SERIAL NETFLIX
Daj mi buzi.
Kocham cię.
15 DNI DO ŚLUBÓW
- Możemy pogadać? - Jasne.
Wszystko gra?
Tak, wszystko gra.
Czasem się kłócimy, ale…
- Serio? - Tak.
Nie zawsze jesteśmy radośni,
nie wszystko jest tęczowe…
Ale chyba o to chodzi.
My się jeszcze nie kłóciliśmy.
Od Meksyku do teraz. Nic.
Ciągle się zgadzamy.
To dobrze.
Tata nauczył mnie jednej rzeczy:
niezależnie od problemów nigdy nie idź spać zły.
Mnie się to zdarza, czasem idę spać zły.
Na przykład po imprezie w barze.
Będę szczery,
Mallory powiedziała mi o komentarzu
na temat jej pierścionka i sam nie wiem, stary…
Nie spodobało jej się, że powiedziałeś, że nie jest złoty.
To był żart, bo wiedziałem, że chciała złoty,
ale nie chciałem cię podkopywać, znasz mnie.
Wiesz, że ciągle żartuję.
To nie było coś w stylu:
„Ja bym ci dał inny”.
Nic z tych rzeczy.
Łączyło nas coś w kabinie.
Podjęła decyzję, a ja nie mam z nią problemu.
Mówiłem jej: „Sal jest świetny. Masz fart, że z nim skończysz”.
Każda by miała fart.
Jeśli jesteście szczęśliwi, to ja jestem szczęśliwy.
Za was oboje.
Chciałem to naprostować. To zwykłe nieporozumienie.
Mam swoją osobę i jestem z nią szczęśliwy.
Nic innego się nie liczy.
Czuję coś tylko do Iyanny.
Jest dobrze, za dwa tygodnie ślub.
- Chyba jest dobrze. Trochę zbyt dobrze. - Tak powinno być.
Na zdrowie, stary.
Mnie jest ciepło, weź mój płaszcz.
Kolejny płaszcz, uroczy jesteś.
Dobrze się bawisz?
- A ty? - Jest w porządku.
- No co? - Co z tobą?
Nic, po prostu dziwnie patrzysz.
Jakbyś miała coś do powiedzenia.
- Czujesz się niezręcznie? - Tak.
Co mówiła?
Shaina?
Powiedziała, że nasz związek to ściema.
Twierdziła, że do siebie nie pasujemy.
- Takie rzeczy. - Że co?
Cały czas po tobie cisnęła.
- Naprawdę? - Tak.
- Nikt tak nie myśli. - Nie wiem.
Sam nie wiem. Czy ja czegoś nie widzę?
- Nie wiem. - Coś mi umyka?
Pytam, bo chcę wiedzieć.
Ciekawi mnie, czemu tak twierdzi.
- Nie wiem. - To jest…
O nas mówiłam jej tylko tyle, że jest świetnie.
To by było szaleństwo.
- Ale co? - Gdyby to była ściema.
- Tak myślisz. - Nie. A ty?
Nie.
Niech mówią, co chcą, ja w to nie wierzę.
Kocham cię.
Myślę, że Shainy nie łączy nic mocnego z Kyle’em
i dlatego nie może uwierzyć w silną więź, która łączy mnie i Shayne’a.
W kabinie byliśmy tylko we dwoje.
Nie musieliśmy się martwić wpływem innych ludzi.
Nie martwiliśmy się, że inni faceci i inne dziewczyny
będę do nas pisać albo nas podrywać.
Nie stresuje mnie ślub za dwa tygodnie.
Wiem, że za niego wyjdę.
Kocham go.
Wiem też, że chcę być z tą osobą do końca życia.
Powinniśmy teraz kochać się na plaży?
Powinniśmy teraz płodzić dzieci?
No tak.
14 DNI DO ŚLUBÓW
Jesteś sucha?
Ledwie.
To mały parasol. Nie spodziewałem się ulewy.
Dziś Danielle po raz pierwszy zobaczy moje mieszkanie.
Zobaczymy, co możemy zrobić,
żeby stworzyć wspólny dom tam, gdzie mieszkam od paru lat.
- Gdzie słodziak? - Tu jest.
O tak!
Obawiam się, że uzna, że to nie jest jej dom.
Ślub już za parę tygodni,
więc to dla mnie kluczowe.
Musi poczuć, że to nasz dom,
że chce tu mieszkać.
- Bardzo ładne mieszkanie. - To mój lokal.
- I sypialnia. - Która twoja?
Tak się cieszę, że spędzę z nim resztę życia.
Nie mogę.
Pokaż szafy. Muszę wymyślić, jak zmieścić moje rzeczy.
Chyba przeniosę się do szafy dla gości.
Myślę, że pokój gościnny będzie moją szafą.
Rany. Jezioro marzeń?
Cicho.
- Oceniam cię teraz. - Wiem.
Reszta kolekcji płyt.
Są ustawione alfabetycznie.
- O Boziu. - Tak.
Nie podoba mi się to.
Trochę mnie to martwi, bo jest bardzo schludny.
Gdy nie są ułożone, to wszystko…
- Wiem, jak cię wkurzyć. - Tak.
Ja jestem bałaganiarą.
Boję się, że to może być problem.
Mogłabyś tu mieszkać?
Jeśli zmieścimy moje ubrania.
Martwisz się tylko o ubrania?
Mam dużo rzeczy. Poza tym muszę przywieźć moje gry.
Co z nimi zrobimy?
Moim zdaniem Rock Band musi chyba gdzieś wyjechać.
Przyjedzie tu ze mną.
- Kontrolery damy do szafy? - Lubię trzymać je na wierzchu.
- Łatwy dostęp. - Nie.
Wszystko trzymam na wierzchu.
- Serio? - Gram całymi dniami.
- Na wierzchu? - Tak.
Nie możemy włożyć ich do tego pojemnika?
Perkusji?
Nie może leżeć na wierzchu, nie mamy 15 lat.
Pokochają cię.
Nic nie wiedzą, więc nie możesz być pewny.
Spotkamy się z rodzicami Jarrette’a.
Jarrette nie mówił im o eksperymencie.
Powinien ich przynajmniej ostrzec.
Tata jest staroświecki.
Czasem czuję się jak drugi wybór.
Pooddycham głęboko.
Poznam rodzinę Jarrette’a jako narzeczona,
to dużo dla mnie znaczy.
- Gotowa, mała? - Uroczy jesteś.
Kocham Jarrette’a, oby oni pokochali mnie.
Oby poszło gładko.
- O rany. - Cześć.
No proszę, Jarrette z towarzyszką.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Urocza jesteś. - To Iyanna.
Witaj, Iyanna.
- To mój tata, Tim. - Miło mi.
- Mama, Felicia. - Co tam? Mów.
Co takiego?
Żartujesz sobie?
Co?
- No tak. - Popłaczę się przez was.
- Poczekaj. - Że co?!
Chwilkę!
Mamy jakieś chusteczki?
Że co?
- Uroczą sobie wybrał. - Dziękuję.
Witaj w rodzinie.
Dziękuję.
Tato? Nie spodziewałeś się tego, co?
Ani trochę.
Chłopie.
- To duża rzecz. - Znacie już datę?
Siódmego czerwca.
- Którego roku? - Za dwa tygodnie.
- No tak. - O rany.
Usiądziemy?
- Chodźmy. - Właśnie.
W ogóle się nie widzieliście.
Rozmawialiście przez…
- Ścianę. - Głośnik w ścianie.
Zadawałeś jej pytania,
żeby się domyślić, jak wygląda?
- Nie. - Nie chciał wiedzieć.
- Naprawdę? - Nic takiego.
Chciałem wejść w ten proces.
Chciałem ją naprawdę poznać,
nie chciałem, żeby wygląd mi przeszkadzał.
Chciałem ją poznać.
Trzymałem się tego.
Co cię poruszyło?
Jej wytrwałość. Jest bardzo silną osobą.
Tym mnie przyciągnęła.
Miałem tylko jej słowa.
Osoba, którą znam z kabiny,
jest dokładnie tą samą osobą, którą znam tutaj.
- Na tym polega różnica. - Tak.
Musisz znać wnętrze, zanim zaakceptujesz powłokę.
Nasza pierwsza randka to moje urodziny.
No tak.
Było jak u was.
Ta rozmowa…
Z żadną kobietą nie doświadczyłem czegoś takiego.
Siedziałem i…
Każde jej słowo…
Siedzieliśmy do zamknięcia restauracji.
- Rozmawiając. - Tak.
Po 25 latach dalej jesteśmy razem.
- Dalej razem. - Dalej jesteśmy razem.
Rozmawiajcie dalej.
- Komunikujcie się. - Twórzcie swoje historie.
- To jest historia. - Oj tak.
- Mówił, że jestem duchownym? - Tak.
Wiesz…
to byłby dla mnie największy zaszczyt,
gdybym mógł
udzielić wam ślubu.
To byłoby…
- To by wiele dla mnie znaczyło. - Przepraszam.
Jesteś moim pierworodnym.
Ludzie prosili, żebym udzielił im ślubu,
ale Bóg mi nie pozwolił.
Wierzę, że pierwszego ślubu miałem udzielić tobie.
- O stary. - Już dobrze, skarbie.
- Jesteś błogosławieństwem. - Dziękuję.
To wspaniałe uczucie, bo zostałam przyjęta.
Jarrette był dumny, że jestem jego przyszłą żoną.
Czuję, że nas to zbliżyło.
Widzę się w tej rodzinie.
Chciałabym, żeby Jarrette poczuł to samo,
ale z moimi rodzicami będzie inaczej.
Atmosfera będzie inna.
Będzie poważniej, może trochę napięcia.
Boże, musi poznać moich rodziców.
DOM SALVADORA
Dobra, tylko parę rzeczy.
To zajmie tylko chwilę.
Parę skarpetek.
Cieszę się, że zobaczę dom Sala i spotkam jego współlokatora, Caesara.
Stresujesz się, że tu węszę?
- Nie, proszę bardzo. - Dobra.
Nie mam nic do ukrycia.
Podoba mi się, że opuszczasz deskę.
- Wiem, że to ważne. - Widzę chusteczki.
Wyciąga wszystko.
Nie jestem zaskoczona, wyobrażałam sobie czysty i zorganizowany dom.
- Chyba słyszę… - Hej.
- Cześć! - Hej, Caesar.
- Mallory. Miło cię poznać. - To moja narzeczona.
Chodź tu. O rany.
Jak leci?
Świetnie. Chcesz drinka?
- Poproszę. - Coś zrobię.
Macie cudowny dom, jest bardzo jasny.
Mieszkamy tu od roku, poznaliśmy się na studiach.
Obaj studiowaliśmy muzykę.
Ja od jakiegoś czasu uczę.
- Nauczyciel muzyki? - Tak.
- Często razem śpiewacie? - Tak.
Dzielenie się z nią moim światem jest łatwe, wpasowała się.
Gdybyśmy założyli z Mallory rodzinę, cały czas śpiewałbym dzieciom.
Spodobałoby jej się to.
Mielibyśmy małą grupę mariachi.
Boże, jesteście świetni. Popłakałam się.
Jesteście świetni.
Zdałam sobie sprawę, że zakochuję się w Salu,
gdy zaśpiewał mi w kabinie.
Nikt tego nigdy nie zrobił.
Sal różni się od facetów,
z którymi zwykle rozmawiam.
Jest znacznie bardziej…
Świetnie rozumie swoje emocje i uczucia.
Umie je komunikować.
Patrzyłam, jak śpiewa,
on spojrzał na mnie i zrobiło mi się miło.
Dzisiaj pokochałam go jeszcze bardziej, to był ten moment.
Rozklejam się, dobrzy jesteście.
12 DNI DO ŚLUBÓW
Nie mogę się doczekać. Zobaczę, mieszkanie Shake’a.
Prowadź do domu.
No tak, odchylasz się.
Po co ci tesla, jeśli nie włączasz autopilota?
Przesadzasz.
Musimy iść do granic możliwości.
Kochanie.
Boże.
Nie wiedziałem, że jadę 150.
- Nie czułem tego. - Nie.
Chcesz dojechać w pięć minut?
To było seksowne.
Lubię szybkie auta.
Pokażę Deeps mieszkanie i wszystko stanie się bardziej prawdziwe.
Tu będziemy mieszkać jako mąż i żona.
- Zamknij oczy. - Dobra.
Dobra, otwórz!
Cholera! Super.
- Jesteśmy. - Że co?
Klimat kawalera.
- O tak. - Wszystko czarne.
- Tak jest łatwiej, ale możesz upiększać. - Dodam ciut żeńskiej magii.
Co to?
- Świeczka. - Czarna świeca?
- Wszystko czarne. Dla wygody. - O rany.
- To łatwe. - Potrzebujesz koloru.
- Tak sądzisz? - Odrobinę. Trochę różu.
Przyda się żeńska ręka.
Jasna cholera, ładne.
- Cieszę się. - Naprawdę.
Uwielbiam mieszkać w domu, ale już czas uciec od rodziców.
Jego mieszkanie jest cudowne.
Na pewno zmieniłabym parę rzeczy.
Można tu siąść i zjeść coś we dwoje.
Bardzo mi się to podoba.
Jest uroczo i przytulnie.
Wyobrażam sobie urocze wspólne życie.
Gdzie chcesz mieszkać za pięć lat?
Myślę, że dalej w mieście.
Chciałbym, bo otwieram tu biuro i…
- Wychowamy dzieci w mieście? - Stać nas, żeby poszły do dobrych szkół.
- Trzeba cisnąć. - I trochę bardziej się skupić.
- Możemy mieć maksymalnie dwoje. - Jeśli trzeba.
- Pokazać ci mój pokój? - Jasne.
- Dobra. - Chwila, na którą czekałam.
Jesteśmy.
- No dobra. Ogromne łóżko. - Trochę bałaganu.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Jestem w mieszkaniu, w którym będę mieszkała
z moim przyszłym mężem.
Jak można nie mieć ochoty na flirt?
Zrobimy to.
Mam na myśli małżeństwo.
Patrz. Otwórz zasłony.
- No i… - Rany, fajne.
No tak.
Gdzie masz kołdrę?
- To nie jest kołdra? - No dobra.
Jest bardzo miękka. Nie daj się zwieść szarości.
- Musimy dodać trochę koloru. - Dodawaj.
Włączyłem podgrzewacz materaca.
- No dobra. - Podgrzewam go przed wejściem.
Lubisz ciepło?
- Jak wejście do jacuzzi. - Boże.
- To łóżko-jacuzzi. - Bardzo fajnie.
Podoba mi się.
- Boisz się? - Jestem przerażona.
- Czemu? - Denerwuję się.
Czemu?
To duża rzecz.
Już prawie.
- Posikam się w spodnie. - Serio?
Tak. Ty się stresujesz?
Pokochają cię. To nic takiego.
Sam czasami się przy nich stresuję, bo to wszystko ma na mnie wpływ.
Będziemy wielką kulką stresu!
Powtarzam: „Spokojnie.
Musisz być dla niej silny”.
- Zestresowana grupa. - Wiem.
- Jesteśmy. - O Boziu.
Dziś po raz pierwszy przedstawię Danielle
mojej mamie i moim siostrom.
To wyjątkowa sytuacja.
Gdy tylko przedstawiałem kogoś mamie,
potrzebowała chwili, żeby się przyzwyczaić.
Dzisiaj to będzie chyba bardzo widoczne.
Cześć.
- Cześć! - Hej.
- Miło was poznać! - Jenn, miło mi.
Danielle, mnie również.
- Miło mi. - Mnie też.
To dla ciebie.
Bardzo się stresuję.
- My też. - O Boziu.
- Wina? - Chętnie.
Jesteśmy raczej wyluzowane, nie musisz się stresować.
- Skoro wszyscy się stresujemy… - No tak.
Wszystkim się denerwuje.
Dosłownie wszystkim. Jestem jak kulka stresu.
Dlaczego postanowiłaś zrobić coś takiego, żeby znaleźć miłość?
Miałam parę powodów. Jestem bardzo niepewna siebie.
Zrzuciłam 30 kilo i przez to czasami
nie potrafię być sobą, gdy kogoś spotykam.
Z jakiegoś powodu czułam się bardzo pewnie w tym związku.
Od razu mnie uspokoił.
Do tego dochodzą też rozmowy.
Zwykle na takie rozmowy czeka się miesiącami,
ale jest inaczej, gdy wiesz, że druga osoba też chce ślubu.
Nie masz obaw o pewne sprawy.
Gdybym na trzeciej randce wspomniała o dzieciach,
facet by zwariował, a oboje tego chcemy.
To coś innego.
Nigdy nie byłam z kimś,
kto sprawił, że w ten sposób myślę o sobie i o nas.
Każdego dnia natrafiamy na inny problem,
a ja ciągle myślę, jak źle by to się skończyło,
gdybyśmy nie przechodzili przez to razem.
Różnimy się, ale myślimy podobnie.
Chcę udowodnić mamie Nicka,
że kocham jej syna mimo tego całego szaleństwa.
Jeśli rodzina narzeczonego mnie nie polubi,
Nick mógłby zmienić zdanie przy ołtarzu.
Na samą myśl serce mi się kraje.
Świetnie się razem bawimy
i lubimy te same rzeczy,
ale właśnie w beznadziejnych sytuacjach myślałam:
„A gdyby był tu ze mną ktoś inny?”.
Co to za sytuacje?
Jak długo jesteście razem?
Wszystko jest bardzo podkręcone.
Czasem najdrobniejsze rzeczy zmieniają się w ogromne problemy.
I nagle mówisz o czymś innym.
A co z jego obsesją na punkcie prysznica dwa razy dziennie?
Że co?
- Już tego nie robię. - Nie?
- Był upierdliwy w kwestii prysznica. - No weźcie.
Możemy nie używać tego słowa?
Byłem troszkę obsesyjno-kompulsywny na punkcie mycia rąk.
- Bardzo dba o higienę. - Ma obsesję na punkcie mycia rąk.
Jest wybredny w kwestii jedzenia.
- Jaki chleb… - Nauczę się.
- Przy niej jestem wyluzowany. - To dobrze.
A ty skąd wiedziałeś? Po tylu latach…
Rzadko poznawałyśmy twoje dziewczyny, a tu nagle:
„Zaręczyłem się, jedziemy do was”.
Chcemy tego samego.
Chcemy założyć rodzinę.
Chcemy mieć pewność, że bierzemy ślub z dobrego powodu.
Chcemy mieć pewność, że nie ignorujemy problemów,
na które możemy się natknąć.
To dla mnie dziwne.
Był w związkach, które trwały lata,
ale nigdy nie był w stanie przekonać się do ślubu.
To bardzo ważna decyzja,
a ty masz…
Może nie obsesję na punkcie rozwodu, ale nigdy cię nie cieszył.
Wcale nie, ucieszył mnie wasz rozwód, bo się nienawidziliście.
Gdybyście zostali razem,
bylibyśmy porąbani.
Nie chcemy brać ślubu z niewłaściwych powodów.
Nie chcę rozwodu.
Nie chcę…
Nikt nie chce rozwodu, gdy bierze ślub.
Tak po prostu bywa.
Ludzie się od siebie oddalają.
- Nikt tego nie planuje. - No tak.
To szybki proces.
Skąd wiesz, że nie pojawią się nowe kłopoty?
Wiem, że rozmawialiście o dzieciach.
Ale jak skończy się miesiąc miodowy,
to będziecie mieć fundamenty i zaufanie, żeby przejść dalej?
Jesteśmy do siebie podobni, a dzięki różnicom się uzupełniamy.
Widział mój atak paniki w Meksyku. Nie wiedziałam, czy nie zmieni zdania.
Jego wsparcie przekroczyło wszystkie moje oczekiwania.
Sprawił, że poczułam się znacznie lepiej niż kiedykolwiek wcześniej.
Kocha mnie za wady, które miały go odstraszyć.
Wtedy pomyślałam, że to niemożliwe…
Rozpłaczę się.
Nie przeszkadza mi to,
jeśli uważasz, że to dobra droga.
Jesteśmy bardzo pewni, to szaleństwo.
Chciałabym umieć to wyrazić.
Myślę tylko o tym, jak jestem wdzięczna.
Musimy już lecieć.
- Tak. - Miło było cię poznać.
- Miło mi. - Uściskam cię.
Nie byłam pewna, czy mój syn się ożeni.
Jego związki nigdy się nie udawały, więc pomyślałam:
„Może małżeństwo nie jest dla niego”.
- Nie było źle, prawda? - Nie.
Jeśli czuje, że ślub z Danielle to dobry krok,
to decyzja należy do niego.
Muszę zaufać jemu i jego intuicji.
Skoro uznał, że tego właśnie chce,
to mogę mu tylko gratulować.
Była bardzo miła.
Uwierzę, jak to zobaczę.
Na zdrowie.
Na naszym weselu będzie szampan?
- Jasne. - Dom?
Dom Perignon?
Nie sądziłam, że będę tak szczęśliwa.
Myślałam, że wiem, czym jest miłość.
Po spotkaniu Shayne’a i zakochaniu się w nim wiem,
że nigdy wcześniej nie kochałam.
Czuję, że moje życie jest już pełne.
Boże, ohyda.
Gdyby stara ja widziała mnie teraz,
zrzygałaby się, słysząc te słowa.
Na zdrowie!
Planowanie wesela cię stresuje?
Nawet nie weźmiesz szklanki?
To stresujące, zwłaszcza lista gości.
- Wybraliśmy temat. - Mamy temat, jest dobrze.
Jeśli chodzi o jedzenie, wybierzemy typowe…
Ale dostanę dwie rzeczy?
- Zajmę się tym. - Dobra.
Jakie dwie rzeczy?
Możemy mieć fontannę z old fashioned?
Co?
Jak zwykła fontanna.
Wychodziłyby z niej różne rurki, z których lałoby się old fashioned.
Podstawiasz i masz old fashioned.
Bez końca…
- Pierwsze słyszę. - I grudki serowe.
- Dobra. - W porządku?
Podamy im grudki serowe?
Powinniśmy mieć bufet dla dzieci.
Hot dogi, pizzę, makaron z serem.
A grudki będą pasowały wszystkim.
Polędwica to ryzykowny wybór.
Shayne, moja rodzina ma nietolerancję laktozy.
- Naprawdę? - No tak.
Moja rodzina wychowała się na mleku i serze.
Moja rodzina nie pije, więc…
Boże, w Wisconsin cały czas piją.
- Wiem. - To będzie…
- Tak. - Dzikie wesele.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś z mojej rodziny pił.
Ja nie pamiętam, kiedy ostatnio moja rodzina nie piła.
No tak.
Chciałbym wrócić do fontanny z old fashioned.
Żarty na bok, ale byłoby super, bo tata je uwielbiał.
Chciałbym mieć element jego na ślubie.
Coś, co by pokazało, że tam jest,
że ciągle o nim myślę.
To by była fajna rzecz,
bo wiem, że chciałby się z nami napić.
- Byłoby fajnie. - Będzie fajnie.
Rodzina jest bardzo ważna.
Parę miesięcy temu straciłem ojca,
więc fakt, że będę miał innego…
Bardzo się cieszę.
Co włączysz ze swojej kultury?
To skomplikowane, bo koreańskie dania to nie tylko dania.
- Mamy coś, co nazywamy banchan. - Jak?
- Banchan. To małe dania. - „Panczan”? „Panczon”?
Powiedziałaś „panczon”? Pytam, bo nie wiem.
Musisz mi pomóc, nie chcę wyjść na idiotę.
Czemu muszę ciągle…
- Co? „Panczon”. - Nie. Przestań.
„Puczon”. Ale nawalę.
Pójdę do twojej babci i dziadków i powiem…
Jak to jest? „Na”?
- Nie. - Wysoko, prawda?
- O rany. - Ne. To znaczy „tak”.
Boże!
Ne.
- Dobrze, prawda? - Przestań.
Wypiję za to.
DZIESIĘĆ DNI DO ŚLUBÓW
Boże! Tak się cieszę! Poznasz moją siostrę.
- Też się cieszę. - Hurra!
Trochę się denerwuję.
Nie musisz, jest super.
Dla mnie miłość to nie…
To nie banał z komedii romantycznej.
Dla mnie miłość
to fundament, który zaczęliśmy kłaść z Salem
na samym początku rozmów w kabinie.
Przepracowaliśmy razem trudne tematy,
spotykamy się z rodzinami.
To właśnie miłość.
- Do dzieła. - Tak jest.
Dziś przedstawię Sala mojej siostrze, Tiffany.
Spotkanie z Salem
będzie dla niej ważne.
Tiff!
Ale się cieszę.
Wiem, że lubisz czerwone.
Przyniosłem ci butelkę.
To prawda, dziękuję.
- To miłe. - No tak.
- Cudownie, to bardzo ciekawe. - Wiem.
Prawda?
Najtrudniej jest ludziom zrozumieć,
przez co przeszliśmy.
Ale odpowiem na każde pytanie.
Znam Mallory i jej historię związków.
Była już w długich związkach, ale nigdy nie wzięła ślubu.
Sal, mam pytanie: jak wyglądały twoje poprzednie związki?
Byłeś w poważnym związku? Oświadczyłeś się komuś kiedyś?
Trzy razy. Żartuję.
Czekałam, aż powie: „No cóż…”.
Moje związki wyglądały inaczej niż Mallory.
Wiem, że była w związku przez sześć lat.
A ja?
Mój najdłuższy związek to dwa i pół roku.
- Niezbyt długo. - To prawda.
Pochodzę z bardzo wierzącej, katolickiej rodziny.
Nie umawiałem się na poważnie do 21. roku życia.
Byłem bardzo spokojny, raczej wycofany.
Jesteście gotowi na to całe szaleństwo,
na wszystko, co was czeka?
- Uczymy się. - Kochasz ją, Sal?
Możesz powiedzieć: „To osoba, którą kocham”?
- Tak. - Dobra.
- Tak. - Bo to poważna sprawa.
- Wiem. - Oświadczyłeś się.
- Tak. - Więc zamierzasz wziąć ślub.
- Planujesz ślub. - Tak.
Kiedy?
- Za dwa tygodnie. - Wiecie co?
Co to w ogóle znaczy?
- Jak masz na nazwisko, Sal? - Perez.
- Nie musi zmieniać swojego.
Nie znam nawet twojego nazwiska.
- Nic o tobie nie wiemy. - No tak.
Jaką masz karierę? Czym się zajmujesz?
Z czego żyjesz?
Ona ma wykształcenie i karierę.
Ma swój dom. Co ty wnosisz?
- Pracuję w turystyce. - Dobra.
Rozmawialiśmy o finansach.
Mamy taki sam plan, jeśli chodzi o posiadanie majątku.
Chcemy mieć własne źródła dochodu.
Nie chcę przejąć niczego, co posiada Mallory, naprawdę.
Ciężko na wszystko zapracowała.
Będziecie partnerami, wszystkim będziecie się dzielić.
Wiem, że ciężko to zrozumieć,
ale oświadczył się, zanim mnie w ogóle zobaczył.
A ja się zgodziłam.
- Zgodziłaś się, zanim go zobaczyłaś? - Tak.
Zanim zobaczyłaś, ile ma wzrostu, jaką ma fryzurę jakie…
To było szczere?
Tak.
Chcemy, żebyś była szczęśliwa, zdrowa i bezpieczna, tylko o to chodzi.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Jesteś jak moja druga mama.
Jesteś najlepszym, co mnie kiedykolwiek spotkało.
Ciężko jest myśleć o tym,
że masz zacząć się dzielić kimś,
kogo tak bardzo kochasz.
Wiem.
Ona mnie kocha, a ja…
Ja też ją kocham. Nie wiem, czemu byłam zaskoczona.
Ale bardzo to doceniam,
bo nikt nie kontestował naszego związku
tak jak ona.
Ten proces jest kurewsko dziwny.
Ale wiem też,
że nikt nie rozumie tego eksperymentu tak, jak rozumiemy go z Salem.
Jeśli uznam, że to jest właściwy krok dla mnie,
że tego chcę, to właśnie to zrobię.
Rzecz w tym, że…
Bierzecie ślub za dwa tygodnie.
Wielu rzeczy nie zrobiłam,
bo bałam się zaryzykować.
Wielu rzeczy żałuję.
W ten proces weszłam na sto procent.
Byłam tam…
całkowicie szczera, byłam sobą.
Nikt nie wywierał na mnie presji,
nikt mnie nie zmusi do działania wbrew sobie.
Uważam, że umiem oceniać ludzi,
umiem podejmować dobre decyzje.
Między innymi dlatego nawiązaliśmy taką więź.
Bo on jest taki sam.
Nie mogę prosić o zaufanie.
Mogę tylko prosić, byś zaufała ocenie Mallory.
Chcę, żebyś wiedziała, że moje uczucia do Mallory są szczere.
Musisz to wiedzieć.
Mając to na uwadze,
mam nadzieję, że dasz nam swoje błogosławieństwo.
Mam pobłogosławić małżeństwo?
Tak, chcielibyśmy je mieć.
Wiesz co?
Nie powinnam oceniać
na podstawie tak krótkiej rozmowy.
To poważna sprawa.
Jeśli Tiffany nie pojawi się na ślubie…
to trudno, jej wybór.
Moi rodzice nie mieli wsparcia swoich rodziców,
a wybrali siebie nawzajem.
Chciałbym, żeby tam była, ale ta decyzja
należy do mnie i Mallory.
Wybierzemy siebie.
Jesteśmy.
- Jesteśmy. Mogę coś wziąć? - Weź to.
Ślub za dwa tygodnie,
cieszę się, że przedstawię Deeps mojej rodzinie.
- Gotowa? - Tak.
Byliśmy u jej rodziny i poszło świetnie.
Teraz nasza kolej.
Nie martwię się tym spotkaniem, bo Deeps jest niesamowita.
Wiem, że ją pokochają.
Cześć.
Cześć!
Cześć, kochanie.
Wchodzę do domu, w którym się wychowałem,
ale tym razem z narzeczoną.
Nie czuję zdenerwowania.
To normalne i naturalne.
Czuję, że jestem we właściwym miejscu.
Chciałam zapytać o to całe doświadczenie.
Nie spotkaliście się…
Dużo się działo,
to bardzo intensywne doświadczenie.
To coś całkiem innego.
Weszliśmy w to z konkretnym nastawieniem,
chcieliśmy nawiązać więź i przygotować fundament,
nie widząc wcześniej drugiej osoby.
Oboje z tym walczyliśmy.
Kto pierwszy namierzył kogo?
Chyba on.
Jest pewny siebie, może nawet za bardzo.
Mama ci coś wyciąga.
Pewni siebie ludzie często dostają to, czego chcą.
Nie marnowaliśmy czasu na bzdury.
Dzięki temu, że się nie widzieliśmy,
poruszyliśmy całe mnóstwo różnych tematów.
Ona urodziła się w Indiach, ja też urodziłem się w Indiach.
- Ty też. - Mamy taką samą historię.
Chodziła tylko z białymi.
- Wiesz? - Naprawdę?
- Pierwszy hindus, z którym się umówiłam. - Pierwszy brązowy pocałunek.
W kabinie rozmawialiśmy też o czymś,
czego nigdy w pełni nie ubrałem w słowa,
że być może oboje zawsze próbowaliśmy się dopasować.
Myślisz, że idziesz tam, żeby się skupić
i znaleźć właściwą osobę,
ale idziesz znaleźć siebie.
- Mama lubi to słyszeć. - I tata.
- Tak.
Deeps poznała mnie od najgorszej strony.
Mogę powiedzieć, że nie ma nikogo innego,
kogo chciałbym mieć u swego boku.
Jest bardzo wyrozumiała.
Nawet nam nie zawsze wszystko się układa.
Jesteśmy małżeństwem od 34 lat.
Nigdy nie będziecie w stanie
sprawdzić wszystkich rzeczy, które kiedyś mogą was spotkać.
Pytanie brzmi, czy druga osoba będzie cię wspierać.
Niekoniecznie całkiem odciążyć, ale może pomóc ze stresem
i chociaż trochę ułatwić życie.
Pytanie brzmi, czy ta osoba jest do tego zdolna.
Świetna rada.
Bardzo się cieszę,
ale też bardzo stresuję.
Małżeństwo nie jest łatwe.
Trzeba nad nim pracować, ale ona go uzupełnia,
akceptuje jego słabości i jest dla niego wsparciem.
I vice versa.
To nie jest normalny sposób szukania żony, dlatego się denerwuję.
Bardzo ją lubimy z tatą.
Pod wieloma względami jest idealna.
Deeps jest niesamowita.
Jest słodka i bezinteresowna.
Łatwo się z nią rozmawia, jest bardzo spostrzegawcza.
Jest wesoła i gadatliwa, co bardzo lubię.
To piękna dziewczyna.
Zarówno w środku, jak i na zewnątrz.
Po prostu nie czuję
tego przytłaczającego i instynktownego
zwierzęcego pociągu,
który chciałbym czuć.
Już kiedyś to czułem.
Ciekawe, że w tych związkach…
- Nie lubiłeś innych cech tych osób. - Właśnie tak.
Dlatego to takie trudne, ale zdaję sobie z tego sprawę.
Jak to możliwe, że poznałem najdoskonalszą osobę,
a ja…
tego nie czuję.
Ciężko się o tym rozmawia.
Zwłaszcza z mamą.
Za dużo informacji.
Muszę się zastanowić,
czy jestem w stanie sobie z tym poradzić.
- To trudne. - Bardzo dobre.
Będę szczera, teraz identyfikuję się z nią,
a nie z tobą.
Może znaleźć kogoś, kto pokocha ją za to, kim jest.
- Jest cudowna. - Ja…
Nie zasługuje na kogoś, kto da jej choćby promil mniej.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Cześć.
Staję się miłośnikiem kotów.
Kocha cię.
Mama.
Piękna jesteś.
Skarbie, przestań. Właśnie się obudziłam.
- W porządku. - Przestań.
Do ślubu ubierzemy jordany?
Ja na pewno.
- Kupisz mi pasującą parę? - Oczywiście.
Założysz je do sukienki?
- Na wesele. - Na wesele?
Jaką suknię wolisz?
- Rób, co chcesz. - Dobrze.
Bylebyś doszła do ołtarza, tylko to jest ważne.
Poprawna odpowiedź.
Doszła do ołtarza i powiedziała „tak”.
- Jedno i drugie? - Samo dojście do ołtarza to za mało.
No dobrze.
Czegoś powinnam unikać?
Sukienka bez pleców?
- Czekaj, idę. - Co dzisiaj robisz?
Idę do Persony.
Siedzisz sobie?
Jest wtorek.
- Wtorek z taco. - Ale wtorek.
Gdzieś jest po piątej.
Nie chcesz dołączyć? Co planujesz?
Pooglądam parę seriali i poczytam.
Stary, ile razy muszę go trafić?
Zawsze chciałam mieć kameralny ślub.
Ty chcesz dużej imprezy.
Teraz masz moją pełną uwagę.
W znaczeniu: skupiam się na tobie.
Że też słuchawki wchodzą na tak duży łeb.
- Pokłócimy się teraz czy później? - Później.
Gra się zacięła, mam dość. Idę się przygotować do wyjścia.
Jesteś do bani.
No dobrze.
Kocham Jarrette’a. Akceptuję go takiego, jakim jest.
Musieliśmy jakoś przejść kwestię tego,
że dostosuje się do bycia mężem i odpowiednio zmieni styl życia.
Twierdzi, że wprowadzi zmiany, ale nic nie widziałam.
No dobra.
Czy mogę żyć z kimś, kto wiecznie imprezuje?
Nie wiem. Na pewno mnie to martwi.
Jarrette!
Za powrót Jarrette’a do domu!
- Co tam, Iyanna? - Nic. Jarrette wyszedł.
Pasuje ci to?
Nie przeszkadza.
Macie spędzić razem życie, co jest?
Całe życie.
DZIEWIĘĆ DNI DO ŚLUBÓW
Jest.
Popatrz, ile mam mebli.
Boże, ale bajzel.
- Cicho, przywitaj się z Wizzy. - Ty tak żyjesz?
- Cześć, Wizzy. - Zachowuj się.
- Hej. Trochę się boję. - Pogłaszcz ją.
Chodź tu. Podrapie mnie?
- Nie, ona się wita. - Cześć.
Ja i Nick mamy odmienne style.
On jest nieskazitelny.
Uważam, że trzymam porządek, ale nie jestem nieskazitelna.
Czuję stres, bo pierwszy raz zobaczy moje mieszkanie.
Jestem od niego młodsza.
Może zobaczyć parę dziwnych przedmiotów
i spytać: „Czyżby była bardziej niedojrzała?”.
Co to jest?
Gdy mam gości lubię grać na niewidzialnej gitarze.
Mam komplet dmuchanych instrumentów.
Oto bębny.
Tu trochę popsuł się stół.
Masz narzędzia? Przyda się pomoc.
Zrobiłam znak „Zakaz tańca na stole”,
ale nie zadziałał.
Oto szafa z kurtkami.
- A to kolejna szafa. - Rany.
- Masz dużo ubrań. - Wiem.
Możesz to założyć?
Nie wiem, czego się spodziewałem.
Jest tu dużo szaf.
Tylko jeśli ty założysz to.
Wszystkie pełne.
Ubrania zimowe, wiosenne
i przebrania.
Co powiesz?
Co? Jak to się stało?
Widzę dużo reklam, a jestem podatna na wpływy.
To straszne.
Załóż swój.
Dobra, bo umiem się bawić.
Ja też.
Zdecydowanie. To jest dzikie.
Dwa miesiące temu bym się nie zmieścił.
Nigdy w życiu
nie wyglądałem tak nieatrakcyjnie.
Świetnie wyglądasz.
Dobrze, że nie zdjąłem spodni,
bo dużo bym pokazał.
Świetnie wyglądasz.
Naprawdę świetnie.
No chodź.
Nie wierzę, że to robię.
Co z nimi robisz? Kupujesz dla zabawy?
Nosisz je sama w domu?
Nie noszę ich sama.
- Robię dużo imprez. - Ale…
- Witasz ludzi w przebraniu hot doga? - Tak.
O to mi chodzi, wielu stron mnie jeszcze nie doświadczyłeś,
bo nie widziałeś mnie ze znajomymi.
Próbuję sobie wyobrazić zastosowanie.
- Zabawa. - Zabawa.
Gry mam w tym samym celu.
- Nerf gun, lasery. - Gdzie jest nerf gun?
Lubię Danielle też za to, że jest zabawna.
Ale jednocześnie jest między nami różnica wieku,
o której musimy pamiętać.
Nasze kariery są w różnych punktach.
Ja kupiłem mieszkanie, ona wynajmuje.
Żebyśmy mogli wziąć ślub
i stworzyć udany związek, musi dojść do punktu,
w którym zintegrujemy swoje życia.
Przyjaciele zepsuli mi stół.
Boisz się, że to się stanie u ciebie?
No wiesz,
u mnie nikt by się na niego nie wspinał.
No tak.
Moi przyjaciele tak robią.
Tak wyobrażasz sobie dalsze życie z nimi?
Niekoniecznie. Rozumiem, że…
Nie świrujemy,
ale lubimy się bawić.
Po to mam te gitary.
Urządzamy imprezy taneczne, wchodzimy na stół i…
Nie zakładam, że rozniosę to miejsce,
ale musimy o tym pomyśleć i porozmawiać, bo założyliśmy, że będzie dobrze, a potem…
Jeśli zaprosisz gości,
którzy wszystko zniszczą, to będzie…
No tak.
To kwestia niedojrzałości.
Bo można powiedzieć: „Będziemy się bawić,
ale niczego nie zniszczymy”.
Nikt nie chce psuć przedmiotów.
Sam nie wiem. Jest mi gorąco, pocę się.
Ciepło tu.
Szczerze mówiąc, nie chcę o tym dalej rozmawiać.
Potrzebuję chwili, żeby to zdjąć.
Muszę ochłonąć.
Niech ten dzień się już skończy.
- Naprawdę? - Tak.
Kurwa, stresuję się.
Don…
I Nan.
- Tak jest. - Don i Nan.
- Tak. - Dobra.
Stresuję się spotkaniem z jej rodzicami. Nie powiedziała im o zaręczynach.
To będą moi teściowie.
To poważna sytuacja.
Natalie nie boi się opinii swojej rodziny.
Ale fakty są takie,
że wychowała się w tradycyjnym domu i jest ich córką, więc będą się martwić,
że jakiś nieznajomy wejdzie w jej życie.
Mam o nią dbać, ma się czuć bezpieczna.
Rodzice też to zobaczą.
Jak nas przedstawisz?
Powiem: „Cześć, to mój narzeczony”.
Powiesz to, śmiejąc się?
Śmieję się, kiedy się denerwuję.
A to jest…
A jeśli mnie nie zaakceptują?
Co wtedy?
Ty pójdź po kwiaty i jedzenie,
a ja wytłumaczę im eksperyment
i powiem, co się stało w międzyczasie.
A potem cię przedstawię.
Bądź sobą, a będzie dobrze.
- No dobrze. - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Tylko bez presji.
- Dobra, idę po kolację. - Tak.
Wezmę też kwiaty, a ty się upewnisz, że wszystko załatwione.
- Do zobaczenia. - Pa.
- No dobra, pa. - Pa.
Cholernie mnie stresuje to spotkanie.
Jestem z rodzicami bardzo blisko. Wszystko im mówię.
Źle mi z tym,
że nie powiedziałam im od razu.
Mam nadzieję, że go pokochają,
ale jestem pewna,
że będą zmartwieni tempem zmian.
Nigdy nie chciałabym ich denerwować,
ale teraz to Shayne jest dla mnie najważniejszy.
Jestem gotowa zaryzykować i ich wkurzyć.
Dla Shayne’a.
Boże.
Nie mogę.
- Cześć, skarbie. - Boże!
- Co? - Co tu robisz?
Co to za pytanie?
Dobrze wyglądasz.
- Dzięki. - Jasne.
- Cześć. - Tak się cieszę.
Co to za miejsce?
Moje nowe mieszkanie. Chcecie zobaczyć widok? Jest super.
- Przeprowadziłaś się? - Bardzo tu ładnie.
Pięknie.
Wiem. Niesamowite, prawda?
- Usiądziecie tutaj? - Dobrze, ale…
Serio, czyje to mieszkanie?
- Moje, przysięgam. - Nie.
Wszystko wyjaśnię, możecie usiąść?
- No dobrze. - Jasne.
Boisz się, że zemdleję?
Zostanę daleko, żeby móc uciec.
Żartuję.
Tęskniliśmy.
Wiem, minęło dużo czasu.
- Trzy, cztery tygodnie? - Tak.
No dobra.
Wiecie, że byłam singielką.
- Tak. - No i…
Chciałam kogoś znaleźć.
Zgłosiłam się do eksperymentu,
w którym 15 dziewczyn i 15 chłopaków
umawia się ze sobą na ślepo.
Zakochałam się w kimś.
Oświadczył się.
Ja się zgodziłam, jestem zaręczona.
O Boziu!
Ma na imię Shayne.
- To nasze mieszkanie. - Co?!
O rany.
O Boziu.
Za dużo informacji.
Bierzemy ślub.
Za dwa tygodnie.
Co?
- Jako matka się martwię. - Ja też.
- Pokazać ci pierścionek? - Nie.
Może jestem staroświecka,
ale dziesięć dni?
Dziadkowie pobrali się po trzech.
- Byli małżeństwem przez 70 lat? - Wiem. Żyjesz w latach 60.?
Nie zgodziłabym się, gdybym nie wierzyła, że to dobra decyzja.
- Nie wiem… - Dobrze to wiesz.
Naprawdę chciałam wam powiedzieć,
ale uznałam, że musicie go poznać, zanim ocenicie tę sytuację.
Mamo, posłuchaj,
jest dokładnie taki jak ty.
- Co? - Ma dużo energii, bywa emocjonalny.
Wiesz co?
Ostrzegam, że ma inną osobowość niż ja.
Nie mam lepszego słowa, jest bardziej spontaniczny.
To dobrze.
- Tak, to dobrze. - Jest jak ty.
To działa.
Skąd pomysł, że jest tym jedynym?
Wiem dzięki rozmowom.
Ciągle rozmawialiśmy.
To były głębokie rozmowy o tym, kim jesteśmy.
Jest bardzo dobrym człowiekiem.
To dobrze.
- Jest świetny. - No dobra.
- Wierzę, chcę go poznać. - Na pewno…
Nie mogę się doczekać.
- Najpierw go poznajcie. - Dobrze.
Mówiłam już, że ślub za dwa tygodnie?
Wiesz co?
Potrzebuję noszy.
Boże.
Czemu się śmiejesz?
- Mamo. - Nan.
Możesz poczekać ze swoim osądem?
- Ukrywam się za tatą. - Tak.
Gdy mówiłam im o zaręczynach,
zobaczyłam, że złamałam mamie serce.
Była bardzo zła.
Było mi szalenie przykro,
ale jednocześnie
bardzo się cieszyłam, bo tata mnie zrozumiał
i przyjął to z otwartym umysłem.
Mamo wyluzuj się.
A jak nie?
Nie tego dla mnie chcieliście?
Tak, chcieliśmy, żebyś znalazła miłość.
Właśnie.
Jesteśmy bardzo blisko z rodzicami.
Mam wybrać?
Rodzice czy Shayne? Nie wiem. Nie przemyślałam tego.
No dobra.
Idę pomalować usta.
Robi sporo szalonych rzeczy,
ale to już zbyt wiele.
Zaufajmy jej.
To zbyt wiele.
Cześć!
Napisy: Jędrzej Kogut