‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ศาสนา ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ตอน 4)
‪รุ่นพี่คะ
‪- แล้วฮวังดึกกูล่ะคะ ‪- มันหนีไปได้
‪อะไรนะคะ
‪รถตำรวจ...
‪- รถตำรวจเหรอครับ ‪- อือ
‪ตำรวจไม่ใช่พวกเรา
‪มีตำรวจอยู่ในอาร์โกสด้วย
‪- รุ่นพี่คะ ‪- คังกีบอม
‪รุ่นพี่คะ เขาค่ะ
‪แกก็ล้มเหลวเหมือนกันเหรอ
‪(รูกัล)
‪ตรวจสอบรถตำรวจที่พา ‪ฮวังดึกกูไปได้หรือยังคะ
‪ยังเลย
‪รุ่นพี่กีบอมตัดสินใจถูกแล้วสินะคะ
‪ว่าควรจะฆ่ามันตั้งแต่ตอนนั้น
‪ซงมีนา
‪เธอจะหวั่นไหวไปด้วยไม่ได้นะ
‪ฉันไม่ได้หวั่นไหว แต่ซื่อตรงค่ะ
‪เพราะเราเป็นแบบนี้ ‪อธิบดีเลยรวมตัวพวกเรามานี่คะ
‪อย่าสับสนประเด็นสิ
‪เราต้องทำลายอาร์โกสทั้งหมด ‪ไม่ใช่แค่ฮวังดึกกู
‪ทำไมถึงสั่งปิดดวงตารุ่นพี่กีบอมคะ
‪ถ้าอยู่นอกเหนือการควบคุมเมื่อไหร่ ‪เราก็ต้องกำราบทันที
‪อย่าพูดเหมือนเราเป็นหุ่นยนต์สิคะ
‪เหตุการณ์ที่เราต้องเจอ ‪มันควบคุมไม่ได้เสมอค่ะ
‪และทุกครั้งเราต้องล้ม ‪ต่อหน้าพวกมันแบบนั้นเหรอคะ
‪- เธอก็รู้อยู่แล้วนี่ ‪- ฉันโมโหค่ะ
‪เพราะฮวังดึกกูหลุดมือ ‪หรือเพราะสงสารคังกีบอม
‪ถ้าไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ‪เธอคิดจะขัดขืนคำสั่งฉันเหรอ
‪เพราะพวกมัน ฉัน...
‪และพวกเรา...
‪ฉันโมโหที่เรา ‪ต้องทนรับความเจ็บปวดนั้นค่ะ
‪- ว่ายังไง ‪- เราติดตามตำแหน่งไม่ได้ครับ
‪ทางตำรวจบอกว่าไม่ได้ส่งรถสายตรวจ ‪ไปแถวนั้นเลยครับ
‪พวกนายก็อยากโทษฉันใช่ไหม
‪ไม่ครับ คนที่รับผิดชอบ ‪เมื่อแผนและสมาชิกล้มเหลว
‪คือผมที่เป็นหัวหน้าทีมครับ
‪อยากพูดแค่นั้นเหรอ
‪ผมแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น
‪เรื่องการตัดสินใจ ‪ไม่ใช่หน้าที่ของผมครับ
‪แต่ว่า...
‪ผมคิดว่าการปิดเครื่องคงเพียงพอ ‪ที่จะเป็นบทลงโทษแล้วครับ
‪คังกีบอมก็น่าจะสำนึกผิดแล้วล่ะครับ
‪นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะครับ
‪ปล่อยเขาเถอะครับ
‪(คำเตือน)
‪เราพยายามหาเต็มที่แล้ว ‪แต่ก็ลงเอยสภาพนี้ครับ
‪จะทิ้งไปก็เสียดาย ‪เอากลับมาใช้ใหม่ไม่ได้เหรอ
‪ถ้าทำให้สมองตาย
‪ก็จะชะลอการเน่าเปื่อยได้ครับ
‪อุตส่าห์เดิมพันทั้งชีวิต ‪เพราะคำสัญญาว่าจะมีอนาคตที่ดีกว่า
‪คงไม่อยากตายไปแบบนี้ใช่ไหม
‪อย่างน้อยสักครั้งหนึ่ง
‪ก็น่าจะใช้ชีวิตให้เหมือนดอกไม้ไฟสิ
‪เดี๋ยวความทรงจำ ‪ของความเจ็บปวดก็จะหายไป
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪พวกที่ปะปนอยู่ในกรมตำรวจ ‪จะปล่อยไว้ถึงเมื่อไหร่ครับ
‪ถ้ารีบกำจัดโดยไม่รอบคอบ ‪จะทำให้หนีไปกันหมดนะครับ
‪รอจนกว่าจะถึงเวลาเถอะครับ
‪คุณสนใจสถานการณ์ ‪ของผมที่ถูกมองว่า...
‪เป็นอธิบดีไร้ความสามารถบ้างไหมครับ
‪ถ้าไม่เผชิญความทุกข์ ‪ก็ไม่สามารถมีเกียรติได้หรอก
‪ในหลายสถานการณ์ ‪ถ้าเราไม่ลงมือฆ่า เราจะถูกฆ่าครับ
‪ช่วยอนุญาต
‪ให้เราสังหารได้ด้วยครับ
‪ไหนคุณเคยบอกว่ารูกัล ‪เป็นทีมที่ควบคุม
‪สถานการณ์แบบนั้นได้
‪สถานะเราไม่ได้เปลี่ยนไป แค่อยาก ‪ยกระดับการตอบโต้ให้สูงขึ้นครับ
‪เราต้องการการสกัดที่รุนแรง ‪เทียบเท่ากับที่พวกมันพัฒนาขึ้น
‪จัดการตามความเหมาะสมเถอะครับ
‪ถึงเราจะปฏิบัติการอย่างลับๆ
‪แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็น ‪โปรเจกต์แห่งชาติครับ
‪ช่วยมอบคำสั่งอย่างเป็นทางการ ‪และรับรองการยกเว้นความผิดด้วยครับ
‪ผมจะลอง...
‪โน้มน้าวอย่างเต็มความสามารถนะครับ
‪สุดยอดเลยนะครับ
‪นี่มันอะไรเนี่ย
‪การสนทนาคงมากเกินไปสินะ
‪นี่กำลังชวนฉันคุยอยู่เหรอ
‪กำลังเข้ารหัส
‪ร้อยเปอร์เซ็นต์
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪คุณคังกีบอม ออกมาได้แล้ว...
‪เป็นอะไรเนี่ย
‪- นี่ เป็นอะไรไหม ‪- ครับ
‪ผมไม่เป็นไร แต่ขยับตัวไม่ได้ครับ
‪ตัวโปรแกรมไม่มีข้อผิดพลาดอะไรค่ะ
‪ตัวเครื่องกล ‪ก็ไม่มีปัญหาเลยสักนิดครับ
‪มีอะไรที่ต่างไปจากปกติ ‪หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม
‪ไม่รู้สิครับ
‪ผมเห็นอะไรแวบหนึ่งแล้วก็ดับไปครับ
‪แปลกจังเลยนะ
‪ทั้งเรื่องที่สตรีมมิ่งดับไปด้วย
‪เป็นแค่การทำงาน ‪ผิดพลาดธรรมดางั้นเหรอ
‪ก่อนอื่นฉันจะ ‪กำหนดค่าตั้งต้นใหม่ดูนะคะ
‪(ฟอร์แมตโปรแกรม)
‪ผมกังวลแทบตายแน่ะครับ ‪ช่วยตรวจให้ดีหน่อยสิครับ
‪คนดูรู้สึกไม่สบายใจกว่าอีกครับ
‪ดูจากสัญญาณชีพแล้ว ‪หัวใจเต้นเร็วขึ้นแปลกๆ ค่ะ
‪มีอะไรที่แปลกอีกไหม
‪ยังอยู่ในระดับปกติอยู่ค่ะ
‪มาลองตรวจร่างกายอย่างละเอียดกัน
‪ดูนี่สิ
‪ระดับความอึดของร่างกาย ‪พุ่งถึง 170 เปอร์เซ็นต์แล้ว
‪เป็นไปได้ยังไง
‪ส่วนใหญ่จะมีมาตั้งแต่เกิด ‪ไม่น่าจะพุ่งขึ้นมา
‪ได้ง่ายๆ นะคะ
‪กลับสู่สภาพเดิมหรือยังครับ
‪ครับ ในตอนนี้นะครับ
‪การปิดเครื่องเป็นเรื่องอันตรายครับ
‪คุณควรจะดำเนินการอย่างรอบคอบนะครับ
‪อธิบายให้ฟังก่อนสิครับ
‪ว่าคังกีบอมปิดการสตรีมมิ่ง ‪ด้วยตัวเองได้ยังไง
‪ไม่มีการดำเนินการนั้นครับ
‪เหรอครับ
‪ถ้างั้นก็ต้องมีการตรวจ ‪ให้ชัดเจนขึ้นนะครับ
‪ว่าเป็นบั๊กของอัลกอริทึม
‪หรือเป็นพัฒนาการของดวงตาเทียม ‪ที่แสร้งว่าเป็นบั๊ก
‪ครับ ทราบแล้วครับ
‪ยิ่งออกกำลังกาย ‪สภาพกล้ามเนื้อแต่ละส่วนก็ยิ่งดีขึ้น
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ไม่มีช่องโหว่
‪ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ‪และร่างกายที่ไม่เหมือนใคร
‪นายเหมือนกับดาบสองคม
‪และยังคุกคามรากฐานของรูกัลอีก
‪และนี่ก็เป็นครั้งที่สอง
‪ผมขอโทษ
‪แต่ผมไม่คิดว่าผมทำผิดครับ
‪ถึงจะดำเนินการเกินกว่าเหตุ
‪แต่ฉันก็ไม่อยากแก้ตัวเหมือนกัน
‪(รูกัล)
‪ความจริงแล้ว
‪ซ่อนความโกรธเคืองได้ยากมากเลยครับ
‪เรามีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเยอะ ‪แต่เราไม่มีสิทธิ์
‪ความไม่สมดุลนี้ทำให้เกิด ‪ความไม่ถูกต้องหลายๆ อย่าง
‪ถ้าเราทำให้พวกเขาเห็นผลลัพธ์ที่ดี ‪ก็อาจจะทำให้สมดุลได้นะ
‪งั้นผมจะลองสร้าง ‪สิทธิพิเศษของรูกัลเองครับ
‪นายหายดีแล้ว ‪งั้นฉันจะยกเลิกห้องเดี่ยว
‪อธิบดีครับ
‪อย่าเชื่อผม
‪และควบคุมผมต่อไปด้วยครับ
‪รู้ไหมว่าที่นายพูด ‪มีความหมายยังไงกับตัวเอง
‪แต่ว่า...
‪ช่วยให้อิสระผม ‪ในพื้นที่ควบคุมด้วยครับ
‪อิสระเหรอ
‪อิสระในการสร้างทีมเวิร์กครับ
‪- ทำอะไรอยู่ ‪- โอ๊ย จริงๆ เลย
‪ยินดีที่ได้เจอจริงๆ เลยครับ
‪ทำไมนายถึงเอาของกินมาเล่นเนี่ย
‪เห็นว่าคุณชอบจัดวางอาหารเนี้ยบๆ
‪ตั้งใจจะให้ฉันเหรอ
‪ฉันขอรับไว้แต่น้ำใจนะ
‪ฉันกินข้าวที่พวกเขา ‪เอามาให้จนท้องจะแตกแล้ว
‪มีนารอบหนึ่ง หัวหน้าทีมอีกรอบ
‪กินข้าวซะ
‪ต้องกินเพื่ออยู่นะ
‪ดันมายั่วเจ้าหน้าที่ ‪ที่กำลังอดอาหารอยู่ซะงั้น
‪ชิ
‪ฉันจะอดอาหารไปทำไม ‪ทั้งหิวทั้งเสียสุขภาพ
‪- หา ‪- อร่อยดีนะเนี่ย
‪ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ แล้วตาล่ะ
‪- ถูกปล่อยตัวแล้วเหรอ ‪- ยังไงผมก็อุตส่าห์ทำให้นะ
‪จริงๆ เลย ทีละคนสิ ทีละคน
‪แล้วนาย ทำไมถึงให้ขนมเนี่ย
‪ขอโทษนะคะ ฉันถามก่อนคนแรกนะคะ
‪ฉันไม่เป็นอะไร ปกติดี
‪ฉันเป็นหนี้บุญคุณทุกคน ‪เลยว่าจะเลี้ยงข้าวสักมื้อ
‪- จัดเต็มเลยนะคะ ‪- ยิ่งใหญ่เลยนะ
‪ปัดโธ่เอ๊ย ไปด้วยกันสิ ‪ทำเสียบรรยากาศจริงๆ
‪ไปเจอกันข้างหน้า
‪พอเป็นของฟรีแล้วชอบเลยนะ
‪เริ่มเลยครับ
‪- เป่ายิงฉุบ ‪- เป่ายิงฉุบ
‪เอาแล้วนะครับ
‪ว้าว ไนซ์ช็อต
‪โธ่ ผมพลาดน่ะๆ
‪เบอร์เก้า
‪- พี่ ลูกสีชมพูๆ ‪- เงียบหน่อยสิ
‪ตั้งไม้ขึ้น 45 องศา
‪- เอ๊ะ อะไรน่ะ ‪- เล่นพูลเนี่ย
‪จะใช้แค่แรงไม่ได้สิครับ
‪- โอ้โฮ ‪- ต้องมีเทคนิคด้วยสิ ปัดโธ่
‪อย่าหัวร้อนไปเลย
‪ลองแทงดูอีกครั้งสิครับ ผมให้โอกาส
‪เมื่อไหร่มันจะหยุดครับ ‪เราก็ต้องแทงบ้างนะ
‪ไนซ์
‪ให้ตาย เลิกทำหน้าบูดเถอะครับ ‪กลัวจนไม่กล้าแทงเลยเนี่ย
‪ไม่มีเวลาออกไปกินข้าวแล้ว ‪เราสั่งอาหารจีนมากินกันเถอะครับ
‪ฉันบอกว่าจะเลี้ยงของอร่อยไง ‪ไหนๆ ก็ใกล้จบแล้ว ไปกันเถอะ
‪ลองขยับตัวดูสักก้าวสิ
‪ทำอะไรเนี่ย แบบนี้ฟาวล์หรือเปล่า
‪บอลมัน...
‪ให้ตายเถอะ
‪เธอทำเงินได้เหรอ
‪หรือมีความมักใหญ่ใฝ่สูง
‪ทำไม คิดถึงตัวเองเมื่อก่อนเหรอ
‪ฉันไม่สนหรอกว่าฉันเคยเป็นใครมาก่อน
‪ต่อจากนี้ฉันจะใช้ชีวิตเป็นใคร
‪มาคุยเรื่องนั้นดีกว่า
‪ดูเหมือนเธอสื่อสาร ‪กับฮวังดึกกูไม่รู้เรื่องสินะ
‪ทั้งที่พวกเราเคยเข้าขากันได้ดีแท้ๆ
‪ถ้าอยากจะรื้อฟื้นความหลัง
‪แล้วไปทำธุรกิจบันเทิง ‪กับเด็กๆ พวกนั้น
‪ฉันก็ไม่ห้ามหรอก
‪ทำไมถึงไปยุ่งเรื่องบงมันชอล
‪ฉันไม่รู้เรื่องนะ
‪แบบนั้น ‪จะทำให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์เปล่าๆ
‪ชเวยงก็บ้าเงินจะตาย
‪คงต้องระบายความโกรธใส่ใครสักคนแน่ๆ
‪เธอจะเป็นแพะรับบาป ‪หรือจะสร้างแพะขึ้นมา
‪ฉันอยากรู้ตัวเลือกของชเวเยวอนจัง
‪เธอได้ยินเรื่อง ‪คนที่ชื่อกูวอนบงบ้างไหม
‪กูวอนบงเหรอ
‪ผมได้ยินเสียงเพราะๆ เลยตามเสียงมา
‪แต่ได้เห็นของดีด้วย
‪น่าจะบอกหน่อยสิครับว่าจะมา
‪ร้านยังไม่ทันเปิด ที่ว่าเห็นของดี ‪คงชมกันเกินไปแล้วครับ
‪ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น
‪หมายถึงพวกคุณสองคนน่ะ
‪ตอนนี้คนอื่นเขาขัดคอกันเอง
‪แต่สองคนนี้ดูอย่างกับครอบครัว ‪ดีจริงเลยนะ
‪ท่านประธานจะมองฉากหวานแหววแบบนี้
‪อยู่ข้างบนนั้นหรือเปล่านะ
‪ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้น
‪ก็ไปหาเขาแล้วบอกด้วยตัวเองเลยสิ
‪ก็นั่นสินะ
‪เขาน่าจะอยากรู้เรื่องราว ‪เกี่ยวกับเราเยอะแยะเลย
‪ช่วงนี้คุณคงยุ่งวางแผนธุรกิจใหม่
‪ไม่กี่วันข้างหน้า ‪จะมีการแสดงดีๆ ที่นี่
‪มาผ่อนคลายได้นะครับ
‪การแสดงเหรอ
‪ชมการแสดงไป คุยธุรกิจไป ‪ก็ดีเหมือนกันนี่ครับ
‪เถ้าแก่ซอลของเรา
‪ดูสนใจผมเยอะเลยนะ
‪ก็เราครอบครัวเดียวกันนี่ครับ
‪น่าสนุกนะเนี่ย
‪ผมจะแวะมาให้ได้นะ
‪แต่ทำไมทุกคนถึงเข้าข้างฉันเหรอ
‪ไม่ขนาดนั้นหรอก เข้าข้างอะไรกัน
‪ไม่ได้เข้าข้างหรอกค่ะ ‪เพราะถ้าเป็นฉันก็คงทำเหมือนกัน
‪ถ้าอยู่ด้วยกันคงจับมันได้
‪ไม่ว่าจะเป็นฮวังดึกกู หรือใครก็ตาม
‪ด้วยกันงั้นเหรอ
‪พวกเราเป็นหนึ่งเดียว ‪ด้วยความโดดเดี่ยวและบาดแผล
‪ฉันยังไม่อยากรวมตัวกัน ‪แบบดูยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
‪แต่นานๆ ทีได้มาเที่ยวเล่น ‪เหมือนคนอื่นก็ดีเหมือนกันนะ
‪ว่าแต่ภารกิจของเราจะจบลงเมื่อไหร่คะ
‪จนกว่าจะทำลาย ‪ไอ้พวกอาร์โกสทั้งหมดได้
‪จะมีวันนั้นจริงๆ ไหม
‪ถ้าวันนั้นมาถึง
‪พวกเรา...
‪คงไม่จำเป็นแล้วใช่ไหม
‪ถ้างั้นพวกเรา...
‪มีตัวตนขึ้นมาเพื่อหายไปสินะ
‪ให้ตายเถอะ เจ้าพวกน่าสงสารนี่
‪ยังไม่ทันเริ่มเลย พูดอะไรเนี่ย
‪เอาล่ะๆ ก่อนจะเสียบรรยากาศ ‪ฉันมีอะไรมาเสนอ
‪พูดคำขอมาคนละอย่างสิ ‪ฉันจะทำตามคำขอให้
‪- คำขอเหรอ ‪- ไม่เอาเหรอ
‪ถ้าไม่เอา ก็ข้ามซงมีนาไป ‪กวังชอลว่ามา
‪ของผม...
‪ไม่ต้องคิดแล้วรีบๆ บอกมา
‪- สาม สอง... ‪- โทรศัพท์มือถือ
‪ก็มีอยู่แล้วนี่
‪(คุณซงมีนาทำการจองสำเร็จ)
‪"แจ๊สไนต์" มันคืออะไรเนี่ย
‪- "แจ๊สไนต์" ‪- อือ
‪มันคืออะไรเหรอ
‪การแสดงเหรอ พวกเราทุกคนจองไว้เหรอ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ไม่มีเพจนี้นะ
‪คงเป็นตั๋วที่ไม่ได้ซื้อแบบปกติน่ะสิ
‪คนส่งมาคืออธิบดีชเว
‪- ภารกิจสินะ ‪- อ๋อ...
‪รุ่นพี่คะ
‪ถ้ารุ่นพี่ไปด้วย ‪ถือว่าทำตามคำขอของฉันค่ะ
‪ได้สิ เอาแบบนั้นกัน
‪แด่ภารกิจนี้
‪- ชน ‪- ชน
‪คุณครับ
‪นี่ครับ
‪ถ้าคุณเปิดประตูให้ด้วย ‪ฉันจะขอบคุณมากเลยค่ะ
‪(แจ๊สไนต์)
‪เหมือนว่าเธอมาเที่ยวเลยนะเนี่ย
‪อย่างน้อยก็ต้องคลายเครียดหน่อยสิคะ
‪ต่อให้พวกมันโผล่มา ‪เราก็ทำได้แต่แอบดูเงียบๆ
‪แต่อธิบดีก็พูดถูกนะ
‪เขาบอกให้ดูขอบข่ายการทำงาน ‪แล้วค่อยซัดพวกมันในทีเดียวนี่
‪พวกมันไม่กินเลี้ยงกันบ้างเหรอ
‪ถ้ามันรวมตัวมาทีเดียวคงดีเลย
‪ฉันอยากบังเอิญเจอ ‪ไอ้เจ้าฮวังดึกกูนั่นจริงๆ
‪ฉันจะอัดมันให้ล้ม ‪แล้วเหยียบให้จมดินเลย
‪งั้นดีแล้วนะที่ฉันปล่อยมันไป ‪จะได้ให้โอกาสเธอ
‪พูดอย่างกับตัวเองอ่อนข้อให้เขาเลย
‪แน่นอนสิ ถ้าฉันตัดสินใจเด็ดขาด ‪มันตายตั้งแต่แรกแล้ว
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪แต่มันอึดมากเลยนะ ไม่กลัวเลยด้วย
‪แบบนั้นยิ่งคาดหวังมากขึ้นเลยนะคะ
‪แต่ที่นี่เหมือนพื้นที่ ‪ที่เป็นกลางเลยนะ
‪เห็นว่าซอลมินจุนเป็นผู้บริหาร ‪ที่เชี่ยวชาญด้านความบันเทิง
‪เลยไม่ค่อยมีกลิ่นอายอาร์โกสเท่าไร
‪ถ้างั้นก็น่าเสียดายนะ
‪กวังชอลของเราไม่คาบเหยื่อ ‪มาให้บ้างเลยเหรอเนี่ย
‪(ซอลมินจุน อายุ 43 เจ้าของแจ๊สบาร์)
‪นั่นซอลมินจุนนี่
‪หัวหน้าทีมฮันแทอุงตอบด้วย โอเวอร์
‪มีเรื่องอะไร
‪พี่ พี่จะปล่อยผม ‪ไว้คนเดียวแบบนี้จริงเหรอ
‪อีกสองคนก็อยู่ด้วยนี่
‪- ผมไม่ถูกกับเพลงแจ๊สนะ ‪- ฉันก็ไม่ถูกกับสถานที่แบบนั้น
‪อาจจะมีคนจำฉันได้ก็ได้
‪พี่ ผมว่าแถวนี้เป็นถิ่นใสสะอาดนะ
‪วันนี้เรามาสนุกกันเถอะ
‪- ฉันยุ่งอยู่ ‪- อยู่เล่นกับผมหน่อย...
‪ไม่ต้องกดดันอะไร
‪แค่ทำตามที่สั่งก็พอ
‪แล้วรายงานอย่าให้ตกหล่น
‪ค่ะ
‪คุณเสียงเพราะเลยนะ
‪มาทำงานแบบนี้ด้วยเหรอ
‪ค่ะ ถ้าร้านยุ่งๆ ฉันก็มาช่วยบ้างค่ะ
‪ตอนนี้ผมก็ยุ่งอยู่เหมือนกัน
‪วานอะไรหน่อยได้ไหม
‪อะไรนะคะ
‪ไม่ใช่เรื่องยากหรอก
‪ที่เบาะข้างคนขับจะมีกระเป๋าอยู่
‪ช่วยเอามาให้ผมหน่อย
‪แค่นั้นเหรอคะ
‪มันเป็นของที่ละเอียดอ่อน ‪อย่าเปิดดูล่ะ
‪ค่ะ
‪เถ้าแก่คะ
‪- ผมจัดการเองครับ ‪- เฮ้ย
‪หยุดเลย
‪ลูกพี่ดัลโฮครับ ‪ที่นี่เป็นถิ่นพวกผมนะครับ
‪เราไม่อยากสร้างปัญหาครับ
‪ให้ตายเถอะ ดูไอ้หมอนี่มันพูดสิ
‪นี่ แกคิดว่าถ้าแกไม่สร้างปัญหา
‪แล้วปัญหามันจะไม่เกิดหรือไง
‪- เราจะเอาแค่กระเป๋าไปเท่านั้นครับ ‪- ลองแตะต้องกระเป๋าดูสิ
‪จะถิ่นใครก็เถอะ ฉันจะอัดให้เละเลย
‪โทษนะครับ
‪- ให้ผมช่วยขนของอีกไหมครับ ‪- หนีไปค่ะ
‪- จัดการพวกมันซะ ‪- ว่าไงนะ
‪เฮ้ย
‪ประธานบงมาทำอะไรที่นี่คะ
‪เจ้าพวกลูกน้องทำพวกเราเข้าใจผิด
‪และผมยังไม่ได้บอกเลย ‪ว่าจะอยู่ฝั่งใคร
‪พอดีฉันไม่ว่าง ต้องไปดู ‪การแสดงของประธานซอลน่ะค่ะ
‪แล้วว่างตอนไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิคะ
‪ฉันจะลองคิดดูอีกที ‪ว่าจะเรียกพวกคุณมาหรือไปหาเอง
‪ถึงพยายามแค่ไหนก็ดูท่าจะยากนะ
‪ดูจากที่อยู่บ้านท่านประธานที่ตายไป ‪อย่างสบายใจแล้วยังไม่รู้เหรอ
‪นี่คุณทำอะไรครับ
‪คนที่ทำธุรกิจการแสดง ‪ไม่มีมารยาททางสังคมเลยนะ
‪เคาะประตูหน่อยสิ
‪คุณคิดจะทำอะไรที่ที่ทำงานผมครับ
‪นี่ ซอลมินจุน
‪ให้เชิดหน้าชูคอหน่อย ‪แล้วหยาบคายเหลือเกินนะ
‪ไปทำงานซะ
‪การปกปิดเรื่องโสโครก มันก็งานนายนี่
‪ภาพลักษณ์ของอาร์โกส
‪กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ ‪เป็นเรื่องยากมากนะครับ
‪เรื่องเล็กๆ
‪อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ครับ
‪กลัวตายล่ะ ไอ้บ้านี่
‪ทำอะไรอยู่
‪ไม่ไปจัดการล่ะ
‪ว้าว ขอบคุณมากนะครับ
‪เดี๋ยวอีกสักครู่
‪เราจะกลับมาในช่วงที่สองนะครับ
‪อ้าว
‪- อะไรเนี่ย ‪- ว้าย
‪- รุ่นพี่คะ ‪- ซงมีนา ออกไปข้างนอกก่อน
‪- ฉันไปด้วย ‪- ถ้ารู้เรื่องแล้ว
‪ฉันจะติดต่อไป เธอพาคนออกไปก่อน
‪ค่ะ
‪เชิญทางนี้เลยค่ะ
‪เนื่องจากมีเหตุการณ์ไม่คาดคิด
‪- ทางเราจึงขอปิดร้าน ‪- ทางนี้ค่ะ
‪- เร็ว ‪- กรุณาเดินตามเจ้าหน้าที่
‪- และออกจากร้านทันทีค่ะ ‪- บ้าเอ๊ย
‪เราจะทำการติดต่อทุกท่านในภายหลัง
‪เรื่องการคืนเงิน
‪ทางนี้ๆ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อาร์โกสโดนโจมตีค่ะ
‪หา ฝีมือใคร
‪พวกคนแปลกๆ ค่ะ
‪รุ่นพี่กีบอมยังอยู่ข้างใน
‪ไปช่วยเขาหน่อยนะคะ
‪เข้าใจแล้ว
‪แล้วกวังชอลล่ะ
‪เขาไม่ได้อยู่กับหัวหน้าทีมเหรอคะ
‪กวังชอล อีกวังชอล
‪ตอบหน่อยสิ
‪กวังชอล
‪ปล่อยให้มันแข็งตายไปเลย
‪ถ้าเราถูกพาไปแบบนี้
‪เราจะตายไหมคะ
‪อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลยครับ
‪ผมจะเรียกคนมาช่วยพวกเราเองครับ
‪ไม่ได้นะเว้ย
‪เฮ้ย ไอ้สามคนตรงนั้นน่ะ
‪อะไรเนี่ย ทำไมสภาพเป็นแบบนี้
‪พวกแกเป็นใคร
‪เวลาที่คนอื่นถามก็ต้องตอบสิ
‪เฮ้อ เหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่องนะ
‪เข้ามาเลย
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪เดี๋ยวฉันไปหาเอง
‪หัวหน้าคะ ถ้าไม่มีแบตเตอรี่
‪กวังชอลจะอยู่ได้นานเท่าไรคะ
‪เธอไปเตรียมรถไว้
‪ฉันจะไปพาคังกีบอมมา
‪ค่ะ
‪บ้าอะไรกันเนี่ย
‪- ไม่รู้ ‪- บ้าชะมัด
‪ออกไปจากนี่กันก่อน
‪นี่ ใครเป็นคนรับงานวันนี้เนี่ย
‪ที่นี่มีคนแปลกๆ เต็มไปหมด...
‪- ให้ตายเถอะ ‪- นี่ จับเขาไว้
‪ไม่รู้เหมือนกัน ‪ฉันก็เกือบตายแล้วเนี่ย
‪ฉันนี่วิ่งออกมาเลย รีบมา...
‪อะไรเนี่ย พวกคุณเป็นใคร
‪เฮ้ย คุณเป็นใคร
‪ทำไมเนี่ยๆ
‪ตามมา
‪ว้าว
‪เรื่องที่เกิด ที่เห็นในวันนี้ ‪อย่าเอาไปบอกใครนะคะ
‪ครับ
‪รวมถึงเรื่องฉันด้วยนะ
‪ครับๆ
‪แกคือพวกที่เอาตัวกูวอนบงไปเหรอ
‪พวกแกเป็นใครกันแน่
‪อยากรู้อะไรขนาดนั้นเหรอ
‪นี่คุณทำอะไรลงไปกันแน่
‪สงสัยอะไร ‪ก็น่าจะมาถามฉันเองดีกว่านะ
‪เบาๆ หน่อยสิ
‪สินค้าเสียหายแล้วเนี่ย
‪ฉันเป็นเจ้าของอาร์โกสนะ หลบไป
‪อันตรายนะครับ
‪ตอนนี้คุณควรเลี่ยงการเข้าไปข้างใน
‪ฉันจะเข้าไปดูว่าใครเป็นคนทำแบบนี้
‪นำทางไป
‪ลองเปิดดูสิครับ
‪ความจริงแล้วฉัน...
‪ถูกใจนายตั้งแต่แรกเลย
‪สำหรับฉัน มีคนอยู่สองประเภท ‪ศัตรูกับเหยื่อ
‪ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะยอมแต่โดยดี
‪แต่บางทีก็มี ‪พวกที่ขัดขืนดื้อด้านอยู่
‪แบบนั้นตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
‪แล้วฉันจะเก็บไปฝันทุกครั้ง
‪ว่าจะฆ่ายังไงดี
‪จะฉีกตรงไหนก่อนดี
‪ฉันรู้สึกสนุกเป็นบ้าเลย
‪แค่บอกมาก็พอว่าแกกลัวฉัน
‪อย่าพูดแทรกฉันสิ
‪แกน่ะ...
‪ไม่ไว้ใจฉันอยู่ตลอด ‪พยายามหาโอกาสล้มฉัน
‪ฉันรอมานานเลยล่ะ
‪เพื่อให้แกประกาศสงครามกับฉัน
‪แต่แกกลับไม่สู้กันซึ่งๆ หน้า
‪หลบใต้ชายกระโปรงชเวเยวอน
‪แกไม่รู้จักธาตุแท้ชเวเยวอนด้วยซ้ำ
‪ตอนนี้ค่อยพูดกันรู้เรื่องหน่อย
‪ถ้าแกพูดอะไรที่มีประโยชน์
‪ฉันจะไว้ชีวิตแกเอง
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไอ้คนทรยศ
‪บราโว่
‪เก่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเนี่ย
‪ว่าไงนะ
‪สิ่งนี้...
‪ฉันใช้เงินไปเยอะเพื่อเอาออกมา ‪จากเซิร์ฟเวอร์สำนักงานตำรวจเลย
‪ทำไมถึงปกปิด...
‪ได้มิดชิดแบบนี้นะ
‪เยวอน
‪ฉันจะอธิบายเอง
‪เรื่องนี้...
‪อย่าเรียกชื่อฉันตามอำเภอใจ
‪ฉันรู้สึกแปลกๆ ‪ตั้งแต่ถามเรื่องกูวอนบงแล้ว
‪ตอนโกยงด๊อก ‪เราใช้ปืนเก็บอย่างสมบูรณ์แบบ
‪งั้นสำหรับเถ้าแก่ซอล ‪เอาแบบมีระดับหน่อย
‪อันนี้ดีเลยนะเนี่ย
‪หือ
‪ลองบรรเลงดูไหม
‪โอเค
‪- พอแค่นี้ ‪- ปล่อยฉันนะ
‪การแก้แค้น
‪คนที่ถูกกระทำต้องเป็นคนทำสิ
‪จะฆ่ามันไม่ได้
‪มันยังมีประโยชน์อยู่
‪คุณตั้งใจจะทำยังไง
‪เชื่อผมดู
‪เหมือนที่เคยทำ
‪รับรอง สนุกแน่
‪พวกแกไม่รู้สึกเจ็บเลยเหรอ
‪พวกแกโดนทำอะไรมากันแน่
‪แต่ดีแล้วล่ะ
‪มีสิ่งที่ฉันอยากลองอยู่พอดี
‪เปลี่ยนเป็นการควบคุมร่างกายเอง
‪(ดำเนินการควบคุมร่างกายเอง)
‪ควบคุมร่างกายเองผิดพลาด
‪ใช้คนทิ้งขว้างแบบนี้เลยเหรอ
‪พวกนี้มันบ้าจริงๆ
‪คังกีบอม
‪ฮวังดึกกู
‪คังกีบอม
‪เจ้าพวกนี้บ้ามากเลยครับ
‪อะไรน่ะ
‪เฮ้อ มาซะเยอะเชียว
‪คงต้องใช้เวลาหน่อย
‪ทำตามคำขอฉันสักข้อสิ
‪กะทันหันแบบนี้เลยเหรอ
‪- อือ ‪- อะไรเหรอครับ
‪- ฉันขอสู้คนเดียว ‪- หา
‪เราไม่มีเวลามาควบคุมแรงสู้แล้ว
‪โอเค
‪แล้วอย่ามาทวงคำขอกับผมทีหลังนะ
‪ไอ้หมอนี่
‪ว้าว
‪ไปกันเถอะ
‪กวังชอลหายตัวไป
‪- สัญญาณของกวังชอลหายไปค่ะ ‪- อาจจะแบตหมดก็ได้
‪เธอบอกว่าโดรนกับกวังชอล ‪เชื่อมด้วยคลื่นสมองใช่ไหม
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
‪ฉันจะหาตำแหน่งจีพีเอสสุดท้าย ‪ของกวังชอลเอง
‪(กำลังค้นหา)
‪ขึ้นทางด่วน วิ่งต่อไป 1.4 กิโลเมตร
‪แล้วออกทางออกที่สอง
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪ฉันเชื่อว่าสักวันมันจะมาหาฉันค่ะ
‪สิ่งที่เรียกว่าโอกาส
‪ฉันจะได้ร้องเพลงบนเวทีแล้วแท้ๆ
‪ฉันทำมันได้ดีจริงๆ นะ
‪คงเป็นความฝันของคุณสินะครับ
‪การเป็นนักร้อง
‪ค่ะ
‪แล้วคุณมีความฝันว่าอะไรคะ
‪ผมรู้สึกเหมือนว่าเคยมีนะ
‪แต่ก็เหมือนจะทิ้งไปแล้วตอนตาย
‪ฉันก็จะทิ้งมันไปเหมือนกันค่ะ
‪เพราะยังไงก็ต้องตายอยู่ดี
‪ที่ว่ากันว่ายอมแพ้ง่ายกว่า
‪เป็นเรื่องโกหกครับ
‪เพราะอะไรรู้ไหมครับ
‪เพราะยอมแพ้ไม่ได้หรอก
‪แค่หลอกตัวเองก็เท่านั้นแหละ
‪ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อค่ะ
‪ช่วยฉันด้วยนะคะ
‪ฉันไม่อยากตายแบบนี้ค่ะ
‪(กำลังเชื่อมต่อ)
‪เราน่าจะมาถึงจุดที่จับสัญญาณได้ ‪เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ
‪โอ๊ะ
‪จับสัญญาณได้เหรอครับ
‪กวังชอล
‪มีนา เปิดหน้าต่างฝั่งนี้หน่อย
‪ค่ะ
‪ได้แล้ว ตามมันไป
‪ค่ะ
‪แกจะทำอะไร
‪ไม่นะๆ
‪ไม่นะ
‪จัดการมันกัน
‪เธอตายแล้วจริงๆ เหรอ
‪โรงพยาบาล ถ้าพาไปโรงพยาบาล ‪อาจช่วยเธอได้ก็ได้นะพี่
‪เรียกรถพยาบาลหน่อย
‪ต้องช่วยเธอนะๆ
‪ต้องช่วยเธอ
‪- ช่วยกันแบก ‪- ครับ
‪กวังชอล
‪ตอนกลางคืนอากาศเย็น
‪ผมเลยอุ่นเก้าอี้ให้แล้ว
‪ถ้าอยากได้ขนาดนั้น ‪ก็เอาที่นั่งของฉันไปเลยสิคะ
‪ฉันรู้จักคนประเภทแบบคุณ
‪คิดว่าเข้ามาบุกยึดได้ตลอดเวลา
‪คุณสนุกกับสถานการณ์นี้ใช่ไหมล่ะ
‪ไม่ถึงขั้นสนุกหรอก
‪แล้วอะไรเหรอ
‪ถ้าผมต้องการ ก็เอามาได้อยู่แล้ว
‪ในเมื่อมีอยู่แล้ว ‪จะอยากได้ไปทำไมล่ะ
‪ถ้าไม่ต้องการ
‪ก็ช่วยให้ฉัน ‪ครอบครองมันได้จริงๆ ซะสิ
‪คุณจะแบกรับตำแหน่งนั้นไหวไหม
‪ก็ต้องทดสอบดูก่อนสิ
‪ผมรู้สึกเหมือนถ้าหลับตาแล้ว
‪ทุกอย่างจะจบลงเลย
‪เลิกพูดเหลวไหล ‪แล้วรับการผ่าตัดให้ดีเถอะ
‪พี่ทนได้ยังไงเหรอครับ
‪คนเมื่อกี้ที่ตายไป ‪ถึงจะเคยพูดคุยกันแค่แป๊บเดียว
‪แต่ก็ลืมได้ไม่ง่ายเลยนะครับ
‪บนโลกนี้ถ้าพยายาม ‪ก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
‪อดทนเข้าไว้ เข้าใจไหม
‪จนกว่าจะผ่าตัดเสร็จ
‪ช่วยคอยดูอยู่ข้างๆ ผมด้วยนะครับ
‪ได้สิ
‪ฉันจะคอยดูไม่ให้คลาดสายตา ‪อย่ากังวลไปเลย
‪คุณติดต่อกับซอลมินจุนหรือเปล่าครับ
‪คือ...
‪บางทีผมก็มองเห็น ‪ข้อมูลที่ไม่ต้องการน่ะครับ
‪ถึงจะเป็นดวงตานายก็เถอะ
‪ก็เข้าถึงข้อมูลทุกอย่างไม่ได้หรอก
‪แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องด่วน
‪ฉันก็เลยทำให้เห็นช่องโหว่นั้น
‪มีความสัมพันธ์อะไรกันเหรอครับ
‪เป็นคนของฉัน ‪ที่พยายามแทรกซึมให้เข้าไป
‪อ๋อ
‪ดูไม่เหมือนทะเลาะกันในองค์กร ‪มันรุนแรงมากเลย
‪ไม่ใช่ว่าตัวตนเขาถูกเปิดเผยแล้วเหรอ
‪ฉันติดต่อเขาไม่ได้ตั้งแต่เมื่อคืน
‪ผมจะลองสืบดูครับ
‪เรื่องนี้ให้รู้แค่นายกับฉันก่อนนะ
‪ครับ เข้าใจแล้วครับ
‪(วิเคราะห์เสียงและการออกเสียง)
‪ฮวังดึกกูส่งพวกแกมาเหรอ
‪ว่าแล้วเชียว
‪มันอยู่ที่นั่นสินะ
‪ชเวเยวอน
‪(ฮวังดึกกู ซอลมินจุน ชเวเยวอน)
‪(กำลังถอดรหัส)
‪กำลังถอดรหัส
‪ต้องการสนทนาใช่หรือไม่
‪นี่มันอะไรเนี่ย
‪ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งที่คลุมเครือ
‪ลองเปิดเครื่องดูสิ
‪เราเลิกยึดติดกับเทคโนโลยีที่ล้มเหลว
‪แล้วข้ามไปเฟสสองเลยดีไหมครับ
‪โปรโตไทป์เกือบจะ ‪เสร็จสมบูรณ์แล้วครับ
‪ลองทุกอย่างกับเขาดู
‪แต่มีสิ่งที่ยังขาดอยู่ครับ
‪พูดมาเลย
‪เราต้องการคู่ต่อสู้ที่จะรวบรวม
‪ผลลัพธ์ในการต่อสู้จริงได้ครับ
‪ผมพอจะ...
‪รู้จักคนที่เหมาะสมอยู่
‪ตอนนี้ถึงเวลาเจอกับเขาอีกครั้งแล้ว
‪หาข้อมูลทุกอย่างของฮวังดึกกู
‪(กำลังค้นหา)
‪(ฮวังดึกกู อายุ 51 ‪รองประธานอาร์โกส)
‪จากนี้ไป
‪ฉันจะจับแกด้วยวิธีของฉันเอง
‪คงจะซ่อนทุกอย่างไว้ที่นี่
‪นี่เป็นข้อความ
‪- เลือกมาสิ ‪- ดวงตาโกหกไม่ได้
‪สิ่งที่ต้องการคืออะไร
‪พวกมันฆ่าไปเท่าไรแล้ว
‪มันปั่นหัวฉันมาตลอด
‪ไม่มีเวลาให้สนุกนานนัก
‪- แกทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ‪- มันจะให้เราแข็งตายกันครับ
‪จะจับฉันอยู่ที่นี่ ‪หรือจะไปช่วยพวกนั้นดีล่ะ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน