‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪แต่นแต๊น
‪ในที่สุดก็จับเจ้าหมอนี่ได้สักที
‪ยินดีด้วยนะครับ
‪- เจ้านี่คือเจ้าหมอนั่นเหรอ ‪- ใช่
‪ร้อยตรีซงตามจับมาเป็นปีไม่สำเร็จ ‪แต่คุณจับได้ในหนึ่งเดือน
‪ฉันไม่เหมือนเธอนี่
‪- สมแล้วที่เป็นหัวหน้าทีม ‪- ไปนั่งนั่นเลย
‪- สิบตรีคิม พาไปนั่งที ‪- ครับ
‪วันนี้นายจะต้องโต้รุ่งกับฉันที่นี่
‪คนที่อยู่เหนือและต่ำกว่านาย ‪ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับอาชญากรรม
‪สิ่งของที่ใช้ซื้อขาย ‪นายต้องบอกมาให้หมด
‪- รุ่นพี่ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ‪- ไม่ล่ะ ไม่ต้อง
‪อ้อ เธอ...
‪ซงมีนา
‪รุ่นพี่ เป็นอะไรไปคะ
‪ทำไมหน้านายเป็นแบบนั้น
‪เบาได้เบาหน่อยครับ ‪แค่ผมยอมพูดก็พอแล้วนี่
‪อะไรนะ
‪นี่เขาพูดว่าอะไรน่ะ
‪สิบตรีคิม
‪จ่าสิบมุน
‪สายสืบยาง
‪นี่มันอะไรเนี่ย
‪หัวหน้าโอครับ
‪คุณเคยรู้สึกสับสน ‪ที่จู่ๆ ก็จำหน้าคนไม่ได้บ้างไหมครับ
‪ตอนที่ร่างกายอ่อนแอก็มีบ้างมั้ง
‪งั้นเป็นเรื่องปกติเหรอ
‪คนที่มีดวงตาพิเศษกำลังชวนคุย ‪เรื่องภาวะไม่รู้ใบหน้าเหรอ
‪ผมรู้ว่าเป็นใครครับ ‪ถึงขั้นรู้มากเกินไปด้วยซ้ำ
‪แต่ปัญหาคือมองไม่เห็นมากกว่า
‪ใครเหรอ
‪ผมฝันถึงเพื่อนร่วมงานเมื่อก่อน
‪แต่อยู่ๆ ก็มีหน้าต่างข้อมูลมากมาย ‪เด้งขึ้นมาบังใบหน้าพวกเขา
‪ผมเลยได้แต่นั่งเหม่อ ‪อยู่เป็นสิบนาทีเลยครับ
‪เป็นฝันก็น่ากลัว
‪ถ้าเป็นความจริง ‪ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก
‪ดวงตาเทียมนี่ส่งผลอะไร ‪กับความทรงจำบ้างไหมครับ
‪เป็นการกำจัดความทรงจำไม่ดีที่สะสมมา
‪ผ่านทางฝันร้ายไง
‪ถ้าเป็นอาการชั่วครู่ ‪ก็ไม่ร้ายแรงหรอก
‪ปัญหาคือมันไม่ใช่แค่ ‪ความทรงจำที่ "ไม่ดี" น่ะสิครับ
‪(ดำเนินการควบคุมร่างกายเอง)
‪ตกใจหมดเลย ปัดโธ่
‪- มีเรื่องอะไรครับ ‪- ได้เวลาประชุมแล้ว
‪อีกอย่าง...
‪ที่นี่ไม่ใช่ของนายคนเดียวนี่
‪ครับ ก็ใช่ครับ
‪แต่...
‪ไปกันเถอะครับ
‪เล่นบ้าอะไรเนี่ย
‪พับผ่าสิ
‪- ไปประชุมเถอะ ‪- เดี๋ยวไปน่า เจ้าหมอนี่
‪ขออีกแป๊บหนึ่ง
‪ผมเห็นรูปภาพบางส่วน
‪แต่เชื่อมโยงกันไม่ได้เลย
‪แค่นั้นก็พอแล้ว
‪แล้วส่วนที่เหลือพวกเราจะจัดการเอง ‪นายไม่ต้องห่วง
‪ทีนี้ผมก็มีเรื่องให้เล่า ‪เหมือนกับคนอื่นๆ ในรูกัลแล้ว
‪ตั้งใจพักฟื้นเถอะจ้ะ
‪แค่ได้ชาร์จแบต ‪ผมก็หายเร็วเหมือนกิ้งก่าแล้ว
‪ฉันยิ้มได้เพราะนายเลย
‪อะไรเนี่ย
‪- สารภาพรักเหรอ ‪- ไอ้บ้านี่
‪ฉันแค่ไม่อยากกลัวว่าจะสูญเสีย ‪คนในทีมของฉันไปอีกต่างหาก
‪ผมรู้ใจพี่หมดนั่นแหละ
‪ผมจะรีบหาย ‪จะได้เรียกยิ้มจากพี่ให้เยอะๆ เลย
‪ดีมาก
‪ซองมิน ทำอะไรอยู่
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪ในส่วนคดีส.ส.พัค
‪ถึงจะบอกว่าเป็นโชว์ของอาร์โกส ‪ที่สูญเสียหัวหน้าไป
‪แต่คดีที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในช่วงนี้ ‪ดูต่างออกไป
‪พวกมันกำลังจัดอันดับอำนาจกันใหม่
‪ลักษณะการก่อเหตุ ‪ก็กลายเป็นแบบโจ่งแจ้ง
‪น่ากังวลอย่างมาก
‪ก็คงเป็นเพราะไอ้บ้าฮวังดึกกู ‪ที่ชอบโผล่มาทุกทีนั่นแหละครับ
‪ชเวเยวอนอาจอยู่เบื้องหลังก็ได้
‪ส่วนชเวยงก็ไม่ใช่คนง่ายเลย
‪และบงมันชอล ที่ถึงจะถูกเบียดออกไป ‪แต่เขาก็ไม่ยอมโดนกระทำอย่างเดียว
‪ซอลมินจุนที่ถูกโจมตี ‪ในถิ่นตัวเองเป็นยังไงบ้างครับ
‪คังกีบอมจะรับผิดชอบ ‪สืบเรื่องนั้นเพิ่มเติมเอง
‪- ทำคนเดียวเหรอครับ ‪- ฉันจะควบคุมเขาเอง
‪มาลองใช้คนที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยดู
‪เราจะเริ่มตามหาหลักฐาน ‪จากความทรงจำของกวังชอลก่อน
‪- กวังชอล... ‪- กวังชอล...
‪คุณพูดก่อนเลยครับ
‪เหมือนว่าเขาจะนอนไม่ค่อยหลับ
‪จะหลับลงเหรอครับ ‪ยิ่งเป็นคนจิตใจอ่อนแออยู่ด้วย
‪- แล้วนายไม่เป็นไรเหรอ ‪- หือ
‪เรื่องนอนไง
‪ดูท่าคุณจะมีนิสัยชอบแอบฟังนะ
‪แค่บังเอิญได้ยินน่ะ
‪ว่าแต่...
‪นี่คุณกำลังเป็นห่วงผมใช่ไหมครับ
‪เรามีคนไม่มาก ‪นายต้องดูแลร่างกายให้ดี
‪ขอบคุณที่ตอบรับคำเชิญเร่งด่วนนะคะ
‪ฉันคิดว่า...
‪ฉันควรแจ้งข่าวนี้ด้วยตัวเองค่ะ
‪เมื่อวานแทบจะปิดประตูใส่หน้า
‪แต่วันนี้นอบน้อมจังเลยนะ
‪ไหนขอฟังหน่อยเถอะ ‪ว่าเรียกมาด้วยเรื่องอะไรแต่เช้า
‪ทุกท่านคงทราบ...
‪ว่ามีเรื่องวุ่นวายที่บาร์แจ๊ส ‪ของประธานซอลเย็นวานนี้
‪ฉันจะบอกสาเหตุให้ทราบค่ะ
‪ซอลมินจุน...
‪จริงๆ แล้วเป็นสายของตำรวจค่ะ
‪หา
‪อะไรนะ
‪นี่พูดเรื่องเหลวไหลอะไรอยู่ครับ
‪ให้ตาย...
‪จะล้อเล่นก็ควรดูเวลาหน่อยสิ
‪นี่ไม่ใช่การประชุมหมู่บ้านนะ
‪รองประธานฮวังดึกกู ‪ลงมือสืบเรื่องนี้เอง
‪และยังมีหลักฐานด้วยค่ะ
‪ให้ตายเถอะ ‪จังหวะเวลาสุดยอดไปเลยนะเนี่ย
‪ทันทีที่ท่านประธานตาย ‪เงินที่ไม่มีขาเดินเองก็หายวับไป
‪แล้วพอรุ่งเช้า ไอ้เจ้านักเลง ‪ก็กลายเป็นข้าราชการขึ้นมา
‪แล้วไงอีก
‪พรุ่งนี้ผมอาจจะกลายเป็นศพก็ได้สินะ
‪หลักฐานที่ว่านั่น...
‪เชื่อถือได้ไหม
‪- หมายความว่าอะไรคะ ‪- อาจจะทำขึ้นมาก็ได้นี่
‪อาจจะมีไอ้ชาติชั่ว ‪ตั้งใจทำเพื่อกำจัดเราทีละคน...
‪ผมเดินอยู่เลยไม่ทันได้ยิน
‪ไอ้ชาติชั่วจะทำอะไรนะครับ
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪แต่มันเป็นไปไม่ได้ ‪ที่เจ้าซอลมินจุนจะเป็นตำรวจนี่
‪ท่านประธานชเวครับ
‪ช่วยพูดแทนผมหน่อยสิครับ
‪ว่าสิ่งที่คุณได้เห็น ‪ได้ฟังด้วยตัวเองคืออะไร
‪ฉันตรวจสอบเอกสารของตำรวจกับตาตัวเอง
‪ตัวเขาเองก็สารภาพแล้วค่ะ
‪ท่านประธานของเราโกรธแค้นแค่ไหน
‪ถึงได้จัดการเขาตรงนั้นเลย
‪เธอฆ่าเขาเหรอ
‪ฉันว่าฉันยังไม่ได้เห็นจุดจบเขานะ
‪มันเชื่อไม่ได้หรอก
‪นี่ ฮวังดึกกู
‪ทุกอย่างดีหมดเลยนะ ‪แต่อย่ามาก้าวก่ายเลย
‪ตอนลูกน้องผม...
‪กับลูกน้องของซอลมินจุนปะทะกัน ‪มีคนอื่นเข้ามายุ่งด้วย
‪ขนาดพวกเก่งๆ รองลงมาจากดัลโฮ ‪ก็แพ้ราบคาบ
‪เราจับเป็นเขามาได้อย่างยากลำบาก
‪แต่ก็มีคนมาช่วยชิงตัวไป ‪เป็นใครกันนะ
‪นี่แกพูดจริงเหรอ
‪คุณสงสัยทุกคำพูดของผมเลย ‪น่าหงุดหงิดนะ
‪พี่ๆ คะ เป็นอะไรกันคะ
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันดูคนเก่ง
‪หลังจากที่ฉันตรวจสอบแล้ว ‪ค่อยมารวมตัวกันอีกทีเถอะ นะ
‪เดี๋ยวเราจะไปลานทำลายรถด้วยกัน
‪ถึงนายจะเบื่อแต่ก็ทนหน่อยนะ
‪ผมไม่ได้ไปด้วย ‪ก็ไม่ใช่ "ด้วยกัน" สักหน่อย
‪ทำไมจู่ๆ ก็เข้าโหมดเคืองซะงั้น
‪ถ้าผมได้ดูด้วยตาตัวเอง ‪คงมั่นใจกว่าแท้ๆ
‪เดี๋ยวเราแชร์สถานการณ์ผ่านดวงตา ‪ของคังกีบอม ไม่ต้องหักโหมหรอก
‪ต้องดูให้มากกว่า ‪สิ่งที่เห็นด้วยตานะครับ
‪ผมเสียใจนะครับที่ถูกยกเว้นภารกิจ
‪เพราะถูกทำร้าย ตอบโต้ไม่ได้
‪เขาพูดอะไรของเขาอีกเนี่ย
‪เราทำเพราะเป็นห่วงนายนะ ‪ไม่อยากให้นายหักโหม
‪ตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ‪ให้ดีด้วยนะครับ
‪- อย่าพลาดแม้แต่จุดเล็กๆ ‪- ไอ้เด็กนี่
‪ไม่ต้องห่วง รักษาตัวให้ดีเถอะ
‪(สิ่งที่อยากทำ)
‪(สำหรับทำงาน ชุดสบายๆ )
‪(ออกข้างนอก ชุดลำลอง)
‪เพื่อจะให้สามีตัวเองดูดี
‪เตรียมนั่นนี่เยอะเหลือเกินนะ
‪ครับ
‪เตรียมตัวเสร็จหรือยัง
‪ผมกำลังเลือกชุดอยู่น่ะครับ
‪นายต้องทำตาม ‪ที่อธิบดีสั่งเป็นอันดับแรก
‪แต่ฉันขอพูดในฐานะ ‪หัวหน้าทีมหน่อยแล้วกัน
‪ครับ
‪ถ้านายรู้สึกว่าอันตรายเมื่อไหร่
‪อย่าพยายามแก้ปัญหาคนเดียว ‪เรียกพวกเราทันที
‪ทุกคนเป็นห่วงนายนะ
‪ครับ ผมจะไม่ทำให้เป็นห่วงนะครับ
‪ดีมาก
‪นั่นอะไรน่ะ ‪สมุดบันทึกที่กวังชอลพูดถึงเหรอ
‪อ๋อ ครับ
‪สมุดของภรรยาผมน่ะครับ
‪เงินเดือนตำรวจได้ไม่เท่าไร
‪เธอก็เลยเขียน ‪สิ่งที่อยากทำให้น่ะครับ
‪เธอจัดเตรียมให้ทุกอย่าง ‪จนเหมือนเป็นคำสั่งเสีย
‪ผมเลยตั้งใจว่าจะทำตามครับ
‪เฮ้อ เจ้ากวังชอลก็อยากรู้เหลือเกิน
‪ความจริง...
‪กว่าจะเอามันออกมาดูได้ ‪ก็ยากเหมือนกัน
‪แต่ผมกะว่าจะบอกเขาแหละ ‪เพราะตอนนี้เป็นทีมเดียวกันแล้ว
‪บางครั้งแฟชั่นนายก็เห่ย ‪บางทีทีมเวิร์กก็ห่วย
‪แต่ฉันจะพยายามทำความเข้าใจดูนะ
‪ขอบคุณครับ
‪- ตั้งใจทำงานล่ะ ‪- ครับ
‪คังกีบอม
‪ทั้งแกทั้งฉัน ไม่คิดจะหยุดเลยสินะ
‪ยังไม่กลับกันอีกเหรอครับ
‪ที่นี่เป็นห้องนอนแกหรือไง
‪คิดว่านี่เป็นที่ไหน ‪ถึงได้กล้ามาอยู่กับนังนั่นที่นี่
‪เฮ้อ ทำตัวน่ารำคาญจริงๆ
‪พวกคุณรบกวนงานผมอยู่นะ
‪ผมรู้ว่าพวกคุณตื่นตูม ‪เพราะรู้สึกไม่สบายใจ
‪แต่มาทำกับผมแบบนี้ได้เหรอ
‪ออกไปจากบ้านท่านประธานซะ
‪ผมจะอยู่หรือออกไป
‪ท่านชเวมาสั่งได้ด้วยหรือไง
‪เจ้าหมอนี่ แกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
‪นี่ แก
‪แค่เรายอมให้เล่นงานครั้งเดียว ‪ก็คิดว่าโลกนี้เป็นของแกเหรอ
‪ฉันไม่ยอมทำงานหนัก ‪เพื่อให้แกได้หน้าหรอกนะ
‪รู้ด้วยเหรอว่าทำงานหนักเป็นยังไง
‪พวกคนที่เก่งแต่ปากเนี่ย
‪ไอ้หมอนี่ ‪ฉันเริ่มจะหมดความอดทนแล้วนะ
‪ลูกพี่
‪ดัลโฮมาแล้วครับ
‪แล้วพวกลูกพี่ ทำไมถึง...
‪- นี่ มินดัลโฮ ‪- ครับ
‪หลังจากนี้เวลาใครมาบ้าน ‪ตรวจสอบให้ดีก่อนนะ
‪แกบ้าไปแล้วหรือไง
‪เห็นฉันเป็นตัวอะไร
‪แกก็รู้ว่าฉัน ‪เป็นคนพูดอะไรแล้วทำจริง
‪- พูดมากจริงๆ ‪- ถ้าไม่อยากถูกกระสุนเจาะหัว...
‪เป็นผม ผมคงยิงไปสิบนัดแล้ว
‪ยิงมาสิ
‪ทำอะไรครับ ยิงมันไปเลย
‪- ดัลโฮ ‪- ครับ ลูกพี่
‪แขกจะกลับแล้ว ไปส่งแขกหน่อย
‪- ลูกพี่ครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ ‪- เฮ้ยๆ
‪ดีเลย วันนี้ฉันจะให้แกเห็นจุดจบเอง
‪มินดัลโฮ
‪บงมันชอล แกเป็นอะไรไหม
‪นี่แกทำอะไรฉัน...
‪ไม่ มัน...
‪บุกรุกเข้าบ้านท่านประธานยังไม่พอ
‪ยังเอาปืนมายิงครอบครัวอีกเหรอ
‪ถ้ามองเป็นการปฏิวัติ คงไม่โกรธกันนะ
‪ช่วย...
‪ช่วยด้วย
‪ถ้าจะลงโทษเขาก็ต้องไว้ชีวิตก่อน ‪พาเขาไป
‪ครับ
‪ปล่อยมือซะ
‪ยังจะรู้สึกผิดอะไรอีก
‪เธอไม่รู้เรื่องซอลมินจุนจริงๆ เหรอ
‪"เขาหน้าตาใช้ได้ ‪ทำงานเก่ง มารยาทดี"
‪พี่ถึงขั้นชมเขาไม่หยุดปาก ‪บอกว่าเขามีประโยชน์นี่คะ
‪ชเวเยวอนโตขึ้นมากเลยนะ
‪ฉันเกือบโดนเขมือบไปแล้ว ‪จะไม่ให้โตได้เหรอคะ
‪แต่เธอคงต้องโตขึ้นกว่านี้นะ
‪ฉันบอกว่าเขามีประโยชน์ ‪แต่ไม่เคยบอกให้เก็บเขาไว้ข้างตัว
‪ฉันไม่เคยทำแบบนั้นค่ะ
‪ยังไงก็เถอะ
‪ยิ่งคิดยิ่งขยะแขยงนะ
‪ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทเลี้ยงเขามากับมือ
‪แต่ลับหลังกลับอยากเป็นวีรบุรุษ ‪พิทักษ์คุณธรรม
‪คิดอีกแง่เขาก็สุดยอดเลยนะคะ
‪- ต้มเราได้ซะเปื่อย ‪- นั่นสิ
‪ถึงพื้นเพจะเป็นอะไร ‪แต่เขาก็แทรกซึมเข้ามาได้อย่างดี
‪คงได้ลิ้มรสของเงิน ‪จนไม่อยากกลับไปแล้วแท้ๆ
‪แต่ทำแบบนั้นทำไมก็ไม่รู้
‪จะทำยังไงกับฮวังดึกกู ‪ที่เป็นคนจับได้ล่ะคะ
‪เฮ้อ ฮวังดึกกู...
‪หมอนี่มันเป็นต้นตอของปัญหาทุกอย่าง
‪เรื่องที่สามีเธอตายก็ด้วย
‪คนอื่นต่างก็สงสัยฉัน
‪มีแต่พี่ที่ต่างออกไปนะ
‪เซนส์น่ะ
‪เรียกว่าเป็นเคล็ดลับให้อยู่รอด ‪ท่ามกลางชายโฉดที่ใช้แต่กำลังก็ได้
‪ดูจากที่ฉันเลือกเธอแล้ว ‪ยังไม่รู้อีกเหรอ
‪เซนส์มหัศจรรย์นั่นว่ายังไงคะ
‪ภายนอกดูอ่อนไหว ไร้เดียงสา
‪แต่ภายใน ไม่ว่าจะซ่อนแค่ไหน ‪ก็ปกปิดความปรารถนาไม่ได้
‪เธอเป็นคนแบบนั้นแหละ หายากนะ
‪เพราะงั้นถึงประเคนฉัน ‪ให้โกยงด๊อกสินะ
‪ประเคนอะไรกัน ดูคำพูดคำจาสิ
‪แค่วางไว้เฉยๆ ให้เขากินได้ง่ายๆ
‪พี่ไม่กลัวฉันเหรอคะ
‪กลัวเธอเหรอ
‪ฉันเนี่ยนะ
‪ครั้งนี้เธอรอด ‪เพราะความผูกพันที่ฉันเลี้ยงมา
‪ถ้าไม่อยากถูกฆ่าตาย ‪ด้วยข้อหาแอบคบกับซอลมินจุน
‪ก็ระวังพฤติกรรมด้วยล่ะ
‪ผมคิดว่าจะวางแหล่งข่าว ‪ในอาร์โกสสักคนครับ
‪ใครเหรอ
‪จะให้พวกไม่ได้เรื่องไปทำทำไมล่ะครับ
‪ผมได้เตรียม
‪วิธีที่จะเข้าถึงได้โดยตรง ‪โดยไม่เปิดเผยตัวตนไว้แล้วครับ
‪ขนาดซอลมินจุนยังเข้าครอบงำ ‪ชเวเยวอนไม่สำเร็จ
‪ระวังด้วยล่ะ
‪คุณรู้ได้ยังไงครับ
‪สิทธิ์ควบคุมทุกอย่างของนาย ‪อยู่ที่ฉัน
‪แน่นอนว่าทั้งข้อมูล ‪และความคิดนายด้วย
‪ถ้างั้นถึงผมไม่พูดอะไร คุณก็คงรู้
‪งั้นผมจะไม่รายงานยิบย่อยนะครับ
‪ติดต่อพวกนั้นด้วยเครื่องนี้นะ
‪ป้องกันการติดตามตำแหน่งได้
‪ประตู
‪แล้วจะเปิดให้ทำไมเนี่ย
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪ช่วยเงียบหน่อยได้ไหมคะ
‪ครับ
‪สายตาคุณยังเหมือนเดิมเลย
‪ความประมาทก็เป็น ‪ทักษะอย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอ
‪ผมอุตส่าห์แต่งตัวมา ชุดผมยับหมดนะ
‪ลงมาคุยกันดีๆ เถอะครับ
‪สายตาโกหกกันไม่ได้หรอกนะ
‪คุณต้องการอะไร
‪คุณจ่อมีดก่อนจะชวนคุยอีกนะ
‪น่ากลัวแบบนี้ ผมจะกล้าคุยด้วยเหรอ
‪ก็ต้องทดสอบความกล้ากันหน่อยสิ
‪งั้นผมก็ไม่รักษามารยาทแล้วนะ
‪ขอฟังหน่อยว่าคุณทำอะไรให้ผมได้
‪คุณทำอาชีพอะไรกันแน่ ‪ถึงได้พกมีดแบบนี้
‪คุณบอกมาก่อนสิคะ ‪ฝีมือต่อสู้คุณไม่ธรรมดาเลยนะ
‪เป็นทหารเหรอ หรือว่านักกีฬา
‪แค่มีความสามารถก็พอแล้วนี่ ‪พื้นเพผมสำคัญตรงไหน
‪ช่วงนี้ฉันต้องระวังเรื่องนั้นน่ะ
‪ผมแค่ใช้ชีวิตเป็นทหารรับจ้างครับ
‪- พอดีไม่ชอบถูกผูกมัด ‪- งั้นเหมาะเลยนะ
‪ฉันไม่ต้องรับผิดชอบ ‪และคุณก็ไม่ถูกผูกมัด
‪- ถึงได้ถามว่าคุณทำอาชีพอะไรไง ‪- อาร์โกส...
‪ฉันเป็นเจ้าของคนใหม่ค่ะ
‪ดีใจที่ได้เห็นหน้าตกใจของคุณนะ
‪ตอนนี้เริ่มสนใจขึ้นมาหรือยัง
‪ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็แน่นอนสิ
‪ฉันอยากให้คุณปกป้องฉัน
‪ไหนว่าความประมาทเป็นทักษะอย่างหนึ่ง
‪- คุณเชื่อใจผมง่ายไปหรือเปล่า ‪- เป็นคนแรกน่ะ
‪คนที่เข้ามาช่วยฉัน ‪โดยไม่หวังผลประโยชน์
‪แถมยังเสี่ยงอันตรายด้วย
‪ถ้าอธิบายเพิ่มฉันจะดูขี้ขลาด ‪จะทำหรือไม่ทำก็บอกมา
‪ค่าจ้างเป็นเคสบายเคสนะ ‪ขอโทรศัพท์หน่อย
‪ต้องจองเวลาล่วงหน้า
‪(เคสบายเคส)
‪ถึงคุณจะเป็นลูกค้าเพียงคนเดียว ‪แต่ก็รักษาความเป็นส่วนตัวกันหน่อย
‪ฉันขอดูผลงานก่อน
‪แล้วจะคิดเรื่องจ้างประจำอีกที
‪ผมบอกว่าไม่ชอบถูกผูกมัดไง
‪หยุดรถ
‪- ลงไปได้แล้ว ‪- ตรงนี้เหรอ
‪นี่ค่าทำสัญญา
‪ฉันไม่โทรซ้ำสอง ‪เพราะงั้นอย่าห่างโทรศัพท์นะ
‪นิสัยเสียจริงๆ
‪โอเค เยส โอเค
‪ชเวเยวอนไม่ใช่คนธรรมดานะคะ
‪เพราะงั้นถึงให้คังกีบอมทำไง ‪มาคอยจับตาดูกันเถอะ
‪เห็นไหมครับ สุดยอดเลย
‪"เป็นยังไง ‪ตอนนี้เริ่มสนใจขึ้นมาหรือยัง"
‪"ผมบอกว่าไม่ชอบถูกผูกมัดไง"
‪สุดยอดไปเลย
‪ผมขอตัว...
‪ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ
‪ทำได้ดีเลยนะ
‪สรุปแล้วก็คือ ถ้าชเวเยวอนเรียก
‪เขาก็เข้าศูนย์บัญชาการของอาร์โกส ‪ได้เหมือนบ้านตัวเองเลยล่ะครับ
‪งั้นที่รุ่นพี่กีบอมบอกว่ามีธุระ ‪คือไปพบชเวเยวอนเหรอคะ
‪ครับ ใช่แล้วครับ ‪พวกเขาเคยเจอกันมาก่อน
‪เดี๋ยวขู่ เดี๋ยวพูดดีด้วย ‪ดูไม่มีสติเลยล่ะ
‪อ๋อ
‪แต่เรื่องนี้เราไม่รู้มาก่อน ‪เหมือนจะเป็นภารกิจลับนะ
‪คุณเอามาเล่าแบบนี้ได้เหรอ
‪คือผมคิดว่า ‪พวกคุณน่าจะอยากรู้น่ะครับ
‪ฉันไม่เคยบอกว่าอยากรู้ ‪แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานหน่อย
‪แค่นี้นะคะ
‪ถ้าปากพล่อยอีก ‪คราวนี้ได้โดนแยกห้องเดี่ยวแน่ๆ
‪ไปพบชเวเยวอนตามลำพังทำไม ‪อันตรายจะตาย
‪คังกีบอม...
‪เธอชอบเขาเหรอ
‪ไม่นะคะ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ผมอยากแจ้งคุณเรื่องหนึ่งครับ
‪อะไรนะ
‪บาดแผลถูกแทงเล็กน้อย ‪ก็อันตรายกับผมนะครับ
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪คุณต้องการสนทนาไม่ใช่เหรอ
‪ต้องการสนทนาใช่หรือไม่
‪หาข้อมูลทุกอย่างของฮวังดึกกู
‪(ฮวังดึกกู อายุ 51 ‪รองประธานอาร์โกส)
‪นายพูดได้ มีความคิด
‪มีตัวตนงั้นเหรอ
‪เมื่อเช้าวันนี้ ‪ตอนเวลา 10:05:57 นาฬิกา
‪ผลวินิจฉัยจากนักปลูกถ่ายตอนนั้น ‪คุณไม่จำเป็นต้องฟังหรอกครับ
‪- ใครนะ ‪- ต่อจากนี้
‪ผมจะเรียกเขาตามที่คุณเรียกแล้วกัน
‪คำวิเคราะห์เรื่องความฝันและ ‪ความทรงจำของหัวหน้าโอไม่ถูกต้องครับ
‪จะบอกว่านายฉลาดกว่า ‪คนที่ประดิษฐ์นายขึ้นมาเหรอ
‪ผลการวิเคราะห์ของผม ‪มาจากข้อเท็จจริงครับ
‪ดูเจ้าหมอนี่สิ
‪พี่ครับ พี่กีบอม
‪กวังชอล
‪ฉันมาถึงลานทำลายรถแล้ว
‪มาลองต่อจิ๊กซอว์ระหว่าง ‪สายตาฉันกับความทรงจำของนายดู
‪ครับ ผมจะลองดูครับ
‪ฉันดูแล้ว เป็นไปได้สูงว่า ‪พวกมันจะเอามาซ่อนที่นี่
‪เมื่อก่อนแค่คิดถึงก็กลัวแล้ว
‪ตอนนี้ผมอยากจะรีบวิ่งไปเดี๋ยวนี้เลย
‪(กำลังสแกนข้อมูล)
‪(ข้อมูลไม่ตรงกัน)
‪(กำลังสแกนข้อมูล)
‪(ข้อมูลไม่ตรงกัน)
‪(กำลังสแกนข้อมูล)
‪(ข้อมูลตรงกัน)
‪คันนั้น
‪แต่มันไหม้หมดแล้วนะครับ
‪พวกมันชอบทำแบบนี้อยู่แล้วนี่
‪ผมทำพี่ไปเสียเที่ยวสินะครับ
‪ไม่หรอก ยังเหลือตรงนี้อยู่
‪แต่ไม่รู้เลยว่า ‪จะเริ่มตรงไหนก่อนดีเนี่ย
‪หัวหน้าทีมยังไม่ถึงเหรอ ‪ถ้าใช้แรงต้องหัวหน้าทีมเลย
‪นั่นน่ะสิ
‪เฮ้ย ตกใจหมด...
‪คุณถือเป็นศัตรูที่แสบเลยนะเนี่ย
‪- มาแล้วเหรอ ‪- ค่ะ
‪ทั้งคู่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ ‪ทำไมเธอทำหน้าแบบนี้
‪ถ้าอยากรู้ก็ถามเธอเองสิ
‪- ทำไมเหรอ ‪- กวังชอล ต่อไปอะไรเหรอ
‪มองเห็นอะไรในนั้นไหมครับ
‪หัวหน้าทีม ช่วยเปิดนี่ทีได้ไหม
‪- ฉันอีกแล้วเหรอ ‪- งั้นใครจะเปิดล่ะ
‪เร็วสิ
‪บ้าเอ๊ย
‪ที่กวังชอลเห็นเป็นเรื่องจริงสินะ
‪แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือ
‪ตอนนั้นผมได้ยินชัดเลยครับ
‪มันบอกว่าปล่อยให้แข็งแล้วเอาไปบด
‪มันไม่เอาศพที่แช่แข็งไปซ่อน ‪แต่เอามาเผาที่นี่...
‪คงอยากให้เราเห็นสินะคะ ‪"ถ้าขุดคุ้ยได้ก็ขุดดู"
‪ถ้าเราตรวจสอบ หาตัวเหยื่อ
‪หาครอบครัวผู้เสียหาย ‪และเริ่มสืบสวนอีกครั้ง
‪พวกเราก็จะเดินเข้าปาก ‪ให้พวกมันงับอย่างเต็มตัว
‪คงง่ายเหมือนปอกกล้วย ‪เข้าปากพวกมันสินะคะ
‪ไอ้พวกสารเลว
‪เจ้าพวกที่ทำเรื่องแบบนี้ ‪แต่ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
‪มาดูกันว่ามันจะยังหัวเราะได้อีกไหม
‪ให้ตายเถอะ มีที่แบบนี้ ‪ที่ฉันไม่รู้ด้วยเหรอเนี่ย
‪ที่นี่เป็นโรงพยาบาล จะตกใจอะไรครับ
‪พูดมาเถอะ
‪แกวางแผนอะไรอยู่
‪ก็...
‪รักษาคน
‪ทายาให้
‪แล้วถ้าไม่หาย...
‪ก็ฝังเข็มให้ด้วย
‪นี่แกทำอะไรฉัน
‪แสบใช่ไหม
‪- อดทนหน่อยนะ จนกว่าจะดีขึ้น ‪- อะไรนะ
‪ไม่สนใจองค์กร
‪นิสัยขอทาน สนแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง
‪ไม่มีวิสัยทัศน์
‪มีแต่นิสัยทาส ‪ทำแต่งานที่เบื้องบนสั่งลวกๆ
‪แกเป็นเหมือนเซลล์มะเร็ง ชเวยง
‪ต้องกำจัดออก ถึงจะอยู่รอด
‪คนที่กำจัดลูกพี่ของเราคือแกใช่ไหม
‪ถึงไม่บอกก็รู้ ไอ้คนอกตัญญู
‪- แกเห็นหรือไง ‪- ชเวเยวอน...
‪อยู่เหนือแก
‪แกควบคุมหล่อนไม่ได้หรอก
‪แล้วแกรู้ความต้องการฉันเหรอ
‪แกตั้งใจจะฮุบองค์กร
‪คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง
‪ฟังให้ดีนะ
‪อาร์โกสเป็นเพียงสะพานเท่านั้น ‪ไม่ใช่เป้าหมายของฉันหรอก
‪สิ่งที่เป็นปัญหาจริงๆ น่ะ
‪คือฉันก็ไม่รู้จุดจบเหมือนกัน
‪แกซ่อนรายชื่อนักการเมือง ‪ที่ล็อบบี้มาไว้ที่ไหน
‪ไม่มีของแบบนั้นหรอก
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪คนขี้ขลาดอย่างแก ‪ยังไงก็ต้องทำบันทึกไว้
‪ฉันคุยกับประธานฮยอนเรียบร้อยแล้ว
‪ส่วนแกก้มหัวลงไปเถอะ
‪สองนาทีหลังจากนี้
‪เลือกมา
‪ว่าจะหัวระเบิดตาย
‪หรือจะบอกมา ‪แล้วใช้ชีวิตเป็นหุ่นเชิด
‪ฉัน ฉันจะบอกทุกอย่างเอง
‪เอาออกไปเดี๋ยวนี้
‪เขียนซะ
‪เขียนด้วยตัวบรรจง
‪(ตู้เซฟวีไอพีโมพิน หมายเลข 1004)
‪มีอาวุธอยู่ในมือ แต่ไม่รู้จักใช้
‪พวกคุณ...
‪ก็ต้องตั้งใจทำงานด้วยสิ
‪เอ่อ ครับ
‪เฮ้อ ไอ้พวกบ้าเอ๊ย
‪มีเหยื่อทั้งหมดสี่คน
‪ไม่มีศพที่สภาพสมบูรณ์เลย
‪ศพทั้งหมด ‪อวัยวะหรือร่างกายบางส่วนหายไป
‪น่าจะเพื่อทางการแพทย์ค่ะ
‪พวกเขาถูกเก็บเกี่ยวเอาอวัยวะ
‪ที่แช่แข็งศพ
‪ก็เพื่อปกปิดกลิ่นเน่า
‪สิ่งที่ไม่คาดฝันคือทั้งสี่คน...
‪เป็นตำรวจครับ
‪ตำรวจที่หายตัวไป ‪หลังตามสืบอาร์โกสในหนึ่งปีที่ผ่านมา
‪แต่คนนอกจะรับรู้ว่า ‪เป็นตำรวจที่ทุจริต
‪ร่วมมือกับอาร์โกส
‪ถูกใช้ประโยชน์เสร็จก็โดนทำลายทิ้ง
‪ไม่ใช่ตามสืบอาร์โกสงั้นเหรอครับ
‪ความจริงไม่สำคัญหรอก
‪มันจะสร้างเรื่องขึ้นมา
‪และทำให้พวกเขา ‪เป็นตำรวจไม่ดีที่ทุจริต
‪ใช้สมองรังแกคนเก่งเหลือเกินนะคะ
‪ตามสืบเส้นทางของรถตู้แช่แข็ง
‪และตามหาสถานที่กักขัง ‪ทั้งหมดมาให้ได้
‪ส่วนซูซานรวบรวมรายชื่อ ‪และที่อยู่ของตำรวจ
‪ที่เสียชีวิตมาวางบนโต๊ะฉัน
‪ค่ะ
‪แต่การที่เจอศพตำรวจในที่เดียวกัน ‪เป็นเรื่องบังเอิญ...
‪งั้นเหรอคะ
‪พวกมันดูถูกตำรวจน่ะสิ
‪นี่เป็นข้อความ
‪เป็นการยั่วยุ
‪และเย้ยหยันพวกเราไปพร้อมๆ กัน
‪เหตุผลที่อธิบดี ‪ไม่แก้ต่างให้ผมตอนนั้น
‪ตอนนี้ผมพอรู้แล้วล่ะครับ
‪อะไรเหรอ
‪เพราะความจริง ‪ไม่สำคัญเลยยังไงล่ะครับ
‪ก็ต้องทำให้พวกมันรู้สิ
‪ว่าจริงๆ แล้วความจริงเป็นสิ่งสำคัญ
‪ใช่แล้วครับ
‪แต่คุณทำคนเดียว ‪คงลำบากน่าดูเลยนะครับ
‪รวบรวมคนมาทำงานด้วย
‪ส่งคนไปแทรกซึมในที่อันตราย
‪ต่อสู้กับพวกที่จู่โจมรอบทิศ
‪ฉันก็แค่ดิ้นรนเท่านั้น
‪เพราะมีสิ่งที่ฉันต้องทำ
‪ให้ผมช่วยติดมอเตอร์ให้ไหมครับ
‪ผมจะเชื่ออธิบดี
‪ควบคุมความดื้อรั้นของตัวเอง
‪และจะภักดีกับอธิบดีครับ
‪ฉันกะว่าจะใช้ความดื้อรั้นของนาย ‪ให้เป็นประโยชน์แท้ๆ
‪แล้วแต่เลยครับ
‪- ว้าว ได้ตัวดีมาด้วย ‪- แน่สิ
‪- ปัดโธ่ ‪- รีบเดินหน่อยสิ
‪- นี่เหรอ ‪- เอ้า
‪- หือ อะไรกัน ‪- อะไรน่ะ
‪- อะไรเหรอ ‪- ทำไมๆ
‪นี่ ฝากหน่อย
‪ครับ
‪- ทำไมๆ ‪- ตายแล้ว
‪ให้ตาย
‪ตาเถร
‪ตายแล้ว
‪แม่เจ้า
‪นั่นมัน...
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪- อะไรน่ะ ‪- โอ๊ย
‪- พระเจ้า ‪- ให้ตาย
‪อือ
‪- รายงานเบื้องบนหรือยัง ‪- ครับ
‪ไม่นานพวกสื่อน่าจะรู้เรื่องครับ
‪อธิบดีจัดการก่อนเรื่องจะลุกลาม ‪ดีกว่านะครับ
‪- อือ ‪- อธิบดีครับ
‪กีบอม...
‪สบายดีไหมครับ
‪ตอนนี้ก็ยังดีอยู่
‪มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
‪นายทำงานในส่วนที่นาย ‪ทำได้อยู่ไม่ใช่เหรอ
‪นี่อะไรเหรอครับ อธิบดี
‪ทำไมเหรอ
‪นี่มันเขาไม่ใช่เหรอครับ ที่บาร์แจ๊ส
‪(แจ๊สไนต์)
‪นี่เขาทำอะไรผิดถึงต้องโดนแบบนี้
‪เขาอัปโหลดวิดีโอชี้แจง ‪ถึงแฟนๆ ด้วยค่ะ
‪เรื่องเหตุผลที่การแสดง ‪ต้องหยุดชะงักไป
‪สวัสดีครับทุกคน ผมอีแจฮันครับ
‪คือตอนนี้เกิดเรื่อง ‪ไม่คาดคิดขึ้นนะครับ
‪จู่ๆ เราต้องหยุดการแสดงครับ
‪ส่วนรายละเอียด ‪เดี๋ยวผมจะมาแจ้งอีกครั้งนะครับ
‪เขาไม่ได้พูดถึงอาร์โกสเลยด้วยซ้ำ
‪ถ้าเชื่อมโยงไปถึงอาร์โกสได้ ‪ไม่ว่าจะวิธีไหน
‪พวกมันก็คงไม่ปล่อยไว้
‪พวกมันบ้าจริงๆ เลย
‪ถ้าไม่มีความรู้สึก
‪ก็มองเห็นความจริงไม่ได้
‪- เดี๋ยวนะ ‪- มีอะไร
‪อ๋อ ทำขึ้นมาได้ดีจริงๆ นะครับ
‪หา พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪นี่น่ะ แค่เอาขี้ผึ้ง ‪มาแปะกับหัวกะโหลก แล้ว...
‪เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
‪ผิวเป็นผิวคนจริงๆ สินะ
‪เพราะงั้นถึงได้ดูเหมือนจริง
‪เป็นของปลอมน่ะครับ ของปลอม
‪ดูจากที่ทำอย่างประณีตแล้ว
‪ไม่น่าจะทำเลียนแบบจากรูปภาพ
‪เขาจะต้องถูกลักพาตัวไปแน่ๆ
‪แปลว่าเขายังมีชีวิตอยู่สินะครับ
‪ถ้างั้นเราก็ควร ‪รีบหาตัวเขาให้เจอนะคะ
‪ไม่รู้ว่าเขาจะถูกฆ่าจริงๆ ไหม
‪- ซูซาน ‪- ค่ะ
‪นี่เป็นเบาะแสที่ฉันหามาได้
‪ที่นี่คือโรงงานที่ถูกปิด
‪ตามที่สายสืบยางบอก ‪คนคนนี้คือคนที่นำกล่องมาส่ง
‪หลังจากนั้นก็ไม่เจอร่องรอยของเขา
‪สองชั่วโมงต่อมา ‪ก็ปรากฏตัวที่สนามเด็กเล่น
‪มาวางกล่องทิ้งไว้แล้วหายตัวไป
‪ตำรวจกำลังตามหาเบาะแสของเขาอยู่
‪ถ้างั้นที่นั่น...
‪ใช่แล้ว
‪นี่คือที่ที่เราตามหา ‪และสถานที่ที่เราต้องกำจัด
‪เป็นไปได้สูงว่าคุณอีแจฮัน ‪จะถูกลักพาตัวไปที่นั่นนะคะ
‪เป้าหมายคือช่วยชีวิตเขา
‪หรือต้องปราบพวกมันด้วยครับ
‪ทำให้พวกคนที่ดูถูกเรา...
‪ได้เห็น
‪ว่าพวกเราแข็งแกร่ง
‪ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง
‪ถ้างั้นเราสามารถฆ่าพวกมันได้ไหมครับ
‪โรงงานตั้งอยู่ในที่ห่างไกล
‪ฉันจะรับฟังแต่เนื้อหา ‪ที่ได้รับรายงาน
‪ทุกคนจะต้องรอดครับ
‪ออกเดินทางซะ
‪ครับ
‪นี่เป็นข่าวการหายตัวไป ‪ของหัวหน้าวงแจ๊สชื่อดัง อีแจฮันครับ
‪คุณอีได้อัปโหลดวิดีโอชี้แจงเรื่อง ‪การแสดงเร็วๆ นี้ในช่องของตัวเอง
‪ทางค่ายได้แจ้งว่าหลังจากนั้น ‪ก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้เลยครับ
‪ทางตำรวจเข้ามาสืบสวนทันที ‪โดยทำการค้นหาเต็มกำลัง
‪และเน้นย้ำว่าไม่เกี่ยวข้อง ‪กับการล่ามนุษย์
‪ที่กำลังแพร่กระจาย ‪อยู่ในโลกอินเทอร์เน็ตค่ะ
‪เราได้เริ่มทำการสืบสวนใหม่
‪ด้วยจิตใจเดียวกับ ‪ครอบครัวผู้เสียหายครับ
‪ตามผลการสอบสวน ณ ปัจจุบัน
‪คดีคนหายดังกล่าว ‪ไม่เกี่ยวข้องกับองค์กรอาชญากรรม
‪ซึ่งต่างจากที่ประชาชนกังวลอยู่ครับ
‪(ขอให้ยุบองค์กรตำรวจ ‪ที่รับใช้องค์กรอาชญากรรมโดยทันที)
‪(เห็นด้วย 273,948 คน)
‪ปกป้องประชาชนให้ดีๆ สิ
‪อย่าเอาแต่พูดว่าจะสืบสวน ‪ช่วยจับคนร้ายสักที
‪ฉันไม่กล้าส่งลูกไปโรงเรียนเลย
‪- ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪- อัยการทำอะไรอยู่
‪- ทำงานบ้างไหม ‪- เขียนตามอำเภอใจ
‪- เดี๋ยวก็โดนด้วยหรอก ‪- ปลดเจ้าหน้าที่สืบสวน
‪- ที่ไร้ความสามารถซะ ‪- ถ้าเป็นอาร์โกส
‪- ฉันก็กลัว ‪- อาร์โกสคืออะไรน่ะ
‪ประเทศต้องปกป้องประชาชนสิ
‪กลัวจนไม่กล้าออกไปข้างนอกเลย
‪(คุณได้ลงชื่อเห็นด้วย)
‪เสียงของเหยื่อที่เต็มไปด้วยอารมณ์
‪ถาโถมราวกับน้ำในเขื่อนที่ล้นออกมา
‪ดูเหมือนจะถึงเวลา ‪ที่พวกเราเฝ้ารอแล้วครับ
‪จะบอกว่าถึงเวลา ‪เปิดเผยตัวตนของรูกัลงั้นเหรอครับ
‪เบื้องบนต้องการผลสำเร็จ
‪ถ้ามีอะไรพิเศษ ‪ที่ดึงดูดสายตาสาธารณชนได้
‪จะเป็นอะไรก็ดีครับ
‪ผมตีความคำพูดนั้นตามวิธีของผม
‪แล้วลงมือปฏิบัติได้ไหมครับ
‪ตามสบายเลยครับ
‪นี่มันอะไรกัน
‪นั่นมันคนไม่ใช่เหรอ
‪โอ้โฮ
‪พวกมันซ่อนศพด้วยวิธีนี้เอง
‪นี่อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดก็ได้
‪ไอ้พวกสารเลว ‪พวกมันฆ่าคนไปกี่คนกันแน่
‪ลองไปหาดูอีกไหมครับ
‪เดี๋ยวนะ
‪ตรงนั้นก็มีห้องเย็นอยู่ด้วย
‪ตัวตึกต่างจากแปลนในตอนแรกมาก
‪ห้องเย็นนี้ก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่
‪ถ้าอย่างนั้นมันสร้างขึ้นมา
‪ใส่ศพเข้าไป แล้วก็สร้างขึ้นมาใหม่
‪ทำซ้ำๆ อย่างนี้เหรอครับ
‪พวกมันน่าจะสร้างขึ้นมา ‪เวลาที่ต้องการ
‪ถ้าอย่างนั้นตัวโรงงานนี้ทั้งหมด ‪ก็เป็นสุสานสินะคะ
‪ลองลงไปข้างล่างกัน
‪เฮ้ย ตรงนั้น ‪ตอนที่เรายังพูดดีด้วยก็ออกมาซะ
‪พระเจ้า
‪- เขายังไม่ตาย ‪- ผมจะรีบเรียกรถพยาบาลนะครับ
‪ทำไมถึงเชื่อมต่อไม่ได้นะ
‪นี่เสียงเครื่องทำความเย็น ‪ทำงานใช่ไหม
‪มันคงตั้งใจให้เราแข็งตายนะครับ
‪ไม่มีเวลาแล้ว ถ้าชักช้าเราตายแน่
‪กวังชอล นายลองต่อยกำแพงดูหน่อยสิ
‪ครับ
‪ไม่ใช่กำแพงธรรมดาครับ
‪ผมทำไม่ได้ แต่ถ้าพี่ก็ไม่แน่
‪ฉันพอพังออกไปได้ แต่น่าจะใช้เวลา
‪แต่ก่อนหน้านั้น เราแข็งตายก่อนแน่
‪เฮ้อ
‪ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีครับ
‪อะไรครับ รีบพูดมาเลยครับ
‪แต่วิธีนี้โหดร้ายไปนะ
‪เราไม่มีทางเลือกแล้ว ‪รีบบอกมาเถอะค่ะ
‪ไม่ล่ะๆ มาคิดกันดูอีกหน่อยเถอะ ‪ต้องมีวิธีแน่
‪บอกมาเถอะ เราไม่มีวิธีแล้ว
‪คิดซะว่าเป็นแค่ความเห็นแล้วกันครับ
‪ฟังดูแล้วค่อยมาเลือกว่าจะทำไหม
‪ตอนที่กวังชอลผ่าตัด ‪ผมได้นั่งดูวิธีการทั้งหมด
‪อวัยวะปลูกถ่ายของเรา ‪ปรับเปลี่ยนเป็นชนวนระเบิดได้
‪ขึ้นอยู่กับการเชื่อมต่อและวิธีทำ
‪ดีเลย ผมมีอวัยวะเทียมหลายอัน
‪ถอดออกมาแล้วเอามาระเบิดประตูก็ได้
‪นายทำไม่ได้หรอก
‪- ทำไมไม่ได้ล่ะครับ ‪- เพราะอวัยวะนายเชื่อมต่อกันหมด
‪ถ้าผิดพลาดแม้แต่น้อย ‪ก็อันตรายถึงชีวิต
‪ยิ่งตอนที่ร่างกาย ‪ยังไม่หายดีแบบตอนนี้อีก
‪เหลือแค่ดวงตาของฉันกับแขนหัวหน้าทีม
‪นายต้องปรับแต่งทำระเบิด ‪เพราะงั้นไม่ได้
‪หัวหน้าทีม
‪ยังไงผมก็มีตาสองข้าง
‪- เอาข้างหนึ่ง... ‪- ดึงได้เลย
‪พี่ บ้าหรือเปล่า
‪หัวหน้าทีม
‪วิธีนี้แน่นอนใช่ไหม
‪แต่ผมไม่รู้วิธีลดความเจ็บนะครับ
‪อย่างที่รู้ ไหล่ของหัวหน้าทีม ‪ถูกหลอมเชื่อมกันไว้
‪จะทนไหวเหรอครับ
‪- พี่ คิดให้ดี... ‪- กวังชอล อยู่เฉยๆ
‪เร็วเข้า ก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ
‪ฉันเชื่อใจนายนะ
‪เอาให้จบรวดเดียว
‪งั้นผมจะนับถึงสามนะครับ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สองครึ่ง
‪สองนิด เฮ้อ ผมทำไม่ได้ๆ
‪ผมทำไม่ได้จริงๆ
‪คนเจ็บคือฉันนะ แล้วนายวุ่นวายทำไม
‪แค่ตัดเล็บหมาที่เลี้ยงไว้ ‪ยังปวดใจเลย
‪แล้วผมจะดึงได้ยังไงล่ะครับ
‪อะไรนะ
‪หมางั้นเหรอ
‪ผมไม่ได้บอกว่าหัวหน้าทีมเป็นหมานะ
‪แต่เรามาคิดดูอีกทีเถอะ ‪จะต้องมีวิธีแน่ๆ
‪คังกีบอม ‪ถ้านายอยากมีชีวิตรอดไปแก้แค้น
‪ก็ฟังฉันให้ดี
‪ถ้านายมีเป้าหมาย ยังไงนายก็ต้องทำ
‪ไม่ว่าต้องชดใช้ยังไงนี่
‪ฉันไม่ต้องการ ‪จิตสำนึกไร้สาระของนายหรอก
‪และฉันไม่คิดสำออยอะไรด้วย
‪ดึงแขนฉันไปเดี๋ยวนี้
‪เข้าใจไหม
‪- จะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ ‪- ฉันก็มีใจแรงกล้าเหมือนนาย
‪ถ้าแขนฉันไม่ได้ผล
‪ต่อไปก็จะเป็นดวงตาของนาย
‪ฉันจะดึงออกมาทีละข้างจนกว่าจะสำเร็จ
‪เอาเลย
‪งั้นผมจะนับถึงสาม ‪แล้วเริ่มเลยจริงๆ นะครับ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪หัวหน้าทีม โอเคไหมคะ
‪- กวังชอล ‪- อือ
‪จะบ้าตาย
‪พี่ เป็นอะไรไหม
‪ถ้ามันไม่ระเบิดนะ
‪นาย...
‪ตายคามือฉันแน่
‪ไม่มีทางหรอกครับ
‪(เมนบอร์ดควบคุมแขน)
‪หลบไป
‪- กวังชอล ดูแลเขา ‪- ครับ
‪มีนา รีบพาหัวหน้าทีมออกไปซะ ‪เดี๋ยวฉันจัดการที่นี่เอง
‪ทราบแล้วค่ะ รุ่นพี่
‪ซอลมินจุนก็อาจจะ ‪ถูกเอามาทิ้งที่นี่ก็ได้
‪เลือกรายงานตามระยะเวลาใน ‪ฐานข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับซอลมินจุน
‪(ซอลมินจุน)
‪เลือกข้อมูลที่ ‪เกี่ยวข้องกับฮวังดึกกู
‪(ซื้อแกลเลอรี่ในโซล อินชอน)
‪(ฟันด์แทรกกิ้ง)
‪(ซาบซึ้งในสุนทรียภาพ มีแกลเลอรี่)
‪"ซาบซึ้งในสุนทรียภาพ" บ้าบออะไร
‪แกลเลอรี่เหรอ
‪หัวหน้าทีม จะหลับไม่ได้นะคะ
‪ทนอีกหน่อยนะคะ
‪อือ ฉันยังพอทนได้อยู่
‪หัวหน้าโอครับ ช่วยดูเขา...
‪ก่อนเถอะครับ
‪อาการของนายก็หนักเหมือนกัน
‪ต้องฝากด้วย...
‪อีกครั้งนะครับ
‪มาสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้งกัน
‪- แบรดลีย์ ‪- ครับ
‪- คังกีบอมล่ะ ‪- ยังไม่กลับมาเลยค่ะ
‪เขาน่าจะสืบดูขอบเขตความเสียหาย ‪ที่จุดเกิดเหตุเพิ่มเติมอยู่ค่ะ
‪- เชื่อมสตรีมมิ่งหน่อย ‪- ค่ะ
‪โอ๊ะ เชื่อมต่อไม่ได้ค่ะ
‪พูดอะไรน่ะ เชื่อมต่อไม่ได้เหรอ
‪เหมือนมีอะไรกีดกัน ‪การติดตามของพวกเราอยู่ค่ะ
‪เป็นไปไม่ได้นะ
‪ลองต่อไปเรื่อยๆ
‪ถ้าเป็นข้อผิดพลาดก็แก้ไขซะ
‪ถ้าพวกมันตั้งใจทำ ‪จะต้องมีรูปแบบอะไรแน่ๆ
‪หาให้ได้
‪(เคสบายเคส)
‪ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน
‪คังกีบอม
‪แกอยู่อย่างหรูหราเหลือเกินนะ
‪ทั้งที่เป็นฆาตกร
‪เรามาดื่มไวน์กันสักแก้วไหม
‪มีไวน์ที่ฉันชอบอยู่
‪เฮ้อ จริงสิ
‪นี่แกยังอยู่ในเวลาทำงานหรือเปล่า
‪ใครเขากำหนดเวลาในการจับคนชั่วบ้าง
‪เห็นตอนไหนก็จับหมด
‪เพราะหนีออกจาก ‪การแข็งตายมาได้ฉิวเฉียด
‪ก็เลยดูมั่นใจ ‪เชื่อมั่นในตัวเองเลยนะ
‪ลูกน้องแกฝีมือห่วยแตก
‪เพราะงั้นฉันเลยมาหาแกเองไง
‪- เห็นว่าตามหาฉันเหลือเกิน ‪- ถ้าแกไม่มา
‪ฉันคิดอยู่ว่าจะเป็นคนไปหาแกเอง ‪ขอบคุณที่ทำให้ไม่ต้องเสียแรงนะ
‪แกต้องการอะไรกันแน่
‪แกทำเรื่องพวกนี้เพื่ออะไรกัน
‪เรื่องที่ฉันทำ
‪พวกแกก็มักจะสืบหามัน
‪ให้ความหมายกับมัน
‪วิเคราะห์นั่นนู่นนี่ให้ด้วย
‪ถึงจะเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งหมดก็เถอะ
‪แต่ฉันชอบคำถามเมื่อกี้มากเลยนะ
‪รวมถึงท่าทางยอมรับ ‪ในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ด้วย
‪รู้สึกถึงใจจริง...
‪ที่ต้องการรู้จักฉัน อะไรแบบนั้น
‪ดีแล้วล่ะ
‪ตอนนี้ฉันค่อนข้างว่าง
‪ก็เลยมีความอดทนน่ะ
‪พูดพล่ามมาเถอะ เรื่องอะไรก็ได้
‪อธิบดีคะ
‪ที่บอกว่าหาตำแหน่งของ ‪รุ่นพี่กีบอมไม่ได้ หมายความว่าไงคะ
‪เรากำลังหาอยู่
‪เราไม่น่าปล่อยเขาไว้คนเดียวเลย
‪ไม่รู้ว่ามีกับดักอื่นอีกไหม
‪ถ้าคุณสั่งมา ฉันจะออกไปตามหาเขาค่ะ
‪เสียงกระซิบของฟังก์ชัน ‪ดวงตาเทียมคงเริ่มแล้ว
‪เสียงกระซิบเหรอคะ
‪การทำงานไม่ปกติของคังกีบอม
‪มีเหตุผลที่พอเป็นไปได้น่ะ
‪ถ้าเป็นการทำงานไม่ปกติ ‪ก็อันตรายนี่ครับ
‪เราต้องขัดขวางมัน
‪ไม่หรอก ถ้าเขาใช้ให้ดี
‪ก็จะไปถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้น
‪ถึงเขาจะเกเรไปหน่อย
‪แต่รุ่นพี่กีบอม ‪ก็ต้องการเพียงอย่างเดียวค่ะ
‪คนที่รู้...
‪ว่าตัวเองต้องการอะไรจะมีสักกี่คนกัน
‪ถ้าอยากนอนก็นอน
‪อยากกินก็กิน
‪ถ้าเจอคนเฮงซวยอย่างแก ‪ก็อัดไปหลายๆ หมัด
‪มันยากตรงไหนกัน
‪สิ่งที่ฉันต้องการมันง่ายมากๆ เลย
‪ฉันชอบนะ
‪จนถึงตอนนี้น่ะ
‪แกอาจจะไม่เชื่อ
‪แต่จริงๆ แล้วฉันก็เคย ‪อยากมีชีวิตเหมือนคนปกติ
‪เข้าเรียนที่โรงเรียน
‪คบเพื่อน
‪หางานทำ
‪ถึงจะน่าเบื่อหน่าย
‪แต่ชีวิตก็เป็นแบบนั้นนี่
‪แต่ว่า...
‪พอได้ลงมือฆ่าครั้งแรกแล้ว
‪ก็เปิดโลกใหม่เลยล่ะ
‪ไม่มีทาง
‪ถอยหลังกลับได้อีกเลย
‪เป็นความสุข...
‪ที่กลับคืนมาไม่ได้
‪โอ้โฮ แกพูดคำว่า "บ้า" ‪ให้ซับซ้อนยุ่งยากมากเลยนะ
‪แค่สังคมนี้ให้ความยอมรับก็เท่านั้น
‪ตอนที่แกเป็นตำรวจ
‪มันก็ทำให้แกคุ้นชินกับ ‪ความรุนแรงและการทำลายไง
‪ถ้าแกไม่ชอบจริงๆ
‪คงไม่ฟื้นจากความตายขึ้นมา ‪ทำเรื่องแบบนี้หรอก
‪เพราะฉันมีเรื่องที่ยังสะสางไม่จบ
‪และแกก็เป็นหนึ่งในนั้น
‪เห็นไหม
‪พวกเรามีความหมายต่อกันนะ
‪เพราะมีฉัน ‪แกถึงถือว่าตัวเองมีความยุติธรรม
‪และทำให้การกระทำของแก ‪กลายเป็นความชอบธรรม
‪จริงไหม คังกีบอม
‪แกเป็นนักเลงหนอนหนังสือหรือไง
‪นี่ ฮวังดึกกู
‪มีเรื่องที่แกไม่รู้อยู่
‪แกเป็นแค่ขยะเท่านั้น
‪ความหมาย ความชอบธรรมเหรอ
‪พูดเรื่องบ้าอะไรไร้สาระ
‪ในบรรดาฆาตกร ‪แกคงเป็นคนที่พูดมากที่สุดเลยมั้ง
‪ถึงจะน่าเสียดายที่ไม่มีเกียรติ
‪แต่แกจะกลายเป็น ‪เพซเมกเกอร์ที่ดีเลยนะ
‪ไล่ตามฉันมาสิ
‪ฉันจะเชื่อแก
‪และคิดให้เสรีขึ้นอีกหน่อย
‪ได้สิ ฉันจะเอาหนังสือ ‪ใส่คุกให้แกเยอะๆ
‪แล้วอยู่กับความเพ้อฝันนั่น ‪ไปนานๆ นะครับผม
‪ฉันจะให้ของขวัญแก
‪เนื่องในโอกาสที่แกมาถึงที่นี่ ‪แกต้องชอบแน่ๆ
‪ซอลมินจุน
‪ทักทายสิ
‪เมื่อก่อนเขาอาจจะเป็นรุ่นพี่แก
‪แต่ตอนนี้คือคนที่จะฆ่าแก
‪เป็นน้องของฉันเอง
‪- ช่วยผมด้วยครับ ‪- ช่วยผมด้วย
‪- ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วยครับ ‪- ขอร้องล่ะครับ
‪ช่วยผมด้วยครับ
‪ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ
‪- จะไม่ทำอีกแล้ว ‪- ช่วยผมด้วย
‪- ขอร้องล่ะครับ ‪- ช่วยผมด้วยครับ ได้โปรด
‪ช่วยผมด้วย...
‪ถ้าแกไปตอนนี้ แกอาจช่วยพวกมันได้
‪ฉันจะบอกสถานที่กับแกเอง
‪ไม่ไกลจากที่นี่ด้วย
‪แต่ถ้าแกช่วยไม่ได้
‪พวกมันเป็นบุตรหลานข้าราชการระดับสูง ‪เรื่องจะต้องวุ่นวายแน่ๆ
‪เดี๋ยวนะ
‪มันยากนักหรือไง
‪ทำตามที่ต้องการก็พอนี่ ‪แกไม่ใช่คนบื้อสักหน่อย
‪จะจับฉันที่นี่
‪หรือจะช่วยชีวิตคนแปลกหน้าพวกนั้น
‪- แกจะเลือกทางไหน ‪- ฉันจะเลือกทั้งสองอย่างนั่นแหละ
‪หลบไปครับ ผมไม่อยากให้คุณเจ็บตัว
‪มีเวลาสนุกไม่มากหรอกนะ
‪ทั้งแก
‪และฉัน
‪มันไม่คิดจะไว้ชีวิตอยู่แล้ว
‪ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อ ‪หรือพวกเราที่ไปช่วย
‪เราไม่โดนกระทำฝ่ายเดียวหรอก
‪ทำไปทำไม พวกแกไม่ต้องรู้หรอก
‪ทำให้เรื่องถึงหูเขาก็พอ
‪ต้องการเหตุการณ์ ‪ที่ทำให้พวกเขากลัวคุณเหรอ
‪หลังจากนั้นก็จัดการฮวังดึกกู
‪อ่างเก็บน้ำเหรอ
‪มาฟังว่าคุณเห็นอะไร ‪และหาเจอได้ยังไงกันก่อนเถอะ
‪การแก้แค้นจริงๆ คือทำลาย ‪ถอนรากถอนโคนมันไม่ใช่เหรอครับ
‪แกไม่มีสิทธิ์ได้ตายดีหรอก
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน