(ซีรีส์จาก NETFLIX)
พี่ แต่ว่า…
ห้ามบอกใครนะ
ฉันไม่อยากให้ใครรู้
เรื่องนั้นมันสำคัญเหรอ
เธออาจจะต้องรับการปลูกถ่ายนะ
ก็บอกว่าห้ามบอกใครไง
โอเค เอาเป็นว่าเข้าใจแล้ว เธอดูแลร่างกายเถอะ
ฉันจะไม่บอกใคร ฉันจะเก็บไว้แค่คนเดียว
ห้ามบอกแม่กับพ่อด้วยนะ
- เข้าใจแล้ว - แล้วก็…
ห้ามบอกพี่จุนวานด้วย
ห้ามบอกพี่จุนวานเด็ดขาดเลยนะพี่
เข้าใจไหม
ขอโทษที่บอกไม่ได้นะ พี่
เราคบกันตั้งแต่ฤดูร้อนปีก่อน
เลิกกันแล้ว ฉันบอกเลิกเขาไปแล้ว
เป็นความผิดฉันเอง ฉันมันใจโลเล
ไม่ต้องถามนะว่าทำไมถึงเลิกกัน
เราเลิกกันด้วยเหตุผลธรรมดามากๆ
เหมือนที่คนอื่นๆ เขาเลิกกัน
เรื่องที่ฉันป่วย พี่จุนวานไม่รู้หรอก
แล้วฉันก็หวังว่า พี่เขาจะไม่รู้ต่อไปด้วย
ขอโทษนะ พี่
เข้าใจแล้ว ฉันไม่บอกหรอก
ขอโทษนะ
จะขอโทษอะไรเยอะแยะ ไม่สมเป็นเธอเลย
ฉันน่ะไม่เป็นอะไรหรอก
จัดการเรื่องมหาวิทยาลัยให้เรียบร้อย แล้วเตรียมกลับเกาหลีเถอะ
เที่ยวบินเที่ยวไหนนะ
ตกใจหมด ไอ้นี่
ทำอะไรยังไม่นอน
อือ จะนอนแล้ว นอนไม่หลับแฮะ
- นอนไม่หลับเพราะคนไข้เหรอ - เปล่า
ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
ไม่มี
(โรงพยาบาลยุลเจ)
อรุณสวัสดิ์จัดเต็มเลยครับ
- สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอ - สวัสดีครับ
คนไข้ชเวอึนซุก เตียง 6006 ที่เข้าห้องฉุกเฉินเมื่อวาน
ตอนเช้ามืดมีอาการโคม่าตับ เลยทำการสวนทวารไปค่ะ
อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นถึง 38.6 องศา
และอาการดีซ่านก็ย่ำแย่ค่ะ
อือ ยังไงพรุ่งนี้ก็คงต้อง ตรวจท่อน้ำดีก่อน
ถ้าผลออกมาว่าท่อน้ำดีโตเพราะมะเร็ง
ก็ดำเนินการใส่สายระบายน้ำดีกัน
ค่ะ
- สวัสดีครับ คุณชเวอึนซุก - สวัสดีครับ คุณหมอ
คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ
เธอจำใครไม่ค่อยได้
เรี่ยวแรงก็ไม่มี อาการไม่ดีเลยครับ
ผมล่ะอยากจะป่วยแทนเธอจริงๆ
ตอนนี้ระดับดีซ่านคนไข้ย่ำแย่มากครับ
ครับ ดูเหมือนมะเร็ง จะลามเข้าไปในท่อน้ำดี
และทำให้เกิดการอุดตันครับ
พรุ่งนี้เราจะสแกนเอ็มอาร์ไอ เพื่อดูท่อน้ำดี
ถ้าข้อสงสัยผมถูกต้อง ที่แผนกรังสี มีวิธีที่เรียกว่าการระบายท่อน้ำดี
เป็นการสอดท่อเข้าไปในท่อน้ำดี
เพื่อระบายน้ำออกมา จะมีการรักษาแบบนั้นอยู่ครับ
อาจต้องรักษาด้วยวิธีนั้นก็ได้ครับ
อ้อ ครับ ทำแบบนั้นก็น่าจะไม่เป็นไร ใช่ไหมครับ
ครับ
ถ้างั้น พรุ่งนี้เราจะสแกนเอ็มอาร์ไอ ไว้ผลออกมาแล้วผมจะแจ้งอีกทีครับ
ครับ
ซอกฮยองเปลี่ยนไปเยอะมาก เห็นทีไรฉันยังตกใจทุกที
เลี้ยงกาแฟเราด้วย
เมื่อก่อนทั้งไม่พูดไม่จา แถมทำหน้าตาไม่รับแขกตลอดเลย
ตอนนี้ก็หน้าไม่รับแขก เหมือนเดิมแหละ พี่
ก็จริงแหละ พี่ ลูกชายฉันเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ
หลังจากประธานยางเล่นชู้ จีอึนมาจากไปแบบนั้น
แล้วฉันก็หมดสติ เพราะเลือดออกในสมองอีก
เขาเลยเปลี่ยนไป 180 องศาเลย
มันเป็นช่วงเวลาที่เหมือนตกนรก
แต่ลูกชายหนึ่งคนก็ช่วยดึงฉันขึ้นมา
ทุกปัญหาคงมีทางออกจริงๆ นั่นแหละ
พี่
ช่วงนี้ฉันค่อนข้างมีความสุขเลยนะ
โล่งอกไปที เป็นหนึ่งใน เรื่องน่ายินดีที่ได้ยินมาเลย
ยกเว้นแค่อย่างเดียวที่ไม่ดี
ขอแค่เรื่องนี้เป็นจริงได้
ฉันคงจะมีความสุขมากจริงๆ
แต่มันไม่ง่ายเลย
เรื่องอะไร เงินเหรอ
ฉันรวยจะตายไป พี่
ฉันเป็นผู้หญิง ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเงิน
เฮงซวยชะมัด
การให้ซอกฮยองของฉันแต่งงานน่ะ
การที่ซอกฮยองได้เจอคู่ที่ดีเร็วๆ และแต่งงานใหม่
คือชิ้นส่วนสุดท้าย ที่จะทำให้ฉันมีความสุข
และเป็นความหวังสุดท้ายของฉัน
ความหวังสุดท้ายของเธอนะ จะลากลูกมาเอี่ยวทำไม
ความหวังของเธอก็ต้องเกี่ยวกับเธอ ต้องหวังแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น
อย่าเข้าไปยุ่งกับชีวิตซอกฮยองอีก อย่าทำให้เขาลำบากเปล่าๆ
ฉันไปทำแบบนั้นตอนไหนกัน
เธอลืมเรื่องพวกนั้นไปหมดแล้วหรือไง
เธอรังควานลูกสะใภ้ ตั้งแต่เรื่องค่าสินสอด
ถึงกับให้มาเขียนหนังสือสัญญาทีหลัง
บอกว่าจะไม่ยอมยกทรัพย์สิน ฝั่งสามีให้แม้แต่แดงเดียว
ลูกสะใภ้เธอทนได้หนึ่งปี ก็น่าประทับใจมากแล้ว
เอาเรื่องเงินไปประดังให้เขาเครียด
ไหนจะโทรไปจิกวันละหลายสิบสายอีก
นั่นเป็นเพราะหล่อนยักยอกเอา ทรัพย์สินเราเข้าบ้านตัวเองตลอดน่ะสิ
ไร้สาระ ซอกฮยองเป็นคนให้เองนี่นา
เงินแค่นั้นซอกฮยองช่วยบ้านภรรยา ได้อยู่แล้ว เธอจะไปยุ่งทำไม
มันเป็นการแต่งหลอกลวงนะพี่ ฉันถูกหลอก
พวกเขากำลังจะล้มละลาย
ทั้งครอบครัวเลยทำตัวเป็นนักแสดง เพื่อมาปอกลอกครอบครัวฉัน
คิดว่าฉันให้แต่งงานเพราะเห็น เป็นครอบครัวอาจารย์หรือไง
เพราะพ่ออาจารย์ยุนน่ะ เป็นเจ้าของตึกสามหลัง
เป็นหนึ่งในเศรษฐีเงินสดในคังนัม ที่มีไม่ถึงหยิบมือ ฉันถึงให้แต่ง
ให้ตายสิ เงินสดบ้าอะไรล่ะ
เอาเข้าจริงมีแต่หนี้กับติดจำนอง
อย่าว่าแต่ตึกเลย หนี้ธนาคารกองเป็นภูเขา
เป็นนักต้มตุ๋นกันทั้งครอบครัว นักต้มตุ๋นทั้งนั้น
พวกเขาจงใจเป็นแบบนั้นเหรอ มันมีเหตุผลทั้งนั้น
แต่เธอไปใส่ร้ายลูกสะใภ้ ว่าเป็นหัวขโมยได้ยังไง
ก่อนแต่งค่อนแคะเรื่องสินสอด
ดูถูกว่าเขาเอามาแค่แหวนเพชรสองกะรัต
พอแหวนหายไป ก็ไปถามลูกสะใภ้ว่าเอาไปหรือเปล่า
เธอพูดจาแบบนั้นออกมาได้ยังไงนะ
พี่ ฉันยังคิดว่าหล่อน เป็นคนเอาไปอยู่เลย
วันนั้นคือวันแรกและวันสุดท้าย ที่หล่อนทำความสะอาดห้องฉัน
จู่ๆ ก็มาอาสาทำ
ฉันก็ตงิดๆ อยู่
แต่หล่อนเอาแต่รบเร้าขอทำฉันเลยยอม
แต่แล้ว วันนั้นแหวนก็หายไปอย่างกับผี
ของแพงกว่านั้นก็มีเยอะแยะ
แต่ว่า มีแค่แหวนเล็กๆ นั่น
มีแค่แหวนเพชรสองกะรัต ที่หล่อนเอามาเท่านั้นที่หายไป
ไปหาหมอไป เธอเป็นโรคหวาดระแวง
หล่อนทำเพื่อแก้แค้นฉันนะ พี่ หล่อนเป็นคนน่ากลัวจะตาย
ทำไมหล่อนมาอยู่นี่ล่ะ
ใคร
ชินฮเย
ชินฮเยคือใครล่ะ
เด็กที่ขโมยเพชรไปไง
เธอหน้าตาแบบนั้นเหรอ
หล่อนมาทำอะไรนะ
จะอะไรล่ะ
ก็คงมีธุระที่โรงพยาบาลนั่นแหละ เธอไม่ต้องไปยุ่งเลย
พี่ เพชรนั่นเหมือนของฉันเลยนะ
เมื่อกี้หล่อนใส่สร้อยเพชรอยู่ไง พี่ไม่เห็นเหรอ
เหมือนของฉันเลย
ไม่สิ ของฉันนั่นแหละ ฉันมั่นใจ
นี่ มันเป็นเพชรเม็ดเดียวบนโลกหรือไง
รู้ได้ไงว่าเป็นของเธอ
แม่ซอกฮยอง พอแค่นี้เถอะนะ
ถ้ายังพูดอะไรมากกว่านี้ มันจะน่าอับอายค่ะ
อาจารย์หมอ คุณแม่จางถุงน้ำคร่ำแตก ระหว่างดำเนินการกระตุ้นแล้วค่ะ
ดำเนินการไปด้วยดีสินะครับ รับทราบแล้วครับ
- คุณหมอ ฉันมีคำถามค่ะ - อือ อะไร
เอ่อ สามีของคุณแม่คังยุนอา
ถามว่าขอเอากล้องเข้าไปถ่าย ตอนภรรยาคลอดได้หรือเปล่าค่ะ
ภรรยากำลังคลอดลูกอยู่นะ ถ้าถือกล้องเข้าไปถ่าย
จะไม่โดนต่อยเอาเหรอ
ไม่ใช่ หมายถึงตอนเด็กคลอดออกมาค่ะ
ไม่ได้จะถ่ายก่อนหน้านั้น เฉพาะตอนลูกคลอดเท่านั้นค่ะ
เขาบอกว่าอยากถ่าย ตอนที่คุณหมออุ้มเด็กขึ้นมาค่ะ
แล้วก็บอกว่าจะไม่ให้เห็นหน้า เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ด้วย
อือ ไม่เป็นไรหรอก ไปบอกว่าถ่ายได้ไม่มีปัญหา
ถ้าถ่ายภรรยาเฉพาะมุมบน ไม่ใช่มุมล่าง
และถ่ายลูกเป็นหลักก็สามารถทำได้
แน่นอนว่าฉันไม่มีปัญหาหรอก
ค่ะ รับทราบค่ะ
อีกอย่างค่ะ คุณหมอ
ฉันมีคำถามอีกแล้วค่ะ
อือ
เอ่อ คำถามนี้ ถ้าเกิด…
ฟังไปพร้อมกับดื่มกาแฟ ที่ฉันซื้อให้จะดีไหมคะ
ถามตรงนี้แหละ
จะถามอะไรเหรอคะ
ฉันแอบอยากรู้อยู่นะ
ให้ถามตรงนี้เหรอคะ
ก็ได้ ไปดื่มกาแฟกัน
- ถามระหว่างทางก็ได้ - ค่ะ ขอบคุณค่ะ
นี่
ได้เป็นหัวหน้าแพทย์ประจำบ้านแล้ว แค่ฉีดน้ำให้ดีๆ ก็ทำไม่ได้หรือไง ฮะ
นายต้องฉีดให้มันดีๆ ฉันถึงจะเห็นชัดๆ ไม่ใช่เหรอ ไอ้นี่
ขอโทษครับ
เพราะเมื่อคืนเขาอยู่เวรดึก
แล้วมีผ่าตัดฉุกเฉินถึงเช้ามืด เลยไม่ได้นอนน่ะครับ
ตั้งสมาธิให้มันดีๆ หน่อย ไอ้นี่
ครับ ขอโทษครับ
จะอวดว่าตัวเองไม่ได้นอนหรือว่าไง
นี่ สมัยฉันน่ะ
ขนาดทำงานสัปดาห์ละ 180 ชั่วโมง ฉันยังทำได้ดีอยู่เลย
มันอยู่ที่จิตใจ
พลังทางจิตใจน่ะ พลังทางจิตใจ
หนึ่งสัปดาห์มี 168 ชั่วโมง
แต่ก็มีช่วงเวลาออมแสงอยู่ด้วย
- ฮะ - เปล่าครับ
อาจารย์หมอ ผมจัดการต่อเองครับ
ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
ใช่ไหมครับ
- ทุกคนทำได้ดีมากครับ - ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์หมอ
- ขอบคุณนะคะ - ครับ
ทำได้ดีมากครับ ตั้งแต่เช้าเลย
- เหนื่อยหน่อยนะคะ - ทำได้ดีมากค่ะ
- ขอบคุณนะครับ - ขอบคุณค่ะ
- ทำได้ดีมากครับ - ครับ ทำได้ดีมากครับ
ครับ ขอบคุณนะครับ
มนุษย์ที่มีหนึ่งเปอร์เซ็นต์
เคยเห็นอาจารย์หมออัน โมโหบ้างหรือเปล่าคะ
บางครั้งก็มีโมโหใส่แพทย์ประจำบ้าน หรือแพทย์อินเทิร์นอยู่เหมือนกันค่ะ
อย่างมีหางเสียง และสุภาพ
คุณหมอ คุณหมอชอบดูหนังแบบไหนเหรอคะ
- นี่เหรอที่จะถาม - อ้อ ไม่ใช่ค่ะ
- มินฮา - ค่ะ
มานึกๆ ดูแล้ว เธอถามได้แค่วันละคำถามเท่านั้นนะ
เธอถามไปหนึ่งคำถามแล้วนี่
อันนั้นมันเรื่องงานนะคะ คุณหมอ
ถามเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับงานเท่านั้น
คุณหมอไม่ได้พูดแบบนี้นี่คะ
ตั้งแต่วันนี้ไปก็เอาตามนี้
ฉันว่าทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ คุณหมอ
ฉันจะถามดีๆ ไม่ล้ำเส้นเลยค่ะ นะคะ
แต่ยังไงวันนี้ ก็หมดคำถามแล้ว
ถามเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น หรือไม่ก็เอาไว้ถามพรุ่งนี้
ค่ะ มันไม่ใช่เรื่องงานค่ะ งั้นฉันจะเอาไว้ถามคราวหน้านะคะ
วันนี้ฉันจะเลี้ยงกาแฟเฉยๆ ค่ะ
คุณหมอก็ดื่มแบบใหญ่พิเศษ สามเท่าบ้างสิคะ
มีขนาดแบบนั้นด้วยเหรอ
เปล่าค่ะ ไม่มี อุ๊ย ขอโทษค่ะ
คุณพ่อมีนัดมาโรงพยาบาลวันนี้เหรอ
อือ ตรวจเสร็จแล้ว
พอดีฉันลืมมือถือไว้ที่ร้านกาแฟ
เลยกำลังเดินกลับไปหา
คุณพ่ออยู่ในรถน่ะ
ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ท่านเริ่มออกกำลังแล้วด้วย
ค่อยโล่งอกหน่อย
สวัสดีค่ะ
อ้อ แพทย์ประจำบ้านของฉันเอง
อ๋อ ค่ะ สวัสดีค่ะ
ค่ะ
เมื่อกี้เขาพูดว่า "ของฉัน" เหรอ
คุณพ่อบอกว่าอยากเลี้ยงข้าวพี่ แต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่เป็นไร
จะทำให้พี่เกร็งเปล่าๆ
ดีแล้วล่ะ
อีกอย่าง ฉันได้ทำอะไรที่ไหนกัน
ไปก่อนนะ
อือ ไปเถอะ
ซอนบิน ไม่มีเลือดออกตรงไหนใช่ไหม
ค่ะ ไม่มีค่ะ
ถ้าถึงเวลาแล้ว เธอออกไปเลยนะ เข้าใจไหม
เดี๋ยวทำต่อกับซองยองเอง
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
ดูตรงนี้สิ
คนไข้รายนี้แก้ไขการกดทับ ของเส้นประสาทตาสำเร็จด้วยดี
สายตาอาจจะดีขึ้นด้วย
เอาอุปกรณ์ถ่างเนื้อสมองออกกันเถอะ
- ค่ะ - ครับ
ถอดกล้องจุลทรรศน์ออกเลยค่ะ
- สวัสดีค่ะ - ครับ
สวัสดีค่ะ
อือ
ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ
ค่ะ
คยออุล อย่าบอกนะว่า…
นี่คงไม่ใช่หนึ่งมื้อหรอกใช่ไหม
สองมื้อมั้ง
อ๋อ สองมื้อ
อ้าว สวัสดีค่ะ
อือ
เดี๋ยวรอขึ้นตัวต่อไปเอง
ไม่ต้อง ขึ้นมาเถอะ
ก็ได้
เพื่อนๆ ยังไม่มากันเหรอ
ฉันบอกในแชตกลุ่มแล้วนะ ว่าถ้ามีเวลาให้แวะมาเจอกันหน่อย
อยู่ข้างหน้านี่แหละ เดี๋ยวก็มา
นี่แต่ว่า ทำไมเหมือนเธอ มีผ่าตัดที่นี่ทุกสัปดาห์เลยล่ะ
แบบนี้การลงไปซกโช ก็ไม่มีความหมายน่ะสิ
ถ้าเคสคนไข้วีไอพีไม่ได้เร่งด่วน
ก็ขอให้อาจารย์หมอชเว หรืออาจารย์หมอจองช่วยเถอะ
ฉันเองก็คิดว่าจะผ่าตัดคนไข้วีไอพี ทั้งหมดเองถึงสัปดาห์หน้า
หลังจากนั้น จะฝากอาจารย์หมอจอง ดูแลเคสง่ายๆ ให้
อือ ดีแล้วล่ะ คิดดีแล้วจริงๆ
บ้าเอ๊ย
นี่ ขอยืมสายชาร์จหน่อย
ฉันคิดว่าตั้งแต่นี้ ฉันจะพักแล้วจริงๆ
ต้องรักษาคอให้เต็มที่ แล้วก็ต้องเริ่มออกกำลังด้วย
คงต้องชาร์จพลังสักหน่อย
เอาอันนี้ไปชาร์จไหม
ซงฮวา ยืมสายชาร์จหน่อย
ไม่ได้ ซงฮวากำลังชาร์จอยู่
ให้ตาย ไอ้บ้านี่ ดันฮาเฉย จะด่าก็ด่าไม่ออก
มาครบยัง ไม่เห็นซอกฮยองเลยแฮะ
ไอ้ลูกหมีมันคงจะเดินต้วมเตี้ยม เหมือนเต่ามาอยู่นั่นแหละ
- รู้สึกดีขึ้นหรือยัง - อือ
โอเค
- ฉันมาช้าที่สุดเหรอ - อือ นายมาช้าสุดเลย
รีบมานั่งได้แล้ว
เอาล่ะ บอกมา แชซงฮวา
เธอมีเรื่องอะไร ถึงได้เรียกพบด่วนตั้งแต่หัววัน
หรือว่า เธอจะแต่งงานเหรอ
ไอ้นี่
เป็นเรื่องใหญ่
พอๆ กับแต่งงานเลยล่ะ
- ปูหิมะเหรอ - ปูหิมะเหรอ
ใช่ ตอนอยู่ซกโช มันมีร้านปลาดิบที่ฉันไปประจำ
ไต้ก๋งที่นั่นโทรมา
บอกว่าวันนี้จับปูหิมะมาได้เยอะ ถ้าอยากได้ให้บอก จะขายราคาส่งให้
นี่ รีบบอกไปเลยว่าอยากได้
ผม ผมอยากได้ปูหิมะครับ
ผมต้องการปูหิมะจริงๆ ครับ
จะขายให้ผม ได้มากแค่ไหนครับ
ไอ้บ้านี่มันพูดอะไร
มันการละครไปเรื่อยแหละ
เท่าไรกันนะ ต้องการเท่าไร
ปูหิมะงั้นเหรอ ฉันจะใช้เงินซื้อมาเอง
เฮ้อ ช่างเป็นมิตรภาพ ที่น่าประทับใจเหลือเกิน
รับมุกกันยันเรื่องแบบนี้
แน่สิ ปูหิมะก็ต้องใช้เงินซื้อสิ ไม่งั้นจะเอาอะไรซื้อล่ะ
ฉันบอกไปแล้วล่ะ
เขาบอกว่าจะนึ่งพรุ่งนี้ แล้วส่งมาให้เลย
เห็นว่าจะมาถึงสุดสัปดาห์ แต่ไม่ได้ส่งมาบ้านฉัน
ฉันขอให้เขาส่งไปที่บ้านเจ้าหมี
- ซอกฮยอง มาถึงแล้วช่วยรับด้วยนะ - ได้
ถ้าได้กินด้วยกันช่วงสุดสัปดาห์ ก่อนซ้อมดนตรีก็คงดี
จองวอนแพ้ก็เลยกินไม่ได้
ถ้าปูหิมะมาถึงแล้ว นายรีบสั่ง หมูสามชั้นต้มกับขาหมูมาอย่างละที่นะ
โทษทีนะ อันจองวอน
- เธอสั่งมากี่ตัว - สิบตัว
- สิบตัวเหรอ - สิบตัวเหรอ
ต้องกินคนละสองตัวสิ
ให้กินปูหิมะคนละสองตัวเหรอ
ฉันกินไม่ได้อยู่แล้ว เลยเหลือสี่คน ถ้ามีสิบตัว
แปลว่าได้คนละสองตัวครึ่งนะ
เธอ
พูดถึงปูเสฉวนใช่ไหม ไม่ใช่ปูหิมะใช่ไหม
ปูหิมะ ที่ตัวใหญ่ๆ
ก็เห็นว่ามันถูก เลยซื้อมาเยอะ
ถ้ากินไม่หมด ก็เอากลับบ้านไปคนละตัวสิ
นายก็เอาไปให้อูจูของเรา
เอาไปให้คุณแม่
อ้อ เอาให้คุณหมอจางคยออุลก็ได้นี่นา
- เสาร์อาทิตย์จะไปเดตกันใช่ไหม - แน่นอนสิ
ส่วนนาย…
นายก็…
ฉันจะกินเอง ไม่ต้องห่วงหรอก
โอเค
ถ้างั้นเอาไว้เจอกันสุดสัปดาห์ อ้อ
งดอาหารแปดชั่วโมงก่อนเวลานัด รู้ใช่ไหม
ดื่มน้ำก็ไม่ได้เหรอครับ
น้ำได้
หอยลายอร่อยมาก
สั่งมาจากร้านไหนเหรอ มาจากทะเลตะวันตกเหรอ
ซูเปอร์มาร์เก็ต มันเป็นของแช่แข็ง
อ้อ จริงเหรอ
ตู้เย็นสมัยนี้ดีจริงๆ ช่องแช่แข็งก็ทำมาดีด้วย
เรื่องนั้นช่างมัน นายจะไม่ตรวจสุขภาพจริงๆ เหรอ
คิดจะสร้างปัญหาให้ใครกัน
ถ้านายป่วยขึ้นมา คนลำบากก็คือลูกนะ
ให้ตาย ลูกฉันจะสนใจหรือเปล่าเถอะ
คงโทรมาสองสามครั้งแค่นั้นแหละ
เหมือนที่เขาว่า
คนเราไม่ว่าใครก็หนีความแก่ไม่พ้น
พอแก่ตัวมาก็จะป่วย
พอป่วยแล้วก็ตาย
จะตายโดยรู้สาเหตุหรือไม่รู้ ก็ไม่มีอะไรต่างกัน
ฉันแค่จะ…
อยู่โดยไม่รู้และตายไปแบบนี้แหละ
ฉันไม่อาวรณ์อะไรในชีวิตเลยสักอย่าง
ตอนนี้เพิ่งจะเข้า 70 เอง ทำไมไม่อาวรณ์อะไรซะแล้วล่ะ
แล้วใครบอกให้หวังพึ่งพาลูก
ให้ลูกใช้ชีวิตของตัวเอง ส่วนนายก็ทำสิ่งที่ต้องการไป
นายไม่มีอะไรที่อยากทำเหรอ
- ไม่มี - ทำไมถึงไม่มี
- เธอมีเหรอ - ฉันเหรอ
ฉัน…
ฉันก็ไม่มีแฮะ
การใช้ชีวิตบนโลกมันไม่สนุกแล้ว
การได้กินข้าวร้อนๆ
และซุปอร่อยๆ กับเธอแบบนี้ ก็คือความสุขหนึ่งเดียวของฉัน
นายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย หรือว่าใสซื่อกันนะ
กินเยอะๆ
ก็กินอยู่นี่ไง
ฉันจะทำให้กินทุกฤดูใบไม้ผลิเลย
ไม่ผิดหวังเลย เพื่อนแท้นี่แหละคือที่สุดแล้ว
สุดสัปดาห์นี้จองวอนไม่มาเหรอ
อือ อาทิตย์ก่อนมาแล้ว วันนี้จะมีลูกคนอื่นมา
อือ เธอนี่มีบุญเรื่องลูกจริงๆ
อยู่ๆ ไป ได้ยินอะไรแปลกๆ เต็มไปหมด
มีลูกห้าคนบวชไปแล้วสี่ ยังบอกว่ามีบุญเรื่องลูกอีก
ถ้าเอามาเขียน ชีวิตฉันก็คือละครฟอร์มยักษ์เลยล่ะ
เล่าไม่หมดด้วยซ้ำ
เฮ้อ มีครอบครัวไหน ไม่มีเรื่องราวบ้างล่ะ
ไหนๆ ก็พูดแล้วนะ
ปีเตอร์น่ะ
ปีเตอร์เหรอ ดงอิลน่ะเหรอ
- ใช่ ดงอิล - ดงอิลทำไม
คือ เธอเป็นคนคลอดเขามาใช่ไหม
ไม่ใช่ลูกที่ประธานอันรับมาเลี้ยง
ตอนที่จะแต่งงานกันใช่ไหม
เขาดูแก่เกินไปใช่ไหม
อือ มันเกินไป
เป็นลูกที่ออกมาจากท้องฉันเอง
ถ้ามองดีๆ เขาคล้ายฉันมากเลยนะ
คล้ายตรงไหนกัน
มีตาสองข้าง จมูกหนึ่ง ปากหนึ่ง
คล้ายกันแค่นั้นแหละ
แต่ดงอิลก็หน้าตาดีนี่นา
ในบรรดาลูกฉัน เจ้าคนโตรูปโฉมงดงามที่สุดแล้วนะ
แต่ว่าหน้าเขาแก่นะ
แต่เขาก็มีความคิดลึกซึ้งสมความแก่
การกระทำก็น่าเชื่อถือจะตาย
แม่
แม่ๆ แม่
แม่เปิดประตูหน้าบ้าน ทิ้งไว้แบบนี้ได้ยังไง
ถ้าพวกคุณโจรเข้ามาจะทำยังไงล่ะ
ตายจริง ลูกที่ว่าจะมาวันนี้ หมายถึงลูกคนนี้เหรอ
โอ้
คุณลุงผู้อำนวยการก็มาด้วยแฮะ สวัสดีครับ คุณลุง
แม่
แต่นแต๊น
ไปเอามาจากไหน
สนามหน้าบ้าน
ไม่ไง ก็ผมเห็นมันถูกทิ้ง อยู่ตรงข้างกำแพง
เหมือนใครโยนทิ้งไว้ ผมก็เลยเอาเข้ามา
นี่ โยนทิ้งอะไรล่ะ ใครมันไปโยนทิ้ง แม่ตั้งใจปลูกมาแทบตาย
- แม่ - ทำไม
มันคอหักอยู่แบบนี้เลยนะ
ให้ตาย เชื่อเขาเลยจริงๆ
ก็มันเฉาแม่เลยให้น้ำให้ปุ๋ย ยื้อชีวิตมันอยู่
แกไปเด็ดออกมาได้ยังไง
- เป็นแบบนั้นหรอกเหรอ - ให้ตาย
อ๋อ ผมก็ไม่รู้ไงว่าปลูกไว้
จริงๆ เลย
- เฮ้อ - นี่…
แม่ๆ
ผักหนาม แม่กินผักหนามด้วยนี่
เดี๋ยวสิ ผักหนามนี่ก็ปลูกมา แม่ไม่ควรไปเด็ดมันสิ
ผักหนามกับดอกไม้ ต่างกันตรงไหนครับคุณลุงผู้อำนวยการ
แกนี่มันเก่งแต่ปากจริงๆ
เมื่อไหร่จะโตฮะ เมื่อไหร่แกจะโต
เมื่อไหร่จะโตเป็นผู้ใหญ่
ให้ตายเถอะ
การซ้อมวันนี้คงจบเห่แล้วใช่ไหม
จบแบบไม่ต้องสืบ
เวลากินปูหิมะยังไม่พอเลย จะมาซ้อมดนตรีอะไรล่ะ
เอาไว้ค่อยซ้อมคราวหน้า นักร้องนำของเราต้องรักษาคอหน่อย
ใช่แล้วล่ะ พวกนายไม่ให้ความสนใจ คอของนักร้องนำเลยจริงๆ
ช่วงนี้ฉันเจ็บคอมากเลย
ก็พูดให้มันน้อยลงหน่อย
เล่นพูดไม่เว้นระยะหายใจ ก็เจ็บคอน่ะสิ
ไหนๆ ก็พูดแล้วนะ
ตำแหน่งนักร้องนำน่ะ
ลองให้ฉัน…
- โอ้โฮ - สุดยอดเลยอิกจุน
- คอฉันดีขึ้นแล้วล่ะ - ซอกฮยองชิมหมูต้มดูสิ
- อร่อยจริงขอบอก - นายลองชิมดูสิ
นี่ ต้องกินอันนี้ก่อนสิ
- จองวอน - โอ้โฮ สดชื่นจังเลย
- อร่อยจริงๆ - อันจองวอน
- หมูต้มอร่อยจริงๆ นะ - อันเดรีย
โห อร่อยมาก
- อร่อยใช่ไหมล่ะ - มองฉันหน่อยสิ
โอ้โฮ สดชื่นที่สุด
ฉันไปซ้อมที่หาดซกโช มาเยอะมากจริงๆ นะ
พลังเสียงก็สูงขึ้นเยอะแล้วด้วย
ตั้งสติหน่อย ไอ้นี่
ฉันถ่อไปถึงทางเข้าเขาซอรัก เพื่อพัฒนาการร้องเลยนะ
ไปกินพาจอนสิไม่ว่า
นี่
เฮ้อ ไม่ได้หรอก
โน ไม่ได้ครับผม
เธออยากร้องขนาดนี้แล้ว ลองให้ร้องดูสักทีไหมล่ะ
ขอเวลานอก
มันไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจ ภายในวันนี้ได้นะ
- นี่ เรื่องนั้น… - ที่ฉันจะบอกก็คือ
- ทำไมเราต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย - นี่ ฟังนะ
ก็คือซงฮวาบอกว่าอยากพัฒนา การร้องเพลง ถูกต้องไหม
เธออยากพัฒนาการร้องเพลง ถึงกับไปซ้อมร้องอยู่ที่ชายหาดซกโช
- นี่ - พอ ตอนนี้ฉันไม่อยากคุยกับนาย
รู้ว่ามันเป็นประเด็นที่ตัดสินใจยาก ให้ตายเถอะ…
นี่ ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ
นี่ กำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่ จะไปห้องน้ำอะไรล่ะ
โห อิ่มมาก ฉันกินไปเยอะมากจริงๆ
ว้าว แน่นมาก อิ่มมากเลย
- โห - นี่
เดินดีๆ สิ เมาหรือไง
ไม่ได้เมา เป็นเพราะกินปูหิมะน่ะ
เป็นอะไรของเขานะ ให้ตายเถอะ
เดี๋ยวก่อน
- เอาเลย - จริงเหรอ
ฉันร้องเพลงได้จริงๆ เหรอ
- พระเจ้า - แต่ว่า…
ในวันเกิดเธอเท่านั้น
โอ้ๆ ยอมๆ ฉันยอม ฉันยอมรับ
- ใกล้วันเกิดฉันแล้ว - ไม่ใช่วันเกิดปีนี้
ปีก่อนเธอก็ร้องไปแล้วไง
- ก็จริง - เอาไว้ปีหน้า
เอาแบบ "เบียนนาเล่" กันเถอะ
สองปีได้ร้องทีละหนน่ะเหรอ
โอ๊ย แล้วชาติไหน…
พวกเราเองก็ยอมให้มากแล้วนะ
ฉันจะรอจนถึงเดือนเมษาปีหน้าได้ยังไง
แป๊บเดียวก็หมดปีแล้ว
แป๊บเดียวกับผีน่ะสิ
แต่เราจะให้เธอเป็นคนเลือกเพลงเอง
เธอต้องคิดถึงเราบ้างสิ แค่นี้คนก็คิดว่าเราเป็นทีมตลกแล้ว
- ถ้าให้เธอร้องเพลงอีก… - ฉันก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน
เธอ เธอจะมามีเงื่อนไขอะไร
อะไรล่ะ เงื่อนไขอะไร
ไปคาราโอเกะกันเถอะ
- ตอนนี้เหรอ - ใช่ ตอนนี้
ทำไม
ไม่ได้เหรอ
วันแรกที่ได้เจอกับเธอ
ฉันถือดอกกุหลาบสีเหลืองสามดอก
ฉันฮัมเพลงไปจนถึงชินชน
พร้อมหัวใจที่เต้นตึกๆ
ผมตรงๆ ของเธอพลิ้วสะบัด
และเธอโบกมือมาให้ฉัน
ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทุกอย่างของเธอทำให้ฉันหลงใหล
ฉันชอบเธอ
ชอบเธอมาก
อยากมอบทุกอย่างของฉันให้กับเธอ
ฉันไม่อยากปิดบังความรู้สึก
ของฉันที่มีต่อเธอเอาไว้
ไม่ว่าเมื่อไหร่
- ไม่ว่าเมื่อไหร่ - ไม่ว่าเมื่อไหร่
ก็อยู่กับเธอ
- ฉันจะอยู่กับเธอ - ฉันจะอยู่กับเธอ
เดินเล่นในชินชนไปกับเธอ
ทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว
สวัสดี นางฟ้าของฉัน
เธอมาขโมยหัวใจฉันไปได้ยังไงนะ
ไม่เป็นไรหรอก นางฟ้าของฉัน
ช่วยรักษาหัวใจฉันที่ขโมยไป ไว้ให้ดีด้วยนะ
ฉันชอบเธอ
ชอบเธอมาก
อยากมอบทุกอย่างของฉันให้กับเธอ
ฉันไม่อยากปิดบังความรู้สึก
ของฉันที่มีต่อเธอเอาไว้
ไม่ว่าเมื่อไหร่
- ไม่ว่าเมื่อไหร่ - ไม่ว่าเมื่อไหร่
ก็อยู่กับเธอ
- ฉันจะอยู่กับเธอ - ฉันจะอยู่กับเธอ
โอ๊ย ช่วยอยู่เฉยๆ ทีเถอะ
นายก็อะไรอีกล่ะ
กินเลย
อ้อ เดี๋ยวก่อนนะ
ให้ฉันกินคนเดียวเหรอคะ
กินคนเดียวหมดอยู่แล้วนี่
เธอต้องกลับเข้าโรงพยาบาลอีกใช่ไหม
ค่ะ
ถ้างั้น ฉันไปส่งคยออุล
แล้วไปรับจุนวานได้พอดี
- มา - ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
สมัยนี้เขาพิถีพิถันแกะกระดอง ให้อย่างดีก่อนส่งมาสินะคะ
ร้านนี้ต้องมีนักแกะปูอยู่แน่เลย
แกะออกมาเนี้ยบขนาดนี้ได้ยังไงนะ
ฉันแกะเองแหละ
วันนี้จุนวานเข้าเวร ฉันเลยทำข้าวเช้าให้กิน
แล้วก็ใส่ถุงมือมาจัดการแกะปู
ตัวเองกินไม่ได้ด้วยซ้ำ
แค่จับเฉยๆ ไม่เป็นไรหรอก
- อร่อยไหม - ค่ะ อร่อยมากเลย
กินเยอะๆ นะ เดี๋ยวฉันซื้อให้บ่อยๆ
ช่วงที่ซงฮวาอยู่ซกโช มากินให้เยอะๆ เลยนะ
- ค่ะ บ้านเกิดพี่มินฮาก็อยู่ซกโชค่ะ - จริงเหรอ
ค่ะ ที่บ้านทำโฮมสเตย์ เลยชวนให้ฉันไปเที่ยวตลอดเลย
ไปไม่ได้น่ะสิ
ใช่ค่ะ ทั้งพี่เขาทั้งฉัน ไม่มีใครไปได้เลยค่ะ
เราไม่มีเวลาค่ะ
ปีหน้าหลังเธอสอบความเชี่ยวชาญแล้ว เราไปกันเถอะ
ถึงตอนนั้นคงว่างแล้วล่ะ ไปดูทะเลกัน แล้วก็ขับรถเล่นกัน
ไปเที่ยวกันสักสองสามวัน
จะมีวันนั้นเหรอคะ
ทำไมล่ะ เธอจะไปไหน
เปล่าค่ะ ถ้าอีกหนึ่งปี มันยังอีกนานเลยนี่คะ
อาจจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้นก็ได้
เวลาหนึ่งปีแค่แป๊บเดียว
คยออุล สัญญาอะไรกับฉันสักอย่างสิ
ไม่ว่าจะเป็น เรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคยออุล
ช่วยบอกฉันทุกเรื่องเลยนะ
เพราะถึงฉันรู้ ก็จะไม่บ่นอะไรทั้งนั้น
ขอแค่ช่วยบอกฉันก็พอ นะ
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
คุณหมอก็สัญญามาด้วยสิคะ
อะไรเหรอ
อยากรู้จังเลย
คือว่า ขอแค่วันละครั้ง
ฉันอยากให้แสดงความรักต่อฉันบ้างค่ะ
คุณหมอ เดี๋ยวจะแพ้นะ
แต่ว่าดอกไม้นี่ รูปร่างเหมือนไข่ดาวเลยแฮะ
มีทั้งไข่ขาวทั้งไข่แดง
ถ้างั้น หรือว่าดอกนี้จะชื่อว่า
ไข่ดาวเหรอ
แม่ๆ แม่ ดอกนี้เรียกว่าดอกอะไร
เดซี่ ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง ว่าเดซี่ ไอ้หมอนี่
อ๋อ เดซี่ จริงด้วย เดซี่
โห ชื่อก็สวยเหมือนดอกไม้เลย
แม่
แต่ว่าดอกนี้มันมีสีอื่น ที่ไม่ใช่สีนี้ด้วยใช่ไหม
มันมีสีม่วงใช่ไหม
ทำแบบนั้นแล้วดอกไม้มันจะคืนชีพไหม
มันอยู่ในแจกันดีๆ จะไปเอาออกมาทำไม
พิลึก พิลึกคนจริงๆ เชื่อเขาเลย
- แม่ - อะไร
- แม่ - ให้ตายเถอะ
แม่
หุ่นไล่กา
ฉันค้นพบลักษณะร่วมของลูกบ้านเธอแล้ว
อะไรเหรอ ลูกๆ ฉันเป็นยังไงเหรอ
ช่างพูด
ช่างพูดเหมือนกันทุกคนเลย
ก็จริง ลูกฉันก็ค่อนข้างช่างพูดแหละ
เป็นมาตั้งแต่ยังเด็กกันทุกคน
ไปโรงเรียนทั้งวันพอกลับมา ก็มาพูดใส่ฉันไม่หยุด
เล่าเรื่องทะเลาะกับเพื่อนบ้าง เรื่องนักร้องที่ชอบบ้าง
ขนาดโดดเรียนคาบเรียนด้วยตัวเอง ก็เอามาบอกฉัน
ไม่ดีเลยใช่ไหม เหมือนคนปากเบาใช่ไหม
ไม่ใช่ ไม่เลย
ไม่ได้ปากเบาเลยสักนิด และดูมีความคิดลึกซึ้งมาก
เฮ้อ ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ
แบบนั้นยังจะอิจฉาอยู่เหรอ
แม่ๆ สายรุ้งแหละ เห็นไหม
ดูสิๆ เดี๋ยวผมทำสายรุ้งให้
เห็นไหม โอ้ๆ สายรุ้ง
(โรงพยาบาลยุลเจ)
คนไข้ชเวอึนซุกย้ายจากห้องผู้ป่วย ไปห้องหกเตียงช่วงสุดสัปดาห์ค่ะ
ดีเลย แล้วระดับดีซ่านล่ะ
วันนี้อยู่ที่ประมาณ 2.5 กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ
สามีคนไข้สบายดีใช่ไหม
- สามีเหรอคะ - อือ
ค่ะ ทำไมเหรอคะ
เปล่าหรอก ห่วงเกินเรื่องน่ะ
สามีคนไข้ชเวอึนซุก ขอใบรับรองแพทย์ค่ะ
- บอกว่าจะเอาไปยื่นบริษัทประกันภัย - ครับ
แต่เขาขอให้เขียนว่า คนไข้อาการย่ำแย่มาก
และยากที่จะวินิจฉัยได้อย่างชัดเจน เขาบอกว่าต้องเขียนแบบนี้ค่ะ
เธอกำลังดีขึ้นนี่ครับ
- นั่นสิคะ - คะ
ใบรับรองแพทย์ต้องเขียนตามจริงครับ
ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
อาจารย์หมอ ฉันต้องไปเตรียมผ่าตัด ขอตัวก่อนนะคะ
อ้อ รีบไปเถอะ
เดี๋ยวผมไปคุยเองครับ
ไว้จะมาบ่อยๆ นะคะ ขอบคุณค่ะ พยายามเข้านะคะ
(สหกรณ์ออมทรัพย์)
โอ้ สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอ
หมอชูมินฮา เหมือนจะมีเรื่องอะไรดีๆ สินะ
วันนี้ฉันเปิดบัญชีออมทรัพย์แล้วค่ะ
มาฝากเงินที่ธนาคารเหรอคะ ทำในแอปพลิเคชันก็ได้นี่
ฉันรู้ค่ะ แต่มันเป็นวันที่ยิ่งใหญ่ ฉันเลยตั้งใจมาค่ะ
อาจารย์หมอคะ
จากวันนี้ไป ฉันใช้หนี้เงินกู้ เพื่อการศึกษาครบแล้วค่ะ
โอ้โฮ ยินดีด้วยนะ
- ครบแล้วเหรอคะ - ค่ะ
วันนี้ฉันจ่ายงวดสุดท้ายไปแล้วค่ะ
แล้วเมื่อกี้ฉันก็เปิดบัญชีออมทรัพย์ เดือนละ 500,000 วอนค่ะ
จริงๆ ทำในมือถือก็ได้
แต่ฉันก็อยากเห็นบัญชีจริงๆ
ก็เลยรีบแวบมาระหว่างช่วงพักค่ะ
แผนกสูติมีช่วงพักด้วยสินะคะ
- ค่ะ - อยู่ไหนคะ
น่าจะเป็นเพราะคุณแม่คังยุนอา ปากมดลูกเปิดแล้ว
เหมือนช่วงล่างมีเลือดออกค่อนข้างมาก ฉันคิดว่าควรมาตรวจหน่อย รีบมานะคะ
ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
อาจารย์หมอ ฉันไปก่อนนะคะ บ๊ายบายหมอฮอซอนบินด้วยนะคะ
ตายแล้ว เดี๋ยวก็ล้มหรอก
ว่าแต่อาจารย์หมอ รู้จักคุณหมอชูมินฮาได้ยังไงคะ
ทำไมจะไม่รู้ล่ะ เธอเป็นสมาชิก สมัชชาต็อกบกกีแห่งความรักนะ
- มีสมัชชาแบบนั้นด้วยเหรอคะ - ก็ตามนั้นแหละ
วันนี้กับพรุ่งนี้มาทำวิทยานิพนธ์ ให้เสร็จในช่วงที่ฉันอยู่โซลนะ
อาจารย์หมอ จะไม่มาโซลแล้วเหรอคะ
อือ จากนี้จะไม่มาแล้ว
จะไม่มาสักพัก พรุ่งนี้คือวันสุดท้าย ที่จะได้เห็นหน้าฉัน
อาจารย์หมอ
อาจารย์หมออะไรของเธอ
ช่วยลืมฉันไปแค่นี้ที เข้าใจไหม
โธ่ อาจารย์หมอ
เป็นอะไรของเธอเนี่ย
- สวัสดีค่ะ คุณหมอ - ครับ สวัสดีครับ
- สวัสดีค่ะ - สำเนาที่ขอไว้ได้แล้วค่ะ
- ยังไงก็ไปรับที่สเตชั่นได้ตลอดนะคะ - ค่ะ
- สวัสดีครับ อาจารย์หมอ - ครับ สวัสดีครับ
อาการคุณชเวอึนซุกวันนี้ เป็นไงบ้างครับ
สบายดีค่ะ
- การระบายน้ำล่ะครับ - จนถึงตอนนี้ออกมา 400 ซีซีแล้วค่ะ
ไข้ลดลงบ้างหรือยังครับ
อยู่ในช่วง 37 องศา ลดลงมาเยอะมากเลยค่ะ
การที่คุณชเวอึนซุกมีไข้ เกิดจากท่อน้ำดีอักเสบครับ
ต้องให้ยาปฏิชีวนะและติดตามอาการ จนกว่าท่อน้ำดีอักเสบจะดีขึ้นครับ
อ้อ คนไข้อัลตราซาวด์ตับ มาได้สักพักแล้วใช่ไหมครับ
วันนี้ลองดูหน่อยไหมครับ พาไปคลินิกคนไข้นอกหน่อยนะครับ
เอ่อ ได้ค่ะคุณหมอ ฉันจะไปเตรียมตัวค่ะ
อัลตราซาวด์ตับเหรอครับ จู่ๆ ทำไม…
อ๋อ ครับ ใช้เวลาไม่นานหรอกครับ
สัปดาห์ก่อน ตอนที่ทำการรักษา
เราสอดท่อเพื่อระบายน้ำดีเข้าไปครับ
ครับ น้ำดีระบายออกได้ดีไหม
อาการตับและถุงน้ำดีเป็นยังไง ผมอยากตรวจสอบดูหน่อยครับ
ผมเข้าไปด้วยได้ใช่ไหมครับ
เป็นการอัลตราซาวด์ของคนไข้ ผู้ปกครองจะเข้าไปทำไมครับ
ไม่เชื่อใจพวกเราเหรอครับ
เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น ครับ
ผมเชื่อในตัวคุณหมอครับ
- งั้นผมขอตัวนะครับ - ครับ โชคดีครับ
- ค่ะ พักผ่อนนะคะ - โชคดีครับ
(โรงพยาบาลยุลเจ)
ถ้าออกแรงตอนรู้สึกเหนื่อยจะทำให้ เจ็บน้อยลง เพราะงั้นออกแรงนะครับ
ลูกจะได้ออกมานะครับ
คุณแม่ พยายามอีกนิดนะครับ
น่าจะให้คุณสามีเข้ามาได้แล้วนะครับ
เชิญเข้ามาเลยครับ
ค่ะ
จะไปแล้วเหรอคะ
ยังทันรถไฟด่วนอยู่ค่ะ
ถ้ารถติดล่ะคะ
เห็นว่าคุณหมอจงเซฮยอกอยู่ที่ล็อบบี้ ฉันเรียกแท็กซี่แล้วค่ะ
ฉันส่งตั๋วรถไฟเข้ามือถือ คุณหมอจางคยออุลแล้วค่ะ
ตั๋วรถไฟขากลับจากปูซานมาโซล ก็ส่งไปแล้วด้วย
เป็นรถไฟขบวนสุดท้าย 22:50 น. มีเวลาเหลือเฟือเลยค่ะ
ถ้าเกิดว่าตกรถ ให้โทรมาทันทีเลยนะคะ
ค่ะ ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ
(อวัยวะเด็กชายซงฮันกยอล 11 ปี ช่วยชีวิตเด็กอีก 5 คน)
ผ่าตัดเสร็จเร็วจังเลยนะ
เสร็จเร็วอะไรล่ะ วันนี้ฉันออกมาตั้งแต่เช้ามืด
อ๋อ เด็กคนนี้เองสินะ ใช่ไหม
อือ เด็กที่บริจาคหัวใจให้อึนจี
ลงข่าวด้วยแฮะ
เพราะการปลูกถ่ายอวัยวะจากเด็ก ไม่ได้มีกันบ่อยๆ ไง
นายอยู่เวรดึกใช่ไหม งั้นคืนนี้คงดื่มเหล้าไม่ได้สินะ
อือ วันนี้ฉันอยู่เวรดึก
มีคนให้ดื่มด้วยเยอะแยะนี่ ซงฮวาก็มานี่แล้ว
ฉันกินข้าวเย็นด้วยได้นะ
ไม่กินกับหมอจางคยออุลล่ะ
ไม่เป็นไรหรอก กินกับนายก็ได้
หมอจางคยออุลเองก็อยู่เวรดึก ไม่ก็ไปจัดหาอวัยวะสิท่า
อือ
เก่งมากนะครับ
เอาล่ะ ครั้งสุดท้าย เบ่งแรงอีกหน่อยนะครับ
ว่าแต่ทำไม คุณสามียังไม่เข้ามาอีกล่ะคะ
เด็กใกล้จะออกมาแล้วนะ เขาต้องถ่ายช่วงเวลานี้ไว้ด้วย
คุณแม่ครับ ใกล้เสร็จแล้วนะครับ อีกนิดนะครับ เบ่งแรงอีกนิดนะครับ
คุณสามีมาแล้วค่ะ
อีกครั้งนะครับ
เด็กกำลังออกมาแล้วครับ
อย่าเกร็งที่หน้า แล้วออกแรงเบ่งด้านล่างนะครับ
เอาล่ะ ครั้งสุดท้าย เบ่งครับ
ออกมาแล้ว
เด็กออกมาแล้วนะครับ
สวัสดีจ้ะ
- เก่งมากเลยนะ - เวลา 14:40 น.
เด็กผู้หญิงออกมานะคะ
ลูกออกมาแล้วค่ะ
ยินดีด้วยนะครับ
น่ารักจังเลย
คุณแม่คุณพ่อ ทักทายลูกหน่อยสิครับ
สวัสดีจ้ะ ลูก
คุณสามี รีบมาถ่ายภาพเด็กไว้สิคะ
คุณสามี…
- ที่รัก เก่งมากเลยนะ - อือ
ผมรักคุณนะ
วันนี้คุณเก่งมากเลยนะ
รักนะ ที่รัก
(โรงพยาบาลยุลเจ)
อ้าว มาเมื่อไหร่
เมื่อกี้
อันนี้ จองวอนฝากมาให้นาย เพราะคิดว่านายคงไม่ได้กินข้าว
โมทซาร์ทเหรอ
สุดยอดเลยแฮะ
นั่นไง
อ๋อ
("โซนาตาสำหรับเปียโนสองหลัง" โมทซาร์ท)
มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอ
หือ เปล่า ไม่มีอะไรมากหรอก
วันนี้ เป็นครั้งแรกหลังจากหย่า
ที่ฉันตระหนักได้ว่าการแต่งงาน ก็ไม่ได้มีแค่เรื่องแย่ๆ เสมอไป
เมื่อกี้เราทำคลอดกัน
พอเด็กเกิดมา
สามีก็ไม่เข้าไปหาลูก แต่ปรี่ไปหาภรรยาก่อน
เขาเข้าไปใกล้ภรรยา
แล้วบอกว่ารักเธอ บอกว่าเธอเก่งมาก
ภาพนั้นมันสวยงามมากจริงๆ
เคยเจอกันในฐานะคนแปลกหน้าด้วยซ้ำ
แต่ต่างก็พึ่งพิงกัน แล้วก็รักกันแบบนั้น
ฉันรู้สึกดีในตลอดเวลาที่เห็น
แล้วก็อิจฉามากเลย
นายก็แต่งด้วยสิ
นายแต่งงานด้วยก็ได้นี่
ฉันน่ะเหรอ
ฉันมันไม่ควรแต่งงานหรอก
ทำไมล่ะ ประเทศชาติห้ามไว้เหรอ
ไม่รู้จักครอบครัวฉันหรือไง
ฉันไม่อยากทำลายชีวิตใครอีก
โธ่ แม่นายคงไม่ทำแบบนั้นซ้ำสองหรอก
เดี๋ยวก็ทำแบบนั้นอีก แม่ฉันไม่เปลี่ยนหรอก
คุณชินฮเยคงเป็นทุกข์มากเลยสินะ
นายทำอะไรเหรอ
นายพยายามอะไรลงไปบ้าง
สิ่งที่ฉันพยายามเหรอ
ฉันทำอะไรนะ
ชินฮเยเครียดเรื่องสินสอดมาก
มาตั้งแต่ก่อนแต่งงานเลย
หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว แม่ฉันก็โทรหาเธอวันละ 30 สาย
พอมาวันหนึ่ง
ฉันก็เห็นว่าชินฮเย กินยานอนหลับถึงหกเม็ดก่อนนอน
ฉันเลยคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ คงได้เป็นเรื่องแน่
เลยบอกให้เธอไปเรียนเมืองนอก
แล้วฉันจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง
แต่มันก็ดับสลาย
เพราะพอแม่ฉันรู้เรื่อง ท่านก็โทรหาทางบ้านชินฮเย
ถามว่า "ลูกคุณเป็นคนเรียน แล้วทำไมต้องให้ลูกชายฉันจ่าย"
ความพยายามแรก คือการส่งเธอไปเรียนเมืองนอก
ถ้าจะเรียกว่าเป็นความพยายาม มันก็คงเป็นความพยายามแหละ
อือ…
แล้วก็ ชินฮเย
เดิมทีก็มีนิสัยไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว แต่เธอยิ่งเก็บเงียบกว่าเดิม
ตอนที่เราหย่ากัน
เธอแทบจะไม่พูดอะไรกับฉันเลย
อาการจากโรคซึมเศร้าก็เริ่มหนักขึ้น
ฉันก็เลยแนะนำ ให้เธอไปอยู่บ้านตัวเอง
เพราะฉันไม่ได้ติดขัดอะไร
คุณแม่ยายเองก็เป็นห่วงมากด้วย
ความพยายามครั้งที่สอง คือการแยกไปอยู่บ้านพ่อแม่
นี่เธอกำลังสรุปอยู่เหรอ
อือ
มันติดนิสัยน่ะ ไม่ต้องสนใจหรอก
และแน่นอนว่านั่นก็ไม่ได้ผล
ชินฮเยไปไม่ได้เพราะกลัวแม่ฉัน
เราเลยยอมแพ้ทั้งที่ไม่ได้ลอง
ความพยายามครั้งสุดท้ายของฉัน…
อันนี้นับเป็นความพยายามไหมนะ
อะไรเหรอ
จู่ๆ วันหนึ่ง ชินฮเยก็ชวนไปที่บ้านฉัน
- บ้านแม่น่ะ - ทำไมจะเข้าถ้ำเสือล่ะ
ฉันก็บอกนะว่าไม่จำเป็นต้องไปหรอก อย่าไปเลย แต่เธอก็ยังอยากไป
เธอบอกว่าอยากไปทำหน้าที่ลูกสะใภ้
ฉันก็บอกแล้วนะว่าไม่จำเป็นหรอก แต่สุดท้ายเธอก็ไป
และวันนั้น
แหวนเพชร ที่เคยอยู่ห้องนอนใหญ่ก็หายไป
แหวนหายไปเหรอ
มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ
แหวนเพชรของคุณแม่หายไป
แต่ว่าฉันเห็นชินฮเยหยิบแหวน ไปจากโต๊ะเครื่องแป้งของแม่
และชินฮเยก็เห็นฉัน
ตายแล้ว
"เธอขโมยไปทำไมนะ
ทำไมถึงทำแบบนั้น
ขโมยเพราะเหลืออดแล้วงั้นเหรอ" ฉันคิดไปต่างๆ นานา
แต่ก็ถามอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
ฉันไม่กล้าเอ่ยปากถามเลย
ฉันคิดว่าการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น คือสิ่งที่ดีที่สุด
ความพยายามครั้งที่สาม
คือการเพิกเฉยและรู้เห็นเป็นใจ ให้อดีตภรรยาก่ออาชญากรรม
แต่อย่างน้อยฉันก็พยายามแล้วใช่ไหม
ไม่นะ
นายพยายามอะไรกันล่ะ
นั่นไม่ใช่ความพยายามเลย แต่เป็นการหลบหลีกต่างหาก
ไปซักไซ้ว่าทำไมถึงขโมย ยังเป็นการพยายามกว่าอีก
นายไม่ได้ทำอะไรเลย
"ทำไมกินยานอนหลับเยอะขนาดนี้ล่ะ
ไปปรึกษาจิตแพทย์ดีไหม"
นายต้องถามและพูดคุยกับเธอแบบนี้สิ
การเอาแต่เก็บมาคิด เอาแต่กังวล
มันจะเป็นการพยายามได้ไง มันแก้ปัญหาได้ตรงไหน
เธอนี่นะ…
ทำไมถึงได้รู้ทุกเรื่อง
ฉันเองก็รู้
ฉันเองก็รู้ดีว่าปัญหาคือตัวฉันเอง
ฉันก็เลยจงใจเล่า แต่ไม่พูดถึงส่วนนั้น
แต่เธอรู้ทันเหมือนผีบอกได้ไง
บางครั้งเธอก็เหมือนคนอายุ 800 ปีนะ
ทำไมนิสัยฉันมันเป็นแบบนี้
เป็นพวกปอดแหก
พอเกิดเรื่องที่เป็นทุกข์หรือลำบาก ก็เอาแต่จะหนีตลอด
ฉันยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่เลย เป็นคนไม่รู้จักโต
แค่รู้ปัญหาของตัวเองอย่างชัดเจน ก็สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ
ในเมื่อรู้จุดที่เป็นปัญหาแล้ว งั้นทีนี้ฉันจะให้วิธีแก้นะ
เหมือนฉันอยู่ในกำมือเธอเลยนะ
เงียบปากแล้วทำแค่อย่างเดียวพอ
ก่อนอื่นเลย นายต้องพูดมากเข้าไว้
ฉันพูดในสิ่งที่ต้องพูดนะ ฉันพูดทุกอย่างที่จำเป็น
นายต้องพูดสิ่งที่ไม่จำเป็นด้วยสิ
ตอนทำงาน ให้พูดเฉพาะเรื่องที่จำเป็น นอกจากนั้นก็พูดจาเพ้อเจ้อบ้าง
ต่อให้นายจะคิดว่ามันไร้สาระ
แต่มันก็อาจจะ ไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอก
ถึงงั้นก็อย่าเพิ่งทำแบบนั้นกับทุกคน
เอ่อ เอาเป็นว่า เริ่มจากคนใกล้ตัวที่สุดก่อน
คนที่เจอกันบ่อยที่สุด
และเป็นคนที่นายสบายใจด้วยที่สุด
อือ มินฮา
คุณหมอ ยังไม่เลิกงานใช่ไหมคะ
สัปดาห์หน้า จะถึงวันเกิดคุณพยาบาลฮันซึงจูแล้ว
เรากำลังเก็บเงิน ซื้อของขวัญด้วยกันค่ะ
ส่วนคุณหมอ ยังไงก็ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์หมอ
แล้วก็เป็นคนรวย
เพราะงั้นจ่ายมา 100,000 วอนนะคะ
อือ ได้สิ ฉันจะจ่ายให้ 100,000 วอน
ยอดเลย ขอบคุณค่ะ คุณหมอ
แล้วก็ เอ่อ มินฮา
จะให้อะไรเป็นของขวัญเหรอ
เอ่อ เรายังไม่ได้เลือกกันเลยค่ะ
แต่ฉันจะเป็นตัวแทน ไปซื้อที่ห้างสุดสัปดาห์นี้ค่ะ
อ๋อ
ห้างไหนเหรอ เธอจะไปที่ห้างไหน
จะนั่งรถอะไรไปเหรอ
รถไฟฟ้าเหรอ อ๋อ
จะนั่งสายไหนเหรอ
อ๋อ สายสามเหรอ อ๋อ โอเค
นั่งรถไฟฟ้าน่าจะเร็วดีเนอะ
เราจะซื้ออะไรเป็นของขวัญเหรอ
อ๋อ เมื่อกี้ฉันถามไปแล้วสินะ
ค่ะ พบสิ่งผิดปกติในท่อน้ำดี ของคนไข้สมองตาย
ตอนนี้กำลังตรวจชิ้นเนื้ออยู่ค่ะ
อาจารย์หมอจากแผนกพยาธิวิทยา กำลังกลับมาที่โรงพยาบาล
น่าจะใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เพื่อรอผลค่ะ
จริงเหรอคะ งั้นจะทำไงดีล่ะ
ยังไงก็คงจะตกรถไฟด่วน
ค่ะ ต่อให้เป็นแค่เพราะ เนื้อตายเฉพาะส่วน
แต่กว่าจะเสร็จสิ้นการจัดหาอวัยวะ ก็น่าจะเกินห้าทุ่มเลยค่ะ
งั้นเอาแบบนี้นะคะ
ฉันจะลองหาดูว่า ในบรรดาคนขับรถฉุกเฉิน
มีใครขับไปส่งที่โซลคืนนี้ได้บ้าง แล้วฉันจะติดต่อไปอีกครั้งค่ะ
น่าจะหาคนได้อยู่นะคะ
ถ้าไม่ได้ฉันก็จะทำให้ได้ค่ะ
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ
(ห้องผ่าตัดกลาง)
นายไม่ได้อยู่เวรดึกสักหน่อย ทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะ
ก็มีเหตุอยู่หรอก
เรื่องอะไร
(หน่วยกู้ภัย 119 รถฉุกเฉิน)
(โรงพยาบาลยุลเจ)
- คยออุล เธอนั่งหน้าเลย - ค่ะ
คนขับถูกเรียกตัวมากะทันหัน ก็เลยอาจจะเพลียๆ ได้
เธอก็ช่วยเรียกสติอยู่ข้างๆ เขา อย่าให้ง่วงด้วยนะ
ค่ะ รับทราบค่ะ
- คุณคะ ทานหมากฝรั่งไหมคะ - ครับ ขอบคุณครับ
- ทานปลาหมึกสิคะ - ขอบคุณครับ
คุณคะ เราแวะจุดพักรถกันแป๊บหนึ่งนะคะ
- ได้ครับ - ค่ะ
(หน่วยกู้ภัย 119)
(รถฉุกเฉิน)
(ทางเข้าเฉพาะรถฉุกเฉิน)
(แม่)
แม่ยังไม่นอนเหรอ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
ทำไมโทรมาป่านนี้ล่ะ
ไม่มีอะไรหรอก แค่จู่ๆ คิดถึงลูกสาวตอนดึกเลยโทรหา
ตอนนี้มันตีสี่แล้วนะ
ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ
ได้ยินเสียงลูกสาวแล้ว ตอนนี้ก็คงต้องนอนแล้วล่ะ
ลูกสาว ไม่เจ็บป่วยใช่ไหม
หนูสบายดี
แม่ ทะเลาะกับพ่อเหรอ
เปล่านะ ไม่ได้ทะเลาะกัน
พูดจริงใช่ไหม
อือ ไม่ได้ทะเลาะ
คยออุล เครื่องเคียงหมดแล้วใช่ไหม สัปดาห์หน้าแม่ส่งไปให้ดีไหม
ยังเหลืออีกเยอะอยู่เลย
แม่ไม่มีเรื่องอะไรจริงๆ ใช่ไหม
ไม่มี ไม่มีอะไรทั้งนั้นล่ะ
แม่ หนูมีสายเข้า ต้องเข้าผ่าตัดตอนนี้เลยน่ะ
อ้อ โอเค รีบไปสิ
ตั้งใจทำงานนะ ลูกสาวแม่ รักนะ
อือ หนูก็เหมือนกัน
(โรงพยาบาลยุลเจ)
อ้อ คุณหมอจางคยออุลคะ
คนไข้โจซองซู ที่ผ่าตัดส่องถุงน้ำดี ห้อง 6010
ผายลมออกมาแล้วค่ะ
ค่ะ ถ้างั้นหลังจากนี้ให้เขาดื่มน้ำ
เริ่มทานอาหารพรุ่งนี้ แจ้งว่าให้ทานโจ๊กนะคะ
ค่ะ รับทราบค่ะ
ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ
คุณพยาบาลคะ เปลี่ยนห้องให้ฉันหน่อยเถอะค่ะ
มันหนวกหูจนอยู่ไม่ไหวแล้วค่ะ
คนไข้น่ะ เฮ้อ
คุณผู้หญิงคนนั้นก็กรีดร้องทุกครั้ง ที่มีอาการเพ้อคลั่ง
ส่วนคนที่เป็นสามี พอตกค่ำทีไรก็ไปกระดกเหล้ามาทุกที
ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอก เพราะม่านบังอยู่
แต่ โอ๊ย…
ฉันว่าเหมือนเขาทุบตีภรรยาเลย
คือแบบว่า เสียงน่ะ…
มันเหมือนกับเสียงต่อยคนด้วยกำปั้น หรืออะไรแบบนั้นเลยนะคะ
ฉันไม่ได้เห็นเต็มตา ก็เลยไม่แน่ใจค่ะ แต่ว่า…
โอ๊ย แต่มันแปลกๆ นะคะ
คุณหมอคะ เปลี่ยนห้องให้หน่อยนะคะ
มันหนวกหูแล้วก็รบกวนเรามาก
แม่ฉันนอนหลับไม่เต็มอิ่มเลยค่ะ
สวัสดีครับ คุณหมอ
ทานข้าวหรือยังครับ
ทานนี่หน่อยสิครับ
ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ
(โรงพยาบาลยุลเจ)
- คิมจุนวาน - ว่าไง อีอิกจุน
ตารางงานนายสัปดาห์นี้เป็นไง
ของฉันเหรอ พรุ่งนี้มีตรวจทั้งวัน พฤหัสศุกร์มีสัมมนาที่เกาะเชจู
โล่งไปที
- โล่งอะไร - เปล่า โล่งก็แล้วกัน
วันศุกร์นายจะกลับตอนไหน
น่าจะตอนค่ำมั้ง กลับมาก็น่าจะตรงกลับบ้านเลยนะ
- ทำไมเล่า - เข้าใจแล้ว
ไอ้นี่…
- อือ - อาจารย์หมอครับ
คุณแม่อึนจี ขอปรึกษาด้วยสักครู่น่ะครับ
ปรึกษาเหรอ
หมอจางคยออุล วันนี้ไม่ได้อยู่เวรดึกนี่
- ฉันยังจัดการชาร์ตไม่เสร็จน่ะค่ะ - อ๋อ
เรารับของพวกนี้ไว้ไม่ได้นะคะ คุณแม่
คุณแม่ก็รู้
ฉันทำเองกับมือเลยนะคะ
รวมแล้วยังไม่ถึง 30,000 วอนเลยค่ะ
ตายจริง จะกินให้อร่อยเลยค่ะ
ฝากให้คุณพยาบาลโจมียองกับ คุณพยาบาลยูจียุนเวรดึกด้วยนะคะ
แล้วก็คุณพยาบาลคิมมีซุก คนที่เสียงน่ารักๆ
ที่เพิ่งกลับไปเมื่อเช้า
แล้วก็ฝากให้คุณพยาบาลจางกยองฮวา คนที่ชอบเล่นโยคะด้วยนะคะ
ค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะฝากให้ทุกคนเองค่ะ
ที่ผ่านมา…
ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ
เพราะเหล่าคุณพยาบาลจากห้องพีไอซียู
อึนจีถึงอดทนมาได้อย่างเข้มแข็ง และได้รับการผ่าตัดปลูกถ่ายค่ะ
ขอบคุณที่เอ็นดูอึนจีของเรา มากยิ่งกว่าฉันอีก
และขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ที่ดูแลแกเป็นอย่างดี
เรารู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำค่ะ ที่อึนจีฟื้นตัวได้เร็ว
มีหลายคนเลยค่ะที่ช่วยเราไว้
คุณพยาบาลทุกคน ก็เหน็ดเหนื่อยกันมามาก
คุณหมอคิมจุนวาน ก็ลำบากมามากเหมือนกัน
แต่ว่าฉัน…
มีคนหนึ่งที่รู้สึกขอบคุณที่สุดค่ะ
(หออภิบาลผู้ป่วยเด็กวิกฤต ห้องแยก)
นี่มันอะไรครับ
ฉันเขียนจดหมาย ให้ครอบครัวผู้บริจาคค่ะ คุณหมอ
แล้วก็ใส่ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้พวกเขาด้วยค่ะ
เด็กน้อยที่แบ่งปันหัวใจให้อึนจี และจากไปยังสวรรค์…
ฝากมอบให้ ครอบครัวของเด็กคนนั้นทีนะคะ
คุณหมอคะ รบกวนด้วยนะคะ
คุณแม่ก็รู้ ว่าตามกฎแล้วมันทำไม่ได้นะครับ
เราไม่สามารถบอกได้ว่าเขาเป็นใคร และผมเองก็ไม่รู้ด้วยครับ
- ผมคงฝากให้ไม่ได้… - เอ่อ
ฉันอ่านข่าวแล้วค่ะ
ในหนึ่งปีมีการปลูกถ่ายหัวใจในเด็ก แค่ไม่กี่เคสนี่คะ
วันที่เด็กคนนั้น ได้เป็นเทวดาตัวน้อยบนสวรรค์
กับวันที่อึนจีได้รับหัวใจดวงใหม่ คือวันเดียวกันค่ะ
อายุกับพื้นเพก็ตรงกันค่ะ
คุณหมอคะ
ในขณะที่ฉันเฝ้าภาวนาอยู่หลายเดือน
ว่าเมื่อไหร่ ลูกฉันจะได้รับบริจาคหัวใจ
อีกมุมหนึ่งของหัวใจฉัน ก็ทรมานเหลือเกินค่ะ
สำหรับเรา มันคือปาฏิหาริย์และพรครั้งใหญ่
แต่สำหรับอีกครอบครัวหนึ่ง มันคือเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่
การที่ฉันหวังและภาวนา ให้เป็นแบบนั้นอยู่ทุกค่ำคืน
มันทำให้ใจฉัน…
เจ็บปวดมากจริงๆ ค่ะ
(ใบรับรองการสนับสนุนแบ่งปันชีวิต ซงฮันกยอล)
ถึงจะเป็นจำนวนเงินแค่เล็กน้อย
แต่ฉันก็บริจาคในนามของเขาค่ะ
ฉันจะทำแบบนี้ทุกปี
ฉันจะไม่ลืมเขาเด็ดขาด และจะจดจำเขาเอาไว้ค่ะ
คุณหมอคะ ฝากมอบให้ทีนะคะ
แล้วก็ฝากบอกคำนี้ด้วยนะคะ
บอกพวกเขาว่าขอบคุณมากจริงๆ
บุญคุณและจิตใจที่งดงามของพวกเขา
ฉันจะเก็บเอาไว้ในหัวใจไปตลอดชีวิต
ฉันจะเลี้ยงดูลูกอย่างดี
เพื่อทดแทนให้กับเด็กน้อยบนสวรรค์
ฝากบอกพวกเขาด้วยนะคะ
(ลิฟต์สำหรับผู้ป่วย)
คุณสองคนช่วยมาทางนี้หน่อยค่ะ
เขาเริ่มอีกแล้วนะคะ เป็นอะไรของเขาน่ะ
จะทำอะไรน่ะ
โธ่เว้ย ยัยบ้านี่
นี่ เป็นบ้าอะไร
ยัยนี่…
ปล่อยฉัน บอกให้ปล่อยไงวะ ปล่อย
- ปล่อยสิ - อยู่นิ่งๆ ครับ
- บอกให้ปล่อยไงวะ - อยู่เฉยๆ
ปล่อยนะ ปล่อยฉัน
- ไปคุยกันข้างนอกครับ - ปล่อย
- แกตายแน่ - คยออุล เป็นอะไรไหม
- ลุกไหวไหม - เราจะแจ้งตำรวจนะครับ
- ปล่อยสิ - เป็นอะไรไหมคะ
- ฉันจะฟ้องร้องแน่ ปล่อย - ใจเย็นๆ ครับ
- ปล่อยสิ ปล่อย - เงียบๆ ครับ
นี่ เธอจะไปไหนฮะ
- ปล่อยสิ เฮ้ย - เราจะเรียกตำรวจนะครับ
เฮ้ย ปล่อย
หมอจางคยออุล
เลือดนักสู้มันล้น หรือว่าบ้าบิ่นกันแน่
ฉันขอโทษค่ะ
เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอก
แต่เธอเล่นไม่รู้จักกลัวตลอดเลย
ทำไมทำแบบนั้น
ถ้าหัวกระแทกพื้นขึ้นมาจะทำยังไง
กระดิ่งฉุกเฉินก็มีอยู่ และชั้นนั้นก็มีรปภ.อยู่ด้วยนี่
อดทนสักเดี๋ยวก็ไม่ได้ ต้องปรี่ไปแบบนั้นเลยหรือไง ปัดโธ่
พอแล้วล่ะ กวังฮยอน กลับไปทำงานต่อเถอะ
อือ ฉันก็ว่าจะไปอยู่แล้วล่ะ
แต่ยังไง เธอก็จะปวดไหล่แปลบๆ อยู่สองสามวันนะ
รู้ใช่ไหมว่าบางครั้งในภาพเอกซเรย์ ก็มองไม่เห็นรอยแตกเล็กๆ
ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าใช้แขน กินยาและรอดูอาการอีกสองสามวัน
- ไปเถอะ - อือ ไปแล้วนะ
ฉันสัญญาไม่ได้ค่ะว่าจะไม่เกิด…
เรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
คนโดนตบทั้งคน ฉันจะอยู่เฉยได้ยังไงล่ะคะ
รปภ.ก็อยู่ที่นั่นนะ
เธอควรจะปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกเขาสิ
ฉันไม่รู้ว่าทีมรปภ.อยู่ใกล้ๆ ค่ะ
ปกติพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ชั้นนั้น
พวกเขาอยู่มาทั้งสัปดาห์นี้แล้ว
อิกจุนขอความร่วมมือทีมรปภ.ไว้
เขาสงสัยว่ามีการทำร้ายร่างกาย ภายในครอบครัว
แต่ดูเหมือนคนไข้จะกลัวสามี ก็เลยไม่กล้าเอ่ยปาก
เขาเลยขอให้จัดคน…
ประจำที่วอร์ดไว้สำหรับสัปดาห์นี้ เผื่อว่าจะเกิดเหตุอะไรขึ้น
เรื่องอะไร
สามีเช็ดหน้าให้ภรรยา ด้วยผ้าขนหนูอุ่นๆ
แต่เขาไม่สนใจเรื่องการรักษา ในวันพรุ่งนี้เลย
แค่มือสามียื่นไปใกล้ๆ หน้า เธอก็สะดุ้งแล้ว
ฉันเลยยื่นเรื่องไปที่ทีมรปภ. เมื่อสัปดาห์ก่อนไว้เผื่อๆ
บอกไปว่าฉันก็ไม่มั่นใจ แต่ขอสองคน มาประจำที่ชั้นนั้นเฉพาะสัปดาห์นี้
ถ้าฉันคิดผิด ฉันยอมโดนด่าว่าจุ้นจ้านก็ได้
แต่ว่า วันนี้ตอนที่ฉันออกราวด์
ฉันเห็นรอยช้ำบนหน้าผากคนไข้
เราควรจะแจ้งความเอาไว้นะ
ก่อนจะทำแบบนั้น ฉันคิดว่าควรจะถามคนไข้ก่อน
ก็เลยลองถามเธอตอนที่สามีไม่อยู่
ไม่ทราบว่า ต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่าครับ
เรามีทีมที่จะช่วยคุณได้อยู่นะครับ
เราสามารถดำเนินการ โดยที่คุณสามีไม่รู้ได้ด้วยนะคะ
ฉันขอโทษค่ะ
แต่ไม่ใช่ค่ะ
ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นค่ะ
งั้นก็บอกเราได้ทุกเมื่อนะครับ
ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ เราก็สามารถช่วยได้ในทันที
และคุณจะได้รับการคุ้มกันครับ
ค่ะ
ขอโทษนะคะ คุณหมอ
ไม่ใช่ความผิดคุณชเวอึนซุกเลย จะขอโทษทำไมล่ะครับ
คุณเป็นเหยื่อนะครับ
ไม่มีเหตุผลที่ คุณจะต้องขอโทษเลยครับ
ขอเวลาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ คุณหมอ
ครับ ได้ครับ
งั้นตอนนี้เกิดอะไรขึ้น กับคนไข้ชเวอึนซุกล่ะคะ
ถ้าสามีบอกให้เธอออกจากโรงพยาบาล
บอกให้ไปจากโรงพยาบาลนี้ล่ะ จะทำยังไง
อิกจุนย้ายคนไข้ไปห้องไอซียูแล้ว
อ๋อ
มีวิธีแบบนั้นด้วยสินะ
มีวิธีแบบนั้นด้วยสินะคะ
เขาน่าจะสั่งห้ามเยี่ยมไข้แล้ว บอกว่าคนไข้ต้องการพักผ่อน
เห็นว่าจะรอดูวันนี้กับพรุ่งนี้ รวมประมาณสองวัน
แล้วจะลองหาวิธีอีกครั้ง
เพราะงั้นไม่ต้องห่วง อิกจุนคงจะจัดการได้แหละ
ฉันเอาแต่กังวลแทบแย่ ว่าลำพังฉันแค่คนเดียวจะทำยังไงดี
แต่พอรู้กันหลายคนแบบนี้ มันก็มีวิธีแก้ขึ้นมานะคะ
ยิ่งเป็นเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ก็ยิ่งต้องบอกนะ
แล้วจะได้ขอความช่วยเหลือ
ค่ะ
คยออุล
มีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า
ไม่มีค่ะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ
งั้นก็โล่งอกไปที
แต่สมมติว่า ถ้าคยออุลมีเรื่องอะไรที่กังวลอยู่
หรือมีอะไรที่ทำให้เครียด ก็บอกฉันมานะ
ฉันอาจจะช่วยได้นะ
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
แต่ตอนนี้ไม่มีจริงๆ นะคะ
ถ้าไม่นับเรื่องที่ฉันโง่เง่า และไร้ความสามารถ
จนทำให้คนไข้ต้องลำบาก
ทุกอย่างก็ปกติดีค่ะ
จางคยออุล คยออุล คยออุลของเราอยู่ไหนเนี่ย
จางคยออุล คยออุล
โอย อยู่ไหนนะ คยออุล
จางคยออุล
คยออุล คยออุลอยู่ไหนเหรอ
เป็นดาราดังเหรอเราน่ะ
ที่โรงพยาบาลไม่มีใครจำเธอได้หรอก
วันนี้เพื่อนๆ ฉัน ก็อยู่ข้างนอกกันหมด
รู้แหละน่า แค่ลืมถอดออกเฉยๆ
ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย จะถ่อมาถึงสนามบินทำไม
กลัวฉันหาโรงพยาบาลยุลเจไม่เจอเหรอ
อือ จากนี้ไปเธอคือเด็กน้อย
ทำทุกอย่างตามที่พี่สั่งซะ
กว่าจะตรวจเสร็จหมด ก็ใช้เวลาสามสี่ชั่วโมง
แล้วก็จะรู้ผลทันที
เธออาจจะถูกส่งตัว ไปรับการรักษาที่ชางวอน
แต่ถ้าผลออกมาไม่ดี
จะจุนวานหรืออะไรก็ช่าง แต่เธอจะต้องแอดมิตทันที เข้าใจไหม
เข้าใจแล้ว ฉันจะทำตามที่พี่สั่ง
ฉันเองก็กลัวว่าตัวเองจะป่วย
คิดถึงอูจูจัง พี่น่าจะพาอูจูมาด้วยสิ
อูจูสนิทกับอาปูหิมะมากน่ะสิ
พี่ ระหว่างที่ฉันเข้ารับการตรวจ
พี่คงจะไม่ทำตัวเปิ่นๆ รอฉันอยู่หน้าประตู
หรือตามเข้าไปในห้องตรวจใช่ไหม
ไม่ทำหรอกน่า ฉันจะรออยู่ที่ห้องฉัน
(ซีที เอ็มอาร์ไอ การตรวจวินิจฉัยหลอดเลือด)
(โรงพยาบาลยุลเจ)
พอเริ่มเป็นโรคตับแข็งสักครั้งแล้ว มันจะไม่เหมือนเดิมอีก
คนอื่นอาจไม่แน่ แต่สำหรับเธอ
ถ้าเป็นโรคตับแข็ง จะยิ่งอันตราย
อีกอย่าง การติดเชื้อในท่อน้ำดีก็แย่ลงด้วย
เธอไปที่นั่นแล้วไม่ได้ดูแลให้ดีเหรอ
ไหนบอกว่ากินยาทุกครั้งที่มีไข้นี่
เมื่อก่อนเวลาที่กินยา ไข้ก็จะลดลงทันที
แต่ช่วงนี้ต่อให้กินยาไปกี่ครั้ง ไข้ก็ไม่ลดลงเลย
ฉันก็นึกไม่ถึง ว่าการติดเชื้อในท่อน้ำดีจะแย่ลง
นึกว่าการใช้ชีวิตในเมืองนอกลำบาก อาการก็เลยแย่ลง
ไม่นานมานี้รู้สึกเพลียมากๆ บ้างไหม
เพลียน่ะสิ
แต่ฉันนึกว่าเป็นเพราะอายุมากขึ้น
ฉันคิดแค่ว่า
"ฉันเคยมีพลังที่ล้นเหลือ แต่พอแก่ตัวแล้ว พลังก็เลยลดลงสินะ"
ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะเป็นโรคตับแข็ง
ตอนนี้มันยังอยู่ในขั้นต้น
จากนี้ไปก็มาดูแลให้ดีกัน
กินกับข้าวฝีมือแม่ อยู่ใกล้ๆ แม่
แล้วห่วงแค่สุขภาพตัวเอง ตลอดหนึ่งปีต่อจากนี้ เข้าใจนะ
เข้าใจแล้ว
ไปกัน แม่คงรอแย่แล้ว
อ้อ ฉันบอกแม่กับพ่อไปตามตรงแล้วนะ
เธอจะได้อยู่ที่บ้านอย่างสบายใจ
อือ ดีแล้วล่ะ ฉันเองก็กะว่าจะบอกอยู่แล้ว
ฉันนั่งแท็กซี่ไปสถานีขนส่งก็ได้ ส่วนเราบ๊ายบายกันตรงนี้
ยังจะมา "บ๊ายบาย" อยู่อีก
นานๆ ทีจะได้ไปชางวอนสักที ฉันจะไปหาแม่กับพ่อด้วย
ไม่ต้องพูดมาก นั่งรถพี่ไป
ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นะ
ฉันก็ไม่เป็นไรไง ไปกัน
อือ ฉันไปได้ ตอนนี้อยู่บนแท็กซี่ รอเดี๋ยวนะ
- คุณครับ ไปส่งที่รพ.ยุลเจนะครับ - ครับ
ค่าบีพีกับค่าความอิ่มตัวเท่าไร
ค่าบีพี 50 ค่าความอิ่มตัวประมาณ 60
เมื่อกี้เราสอดท่อช่วยหายใจแล้วครับ
อือ ฉันอยู่ใกล้โรงพยาบาลแล้ว เดี๋ยวฉันเข้าไป
เข้าใจแล้ว อือ
หาอะไรเหรอ
ฉันอุตส่าห์เตรียมยาบำรุง ไว้ให้แม่แล้วนะ
สงสัยจะทิ้งเอาไว้ในห้อง
เธอรอนี่แป๊บนะ เดี๋ยวฉันรีบไปเอา
(ศูนย์ฉุกเฉิน)
("หนึ่งปีแล้ว" โดย บราวน์อายส์)
อาจารย์หมอ
(ศูนย์ฉุกเฉิน)
มันคือครั้งแรก ไม่กี่วันหลังจากนี้เดี๋ยวก็คงดีขึ้น
ฉันจมอยู่กับแค่ความคิดนั้น จนผ่านไปแล้วหนึ่งปี
ทุกครั้งที่ วันครบรอบระหว่างเราวนมาถึง
ความเศร้าก็เข้ามาหาฉันในทุกครา
วันที่ฉันสารภาพรักเธอครั้งแรก ด้วยความเขินอายและใจที่เต้นรัว
รวมถึงวันแรกที่เราพบกัน ต่างก็ผ่านพ้นไป
เมื่อถึงวันเกิดเธอ ฉันจุดเทียนบนเค้กด้วยน้ำตา
และอวยพรวันเกิดให้เธอ
ฉันเชื่อในตัวเธอ ฉันเชื่อในความรู้สึกเธอ
แม้เวลาจะผ่านไปแล้วหนึ่งปี
ไม่ว่าหนึ่งปีต่อจากนี้ หรืออีกหนึ่งปีถัดไป
ฉันก็จะรอเธอ
เธอตัดสินใจจะฟ้องร้อง
แล้วก็โทรหาบริษัทประกันเพื่อเปลี่ยน ผู้รับประโยชน์เป็นคุณแม่แล้วค่ะ
เรากำลังหาคนดูแลให้เธออยู่ค่ะ
จริงเหรอครับ
เฮ้อ คิดถูกแล้วครับ
ครับ ทีนี้ก็ห่วงแค่ สุขภาพคนไข้เองก็พอนะครับ
ค่ะ
ถึงฉันจะเป็นผู้ป่วย มะเร็งตับระยะสุดท้าย
แต่ฉันก็อยากใช้ชีวิตอย่างสบายใจ แค่สักวันเดียวก็ยังดีค่ะ
ฉันเคยคิดว่า
ต่อให้ฉันขอความช่วยเหลือ ก็คงไม่มีใครยื่นมือช่วย
แต่นักสังคมสงเคราะห์ รวมถึงคุณหมอและคุณพยาบาล
ก็คอยห่วงใยฉันอยู่เสมอ
แล้วก็คอยให้คำแนะนำตลอด
จนฉันรู้สึกได้ว่า ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวค่ะ
และเพราะแบบนั้น
ฉันเลยรวบรวมความกล้าค่ะ
ขอบคุณนะคะ
สตรอว์เบอร์รีๆ
ไม่ใช่ง่ายๆ เลยสินะอันนี้
เขาถามฉันว่าจะไปห้างไหน
ถามยันว่าจะนั่งรถอะไรไป
ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนั้นเลยนะ
แต่ว่า การที่เขาถามฉันเรื่องแบบนั้น…
แบบนี้มันเปิดไฟเขียวเต็มร้อยเลยนะ
เราทำได้ ทำได้
นี่
- ไม่รู้เหรอ - หนึ่ง
อ๋อๆ องุ่นเคียวโฮ
คุณหมอคะ ฉันมีคำถามค่ะ
อือ ว่ามาสิ
หลังจากนี้…
ฉันขอสารภาพรัก แค่สักห้าครั้งได้ไหมคะ
ถ้าคุณหมอไม่ได้อึดอัดอะไรมากมาย
ยอมให้ฉันทำก็ไม่น่าจะเป็นไรนะ
ไม่รู้สิ
ฉันก็ไม่ได้อึดอัดอะไรมากมายหรอก
แต่ฉันจะขอปฏิเสธนะ
ฉันยังไม่ทันจะสารภาพเลย
มาชิงปฏิเสธกันก่อนได้ไงคะ
ยังไงก็เถอะ ถ้างั้น…
ฉันสารภาพรักได้ใช่ไหมคะ
ก็ อันนั้นก็เป็นอิสระของเธอ
ถ้างั้นต่อจากนี้ไป
ฉันจะขอสารภาพแค่ห้าครั้งก็พอค่ะ
ฉันชอบคุณหมอมากนะคะ
สุดสัปดาห์นี้ไปดูหนังกับฉันได้ไหมคะ
ฉันนัดกับแม่ว่าจะไปวัดน่ะ
อ๋อ ไปวัด…
ตอนนี้เธอเหลือสี่ครั้งแล้วนะ
ช่วยตัดให้สั้นๆ เลยค่ะ
ประมาณไหนคะ
ขอเป็นซอยสั้นเลยค่ะ ตัดทิ้งไปเลย
ค่ะ
ฉันไม่กล้าพูดออกไป ว่าคิดถึงเธอมาก ได้โปรดกลับมาหาฉัน
ไม่ใช่เพราะแววตาแสนอบอุ่นของเขา ที่มองไปยังเธอ
และไม่ใช่เพราะแหวนวงนั้น ที่สวมอยู่บนนิ้วมือข้างซ้ายของเธอ
แต่เป็นเพราะใบหน้า ที่ประกายความสุขของเธอ
ฉันเชื่อในตัวเธอ ฉันเชื่อในความรู้สึกเธอ
ทั้งที่รู้ว่าเธอเริ่มต้นใหม่ไปแล้ว
ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้เธอ กำลังสร้างความทรงจำครั้งใหม่
โดยไม่มีฉัน
แต่ในความทรงจำของฉัน
มันจะเป็นรอยยิ้ม เรื่องราว และความหวังของเราอยู่เสมอ
และมีเพียงความทรงจำเดียว ที่ฉันจะสร้างขึ้นใหม่
คือการรอคอยและน้ำตา
ที่มีเพื่อเธอ
ฉันเชื่อในตัวเธอ ฉันเชื่อในความรู้สึกเธอ
ทั้งที่รู้ว่าเธอเริ่มต้นใหม่ไปแล้ว
ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้เธอ กำลังสร้างความทรงจำครั้งใหม่
โดยไม่มีฉัน
แม้เวลาจะผ่านไปแล้วหนึ่งปี
ไม่ว่าหนึ่งปีต่อจากนี้ หรืออีกหนึ่งปีถัดไป
ฉันก็จะรอเธอ
"ประกาศคำสั่งแต่งตั้งเจ้าหน้าที่
ตามคำสั่งแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ที่ 50 โดยกองพล 95
พันตรีอีอิกซุน จะประจำสังกัดกองพล 95
วันที่ 22 เมษายน ปี 2020
ผู้บัญชาการกองพล 95 พลตรีจอนซองฮุน"
ทำความเคารพผู้บัญชาการ
วันทยหัตถ์
ตรง
(รสเลิศล้ำแห่งฤดูร้อน ก๋วยเตี๋ยวซุปถั่วเหลืองเย็น)
บรรยากาศในกองทหารเป็นไง
ต่างจากที่เคยอยู่มากใช่ไหม
นิดหน่อย ยังไงมันก็เป็นทหารกองหลัง
ก็เลยต่างจากที่เคยอยู่อินเจ
- อูจูสบายดีไหม - สบายดีแหละ
ยังไปโรงพยาบาลอยู่ตลอดใช่ไหม
เป็นทหารก็ดีเหมือนกันนะ อนุญาตให้ลาป่วยได้เป็นเดือนเลย
พอกลับมาก็ทำงานหนักกว่าเดิมนะ
- พี่ - อือ
เลิกมาหาฉันถึงชางวอนได้แล้ว ฉันลำบากใจนะ
แล้วก็คืนมะเขือเทศราชินีฉันมา
เห็นเหรอ
อือ
- ทำไมอร่อยขนาดนี้ล่ะ - สั่งเพิ่มอีกหน่อยไหม
พอแล้ว ตอนนี้ท้องฉัน กลายเป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแล้ว
คริสต์มาสเธอจะทำอะไร
ใบไม้ยังไม่ทันเปลี่ยนสีเลย จะมาคริสต์มาสอะไร
พี่ล่ะจะทำอะไร พี่เคยได้พักวันคริสต์มาสไหมนะ
ปีนี้ต้องพักให้ได้เลย
ได้พักมันก็ดีอยู่หรอก
แต่ถึงจะทำอะไรก็ตัดฉันออกด้วย ฉันไม่อยากเจอพี่แล้ว
โห ทำไมมันอร่อยขนาดนี้
สุดท้ายก็มาจนได้นะ ฉันจะบ้าตาย
ฉันมาหาแม่กับพ่อ ไม่ได้มาหาเธอนะ อย่าสำคัญตัวผิด
- อูจูล่ะ - อยู่ที่แคมป์สกี
ไปกับโมเนแล้วก็พ่อโมเน
พักสี่วันสามคืน ฉันเลยอดไป
อูจูคงไม่เศร้าเลยสักนิดใช่ไหม ที่ไม่ได้ไปกับพ่อ
อือ แค่มีโมเนก็หายห่วง
ลูกชายฉันตื่นเต้นมาก จนไม่หันมามองหลังเลย
เขาโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว
ฉันอยากเล่นสกีบ้างจัง ตอนนี้ฉันไปเที่ยวได้แล้วไหม
ค่าตับเธอสูงขึ้นนะ
พี่รู้ได้ยังไง
ถามรุ่นพี่มาน่ะสิ
- คุณหมอเขารายงานพี่ทุกวันเลยเหรอ - เปล่า ฉันถามเขาทุกวันเองแหละ
หาแฟนได้แล้วนะพี่ เลิกมายุ่งกับน้องสักที
สู้อูจูก็ไม่ได้
เดี๋ยวฉันหาแฟนเองน่า เฮ้อ ห่วงอะไรไม่เข้าเรื่อง
(คิมจุนวาน)
อือ ว่าไง มีเรื่องอะไร
อีอูจู ล้างมือให้สะอาด จนกว่าสีจะเปลี่ยนเลยนะ เข้าใจไหม
ครับ
อูจูของเราเจ็ดขวบแล้วเหรอเนี่ย
พ่อยังไม่อยากจะเชื่อเลย
ลักกี้เซเว่น อายุแห่งความโชคดี
งั้นตอนนี้อูจูก็เป็นพี่ใหญ่สุด ในชั้นอนุบาลแล้วสิ
ชอบไหมที่เปิดเทอมแล้ว
อือ ชอบ จะได้เจอโมเนด้วย
ได้เจอโมเนทุกวี่ทุกวันก็ยังชอบเหรอ
อือ ได้เจอโมเนทุกวี่ทุกวันก็ยังชอบ
แล้วก็ชอบ ที่ได้เจอพ่อทุกวี่ทุกวันด้วย
โอ้ ใจสั่นเลย
จริงๆ เลย
พ่อ ที่โรงพยาบาลมีเปิดเทอมด้วยไหม
แหงสิ โรงพยาบาลก็มีเปิดเทอมนะ
มีเพื่อนใหม่เยอะเลยไหม
เยอะสุดๆ เลยล่ะ หมออินเทิร์น กับแพทย์ประจำบ้านมีเยอะจะตายไป
และเพื่อนเก่าพ่อก็กลับมาด้วยล่ะ
"เพื่อนเก่า" เหรอ
นึกแล้วเชียวว่าเธอต้องมาทำงานแล้ว
แต่นแต๊น ของขวัญ
ดอกไม้จากไหน
ช่วงนี้พี่ชายคนโตของฉัน กำลังเห่อจัดสวน
อยากได้อีกก็บอกนะ เพราะบ้านฉันมีเพียบเลย
อือ
คอล่ะเป็นไงบ้าง
อือ ดีขึ้นเยอะเลย
จุนวานล่ะ
ไม่ได้มาทำงานด้วยกันเหรอ
ยินดีต้อนรับการกลับมา
ขอบใจนะ
- ฉันมีผ่าตัด ไว้เจอกันนะ - อือ
เฮ้อ ทำไมฝนตกแต่เช้าเลย
- ไว้เจอกันนะ - อือ
วันสบายๆ ของเธอได้จากไปหมดแล้ว
ทำไงล่ะทีนี้
ฉันไปนะ โอ๊ะ
ดูท่าท้องฟ้าจะเศร้าด้วยนะ
ก๊อกๆ
ไปกินข้าวกัน
- ได้สิ - ไปกันเลย
อือ
ข้างนอกฝนตกแฮะ
รู้แล้ว
เฮ้อ ฉันชอบจัง
ไปกันเถอะ
เรารีบกินมื้อเช้า แล้วไปดูฝนตกกันดีไหม
ดีเลย ตามนั้นแหละ
อินเทิร์นหน้าใหม่ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าผีมาเยือนแล้ว
- อาจารย์หมอ สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
อินเทิร์นไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ทำตามคำสั่งอาจารย์หมอก็พอ
ฉันทำงานคนเดียวมาตลอด แต่ปีนี้ มีรุ่นน้องมาเยอะ มีความสุขมากเลยค่ะ
เหล่าอาจารย์หมอบอกไว้ว่าจะรับประกัน คุณภาพชีวิตของแพทย์ประจำบ้านเอง
แผนกหัวใจพยายามลดชั่วโมงทำงานอยู่
- นายอยู่เวรดึกทั้งชาติหรือไง - เดือนมีนาก็ยากสำหรับทุกคนแหละ
- ยังเป็นมือใหม่อยู่เลยนี่ - เคยเป็นอินเทิร์นที่งี่เง่าไหมครับ
ฉันมีอดีตแย่ๆ เยอะเลย
- มันก็แค่เรื่องในอดีต - ไอ้นี่ เดี๋ยวปั๊ด…
- ตอนเป็นอินเทิร์นไง ตอนอินเทิร์น - เข้าใจแล้ว ตอนอินเทิร์น
ค่ะ ฉันจะลองดูค่ะ
คุณหมอ
เป็นแพทย์เฉพาะทาง แต่เรื่องแค่นั้นยังทำให้ดีไม่ได้เลย
ฉันเป็นคนที่ไม่มีการพัฒนาค่ะ
เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้น เพราะเป็นความผิดของใคร
มันก็แค่เกิดขึ้นเองครับ
เธอทำได้ดีแล้ว และจะทำได้ดีขึ้นอีก แค่ต้องการเวลาเท่านั้นเอง
ผมจะทำสุดความสามารถครับ
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม