W PROGRAMIE PRZEDSTAWIONE SĄ RYZYKOWNE DZIAŁANIA WYKONANE POD NADZOREM
I Z UDZIAŁEM LEKARZY, NIE WYKONYWAĆ ICH SAMODZIELNIE
Trzy, dwa, jeden. Akcja!
Grałem Thora,
więc jadłem o wiele więcej, niż zwykle.
Jeden posiłek to 1000 kalorii.
Lody.
Soczyste steki.
Tutaj trafisz.
Burgery, Pad Thai, makarony, żeberka.
Bułki, pizza, ciasta, pączki, hot dogi.
Jeśli chodzi o jedzenie, jestem jak głodny pies.
Tylko mniej wybredny.
Wiem, że ważne jest to, jak się odżywiam,
ale nie wiedziałem, że aby żyć długo
najlepiej nic nie jeść.
Nic a nic.
Przynajmniej tak twierdzi on, ekspert długowieczności, dr Peter Attia.
- To nasz ostatni posiłek. - Dziękuję.
Ostatni posiłek.
Moim następnym zadaniem, aby żyć dłużej
będzie przejście na post. Czyli tylko woda
i zero kalorii przez cztery dni.
Dziękuję.
Dobra.
Chociaż tyle, że ostatni posiłek to taka obfita kolacja.
Sześć strzępów sałaty i marchew.
Zrobimy to razem.
- Naprawdę? - Tak.
Łatwiej przez to przejść z kimś u boku.
To dobrze.
- Pocierpimy razem. - Oj tak.
Zdarzyło mi się nie jeść cały dzień.
Jestem dość marudny, jak nie dostaję jedzenia.
Na pewno wprawi mnie to w kiepski humor.
Całkiem długo, czemu akurat cztery dni? Czemu…
Czemu nie dłużej?
Jakie są plusy tych czterech dni? Czemu akurat tyle?
3-4 dni to okres, który wystarczy,
żeby zmienić to, jak ciało radzi sobie
z brakiem składników odżywczych. To taki reset
- dla systemu. - Naprawdę?
Myślisz, że wytrzymam?
Tak z twojego doświadczenia, ilu osobom
udało się to zrobić za pierwszym razem?
W ciągu następnych czterech dni z pewnością
będą momenty, gdzie będziesz ospały lub…
- Zapłakany? - Tak.
- Rozedrgany. - Zrzędliwy, marudny itp.
Ale jak chwilę o tym pomyślisz,
to myśl, że dzisiejsze życie,
w którym mamy nieograniczony dostęp do jedzenia
i możemy jeść trzy posiłki dziennie plus przekąski…
to tak naprawdę jest coś nowego dla naszego gatunku.
Fakt.
Nasi przodkowie głodowali po wiele dni,
ale mimo głodu potrafili
zebrać siły i ruszyć na polowanie.
Dobra, skończyłem. Została tylko mała marchewka.
Masz zamiar to dokończyć?
A co z deserem? Będzie, czy nie?
Nie.
Zaczynam myśleć, że to mogą być najtrudniejsze cztery dni w moim życiu.
LEKARZ DŁUGOWIECZNOŚCI
Dla Chrisa będzie to ciężkie.
Praktykuję okresowe posty już od wielu lat
i zrozumiałem, że kluczem jest bycie zajętym.
Wymyśliłem więc odpowiednie wyzwania,
żeby odciągnąć Chrisa od myśli o głodzie. Chcę, żeby zrobił to, co nasi przodkowie.
Niech upoluje następny posiłek.
Ale nie na lądzie, tylko w oceanie.
Plan jest taki, że po czterech dniach głodówki
udamy się do Wielkiej Rafy Koralowej.
Uzbrojony w powietrze w płucach…
i kuszę, zanurkuję dziewięć metrów na dno oceanu…
w poszukiwaniu ryb. Na spokojnie, bez presji.
BEZ GRANIC Z CHRISEM HEMSWORTHEM
Wielkie dzięki, Pete.
Odcinek 3 POST
PIERWSZY DZIEŃ BEZ JEDZENIA
Pierwszego dnia postu dobrze się wyspałem. Spałem jakieś
siedem godzin. Śnił mi się post,
co jest dziwne, bo nawet nie zgłodniałem.
Dzieci jadły jajka z bekonem, co było kuszące,
ale to dopiero początek dnia, nie czuję wielkiego zagrożenia,
że mogę złamać swój czterodniowy post.
Może zabiorę stąd psa, tak na wszelki…
Gdyby zaczął mi przypominać kurczaka, co nie?
Nie zjedlibyśmy jej. No chyba że byśmy musieli.
Na początku będzie się czuł dobrze. Będzie schodziła z niego energia
z ostatniego posiłku. Kiedy ona zniknie, zacznie czuć się o wiele gorzej.
Ale chcę, żeby wytrzymał,
bo ze wszystkiego, co możemy zrobić, aby wpłynąć na jego długowieczność,
okresowy post może być najbardziej efektywny.
Jedzenie zawiera glukozę.
Paliwo, które zasila biliony zdrowych komórek w ciele.
Ale zasila ona również coś innego, komórki zombie.
Stare, uszkodzone komórki, które pozostały, mimo braku użyteczności.
Plując toksycznym szlamem, zombie zarażają inne zdrowe komórki,
przyśpieszając proces starzenia.
Wszystko od łysienia i zmarszczek…
ŁYSIENIE ZMARSZCZKI
do artretyzmu, raka, demencji.
ARTRETYZM RAK DEMENCJA
Ale naukowcy zdali sobie sprawę, że gdy poszcząc odetniemy
dopływ glukozy,
zombie, które żywią się energią, zaczną głodować.
To długoterminowy zysk za krótkie cierpienie. Dla kochającego jedzenie
to duży ból.
14 GODZIN BEZ JEDZENIA
- Zgłodniałem. - Nie uda nam się.
Nam, czyli mnie i moim najlepszym kumplom.
Jeśli ktoś ma mi z tym pomóc, to oni, dlatego bardzo się cieszę
i jestem wdzięczny, że poszczą ze mną.
Znamy się od liceum…
- Tak. - …dla Chrisa od podstawówki.
Jestem Aaron, a to Luke.
Pracujemy dla Chrisa.
- Tacy płatni kumple. - Z korzyściami.
- Jak rodzina.
Jesteśmy taką rodziną.
Dobrze jest mieć takie wsparcie.
Aaron, głodujesz z nami do końca?
Tak.
- Nie! - Musisz spróbować.
No dobra.
On kocha jeść.
Najbardziej wkurzył się, gdy kupiłem mu za mały stek
w Londynie.
Prawie mnie pobił, bo ten stek był taki, a on na to
„Widzisz jaki jestem wielki, to co mi da ten stek?".
Nie wytrzyma czterech dni.
Już nie mogę. A zostały nam jeszcze dni, nie godziny,
nie możemy wrócić do domu i wsunąć całej michy spaghetti.
Mniejsza z makaronem. Jak nam się poszczęści, zjemy wielką rybę.
ROCKY CREEK, NOWA POŁUDNIOWA WALIA
Jeśli mam łowić ryby,
to potrzebuję dobrego treningu w nurkowaniu.
Peter poznał mnie z kimś o niesamowitych umiejętnościach.
Pokażę ci coś. Zacznę od dużego wydechu.
Wow.
Ale powiększenie.
Niesamowite.
Tanya Streeter to fenomen we wstrzymywaniu oddechu.
Jest dziesięciokrotną mistrzynią we freedivingu…
i potrafi wstrzymać oddech do sześciu minut.
Przeciętna osoba oddycha używając górnej partii klatki piersiowej,
ale tym sposobem nie dostarczasz wystarczającej ilości tlenu do krwi.
W dolnej części płuc jest większa pojemność,
i nie dotrzesz do niej, jeśli nie rozluźnisz mięśni.
Podczas wdechu wypinasz brzuch.
- Dobrze, jak się czujesz? - Gotów na pobicie paru rekordów.
Do dzieła.
Naszym celem jest to pomarańczowe coś?
- Tak, tam i z powrotem. - To jakieś 50 metrów?
- Nie, 100 metrów. - Serio?
Trochę tam klaustrofobicznie.
Wyznaczyliśmy ci trasę, bo jest dość ciemno.
Zobaczymy, na co cię stać,
psychicznie i fizycznie.
No dobra.
Kiedy tylko będziesz gotowy.
Słaba widoczność i natychmiast moje płuca zaczęły płonąć.
Słyszałem w głowie, że powinienem się poddać, że brak mi tlenu.
Ale nie poddałem się,
bo wiem, że w płucach jest dużo więcej tlenu,
niż mi się wydaje.
Na pewno już dopłynąłem.
- Połowa drogi. - Nie sądzę.
- Nawet nie jesteś blisko. - 20 metrów. A ile trzeba?
To nie jest 20 metrów.
Jestem rozczarowany.
Byłem pod wodą przez całe 27 sekund.
Jestem zaskoczony, jak słabe i bezużyteczne
jest moje nurkowanie.
Na lądzie potrafię wstrzymać oddech na parę minut, ale w wodzie,
płynąc zużywasz tlen i energię.
To zupełnie inna bajka.
Złowienie obiadu będzie cięższe, niż sądziłem.
A propos obiadu…
22 GODZINY BEZ JEDZENIA
Nawet nie lubię brokułów.
Pomimo, że dostałem zadanie domowe,
to bez posiłków wyznaczających porę dnia, czas się jakoś ciągnie.
Pora kolacji i czuję się naprawdę strasznie.
Mam zawroty głowy i jestem głodny.
DRUGI DZIEŃ BEZ JEDZENIA
Jestem zmęczony, słabo spałem i obudziłem się strasznie głodny.
No i…
Czuję się pusty z braku jedzenia.
Jakby uleciała ze mnie energia.
A gotując to, zgłodniałem.
Czemu nie jesz?
Bo nie powinienem.
Przez jak długo, tato?
Cztery dni.
Czemu?
Ten przepyszny, chrupiący bekon i jajka wcale mnie nie kuszą.
Drugi dzień o samej wodzie jest szczególnie trudny.
To dlatego, że podstawowe rezerwy glukozy,
przechowywane w wątrobie i w mięśniach,
zaczynają się szybko wyczerpywać.
Chris czuje się zmęczony i wycieńczony.
Musi zrozumieć, że to nic złego,
bo są ludzie, którzy robią tak regularnie
i nie tylko nie głodują, ale świetnie dają sobie radę.
DOLINA EYASI, TANZANIA
Hej…
Nie trafiłeś…
Posłuchaj, synu.
Jeśli spudłujesz,
nie będziemy co jeść.
Spróbuj jeszcze raz.
Dam z siebie wszystko, tato…
Dobra robota.
Isafiri jest członkiem plemienia Hadza.
Jest myśliwym.
Jesteśmy głodni
i skończyło nam się jedzenie.
Okej.
Jutro pójdę na polowanie.
Upoluję coś wielkiego.
Głód jest częścią naszego życia.
Czasem głodujemy kilka dni.
Ale nie boimy się,
bo wiemy, że nie umrzemy z głodu.
Powinniśmy tutaj zapolować…
Podejdźcie od boku.
Nasz głód…
pomaga nam w polowaniu.
Ludzie tacy jak Hadza nawet po paru dniach bez jedzenia
są w stanie znaleźć energię na polowanie…
Zobacz, to kupa antylopy.
Bo gdy pościsz i przestajesz jeść…
Jest gdzieś blisko.
…ujawnia się nadprzyrodzona moc twojego ciała.
Kiedy jedzenie jest obfite, ciało magazynuje nadmiar energii
w postaci tłuszczu pod skórą i wokół narządów wewnętrznych.
Gdy brakuje jedzenia, tłuszcz wysyłany jest do wątroby…
gdzie jest zamieniany w alternatywne paliwo zwane ketonem.
I to właśnie ketony zapewniają awaryjne źródło energii.
Nie tylko dla ciała, ale również dla mózgu.
Wraz z zastrzykiem energii,
ketony pomagają też bardziej się skupić.
Wyostrzają wzrok i słuch…
i pozwalają wyczuć rzeczy…
których normalnie byśmy nie dostrzegli.
Produkcja ketonów wzrasta…
gdy myśliwy najbardziej tego potrzebuje.
Tam jest antylopa…
Gdy się zbliżasz,
umysł zaczyna reagować na otoczenie.
Zwierzyna jest twoim jedynym celem.
Mam dikdika.
Udało się!
Wszyscy są szczęśliwi,
gdy przynoszę mięso do domu.
Dzieci
i żony się cieszą.
Każdy się cieszy.
Ketony pomagają im w polowaniu, gdy brakuje jedzenia.
Ja też będę ich potrzebował,
jeśli mam za dwa dni złapać tę rybę.
Lekkie ukłucie.
39 GODZIN BEZ JEDZENIA
Wcale nie bolało.
Sprawdzam ketony dwoma różnymi miernikami.
Oba pokazują jedynkę,
ale z czasem to wzrośnie.
- Mam ich teraz więcej? - Tak.
Czy więcej produkuję?
Masz ich dziesięć razy więcej.
- To dość mało. - Okej.
Miejmy nadzieję, że jutro zobaczymy tę zmianę,
a jak przekroczysz
dwa do trzech, zaczniesz się czuć
jakbyś był w Matrixie. Zaczniesz postrzegać
- rzeczy inaczej. - Okej.
A co z komórkami zombie?
Moje ciało się ich pozbywa?
Ten proces właśnie się zaczyna.
To idzie w parze z przejściem na ketony.
Ciało zaczyna się dostosowywać do tego, co się dzieje
i zmienia priorytety,
wybijając tamte komórki.
To dobrze.
Rozpoczęła się wojna z zombie, ale jeszcze nie mam zastrzyku ketonu.
Co mnie martwi, bo właśnie jadę na ćwiczenia z nurkowania.
Już mi brakuje energii. Nawet gorzej mówię.
A wy jak się czujecie?
Raz lepiej, a raz gorzej.
Prawie jak na rollercoasterze.
Taki rollercoaster emocji.
Teraz czuję się dobrze, ale jak przyjdzie wieczór,
będzie ciężko.
CENTRUM WODNE UNIWERSYTETU GRIFFITH GOLD COAST
Czas na kolejne szkolenie z Tanyą.
Tym razem podwodny hokej.
Podobno ma mi pomóc złapać rybę.
- Cześć. - Jak leci?
Mam też dzięki temu nie myśleć o jedzeniu.
Ale to nie działa.
Co byście chcieli robić w trakcie postu, zmęczeni i głodni?
Nauczyć się nowego sportu.
Nic nie mam do podwodnego hokeja, jest spoko, ale teraz
chcę po prostu jeść.
To będzie ciężkie, ale naprawdę ci pomoże
w łowieniu. Taki nagły zastrzyk energii.
Tak.
Nagle będzie trzeba się zanurzyć
i musisz zrobić to sprawnie.
- Okej. - Dobrze?
Tak.
Peter gra dla czerwonych.
A ja dla niebieskich. Jako nr siedem.
A moi współgłodujący kumple nam kibicują.
Prawie jakbym wysyłał syna na bitwę. Stresuję się.
- Ja też. - Bo…
Gdyby coś mu się stało z tym…
To zostaniemy bezrobotni.
- Musi uważać. - Uważaj na twarz.
Tylko nie w twarz, proszę.
Nie idzie najlepiej.
Oho.
Dostaje wciry.
Wstrzymywanie oddechu to jedno, ale robienie tego, gdy cię popychają,
ciągną i obijają się o ciebie…
to zupełnie coś innego. Dość przytłaczające.
Potrzebuję tlenu.
Gdyby ten krążek był rybą, to nie zbliżyłbym się do niego.
Brawo, Peter.
Niezły gol.
Przerwa mogłaby przyjść trochę szybciej.
- I jak tam? - Ciężko.
- Wiem. - Próbuję wyczaić,
kiedy oszczędzać energię, kiedy nurkować i robić to,
- gdy krążek nadchodzi… - Tak.
…zamiast tylko czekać pod wodą
i bez sensu tracić tlen.
- Nie czekaj. - Ale…
Masz tyle tlenu, ile potrzebujesz.
Problem jest w głowie.
Wytrzymałość zależy od nastawienia.
- W porządku. - Okej?
Weź kilka długich, głębokich oddechów.
Ustami.
- Lepiej? - O wiele.
To dobrze.
Okej.
Nie wiem, czy to przez tę przemowę,
czy przez coś innego, ale czuję się inaczej.
Nie potrzebuję aż tyle powietrza.
Lepiej czuję się pod wodą.
Jestem świadom graczy wokół mnie.
I skupiłem się na krążku.
Czuję lekki przypływ energii…
Tyle wystarczy…
by zapunktować.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
O wiele lepiej,
- niż przedtem. - Ja też.
Czemu tak jest?
Teraz wytwarzasz więcej ketonów,
twoje ciało próbuje zwiększyć produkcję.
- Więc… - Jak przy polowaniu.
Ciało myśli:
„Polują, zdobywają dla nas jedzenie”.
Pewnie za godzinę lub dwie,
poczujesz się strasznie.
Bo ciało uświadomi sobie,
że nie ma jedzenia, oszukano je.
I wtedy poziom produkcji
trochę osłabnie.
Patrzenie na to nie pomaga.
No zlitujcie się.
Akurat jak zacząłem czuć się lepiej…
Robią to specjalnie.
…stary przyjaciel głód powrócił.
Znowu zgłodniałem.
Chociaż tyle, że kumple poszczą ze mną.
Oni nigdy mnie nie zawiodą.
45 GODZIN BEZ JEDZENIA
- Hej, Chris! - Hej!
Co do…
Wybacz stary, nie daliśmy rady. To jest za dobre.
Co wy kur…
Weź sobie gryza.
Dwie minuty temu myślałem: „Dobrze, że robią to ze mną,
to naprawdę pomaga,
bo już mi słabo”. Czułem się kiepsko.
Ale myślałem sobie „Oni dają radę, to ja też muszę”.
Takie „Siedzimy w tym wszyscy razem”. Dosłownie trzy minuty temu.
Nie jest taka smaczna,
ale to prawdziwe błogosławieństwo.
- A co z waszym postem? - No właśnie.
Mieli pościć. Nagadałem im…
Czujesz to?
Super.
Naprawdę myślałem, że wytrzymacie.
Chciałem, ale wypiłem najlepszy koktajl w życiu.
- Powodzenia. - O Boże.
Czuję pizzę. Lepiej się oddalę.
TRZECI DZIEŃ BEZ JEDZENIA
Świetnie, moi kumple mnie zostawili i tak jak Peter przewidział,
doładowanie ketonowe zniknęło i czuję się fatalnie.
Okej, mamy trzeci dzień.
Czuję się dość słabo. Nie spałem za dużo w nocy.
Jakby mój sen stawał się coraz gorszy.
Podawanie dzieciom wczorajszej kolacji było straszne.
Dostały pyszne pieczone jagnię z warzywami i owoce…
W dodatku widziałem gdzieś czekoladowe brownie.
Wiele razy myślałem, żeby wyrwać im z rąk
jedzenie. Słabo mi od wchodzenia po schodach,
czy chodzenia korytarzem. Ciężko mi się oddycha.
Ale to już trzeci dzień…
Już prawie koniec.
Mamy 12.48.
Chyba, sam już nie wiem.
Nie wiem.
Zaraz oszaleję.
64 GODZINY BEZ JEDZENIA
Próbuję ćwiczeniami podnieść poziom ketonów, ale to nic nie daje.
Wspominałem już, że jestem strasznie głodny?
Nie sądzę, żeby to doświadczenie podobało się Chrisowi.
Ale w poszczeniu chodzi o zrozumienie, po co to robimy.
To jest klucz do sukcesu.
Trzeba się skupić na motywacji, która się kryje za poszczeniem.
Jedną z korzyści jest to, że masz rodzinę.
- Tak. - Więc widzisz,
jaką radość ci ona sprawia. Myślenie o tym ci pomoże.
- Tak sądzę. - Tak.
Możesz spojrzeć w oczy ludziom, którzy są
dla ciebie najważniejsi.
Podoba mi się taka motywacja.
Wszystko, co powstrzyma mnie od myślenia o jedzeniu
może się przydać.
To duże wyzwanie dla Chrisa, aby pierwszy raz pościć aż przez cztery dni.
Ale musi dać radę.
Kiedy człowiek nie je przez trzy dni,
w jego ciele następują niezwykłe zmiany,
które korzystnie wpływają na długość życia.
Pamiętacie te toksyczne komórki zombie, przez które się starzejemy?
Nie tylko z nimi mamy do czynienia.
Nawet moje zdrowe komórki się zużywają.
Ale naukowcy sądzą, że bez pokarmu do przetworzenia
komórki zaczną się regenerować,
naprawiać szkody, sprzątać śmieci i zwalczać wszelakie problemy w zarodku.
Załatwienie zombie i utrzymanie mnie w doskonałej kondycji,
to lepsza i zdrowsza przyszłość.
Naukowcy dopiero teraz zauważyli wpływ postu
na długowieczność.
Dopiero teraz doganiamy kultury i religie,
które praktykowały poszczenie przez tysiąclecia.
REGION AMHARA, ETIOPIA
Mamy dziś przepiękny dzień.
Emerytowany nauczyciel Todesso i jego rodzina obchodzą Wielkanoc
spacerem do kościoła.
Tato, daleko jeszcze?
Niedaleko.
Kościół jest w oddalonym o trzy dni drogi świętym mieście Gondar.
Zmęczyłeś się?
Tak.
Bądź silny, nie zmęczony.
W trakcie tej wyczerpującej pielgrzymki nic nie jedzą.
Poszczenie jest dla nas bardzo ważne,
to tradycja przekazywana przez naszych przodków.
Post zbliża nas do Boga.
Chodźcie.
Będę szczęśliwy, jak tam dotrzemy.
Po raz pierwszy dołącza do nich ich córka, Helen.
Pierwszy dzień był najtrudniejszy.
Byłam osłabiona.
Powtarzałam sobie: „Dasz radę”.
Ale mój brzuch krzyczał „Dajcie jeść!”.
Post nie tylko zbliża ich do Boga,
ale wierzą również, że przynosi im korzyści zdrowotne.
Ojciec ma 75 lat i jest bardzo silny.
Nigdy nie widziałam, żeby chorował.
Mówi, że to dzięki poszczeniu.
Zacząłem pościć, gdy miałem siedem lat.
I od 68 lat to kontynuuję.
Dzięki temu jestem zdrowy.
Nigdy się nie przeziębiłem,
ani nie zachorowałem.
Spójrzcie, Gondar jest za tą górą.
Widzę…
Chodźmy.
Czuć zapach kadzidła.
Etiopscy ortodoksyjni chrześcijanie poszczą nie tylko w Wielkanoc.
W rzeczywistości poszczą przez 250 dni w roku,
w różny sposób. Czasem nie jedzą nic,
a czasem ograniczają się do jedzenia tylko wybranych rzeczy.
Tyle zapachów i jedzenia.
Gondar to cudowne miejsce.
Jest wiele sposobów, aby przejść na post. Masa kroków.
Ale wszystkie mają wspólny element.
Mają na celu zredukować kalorie, które przyjmujemy.
W świecie, gdzie tak wielu z nas je zbyt dużo,
to jest właśnie klucz, żeby żyć dłużej
i zdrowiej.
Jestem dumna, że ukończyłam post.
Będę to robić co roku.
Skończę pościć, gdy umrę.
Dwieście pięćdziesiąt dni postu rocznie.
Myślę sobie: „Wytrzymam jeszcze 24 godziny, co nie?”.
Walczę, walczę Zmagam się
Jestem na promie płynącym do bazy w Wielkiej Rafie Koralowej…
i przydałby mi się ketonowy kopniak.
70 GODZIN BEZ JEDZENIA
Tak z godzinę temu…
miałem mały przypływ energii.
Pomyślałem: „Super, o to chodzi”. Ale teraz…
CZWARTY DZIEŃ BEZ JEDZENIA
WYSPA HERON, WIELKA RAFA KORALOWA
Ostatni dzień postu i mam upolować obiad
dla siebie i Petera. Co może pójść nie tak?
Jak się dzisiaj czujesz?
Słabo, brakuje mi energii. Jakbym zwlókł się z łóżka.
Nawet jeśli tego nie czujesz, to na mikroskopijnym poziomie
w twoim ciele toczy się wojna.
I ci dobrzy ją wygrywają.
Właśnie dlatego to robimy.
Tak.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Więc mogę żyć dłużej, ale teraz
nie wiem, czy dociągnę do końca dnia.
Jaki miałem wczoraj poziom ketonów?
Około jednego.
Teraz masz prawie dwa.
Jak ilość ketonów zbliży się do trzech,
poczujesz odjazd.
Gdy wejdziesz do wody, wystrzelą w górę.
Nie chcę nakładać na ciebie presji, ale jestem dość głodny.
Ja nie umiem upolować ryby, ale ty tak.
Musisz dać sobie radę. Stawka jest wysoka…
- Tak. - …dla nas.
- Usłyszałem tylko „przystawka”. Smacznie. - Tak.
Stawka jest wysoka, ale nie chodzi tylko o dzisiaj.
Peter twierdzi, że poszcząc walczę
z komórkami zombie i naprawiam zdrowe komórki.
Wszystko po to, by żyć dłużej.
Ale najpierw muszę upolować rybę.
- Witamy na pokładzie. - Dziękuję.
Potrzebuję energii. Przydałoby mi się trochę ketonów.
Poziom ketonów Chrisa wzrósł. Właśnie o to nam chodziło.
Na razie nie odczuwa tego, ale tak samo było w trakcie podwodnego hokeja.
Wysiłek, który włoży w polowanie, przyśpieszy adaptację w jego ciele,
dając mu siłę, której potrzebuje.
92 GODZINY BEZ JEDZENIA
- Rozciągnij nogi. - Zrobiło mi się słabo.
Nie czuję się najlepiej…
Tak trochę nieobecnie.
Miałem nadzieję na mocny skok energii, o którym tyle mówiliśmy.
Ale on nie przychodzi.
Nie przesadź. Zamroczenie, lub inaczej mówiąc
utrata kontroli jest bardzo poważna.
To jaki będzie sygnał,
że będę musiał się wycofać?
Jest cienka linia pomiędzy uczuciem pustki i końca,
a uczuciem, jakby ci się trzęsła głowa
i ręce.
Jeśli to zamroczenie, to nic a nic nie poczujesz
i nie będziesz nic pamiętał.
Jak popatrzę na ciebie i uznam, że już dość,
to nieważne, jak bardzo nie chcesz, to koniec, wychodzisz.
Okej.
Daj znać, jak się czujesz i nie przeforsuj się.
- Jestem głodny. - Wiem.
Już się zmęczyłem.
Dobra, czas ruszać.
Dobra, wszedłem.
Wiem, że mam wystarczającą ilość tlenu…
ale jak patrzę w górę, łódź wydaje się taka odległa.
Tracę całe skupienie.
Nagle czuję ogromną potrzebę, żeby zaczerpnąć tchu.
I jak było?
Zszedłem na dół
i nagle pomyślałem: „O nie, muszę złapać oddech”.
Poczułem się naprawdę słaby,
pomyślałem: „Nie dam rady”.
Jestem strasznie zmęczony, a ten zastrzyk energii, o którym mówił Peter…
nigdzie go nie ma.
Po chwilowym odpoczynku, spróbowałem jeszcze raz.
Ale tym razem czułem się inaczej.
Schodząc w dół oceanu, czuję jakbym stawał się z nim jednością.
Wszystko słyszę.
Czas jakby zwolnił.
Czuję przypływ energii…
I nagle widzę rybę.
Dobra robota, udało ci się.
Złapałem jedną dla ciebie, Peter.
Nieźle.
Świetna robota, stary.
Świetnie wygląda.
Świetnie wyglądasz.
Po polowaniu i zastrzyku energii wykonaliśmy test.
Wychodzi na to, że poziom ketonów podskoczył do prawie trzech.
Zadziałało. Nauka wygrała.
Niezła sztuka, co nie?
Cudowna.
Dobrze pachnie i wygląda.
Ucieszyłbym się teraz nawet z samych warzyw,
- zjadłbym cokolwiek. - Wiem.
Tyle na to czekałem, a mam poczucie winy,
jakby zjedzenie tego miało być czymś złym.
Nie mogę się doczekać tego „post-siłku”.
- Kto zaczyna? - Nasz myśliwy.
Nie rzuciliśmy się na to, jakby można się spodziewać.
Niesamowite.
Ta chwila jest ważna i wyjątkowa.
Nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
Najlepszy posiłek, jaki jadłem.
Czasem, gdy jem pierwszy posiłek po poście, czuję
niewielki żal. „A może powinienem wytrzymać jeden dzień dłużej?”.
Też tak teraz masz?
- Nie, wcale. - Nawet troszeczkę?
- Nie, nic. - Nie.
Z pewnością nie.
Teraz to ja jestem w niebie.
Niesamowite.
Chciałbym wznieść toast.
Za ocean, który nakarmił nas tymi rybami.
I za ciebie. Przez ciebie wycierpiałem cztery dni postu
i naprawdę to doceniam.
Wzniosę toast za 90-letniego ciebie i twoje praprawnuki,
z którymi będziesz się bawił.
Zdrowie.
Cztery dni, brak jedzenia i nie spękałem. Czy to powtórzę?
Nie wierzę w to co mówię, ale tak.
Od dziś post będzie częścią mojego życia.
Patrzcie jak wcina.
To nie znaczy, że nie wyjdę nigdzie…
z kumplami.
Zjadając wszystko z menu, jak wygłodniały pies.
Gorące!
To z pewnością zrobię.
ŻEBY WPROWADZIĆ POST DO SWOJEGO ŻYCIA CHRIS PLANUJE:
UNIKAĆ JEDZENIA PRZED POŁUDNIEM PRZYNAJMNIEJ TRZY RAZY W TYGODNIU
RAZ W MIESIĄCU NIE JEŚĆ PRZEZ 24 GODZINY
POŚCIĆ PRZEZ CZTERY DNI RAZ W ROKU… BYĆ MOŻE
Tak tylko patrzę, nic nie jem.
Napisy: Bartłomiej Kołodziejczyk