แกต้องตาย
‪ก็เพราะแก...
‪ไม่ฟังคำเตือนฉัน
‪คิดว่าฉันจะมามือเปล่า ‪เพื่อจับปีศาจอย่างแกเหรอ
‪นี่คือบั้นปลายชีวิต...
‪ของฮันแทอุงผู้เก่งกาจ
‪เข้าใจไหม
‪แทอุง
‪แทอุง กลับบ้านกัน
‪อย่าเพิ่งขยับเลย
‪เหมือนนายจะฝันร้ายน่ะ
‪ได้ยินว่าเพราะพยายามประสาน ‪ทั้งที่แผลยังไม่หายดี
‪ทำให้ต้องคว้าน ‪บริเวณที่ปกติออกไปด้วย
‪ผมต้องผ่านไปให้ได้ครับ
‪ถึงต้องเปลี่ยนใส่ใหม่หมด ‪คำสาบานของผม...
‪ก็ยังเหมือนเดิมครับ
‪ถ้าจะบอกว่ารูกัลตั้งขึ้นมา ‪ด้วยคำสัญญานั้น ก็ไม่เกินไปเลยล่ะ
‪ใช้เวลาไม่น้อยเลย ‪กว่าฉันจะเชื่อคำสัญญานั้น
‪ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ
‪เราเคยเป็นศัตรู...
‪ที่จะฆ่ากันนะครับ
‪ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
‪ในตอนนี้ การที่ได้ใช้ชีวิตเป็นรูกัล
‪ได้ใช้ชีวิตเป็นตำรวจเงา
‪ได้ทำงาน...
‪ร่วมกับสมาชิก
‪ผมชอบมันครับ
‪ผมอยากคุ้นชินให้ได้ครับ
‪กับชีวิตแบบนี้
‪"ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม"
‪อยากคุ้นชินเหรอ
‪อยากรู้จังว่า ‪หนังสือสัญญานั่นคืออะไร
‪คุณน่าจะรออยู่ที่นั่นเฉยๆ สิ
‪แต่นี่หายไป แล้วเพิ่งโผล่มางั้นเหรอ
‪คุณบอกจะพาซอลมินจุนไปทำเรื่องสนุกๆ
‪ทำได้แค่นั้นเองเหรอ
‪มาฟังว่าคุณเห็นอะไร
‪และหาเจอได้ยังไงกันก่อนเถอะ
‪ถึงจะอยากรู้ก็ทนหน่อยนะ
‪เพราะฉันไม่บอกคุณหรอก
‪คงไม่ใช่ฝีมือคุณคนเดียวแน่ ‪เอาคนอื่นมายุ่งด้วยแบบนี้...
‪คิดภาพไม่ออกเลยแฮะ
‪ถ้าต้องการเงินก็บอกฉันสิคะ
‪แล้วนี่พูดเรื่องอะไรอีก
‪ใช้เงินท่านประธาน ‪ยืมชื่อคนอื่นซื้ออสังหาริมทรัพย์
‪แล้วยังหนีภาษี ‪โดยการรวบรวมผลงานศิลปะ
‪ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่คนไม่ดี
‪แต่ที่แท้เป็นโจรด้วยเหรอเนี่ย
‪- พูดจบหรือยัง ‪- เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว
‪ฉันขอพูดอีกหน่อยแล้วกัน
‪ถ้าถูกเหยียบหาง จะแพ้เอาได้นะ
‪เพราะฉะนั้น...
‪อย่าวิ่งพล่านไปทั่วล่ะ
‪สงสัยจะกลัวมาดามจางสินะ
‪อะไรนะ
‪ถ้าเราลงเรือลำเดียวกันจริง
‪ก็ควรให้กำลังใจผมมากกว่า
‪ยิ่งคู่ต่อสู้น้อยก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ
‪ยังต้องการคนระแวงหลังให้อีกเหรอ
‪- ระวังคำพูดด้วย ‪- ระวังตัวด้วยล่ะ
‪เพราะผมไม่พูดอย่างเดียว
‪คุณทำอะไรกับซอลมินจุน
‪คิดจะทำยังไงต่อ
‪ปล่อยเขาไว้
‪ขนาดหมายังรู้จักคลาน
‪แล้วตามหาเจ้าของเองเลย
‪ทำไมถึงไม่ฆ่าเขาล่ะ
‪หรือว่าหลังจากที่ ‪ทำแบบนั้นกับท่านประธาน
‪ก็รู้สึกผิดขึ้นมาเหรอ
‪ตลกจริงๆ นะ ชเวเยวอน
‪รู้สึกผิดเหรอ
‪ฉันเนี่ยนะ
‪ตัวเองฆ่าเองไม่ใช่เหรอ
‪จำเรื่องที่อ่างเก็บน้ำไม่ได้หรือไง
‪หนึ่ง
‪สอง ปัง
‪ชเวเยวอนฆ่าโกยงด๊อกเหรอ
‪รู้ไหมว่าทำไมตรงนั้นถึงเป็นจุดตกปลา
‪เพราะข้างใต้นั้น ‪มีอาหารให้ปลากินมากมายเลยไงล่ะ
‪ไว้สักวันเราค่อยไปด้วยกันสิ
‪ใครจะไปรู้
‪ร่างที่เน่าเฟะของโกยงด๊อก
‪อาจมีปลาตัวใหญ่มากินก็ได้นะ
‪ปล่อยนะ
‪ไม่ปล่อยเหรอ
‪นี่กล้าดี...
‪เพื่อนเก่าทะเลาะกันเหรอ เอายังไงดี
‪ให้ผมออกไปก่อนไหม
‪แต่ถ้าผมไม่อยู่ขึ้นมา
‪น่าจะอันตรายเลยนะ
‪ดีเลย กัดกันเองแบบนั้นต่อไป
‪เราไม่โดนกระทำฝ่ายเดียวหรอก
‪อ่างเก็บน้ำเหรอ
‪(ร้านขายอุปกรณ์ตกปลา ขนม)
‪มาแต่เช้าเลยนะครับ
‪ฉันบอกให้นายพักไง
‪เวลามีเรื่องให้คิด ‪ผมต้องออกกำลังกายน่ะ
‪เดี๋ยวเรื่องจะวุ่นวายกว่านี้
‪เพราะยังไงประชาชน ‪ก็เสียชีวิตไปหนึ่งคน
‪ผมเจอซอลมินจุนแล้วครับ
‪แต่เขาไม่ใช่ซอลมินจุน ‪ที่อธิบดีรู้จักครับ
‪เขาถูกเกลี้ยกล่อมเหรอ
‪ผมยังตรวจสอบไม่ถึงจุดนั้นครับ
‪ว่าแต่ นายหาที่หลบซ่อน ‪ของฮวังดึกกูเจอได้ยังไง
‪ค้นหาจากรายงานที่ซอลมินจุนเขียน ‪ในไฟล์ล็อกรหัสของอธิบดีครับ
‪- ว่าแล้วเชียว ‪- หือ
‪ไม่มีใครเข้าถึง ‪ไฟล์ล็อกรหัสของฉันได้นะ
‪หมายความว่าไงครับ
‪ถ้านายไม่รู้เรื่อง
‪แปลว่านายไม่ได้เจตนา ‪ก็ค่อยยังชั่วหน่อย
‪นายไม่รู้เลยเหรอ ‪ว่าเป็นฝีมือของดวงตาเทียม
‪ไม่รู้สิครับ
‪เวลาผมค้นหาข้อมูลตามที่คิด
‪บางทีก็มีข้อมูลที่ห้ามเข้าถึงอยู่
‪แต่อันนี้มันก็เจาะเข้าไปเองได้ง่ายๆ
‪ผมเลยนึกว่าไฟล์ล็อกรหัสของอธิบดี ‪อยู่ในส่วนที่ได้รับอนุญาตครับ
‪ฉันไม่ได้โทษนายหรอก
‪- ฉันอาจจะแค่กังวลไปล่วงหน้า ‪- กังวลอะไรเหรอครับ
‪คำถามนี้ นายเป็นคนถามเอง
‪หรือดวงตาเทียมสั่งให้ถามเหรอ
‪ก็ต้องเป็นผม...
‪ฉันหมายถึงเรื่องนั้นแหละ
‪ในดวงตาเทียมของนายมีเอไอ
‪ที่อ่านคลื่นสมองและ ‪คาดเดาความคิดของนายทำงานอยู่
‪ตอนแรกนายอาจจะ ‪ไม่ไว้ใจการตัดสินใจของมัน
‪แต่พอเชื่อถือมันมากขึ้น
‪ก็จะยอมให้มันเป็นคนตัดสินใจแทน
‪นี่คุณใส่ดวงตาเทียมให้ผม
‪หรือใส่ผมให้ดวงตาเทียมกันครับ
‪ขึ้นอยู่กับการกระทำของนาย
‪อย่าให้มันควบคุมนายล่ะ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪รู้สึกเหมือนว่าเรา ‪รู้จักกันมาเป็นสิบปี
‪แต่ที่จริงเราไม่รู้จักกันเลยสักนิด ‪ว่าไหมครับ
‪เริ่มเลย
‪ไม่สามารถเข้าถึงได้
‪อนุมัติการเข้าถึง
‪เรื่องแค่นี้ถ้าเจาะไม่ได้ ‪แล้วฉันจะใส่แกไว้ทำไม
‪รีบเจาะเข้าไปซะ
‪(ประวัติอาชญากรรม เคยก่ออาชญากรรม)
‪(เข้าร่วมอาร์โกสตั้งแต่เก้าขวบ ‪เพื่อหาเงิน)
‪ดูแฟชั่นเขาสิ เห่ยชะมัด
‪เปิดประวัติอาชญากรรมหน่อย
‪อะไรเนี่ย
‪เป็นไปไม่ได้น่า
‪แล้วพวกคนชื่อซ้ำล่ะ
‪(ฮันแทอุง ข้อมูลไม่ตรงกัน)
‪ไม่เคยโดนจับเลยงั้นเหรอ
‪(ครอบครัว)
‪(พ่อแม่: เสียชีวิต ‪พี่สาว: ฮันแทยอน)
‪"ฮันแทยอน"
‪เดี๋ยวนะ
‪คุณตัดสินใจแจ้ง ‪สถานที่ก่อเหตุขนาดนี้แล้ว
‪ช่วยรวบรวมความกล้าอีกหน่อยนะครับ
‪ถ้ามีอะไรที่คุณรู้ ‪ช่วยบอกเราด้วยครับ
‪ช่วยจับฮันแทอุง น้องชายฉันด้วยค่ะ
‪จะที่เรือนจำ ‪หรือที่คุมขังชั่วคราวก็ได้
‪ช่วยจับเขามาขังไว้หน่อยค่ะ
‪ถ้าไม่อย่างนั้น
‪ทั้งฉัน ทั้งน้องฉันจะตายค่ะ
‪ไม่มีทางเกิดเรื่องนั้นขึ้นหรอกครับ
‪เชื่อผมนะครับ
‪พวกเขาบอกว่าจะลักพาตัวค่ะ
‪เพราะงั้น...
‪จำได้แล้ว
‪คนที่เชื่อฉันและบอกทุกอย่าง
‪- พาเขาไป ‪- ครับ
‪(ตำรวจที่ประชาชนเชื่อถือ ‪และพึ่งพาได้)
‪คนแจ้งข้อมูลกับเราคือฮันแทยอน
‪อย่าคิดทำเป็นไขสือเชียวล่ะ
‪ฮันแทอุงคนนั้นคือหัวหน้าทีมงั้นเหรอ
‪ทำไม ไม่พอใจเหรอ
‪ถ้าแน่จริง ก็จับฉันอีกรอบสิ
‪ตื่นตอนไหนเนี่ย
‪แล้ว เจ็บมากไหมครับ
‪นายน่าจะถูกปิดกั้น ‪ไม่ให้เข้าถึงข้อมูลสมาชิกนะ
‪ไม่ใช่นะ...
‪ไม่ได้ดูเยอะหรอกครับ แค่นิดเดียว
‪คือผมคิดว่าคุณน่าจะมี ‪ประวัติอาชญากรรมน่ะสิ
‪ก็คุณเป็นหัวหน้าคุมงาน ‪ของอาร์โกสมาก่อน
‪ฉันไม่ได้อยากถูกจับหรอก
‪แต่โชคไม่ดี เลยมาโดนผมจับสินะ
‪โชคดีต่างหาก
‪เพราะเรื่องนั้น ‪ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪มาร่วมงานกับผม ‪คุณคงรู้สึกไม่ดีเท่าไร
‪ไม่หรอก
‪ที่ได้อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าทีม
‪ฉันรู้สึกขอบคุณทุกวัน
‪ถ้าคุณอยากคุ้นชินกับชีวิตนี้
‪คุณควรสนใจกับปัจจุบัน ‪มากกว่าอดีตครับ
‪นาย...
‪แอบฟังฉันเหรอ
‪ตอนนี้เราไม่ได้ว่างกัน ‪ขนาดนั้นนะครับ
‪ต้องรีบหายแล้วไปจับพวกมันสิครับ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ตอนนั้นที่ผมยังไม่รู้จักศัตรูดีพอ
‪ผมไม่รู้และไม่สามารถ...
‪ขัดขวางโศกนาฏกรรมอื่นได้เลย
‪การที่พวกเราแต่ละคนต่างแตกสลาย ‪แล้วได้มาร่วมมือกัน
‪ผมเคยคิดว่ามันคือเรื่องบังเอิญ
‪เอาล่ะนะ
‪แต่มันไม่ใช่เลย
‪นอกจากเป้าหมายเดียวกันคือการแก้แค้น
‪เรายังถูกเชื่อมโยงกันไว้ ‪ด้วยเรื่องราวที่ขมขื่น
‪- หัวหน้าทีม ‪- พี่
‪ต่อสิ
‪อีกรอบนะ
‪- มาเลย ‪- เอานะ
‪ที่นั่นเคยเป็นที่รู้กัน ‪ว่าเป็นลานประหารของอาร์โกสค่ะ
‪ผมรู้แล้วครับ
‪และยังเป็นสถานที่ที่สิบตรีคิม ‪กับจ่าสิบมุนเสียชีวิตด้วย
‪เรารู้จักที่นั่น ‪เพราะหัวหน้าทีมฮันแทอุงค่ะ
‪ถึงได้ช่วยชีวิตพี่มีนามาได้ด้วย
‪หลังจากสถานที่นี้ถูกเปิดเผย
‪ตอนนี้ก็เป็นแค่บ่อตกปลานะ
‪การประหารก็ไม่มีแล้วด้วยค่ะ
‪จุดที่โกยงด๊อกเกิดอุบัติเหตุตายไป
‪อยู่ใกล้อ่างเก็บน้ำนี้ไหม
‪ค่ะ ถ้าขับรถก็อยู่ห่างออกไป ‪ประมาณ 30 นาทีค่ะ
‪- ทำอะไรเหรอ ‪- ไง
‪- ผมได้ข้อมูลสนุกๆ มาน่ะครับ ‪- ข้อมูลอะไรเหรอ
‪หลักฐานที่บอกว่า ‪ชเวเยวอนกับฮวังดึกกู
‪สมรู้ร่วมคิดกันฆ่าโกยงด๊อก
‪รู้ได้ยังไง
‪เครื่องดักฟังครับ
‪เป็นผลลัพธ์ที่ได้จาก ‪การแอบนัดพบชเวเยวอนเหรอ
‪สมแล้วที่เป็นประธานองค์กร
‪แค่แอบฟังนิดหน่อย ‪ก็ได้ยินเรื่องน่าสนใจเพียบเลยครับ
‪แล้วยังไงต่อ
‪จากนั้นจะเอาไง
‪วิธีที่จะทำให้พวกมันหมดพลัง
‪คือใช้ความไม่ไว้ใจกัน ‪น่าจะดีที่สุดครับ
‪เจ้าฮวังดึกกู ‪ที่ใช้อำนาจตามใจก็เหมือนกัน
‪คังกีบอม
‪แค่การยุให้แตกกัน ‪จะทำลายอาร์โกสได้เหรอ
‪ไม่ว่าพวกมันจะหมดแรงหรือไม่
‪เราก็จับพวกมันด้วยวิธีของเราเถอะ
‪ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องมีแผนนะครับ
‪เราต้องสุมไฟ ‪ให้พวกมันพังทลายให้สิ้นซาก
‪ภารกิจของเราถึงจะสำเร็จไม่ใช่เหรอ
‪กว่าจะมาเป็นรูกัลได้ ‪เราแต่ละคนมีสิ่งที่ต้องจ่ายไปนี่
‪แล้วมันก็ราคาแพงเหลือเกิน
‪การแก้แค้นของจริง
‪แทนที่จะทำสุ่มสี่สุ่มห้า
‪การแก้แค้นจริงๆ คือ ‪ทำลายถอนรากถอนโคนมันไม่ใช่เหรอครับ
‪ที่นี่มีใครบ้างที่ไม่อยาก...
‪ทำลายพวกมัน
‪ไปสืบหามาสิ
‪ใช้ข้อมูลของดวงตาเทียม
‪และทำตามดุลพินิจของตัวเอง
‪- ลองไปทำดู ‪- อธิบดีคะ
‪คนที่กังวลว่าดวงตาเทียม ‪ของคังกีบอมจะอันตราย
‪คืออธิบดีนะครับ
‪ถือเป็นการทดสอบไปด้วยเลย
‪ว่ามันอันตรายแค่ไหน
‪นายบอกว่ามั่นใจไม่ใช่เหรอ
‪ลองดูสิ
‪ฉันให้โอกาสนายแล้ว ‪ไปเอาผลลัพธ์มาให้ได้
‪ครับ
‪ทำให้ดีนะ
‪ไหนๆ ก็ทำแล้ว
‪เอาให้ปังไปเลยนะพี่
‪ได้สิ
‪หลับเหรอ
‪- ให้ตายเถอะ ‪- ผมล้อเล่นครับ
‪ผมใช้ความคิดอยู่ครับ
‪คิดเรื่องอะไรเหรอ
‪"ไปซื้อปลาที่ซูเปอร์ก็ได้
‪ทำไมต้องทำให้ลำบากด้วย" ‪อะไรแบบนั้นน่ะครับ
‪นายเพิ่งเคยตกปลาสินะ
‪เห็นแบบนี้ ‪ผมก็มีเคล็ดลับที่สั่งสมมาหลายปีนะ
‪ฉันชอบมากเลยนะ
‪แต่ตอนเป็นตำรวจ ‪ไม่มีโอกาสได้ทำเลยล่ะ
‪ถ้ามาเพราะเป็นงานอดิเรก ‪ก็ดีอยู่หรอกครับ
‪ส่วนผมมาเพราะถูกลงโทษครับ
‪- ถูกลงโทษเหรอ ‪- ครับ
‪ตอนเด็กๆ ผมก่อเรื่องเยอะเลยล่ะครับ
‪ทุกครั้งที่ก่อเรื่อง ‪พ่อจะพามาบ่อตกปลาครับ
‪พ่อบอกว่าผมสมาธิสั้น
‪เลยพามาตกปลาเพื่อให้ใจเย็นลง
‪แต่ตอนนั้น ‪ผมจะไปรู้เรื่องอะไรล่ะครับ
‪คิดว่าพ่อคงพาผมมาทิ้งแน่ๆ
‪กลัวจนหงอเลยล่ะครับ
‪เป็นเด็กก็ต้องก่อเรื่องสิ
‪ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย
‪ว่าแต่มีคนมาดำน้ำกันที่นี่ด้วยเหรอ
‪ไม่มีใครมาดำน้ำที่นี่หรอกครับ ‪มองไม่เห็นอะไรเลยนะ
‪- ฉันขอไปดูหน่อย ‪- หือ
‪เดี๋ยว...
‪ไปด้วยกันสิครับ
‪(ร้านขายอุปกรณ์ตกปลา ขนม)
‪ขอโทษนะครับ
‪เหมือนไม่มีใครอยู่เลยนะ
‪มีใครอยู่ไหมครับ
‪นี่อะไรน่ะ
‪น่าจะเป็นสิ่งปลูกสร้าง ‪ผิดกฎหมายนะครับ
‪ทำไมครับ จะเข้าไปดูเหรอครับ
‪ก็ต้องไปค้นอะไรหน่อยสิ
‪โอเคๆ
‪อยู่เฉยๆ ก่อนนะครับ
‪นายเปิดมันได้เหรอ
‪นึกว่าเป็นคนเงอะงะซะอีก
‪ไปกันครับ
‪นี่อะไรเนี่ย
‪จริงๆ เลย
‪เหมือนว่าจะออกไปขายของกันอยู่นะ
‪แต่ว่าไม่น่าใช่ของคนคนเดียวนะครับ
‪เขาจะรวบรวมมาเยอะแบบนี้ได้ยังไงล่ะ
‪ของคนที่ตายน่ะสิ
‪อะไรนะครับ
‪ฝังศพใต้น้ำงั้นเหรอ
‪เดี๋ยว แล้วนี่อะไรเนี่ย
‪ให้ตายเถอะ ขี้เหนียวซะด้วยนะ
‪ประหยัดค่าบุหรี่ ‪แล้วใช้สารนิโคตินที่อันตรายนี่แทน
‪จริงๆ เลย
‪(โกยงด๊อก อดีตประธานอาร์โกส)
‪ทำไมครับๆ
‪อะไรน่ะ...
‪ถ้างั้น...
‪จะบอกว่าไม่มีเทคโนโลยีแบบนั้นเหรอ
‪ถ้าจะพูดให้ถูก
‪อาจจะสร้างกล้องแบบนั้นขึ้นมาได้
‪แต่การทำให้ขนาดเท่าลูกปิงปอง
‪แล้วยังปลูกถ่ายไปในตาคนอีก ‪ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยครับ
‪ผมก็ทดลองหลายครั้งแล้ว...
‪ถ้าอย่างนั้นคุณจะ ‪อธิบายสิ่งที่ผมเห็นได้ยังไง
‪อาจจะเป็นความบังเอิญ
‪หรือคุณอาจจะมองผิดก็ได้ครับ
‪ไม่ยอมรับว่าตัวเอง ‪ไร้ความสามารถจนถึงที่สุดเลยนะ
‪ผมแค่อธิบายความจริงเท่านั้นครับ
‪ผอ.ครับ
‪คุณวิจัยคนเดียวเหรอ
‪ตอนที่ดึงลูกตานั่น ‪และฝังมันเข้าไปน่ะ
‪มีเพื่อนที่วิจัยด้วยกันอยู่
‪หรือว่าเพื่อนคนนั้นจะทำขึ้น...
‪ในที่สุดก็มีงานให้คุณทำแล้ว
‪นี่ ผอ.
‪เจ้าหมอนี่อ่อนแอมากเลย
‪เลิกพูดเรื่องผลการต่อสู้จริง
‪แล้วทำอะไรสักอย่างหน่อย
‪ครับ
‪สิ่งที่อธิบดีเชื่อคือรุ่นพี่กีบอม
‪หรือว่าดวงตาเทียมกันคะ
‪ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪ตั้งใจหน่อย
‪ก็บางทีเขาดูรักมาก แต่บางที
‪ก็ทำเหมือนรุ่นพี่ ‪เป็นลูกที่ถูกทิ้งเลย
‪ถ้าไปถามตัวการใหญ่
‪เขาน่าจะบอกนะครับ
‪- แบบนี้เหรอ ‪- เจ็บนะ
‪นี่ อีกวังชอล
‪คิดว่าการฝึกเป็นเรื่องเล่นๆ เหรอ
‪เลิกคิดว่าการต่อสู้จริงๆ ‪มีแค่ตอนที่ออกไปทำภารกิจได้แล้ว
‪ตอนที่ฉันฝึกกับหัวหน้าทีม
‪ฉันก็คิดตลอดว่านี่คือการสู้จริงๆ
‪คิดแบบนี้ ‪แล้วสู้อย่างเต็มที่เลยล่ะค่ะ
‪แล้วก็อีกวังชอล
‪นายเลิกล้อเล่นแล้วทำให้ดีๆ หน่อย
‪ผมไม่เคยล้อเล่นนะ
‪เข้ามาเลย
‪ลุงครับ
‪ทำไม ของโกยงด๊อกเหรอ
‪เหมือนจะใช่นะครับ
‪เปิดไม่ติดเลย
‪นายซ่อมมันได้ไหม
‪เดี๋ยวนะครับ
‪โอเค
‪ได้แล้วเหรอ
‪ไม่รู้ว่ามันจะดับไปอีกตอนไหน
‪รีบใช้ในเรื่องสำคัญๆ ก็พอนะครับ
‪แต่โทรศัพท์คนตาย ยังใช้ได้ด้วยเหรอ
‪ถ้าครอบครัวไม่ไปยกเลิก ‪ก็น่าจะได้นะครับ
‪(ฮวังดึกกู)
‪ไว้ชีวิตเราด้วย
‪ไว้ชีวิตเราด้วยเถอะ
‪ไว้ชีวิตเราด้วย
‪นี่เป็นกระบอกเสียงของพวกเราเหรอ
‪ครับลูกพี่
‪ไม่มีประวัติอาชญากรรม ‪เป็นคนธรรมดาที่ใสสะอาด
‪ยังมีอยู่อีกหลายคนเลยครับ
‪เรื่อง...
‪ทั้ง...
‪หมด...
‪คือความผิดของประธานฮยอน
‪นี่คือสิ่งที่พวกแกต้องทำต่อจากนี้
‪ถ้าทำเรื่องบ้าๆ แล้วถูกจับได้ ‪ก็ไม่ต้องพูดมาก
‪บอกว่าประธานฮยอนเป็นคนสั่งก็พอ
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ‪สั่งให้ทำจริงๆ ไหม
‪แล้วทำไปทำไม พวกแกไม่ต้องรู้หรอก
‪ทำให้เรื่องถึงหูประธานฮยอนก็พอ
‪ทำไปเรื่อยๆ ตลอดเวลา
‪อย่าได้หยุด
‪แต่ลูกพี่ครับ ‪แบบนี้จะกระตุ้นเขาได้เหรอครับ
‪อำนาจของประธานฮยอนคือเครือข่าย
‪ทำให้เขาถูกแยกออกมาก็พอ
‪ยังไงครับ
‪ต้องทำให้ทุกคนรังเกียจเขาน่ะสิ
‪ใส่นี่ให้พวกมันคนละอัน
‪ผลกระทบจากภาพที่เห็น
‪จะติดตาไปนานเลยล่ะ
‪(ประธานโกยงด๊อก)
‪(มาเจอกันหน่อยไหม ‪ที่อ่างเก็บน้ำเป็นไง)
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไร
‪(ไปที่ลานประหาร)
‪ยินดีต้อนรับสู่โลกของแก
‪ฮวังดึกกู
‪- แกเองเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪เราต่างหาก
‪ทักทายสิ
‪เขาเคยเป็นเจ้านายแก แต่ตอนนี้
‪เป็นเพื่อนร่วมงานของฉันที่จะฆ่าแก
‪มีเวลาสนุกไม่นานหรอกนะ
‪ทั้งแก และพวกเรา
‪ได้สิ มาสนุกกัน
‪ใต้น้ำนี้มีเพื่อนแกเพียบเลยล่ะ
‪ลูกพี่...
‪จริงๆ เหรอ
‪หน้าตาดูไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ตอนตายเขาคงตกใจน่าดู
‪ทั้งร่างกายทั้งจิตใจดูไม่ปกติเลยล่ะ
‪ฉันก็เสียใจอยู่เหมือนกัน
‪ว่าไม่น่าฆ่าแกเลย
‪น่าจะไว้ชีวิตแก ‪แล้วทำให้แกดูทีละอย่าง
‪ว่าฉันจะแย่งเงิน ผู้หญิง
‪และตำแหน่งของแกมายังไง
‪ฉันน่าจะทำแบบนั้น
‪ตั้งแต่วันนี้ฉันคงต้องเชื่อ ‪เรื่องพระเจ้าแล้วล่ะ
‪เพราะเขารับฟังคำปรารถนาของฉันหมดเลย
‪ท่านประธานครับ
‪ได้ยินที่มันพูดเมื่อกี้ไหมครับ
‪พวกเราจะอยู่เฉยได้เหรอ
‪นี่แกตั้งใจจะทำอะไรกับศพน่ะ
‪เอาล่ะ เตรียมตัวนะครับ
‪แล้วยิงเลยครับ
‪อะไรเนี่ย
‪ของขวัญน่ะ
‪เราประดิษฐ์จากวัสดุ ‪ที่แกชอบเป็นพิเศษเลยล่ะ
‪จะยิงออกมาได้จริงๆ เหรอ
‪นี่ไงๆ แรงดันอากาศจะทำให้ยิงออกมาไง
‪ดูไม่น่าเชื่อถือเลยนี่
‪แล้วก็...
‪อันนี้นะครับ
‪ถ้าเข้าร่างกายคนแล้ว จะทำให้ตายไหม
‪สาหัสเลยล่ะครับ
‪ต้องเอาคืนด้วยวิธีเดียวกับ ‪ที่พวกมันทำถึงจะสาสม
‪แก...
‪คิดว่าจะฆ่าฉันได้เหรอ
‪อือ
‪แต่ว่า...
‪แกไม่มีสิทธิ์ได้ตายดีหรอก
‪ฉันดีใจที่แกชอบนะ
‪แกเป็นคนตลกจริงๆ
‪ฉันทำดีจริงๆ ที่ไว้ชีวิตแก
‪มาทำให้ฉันตกใจขนาดนี้
‪ว้าว อันนี้ไม่ได้อยู่ในแผนนะ
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪คังกีบอม อยู่ไหน
‪แกซ่อนอยู่ที่ไหน
‪ออกมาเดี๋ยวนี้นะ
‪ฉันถามว่าแกซ่อนอยู่ไหน
‪ฉันจะทำลายแกจากภายใน
‪ฉันจะจัดปาร์ตี้กับบอสระดับกลางทุกคน
‪- ฮวังดึกกูก็จะมาด้วย ‪- เราต้องเลื่อนแผนเข้ามา
‪เราอาจต้องใช้โกยงด๊อกก็ได้
‪ผมจะล่อมันแล้วตามมันไป ‪และพาเขากลับมาครับ
‪คนที่ฉันต้องการไม่ใช่แก ‪เป็นคนที่คลั่งไคล้เลือดต่างหาก
‪เป้าหมายของแกไม่ใช่ฉันเหรอ
‪ถ้าเขาออกไปจากที่นี่แล้ว ‪จะมีชีวิตที่ดีได้เหรอ