SERIAL NETFLIX
CANCUN, MEKSYK
- Jak się czujesz? - Dobrze. Jak było?
- Fajnie. - Kto był?
- Wszyscy poza Kyle’em i Shainą. - Serio?
Wszyscy mówili: „To pewnie przez to, że on jest ateistą,
a ona religijna”.
- Spodziewaliśmy się. - Szok.
Sal i Mallory są uroczy,
ale nie zdziwię się, jeśli nie przetrwają.
- Też tak myślałam. - Przycisnąłem Jarrette’a
Spytałem go:
„Wiesz już, czym się różnią.
Co sądzisz o Mallory? Jest piękna”.
- I co powiedział? - Zgodził się.
- Jasne. - Potwierdził.
Mnie nie przekonał.
Najpierw spytał Mallory, a ona mu odmówiła.
- Płakała. - Ona płakała?
Ryczała, czuła się okropnie, ale naprawdę lubi Sala.
Chciałabym tam być.
Też bym cię tam chciał. Kocham cię.
Wiesz co?
Chciałem tylko do ciebie wrócić. Pytałem, czy już mogę.
Chyba dobrze się bawiłeś.
- Chyba? - Ja się nudziłam.
- Oglądałaś nas? - Przez chwilę.
- Rozmawiałem z jedną o kapitalizmie. - Widziałam.
- Widziałaś? - Tak.
- A co miałam robić? Słyszałam cię. - Machałem, nie odmachałaś.
Byłam zła, ale chodzi o moment, jak szedłeś na plażę.
Nie szedłem na plażę. To nie ja.
Szedłeś w tę stronę.
Byłeś tam jedyną osobą bez pary.
Tak.
Ufam ci, nie w tym rzecz.
Nie lubię sytuacji, przez które może nam się nie udać.
Wiesz co?
Co dzisiaj nie działało?
- To, co mam w głowie. - Chodzi o nas?
- Wszystko. - Co się dzieje?
Nikt nie może nas tknąć, dosłownie…
- Może. - Wcale nie.
- Takie rzeczy spowodują problemy. - Pozwolisz na to?
- Tak. - Dlaczego tak musi być?
Bo przez trzy godziny siedziałam sama ze swoimi myślami.
Siedziałam w szafie.
Zamknęłam drzwi.
Zamknęłam drzwi i płakałam.
Myślisz, że coś zmieniło moje uczucie?
Nie wiem.
Gdybym wyszła na trzy godziny, a ty byś siedział w szafie i płakał,
to pewnie czułbyś coś innego.
Gdybym to ja gdzieś wyszła.
Nie chcę, żeby ci było przykro, ale zrozum, o co mi chodzi.
Musiałam siedzieć tu sama.
Nie chciałem tam iść.
Wierzysz mi? Ufasz mi?
Nikomu teraz nie ufam, to nie żart.
- Nawet mnie? - Nikomu.
Nie wierzę, że mi nie ufasz.
Moje słowo nic nie znaczy?
- Dość. - Przestań.
- Nie jestem zła. - Tak się zachowujesz.
To toksyczne, przestań. Musisz zacząć…
- Nie jestem zła. - Przestań.
Daj mi skończyć.
Nie próbujesz
aktywnie odciąć się od toksyczności.
To jest moja granica.
- Poranna higiena twarzy. - Patrz na pierścionek.
Patrzcie na tego skurczybyka. Seksowny, mam dobry gust.
Mam kryształy lecznicze na głowie.
Deeps mi je dała i czuję się świetnie.
- I jeszcze ten. - To kryształ serca.
Nie jestem jego fanem, wydaje się bardzo przetworzony.
- Kawa? - Tak.
- Obietnica z kabiny. - Wiem.
Jestem słowna.
Zdarza mi się nie ufać mężczyznom.
Chodzi zarówno o mój wygląd, jak i to, co mnie spotkało.
Dziękuję.
Boję się, że ciągle będą szukać innej.
Zawsze znajdą chudszą
albo bardziej seksowną.
Chcę mieć pewność, że jestem konkurencją dla każdej.
On to wyczuwa, a ja przestaję komuś ufać bez powodu.
Róża przy łóżku.
Nie ma za co.
Ostatniej nocy popłynęliśmy.
Byłam zła, ale gdy tak się wściekam, nie jestem naprawdę sobą.
Rozumiem.
Naprawdę.
W sercu chcę przebaczyć i chcę przebaczenia.
Chcę to zamknąć.
Uwielbiam fakt, że zamówiłaś kawę, kiedy jeszcze spałem.
Zgodnie z obietnicą.
Na co dzień dobrze się komunikujemy,
ale nie byliśmy jeszcze na tym poziomie.
To dziwne i nowe uczucie, którego nie lubię.
Idziemy dziś na plażę?
Wylałaś, no jasne.
- No bo… - „Na pewno coś wyleję”, a to ci.
- Nie mogło być gorzej. - Koniec z kawą w łóżku.
Nie!
- Wypiję ją tutaj. - Dobra.
Jestem pewny, że gdybyśmy się znali z prawdziwego świata
i pokłócili tak jak wczoraj,
na tak wczesnym etapie, nic by z tego nie było.
Ale dzięki tej więzi,
dzięki umiejętności komunikacji z kabiny,
potrafimy sobie z tym poradzić.
Nasza więź jest coraz mocniejsza.
Muszę ci powiedzieć coś ważnego. Mam nadzieję, że cię nie odrzuci.
- Tak? - Lubię długie spacery po plaży.
- A ty? - Też je lubię.
- Miły spacer po plaży. - Tak.
- Piękna plaża. - Wszystko tu jest piękne.
Czuję, że trzeba było uważać na hiszpańskim.
- Siedem lat nauki. - Ja cztery.
I zostało mi tylko cómo está?
- Piękna plaża. - Bardzo ładna.
Nad oceanem w Meksyku.
Zaręczeni.
- I całe życie przed nami. - Wiem.
Wyobrażasz sobie coś lepszego?
- Nie. - Ja też nie.
- Cudownie? - Tak.
- To dobrze. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Idziemy do wody? - Chodźmy.
Pięknie tu.
- Wspaniale wyglądasz. - Dziękuję, ty też.
Wczoraj, gdy widzieliśmy się z innymi parami,
Mallory i Jarrette długo rozmawiali.
Myślałem, że Mallory nie jest mną zainteresowana.
Dlatego się załamałem.
Gdy wróciliśmy, chciałem pójść spać.
Niektórzy nie chcą iść spać, jeśli są źli albo zdenerwowani,
ale kłębiło się we mnie za dużo emocji.
Nie chciałem powiedzieć czegoś, czego bym potem żałował.
Wiem, że to…
Sam nie wiem, Mal…
Dużo się wydarzyło.
Ta wycieczka to duża rzecz.
Wiem, że trafiliśmy na parę przeszkód,
ale chciałem…
przeprosić,
bo wiem, że…
No wiesz, źle to odczytałem.
- Nie chciałaś mi nic wypomnieć. - Rozumiemy się.
- Inne rzeczy już mi wypomniałaś. - I dalej będę to robiła.
- Masz fart, zabiłabym… - Wiem.
- Większość ludzi by cię zabiła. - Mam szczęście.
Ja też.
Rozumiem.
Pojawiło się mnóstwo emocji.
Faceci po raz pierwszy zobaczyli inne kobiety,
my zobaczyłyśmy facetów,
wszyscy siedzieliśmy w jednym miejscu, to naprawdę dużo.
- To dość stresujące. - Jasne.
Nie chcę, żebyś czuł się…
źle, nie chcę cię zranić.
- Ja ciebie też. - Jasne.
Kiedyś umawiałam się z takimi facetami jak Jarrette.
Stąd nasza więź,
to coś, co już znam.
Salowi na mnie zależy,
a mnie zależy na nim.
Bardzo go kocham.
Zawsze będzie tego pewny.
To trudne rozmowy, a fakt, że jesteśmy w stanie
po prostu się za nie wziąć, dużo dla mnie znaczy.
Jasne.
To wszystko kwestia wyboru.
Chcę, żebyś codziennie wybierała mnie.
- Jasne. - Ja robię właśnie to.
Chcę wybrać ciebie.
Chcę, żebyś chciała tu być.
- Jasne. - Dlatego tu jestem.
- Ja mam tak samo. - Dobrze.
Uwierz, że nie będę gdzieś, gdzie nie mam ochoty być.
Bardzo to w tobie lubię, oboje…
podobnie podchodzimy do tego, czego chcemy.
Właśnie tak.
Za nasze zaręczyny
i za wszystkie wyzwania, którym stawimy czoła.
- Jestem przy tobie. - Ja też.
- Wiem, że ty też. - Tak.
- Na zdrowie. - Prost!
- Dobry toast. - A gdybyśmy stłukli kieliszki?
Nie zdziwiłabym się.
- I dobrze całujesz, to też miłe - O Boże.
Wreszcie połączyłem twój głos z kabiny z tobą.
Ja dopiero dzisiaj zauważyłam,
że łączę twarz z głosem.
Boże, jakie to dziwne.
Już są połączone.
- Mnie się właśnie udało. - Skąd wiesz?
Bo siedzę, słucham cię, patrzę na ciebie
i wszystko się zgadza.
Dasz tak radę przez resztę życia?
- To duża sprawa. - Pewnie nie.
Po pierwszym dniu byłem gotowy do ucieczki.
Ale wiesz…
Żartuję.
Ale dostaniesz oklep.
Straszny oklep.
- Jaja sobie robię. - Mamy świetną chemię.
Mam wrażenie, że jesteśmy razem od jakichś pięciu lat.
Gdy zobaczyłam, jak rozmawia z Mallory,
zmartwiłam się, że pożałuje swojego wyboru.
Hejter.
Ufam mu, to dorosły facet.
Gdyby mnie okłamał, złamałby mi serce.
Kłamstwo to dla mnie koniec.
Nie lubię kłamstw, tu stawiam granicę.
Zdrada to kolejna granica.
Gdy jestem w nowym związku,
prawie natychmiast odcinam się od pewnych znajomości…
Robię to z szacunku dla naszego związku.
Przyjaźnisz się z byłymi?
Nie lubię palić mostów, bo nigdy nie wiesz…
Palenie mostów? To po prostu granica.
- Dla mnie to granica. - Mamy z byłymi granice.
Ale nigdy nie wiesz, kto będzie mógł ci kiedyś pomóc.
Nie potrzebujesz byłej.
Może pracować w kadrach, mogę potrzebować jej pomocy,
bo może szukać kogoś na stanowisko, a ja…
- Odmówiłabym. - Nigdy nie wiesz.
Pełna akceptacja.
Nie komunikowałbym się z nią codziennie.
Wiedziałaby, że jestem po ślubie.
- Wiedziałaby o granicach. - I to by jej pasowało?
Musi, no co ty?
To też mój obowiązek,
muszę nawigować…
Dobrze, że to widzisz.
Nie chciałabym ci o tym przypominać.
Nie no…
Bardzo skupiam się na obserwowaniu mowy ciała.
Jeśli coś mnie martwi, to coś jest na rzeczy, bo coś widzę.
- Powiedziałabyś mi o tym od razu? - Nie.
Pewnie nawet byś się nie zorientował, że się martwię, ale potem powiedziałabym:
„Skarbie, czuję się niekomfortowo”.
Do niczego cię nie zmuszę.
Jeśli coś mi powiesz,
jeśli coś cię niepokoi, to zrobię wszystko,
żebyś czuła się dobrze.
- Doceniam to. - Nie mówiłbym: „Mam to gdzieś”.
To nie ja.
- Ufam słowom, ale muszę zobaczyć czyny. - Jasne.
- Twoja pierwsza cenote. Gotowa? - Pierwsza!
- Jesteśmy. - Ale się cieszę.
Starożytni Inkowie mówili, że w każdej cenote jest inny duch.
Super.
Ale klimat. Słyszysz echo?
Dobra akustyka.
- Skarbie, kozacko, ja pierniczę. - Na pewno ma klimat.
O Boże. To ryba?
- Tak, to ryba. - Tyle wiem, ale…
To twój pierwszy raz, ale…
Cieszę się, że mogę jej pokazać cenote.
To bardzo klimatyczne podwodne jaskinie.
Moja pierwsza cenote.
Jej pierwsza cenote. Bardzo klimatyczna.
- Podoba mi się. - Pusto tu.
Ostatni raz byłem w cenote na festiwalu, na którym grał Diplo.
To zupełnie inne doświadczenie
od tego z dzisiaj, ale i tak się cieszę.
Ależ chcę wskoczyć.
Uwielbiam robić rzeczy na zewnątrz.
Deeps też chyba taka jest,
więc wspaniale było wyskoczyć razem na małą przygodę.
- To nasza cenote! - Oj tak.
Ta więź jest na tyle silna,
że warto o nią walczyć, więc muszę się postarać,
żeby znaleźć brakujący element
tego związku.
Gotowy? Raz, dwa, trzy.
Spójrz.
Uśmiech.
Niesamowite.
I jak?
Fajnie!
- Nieźle! - To było…
Byłaś jak seksowny delfin, podobałaś mi się.
O rany.
- Fajnie, co? - Super.
Oto Sallory!
Cześć!
Co u ciebie?
- Czekajcie. - Przytulamy się?
Pogramy w siatkę?
Gram z Nickiem.
- Kogo bierzesz? - Pierwszy wybór draftu!
- Wolę serce niż wzrost. - Róbcie swoje.
Ja popatrzę.
Ściągnijcie koszulki.
- Sal, dawaj. - Wreszcie to powiedziała!
Albo załóżcie z powrotem.
Wiesz co?
Jedni grają bez.
Ja sędziuję.
Jestem tragiczna w sporty.
Zaczynamy!
Boję się piłek lecących w moim kierunku.
Czuję, że…
Shayne jest cholernie seksowny.
KONSULTANTKA
To nie był dobry opis.
- Celuję tam! - Tak jest.
- Natalie, co robisz? - Wracaj!
Nie cierpię sportów.
- No nie! - Nienawidzę sportów.
Nie ma mojej zgody na porażkę, do dzieła!
O nie.
Dzieci będą miały przerąbane.
O Boże.
- Natalie. - Co? Robię sobie przerwę.
Lecimy!
Nie wiem, kto wpuścił mnie na boisko.
Wygraliśmy!
- Co teraz? - O nie!
- I proszę. - Prawie się udało, ale upadł.
Buty mnie zawiodły, potknąłem się, zanim dobiegłem do wody.
Miałam wodę morską w oku, soczewka mnie piekła,
nic nie widziałam.
Na pewno to zapamiętam.
Patrzcie na to. O Boże.
Tak!
Ale ziomeczki, patrz na nich.
Porządny bromans.
Ale z nich ekstrawertycy.
O cholera!
Urocze.
- Ale masz energię. - Co zrobiłem?
Nie wiedziałam, że jesteś takim ekstrawertykiem.
Król ekstrawertyków.
- To źle? - Nie przesadzasz.
Boję się, że ci się nie spodoba, że ja taka nie jestem.
Bo wolisz siedzieć?
- Przeszkadza ci to? - Będę pytał, czy chcesz iść ze mną.
A ja odmówię.
- Taki już jestem. - W porządku.
I jak leci?
Świetnie.
- Czujesz się z nim komfortowo? - Bardzo.
Wszyscy do siebie pasują.
Wszyscy chłopcy są naprawdę przystojni.
- Są bardzo uroczy. - No tak.
Ale my, kobiety, jesteśmy z innej ligi.
- No tak. - Tak uważam.
Zabawnie jest patrzeć na dynamikę każdej z par.
Spotkałam Jarrette’a i był…
Wiesz, próbował do samego końca.
- Chodź, mała. - Podnieś mnie.
Było niezręcznie?
Odrobinę niezręcznie.
Za dużo informacji naraz.
Jestem przytłoczona.
Przepraszam.
To zabawne.
- Uwielbiam kręcone włosy, są seksowne. - Wiem, świetnie wyglądają, mówiłam jej.
To zabawne, wczoraj mówiłeś coś innego.
Nie pamiętasz, co wczoraj robiłaś.
- Chcesz zginąć? - Co?
Natalie
Bliska jesteś mi
Będziemy mieć dzieci trzy
Albo sześć.
- Nick i Danielle są zupełnie różni. - Przeciwieństwa się przyciągają.
Myślisz, że my się różnimy?
- Jesteśmy chyba podobni. - Mamy inne poziomy energii.
Nikt nigdy nie był na moim poziomie. To niemożliwe.
Wiem, ale sama jestem introwertyczką,
więc nie wyciągam energii od ludzi, ale ty bierzesz ją ode mnie.
- Wysysam cząstkę ciebie? - Tak.
Oczywiście, że nie.
Mam trochę zostawić na później?
Żebyśmy mieli energię na to, na co trzeba?
- Na plażówkę? - Na sypialnię.
O tym nie rozmawiam.
Kurwa, co jest?
No weź.
Chciałam ci wejść na barana.
Zróbmy to teraz.
- O nie. - Udało się!
- Proszę, prosta rzecz. - Udało się!
Tak! Dajesz radę!
- Mam cię! - Zejdę na dół!
- Boże. - Delikatnie.
- Powoli i delikatnie. - Jestem w połowie drogi.
Uda się.
Bądź delikatny.
- Zaimponował mi. - Udało się.
- Nie sądziłam, że starczy mu siły. - Czasem się zaskakujemy.
Nikt nie sądził, że to możliwe.
No tak.
Ciekawi mnie, jak skończą Deeps i Shake.
Czemu?
Shake mówił, że Deeps w ogóle go nie interesuje
pod kątem seksualnym.
- To pojebane. - Naprawdę.
Jak zareagowałeś?
Nie chciałem się mieszać, powiedziałem tylko, co my robiliśmy.
A niech cię.
Opowiedz mi o tobie i Danielle.
Mam wrażenie, że wasza więź jest bardzo silna.
Dość szybko powiedzieliście sobie, że się kochacie.
- Wiedziałeś, że to jest to? - Po pięciu dniach. To się wie.
Też tak uważam!
Powiem szczerze, było super, naprawdę świetnie się bawię.
To dobrze.
Meksyk pomógł nam na wielu poziomach.
Łączy nas coś bardzo głębokiego.
Spaliście ze sobą?
Odrobinę, ale oboje się powstrzymaliśmy,
chociaż oboje tego chcieliśmy.
No i bierzecie ślub.
- Lecisz na niego? - Oj tak.
Pierwszy brązowy facet, którego pocałowałam.
Serio? I jaki był pierwszy pocałunek?
- Cudo. - Nie wyobrażę sobie.
Emocjonalna więź i ten fundament, który przygotowaliśmy,
były bardzo silne.
Rozmawialiśmy o romansie,
zobaczymy, czy do tego dojdziemy.
- Jak wiesz, to wiesz, prawda? - Tak jest.
Na zdrowie.
- Pyszne. - To prawda.
Najlepsze jedzenie w Meksyku?
Taco.
Taco z ulicy? Niesamowite.
To mnie tak ekscytuje.
W kabinie rozmawialiśmy o wielu fajnych rzeczach.
„Lubimy przygody, będziemy robić tyle rzeczy”,
ale teraz naprawdę je robimy,
naprawdę żyjemy chwilą.
Moje słowa.
Już mówisz za mnie.
Dokładnie o tym samym teraz myślę.
Ale trochę mnie to martwi.
- Co? - Będę szczery.
Jesteśmy na wakacjach z bajki.
Ale dochodzę do momentu w życiu, w którym będę musiał harować.
Zakładam firmę, otwieram szpital dla zwierząt.
Stresuję się, bo uwielbiam się bawić, ale…
będę miał mnóstwo obowiązków.
Też ciągle o tym myślę.
Wrócimy do rzeczywistości i będziemy musieli połączyć życia.
Jak to zadziała, gdy będziemy razem mieszkać?
Chcę cię wspierać
w twojej karierze.
Rozumiem, bo to jest moment na harówkę.
Jesteś młody, masz energię,
żeby włożyć wszystko w karierę.
Potem nacieszysz się życiem.
Nie sądzę, że wszyscy to rozumieją.
Doskonale oddajesz moje myśli i emocje.
Chciałabym przejść tę przygodę z tobą.
To dużo dla mnie znaczy.
Czuję, że wspierasz mnie bardziej
niż ktokolwiek w moim życiu.
Nie wiem, czy wziąłem udział w tym eksperymencie,
szukając tego, co mam teraz.
To wspaniała, wspierająca kobieta,
która chce mi pomagać.
To brzmi jak truizm, tego właśnie powinienem szukać,
ale nie wiem, czy te elementy cechowały moje pozostałe związki.
To nie jest jedna z pełnych pożądania znajomości,
których szukałem wcześniej.
Być może właśnie tego mi trzeba.
Może przestańmy się skupiać na tym, co może pójść nie tak.
Może skupmy się na tym, co może się udać?
To mi się podoba.
Nie mogę się doczekać wspólnego mieszkania.
Będzie super.
Bardzo się cieszę.
- Za następny rozdział. - Właśnie tak.
Mogę cię wpisać jako „ICE”?
Świetnie się nadam, bo szybko odbieram.
- Jutro jedziemy do domu. - Wiem. Co mam ci ugotować?
Nie ma nic seksowniejszego niż stek Salisbury.
- Nie wiem, co to jest. - Pieczeń w sosie.
I tyle?
- W praktyce tak. - Pieczeń nie jest seksowna.
Twój pies polubi mnie bardziej niż ciebie.
To nie będzie trudne.
Będę go szkoliła, żeby wolał mnie.
Mówię ci, nie musisz.
- Przyjdzie… - Cieszę się.
Przywita się ze mną i pobiegnie do ciebie.
- Nie mogę się doczekać. - Ja też.
- Mój kot może nie być zachwycony. - Dogadają się z Graysonem?
- Tak. - Grayson lubi inne psy.
Nie wiem, co zrobi przy kocie.
Może nie być zachwycony.
Chcę zobaczyć twoje mieszkanie.
Jest całkiem fajne.
Czego się najbardziej boisz?
Czasem w ogóle się tego nie spodziewam.
Ja się boję, że pomyślisz,
że będę się tak zachowywać do końca życia.
To nie tak.
To był atak paniki.
Boję się, że będziesz mnie oceniał
na podstawie tamtego zachowania.
Widzę w twoich oczach,
że mnie za to oceniasz.
Wcale nie.
- Jasne. - Nie oceniam, próbuję zrozumieć.
Chcę cię wspierać.
Wierzę ci.
Ale nie mam z czym pracować.
Twoje reakcje sprawiają,
że czuję się gorzej.
- O wiele gorzej. - Chcę zrozumieć.
- Nie wiem, jak mam działać. - No tak.
Gdy próbuję, a ty się bardziej denerwujesz,
zaczynam pytać, co mam robić.
Nie musisz…
Jeszcze nie wiemy, jak możemy sobie wtedy pomagać.
- To wielka sprawa. - Ja próbuję.
Wiem, że próbujesz.
Naprawdę ci ufam. Wiem, że zawsze masz dobre intencje.
Nigdy nie myśl, że jest inaczej.
No tak.
Panie przodem.
Uroczo.
Cudowna wycieczka.
Jego uśmiech,
to jak mnie przytula, jak trzyma moją dłoń.
To wszystko sprawiło, że nasz związek wszedł na inny poziom.
To obłęd, ślub już za trzy tygodnie.
Nie mogę się doczekać bycia mężatką. Bardzo się cieszę.
- Na zdrowie. - Za naszą pierwszą kolację.
- No tak! - I do tego pełne kieliszki.
Wypijesz wszystko?
- Wspaniałe. - Co?
- Świetne. - Co to?
- Pyszne. - Co to?
Co to jest?
- Nie mogę mówić z pełnymi ustami! - Wybacz.
- Chcę być grzeczny. - Jasne.
- Cieszysz się na powrót? - Tak.
Trochę się stresuję, bo…
Te wszystkie rozmowy.
Z rodzicami i resztą?
- Z mamą, z rodzeństwem. - Moja się ucieszy.
- Wiem, ale… - Założysz dla niej tę sukienkę?
- Czemu dla niej? - Bo jest seksowna.
- Co? - Ładna.
Założę golf w środku lata.
Albo jednoczęściowy kombinezon na zamek.
Jesteś ze wszystkiego zadowolona?
Poza tym, że niszczę twoją duszę swoją energią.
Jest coś jeszcze?
Taki jestem, nic nie poradzę.
Gdy jesteś z kumplami, wchodzisz na inny poziom.
No tak.
To nas różni.
Nie musimy nad tym pracować, przyzwyczaję się.
- No tak. - Taki już jesteś, to dobrze.
Takiego mnie kochasz.
Tak.
Mogę dostać więcej miłości?
Powiedziałam, że tak. Tak!
Musisz trochę bardziej doceniać nasz związek.
To nie tak, że go nie doceniam, po prostu…
Opowiadasz o nim dużo żartów.
Jak często mówisz, że jest dobry?
Czemu muszę to robić?
Czemu musimy się chwalić przed innymi ludźmi?
Bo ze sobą dużo żartujemy.
Ciągle się nami chwalę.
Ja też chcę, ale to nie w moim stylu.
- Czemu tak reagujesz? - Nie o to chodzi.
Przepraszam, po prostu podniosłeś głos, to było dziwne.
Jesteś o to zły?
Nie jestem zły, po prostu…
Czemu nie możesz tego robić?
Nie chwalisz się torebkami ani płaszczami,
ale należy i wypada chwalić się tym, jak traktuje cię twój facet.
Inaczej okazuję miłość.
Masz ogromne oczekiwania.
Nie lubię się obnosić.
Nie zawsze będę bardzo czuła.
Nie o to pytałem.
Robisz mi teraz aferę.
Wcale nie. Podniosłem głos? Ja po prostu z tobą rozmawiam.
Wiem, ale muszę się wyłączyć.
Mam dość.
Spieprzam stąd.
FRYZJERKA
No proszę.
- Boże, cześć. - Cześć.
Jak się masz?
A ty?
Długo czekasz?
- Tak długo. - Widzę.
Dobra.
Gdzie masz pierścionek?
- Dziwnie się zachowujesz. - Wcale nie.
Nie wiem, na czym stoimy.
Nie wiem, co teraz.
Jestem skołowany.
Czułam dyskomfort na myśl o wspólnej nocy.
- Jasne. - Dzielenie łóżka?
- Za szybkie tempo. - No tak.
Przestraszyłam się.
Cześć.
- Dziękuję. - Cudo.
Wygląda super.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Myślałem o małżeństwie z tobą i…
Podekscytowałem się.
Nie poddam się ot tak.
Ciężko cię znaleźć. Naprawdę szukałem właśnie kogoś takiego.
Masz energię, lubisz się bawić.
Nie muszę przy tobie być pretensjonalny.
- Jesteś sobą. - Mogę być sobą.
Ty mnie rozumiesz najlepiej.
To mnie nie martwi, ale obawiam się logistyki
naszego wspólnego życia.
Wiem, mnie też to martwi,
bo kłócimy się o rzeczy, których nigdy nie zmienię.
Twoje podejście też się nie zmieni.
Do końca życia będziemy trafiali na ten sam mur?
- Rozumiesz? - Tak.
Chcę pozostać wierna moim przekonaniom.
Możemy walczyć.
Jestem gotowy na więcej kompromisów niż zwykle,
bo tak cię kocham.
Wybrałam Kyle’a, powiedziałam mu „tak”,
ale ciągle myślę o Shaynie i nie potrafię tego wytłumaczyć.
Ciągle kocham Shayne’a.
To prawdziwa miłość, czas nam to udowodni.
On postanowił ożenić się z Natalie, ale ja przyszłam tu szukać męża,
a nie cofać się przed jej uczuciami.
Sześć par zakochało się i zaręczyło, nie widząc się.
Romantyczny wyjazd się kończy,
teraz zacznie się najtrudniejsza część eksperymentu.
Nie chcę wyjeżdżać.
Boże, wrócimy do prawdziwego świata.
Wiem.
- Słodko-gorzkie pożegnanie. - Opuszczamy Meksyk.
Jestem emocjonalna, nie chcę płakać,
ale też cieszę się, bo…
- Wrócimy do prawdziwego życia. - Będę z nim w Chicago.
Wszystko, co dobre, szybko się kończy.
Depresyjne stwierdzenie.
- Fakt. Teraz rozdział trzeci. - Kolejna przygoda.
O to mi chodziło.
Koniec z koktajlami i plażą.
- Nie. - Wracają do rzeczywistości.
Cześć.
Nigdy nie miałyśmy takiej przerwy w rozmowach.
- Patrz. - No nie!
ROZMOWA Z MAMĄ DANIELLE
Zaręczyłam się.
- Piękny! - Wiem!
- Daj go do telefonu. - O Boziu.
Dzień dobry.
Naprawdę ją kochasz?
- Spytała, czy naprawdę mnie kochasz. - Tak.
Zaręczyliśmy się!
ROZMOWA Z RODZEŃSTWEM DEEPTI
Ale super!
Dostali urządzenia i jadą do domu.
Boże.
- Widok na miasto. - No dobra.
- Witaj w domu. - O Boziu.
Zamieszkają razem we wspólnym mieszkaniu.
- To będzie prawdziwy sprawdzian. - Oj tak.
Czy to, czego się tu dowiedzą, wpłynie na ich ocenę?
Czy wygląd, wiek, rasa, rodzina i status finansowy będą mieć znaczenie?
Lubisz zimno?
Zaczęli od miłości, od prawdziwej więzi.
Teraz są trzy tygodnie od ślubu.
Czy udowodnią, że miłość jest ślepa?
Dowiemy się.
21 DNI DO ŚLUBÓW
- Mam skarby. - Co to?
Trochę wina, jeśli masz ochotę.
Co robisz? Kończysz pracę?
To prawie trzy tygodnie.
Przekopuję się przez stos emaili.
- Powrót do rzeczywistości. - Wiem.
Ale już wszystko zamykam.
- Koniec pracy na dziś? - Tak.
Na to jeszcze przyjdzie czas.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Wiem, że…
Coś chodzi mi po głowie…
Chcesz usiąść?
No wiesz…
Wiem, że między tobą a Jarrette’em nic nie ma,
ale wychodzi na to,
że nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Chcę się upewnić, że cokolwiek się wtedy wydarzyło…
Jeśli mam się czymś martwić…
Miałam wrażenie, że to już za nami,
że to przegadaliśmy i jest dobrze.
Nie rozumiem…
Zmartwiłem się,
że tak długo rozmawialiście.
Nadinterpretowałem to.
Mówiłeś, że nie jesteś zazdrosny. Co wtedy czułeś?
Nie wiem, może coś sobie ubzdurałem.
Wydawało mi się, że po waszej rozmowie powiedziałaś,
że niekoniecznie weźmiemy ślub.
To mnie zmartwiło.
- Po prostu… - Czemu mówisz o tym teraz?
Jestem trochę zaskoczona.
Powiedziałam, że jeśli pod koniec nie będziemy gotowi na ślub,
to możemy nie brać ślubu.
Rozumiem, ale ciągle nie pojmuję, czemu to była pierwsza rzecz,
którą powiedziałaś mi po rozmowie z Jarrette’em.
Pomyślałem, że nie jesteś zainteresowana.
Tobą?
To nie tak, że dokładnie o tym rozmawialiśmy.
A o czym?
To słyszałem i…
dlatego się boję.
Mówisz, że nie musimy brać ślubu.
Nie sądziłem, że muszę się o coś martwić w tej kwestii.
A dokładnie to mi powiedziałaś po rozmowie z Jarrette’em.
Skomentował fakt, że nie mam złotego pierścionka.
Może to było tuż po tym?
Pomyślałam pewnie: „Sama nie wiem, jesteśmy zaręczeni”.
Znasz mnie, czy nie? Sama nie wiem.
Może też za dużo o tym myślę.
Może nie chcesz tego ślubu.
Po co się oświadczałeś?
Chcesz pod koniec wziąć ślub?
Może miałam kłopot z tym, że inne kobiety
dostały takie pierścionki, jakie chciały,
o jakich mówiły.
Nie wiedziałem, że pierścionek tak na ciebie wpłynął.
Uwielbiam go.
Jest piękny, uwielbiam go.
Nie robiłam z tego afery, bo nie ma o co.
Ten komentarz trochę namieszał mi w głowie.
Poczułam się trochę urażona.
Czasem nie potrafię powiedzieć,
jak bardzo ci zależy.
Jesteś moją narzeczoną, tego chcę.
Wiem, że lubisz ten pierścionek, ale mogłem dopytać o szczegóły.
To moja wina.
W końcu to ja go wybrałem.
Chciałem ci go dać.
A ja go uwielbiam.
Nie rozumiem, czemu to powiedział. To nie jest w porządku.
Jego narzeczona tam była,
a i tak gadał o kimś innym.
Już masz narzeczoną, po co to robisz?
Bierzemy ślub za dwa tygodnie, nie mam czasu na pierdoły.
No dobra.
Nie mogłem wczoraj spotkać się z twoją rodziną.
Nie dam rady.
Muszę wiedzieć, że jestem priorytetem.
Masz moje serce.
Nie byłam jedyna.
Moja narzeczona jest seksowna jak Beyoncé
Ale jesteś uroczy!
Zamieszkajmy razem. To kolejny krok.
- Zaręczyłam się. - Boże!
Martwię się.
- Pokazać ci pierścionek? - Nie!
Mówi się: „Wyjdź za przyjaciela”.
Ale powinno się też czuć coś więcej.
Kurwa, co my wyprawiamy?
Zależy mi na tobie. Myślisz, że do siebie pasujecie?
To śmieszne.
Mamy ogromne problemy.
Chyba jestem na skraju.
Nie sądziłam, że to mnie spotka.
To może być najsmutniejszy dzień mojego życia.
O cholera.
Gotowa?
Nie.
Zakochaliśmy się w swoich osobowościach, ale nie wiem, czy to starczy.
Odpowiedzcie na pytanie…
…czy miłość jest ślepa.
Bierzesz go za męża?
Bierzesz ją za żonę?
Sypię się.
Nie tak wyobrażałem sobie dzień ślubu.
Co się dzieje?
Napisy: Jędrzej Kogut