Mam na imię Vanessa.
Ja jestem jej mężem.
Witamy w eksperymencie ślepej miłości.
Cześć.
Bez patrzenia na siebie wybierzecie swoich małżonków.
Amber, wyjdziesz za mnie?
Tak.
Po zaręczynach
wreszcie zobaczycie się po raz pierwszy.
Spróbujecie przekuć więź emocjonalną
w więź fizyczną.
Ja pierdolę.
Posłuchaj przez dwie sekundy.
Słucham cię.
W tym wieku nie chciałabym dziecka.
Nie jestem zwykłym 24-latkiem.
Nie umawiałam się do tej pory z białymi.
Wasz ślub już za cztery tygodnie.
Powiecie „tak” osobie wybranej całkiem na ślepo?
Oczywiście, że tak.
Czy też odejdziecie od siebie na zawsze.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DZIEŃ ŚLUBU GIANNINY I DAMIANA
Damianie Powers,
czy bierzesz
Gianninę Milady Gibelli
PRZEDSIĘBIORCZYNI
MANAGER
za swoją żonę
i przyrzekasz żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Czy będziesz ją kochał, wspierał
i szanował...
RODZICE GIANNINY
...póki śmierć was nie rozłączy?
Nie.
No dobrze.
Giannino...
- Dobrze. - Kocham cię.
Dobrze.
Od pierwszego dnia
chciałem za ciebie wyjść.
Nie zmieniłem zdania.
Dobrze.
I...
- Dobrze. - Ty je zmieniałaś.
Nie wytrzymam ciągłych zmian. Raz mnie kochasz,
raz chcesz się tylko przyjaźnić.
Nie było tak.
To byłoby samolubne z mojej strony.
Mówisz,
że jesteś gotowa,
ale tak nie jest.
Wyjdźmy stąd.
Jak mogłeś?
Spadaj stąd.
Zostaw mnie w spokoju.
Zostaw mnie, kurwa.
Skurwysyn.
Spadam stąd, wywieźcie mnie.
Mam dość.
- Co za gówno. - Wiem.
Wolałabym, żebyś to ty powiedziała „nie”.
W tę stronę bardziej boli.
Wiem.
Tak nie można.
Kto się tak zachowuje? Też powinnaś powiedzieć mu „nie”.
Nie płacz.
Wszystko gra.
Prawie zemdlałaś.
Ja prawie umarłam.
Kolego.
Wstawaj.
Wszystko gra? Co się stało?
- Uciekła. - Uciekła?
Najtrudniejsza decyzja.
Widziałem.
Chciałem powiedzieć „tak”.
Niby była dziś zdecydowana, ale...
Tylko dziś była wszystkiego tak pewna.
Szanuję to i kocham, ale...
Nie byłem pewny, co powie.
Powiedziała „tak”, a ja się wzruszyłem, ale serce mi pękło,
bo zrozumiałem, że coś jest nie tak.
Mówi „tak”, ale jej czyny i słowa pokazują,
że nie jest na to gotowa.
Złamałem jej serce.
Do dupy.
Potrzebuję kogoś na sto procent.
Na co dzień, nie od święta.
Pogadam z nim.
Tak.
Moje serce...
zostało roztrzaskane.
Zranił mnie.
Zranił.
Chcę go uderzyć w twarz.
Teraz muszę zrozumieć,
czemu mnie to spotkało.
Przepraszam.
Dopiero teraz?
Serio?
Nie wiedziałem.
Nie wiedziałeś... Jak to?
- Chciałem powiedzieć „tak”. - Dobra.
Co się, kurwa, stało?
Co się stało? Usiądź.
Pogadajmy.
Wychodzi na to,
że tylko tego nie potrafimy.
Teraz sobie pogadamy. Usiądź.
To była piękna chwila.
Powiedziałaś piękne rzeczy, wszystko było wspaniałe.
To chwila na resztę mojego i naszego życia.
Przepiękna wymówka, kochanie.
Powiedziałeś same pierdoły.
- Jak śmiesz? - Przepraszam, że tak wyszło.
Za to przepraszasz?
Posłuchaj,
Damian.
Serio.
Nie chciałam złamanego serca.
Dlatego cię odpychałam.
Ty ciągle wracałeś. Po co?
Co jest z tobą nie tak?
Czemu wszystko jest moją winą?
Myślisz, że chodzi tylko o ciebie. Tu chodzi o nas.
- O nas oboje. - Zwaliłeś wszystko na mnie, dosłownie.
Zawsze obdarzałam cię dobrocią,
nawet kiedy było ciężko
i sama nie wiedziałam, czego chcę.
To jest to.
- Co? - Właśnie to.
- Co? - Nie słyszysz,
co mówisz i w jaki sposób.
- Zejdź mi z oczu. - Nie stoję ci na drodze.
Powiem tyle: ty mi to zrobiłaś.
- Powiedziałaś „tak”... - Zwaliłeś to na mnie,
bo powiedziałam, co czuję, i że chcę się poprawić.
Chciałam nad tym pracować.
- Ty uciekasz. - Chciałam.
Uciekasz, a ja próbuję rozmawiać.
Proszę, żebyś nie uciekała.
Kocham cię.
Zawsze będę cię kochał.
Wiem, że cię zawstydziłem i nigdy mi nie wybaczysz.
Przepraszam.
Schrzaniłeś to.
Szczerze...
Co za pieprzenie.
Weź sobie tę muchę.
Powiedziałem „nie” kobiecie, którą kocham.
Złamałem serca nam obojgu.
Czy miłość jest ślepa?
Tak.
Cokolwiek by się działo dalej,
to była historia naszej miłości.
Tak bywa.
Może to nie koniec.
Przyda nam się czas.
Może jeszcze będziemy w swoich życiach.
Chciałbym tego.
ATLANTA, GEORGIA
DZIEŃ ŚLUBU AMBER I BARNETTA
Poranek w dniu mojego ślubu to tragedia.
Narzeczony ma wątpliwości.
Dostałam wiadomość od Barnetta.
BYŁA MECHANICZKA WOJSKOWA
Zaczął świrować. Przez co sama nie jestem spokojna.
Spytałam, co się dzieje i czy ma wątpliwości.
Powiedział, że tak.
Dzwoniłam.
Nie odebrał.
Za drugim razem też nie odebrał.
To nie jest przesadnie...
uspokajające.
Nie wiem, co robić.
Dziś biorę ślub.
INŻYNIER
Troszeczkę panikuję.
Obudziłem się z gulą w brzuchu.
Całe życie stanęło mi przed oczami.
Wszedłem pod prysznic i zacząłem płakać.
Mam z Amber więź.
Zakochałem się w niej w kabinie,
ale jeśli mam z nią spędzić życie,
to muszę być pewny,
że zawsze będę z nią szczęśliwy.
- Nie spłacasz karty do kosmetyków? - Tak.
I jeszcze dług studencki z czasów,
kiedy nie skończyłam studiów.
Nie chcę, żebyś się spieszył
tylko przez to,
jak się poznaliście.
Chcesz wszystko dla niej oddać?
Wszystko?
Co zrobisz, jeśli pojawi się problem
między mną a twoją rodziną?
Poradzisz sobie z tym?
Będziesz mnie wspierał?
Po czyjej stronie staniesz?
Nie wiem.
To najważniejsza decyzja w życiu.
Nie wiem, co zrobię.
To takie trudne.
Cholera.
O Boziu.
MAMA AMBER
Cieszysz się? Denerwujesz?
Wszystko na raz.
Barnett panikuje i zamiast rozmawiać,
tylko się bardziej zamyka.
Zazwyczaj sobie z tym radzę,
bo wiem, że taki jest.
- Nie otwiera się. - Nie lubi rozmawiać.
Nie mówi o uczuciach.
To jedna z rzeczy,
nad którymi pracowałam jeszcze w kabinie.
Amber, czemu akurat on?
Gdy rozmawialiśmy po raz pierwszy, czułam,
że to może być mój przyjaciel.
Dzień ślubu jest magiczny.
Przyda mi się cała magia.
- Kocham cię. - Wiem.
Nie potrafię opisać, jak bardzo go kocham.
Jestem gotowa.
Chcę już przejść do codziennego życia.
Jestem gotowa na przyjaciela, z którym będę dzielić życie.
Wiedziałam to od razu, od naszego pierwszego spotkania.
Chcesz mieć dzieci?
- Czy je mam? - Czy chcesz.
- To też pytanie. - Nie wiem.
Żartuję!
Mój faworyt to Barnett. Ciągle się śmiałam.
- Cześć. - Witaj.
- Cześć. - O Boże.
O Boże.
- Rany. O kurde. - Cześć.
Cześć.
Różnimy się na tyle, że to wszystko ma sens.
Uzupełniamy się.
Patrzę na wszystko,
przez co przeszliśmy,
i muszę przyznać,
że się boję,
że dojdziemy przed ołtarz,
a Matt dalej nie będzie pewny.
No dobra.
O Boziu.
- Gotowa? - Nie.
Spokojnie, ja też.
Kocham cię.
- Nie płacz. - Jesteś moją córeczką.
Tak bardzo cię kocham, przepraszam.
Nie płacz.
Wydajmy cię za mąż.
Powinni już być.
Siedzimy tu półtorej godziny.
O Boże.
- Gotowa? - Tak.
O rany.
To zobowiązanie.
To ważny moment w życiu.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
MAMA BARNETTA
Drodzy państwo, pan młody
i jego piękna mama.
Powolutku.
O rany.
Nie płaczę.
Ciepło tu.
O Boziu.
TATA BARNETTA
Dorosłaś już.
Pamiętaj, warto walczyć
o rzeczy warte walki.
Nigdy się nie poddawaj.
Walczę od pierwszego dnia.
Nadeszła ta chwila.
Proszę wstać dla panny młodej.
Idzie.
Wszystko gra?
Chyba tak.
I pamiętaj, że nie powinnaś walczyć cały czas.
Zdecyduj się.
To powinno przyjść samo.
- Tak było. - Dobrze.
Zdecyduj się, co mam zrobić.
Mówisz, że warto walczyć,
ale też, że nie powinnam walczyć.
Przyszło samo, ale musiałam o to walczyć.
Powodzenia.
Dziękuję.
Proszę usiąść.
Kto wydaje pannę młodą?
- Ja. - Dziękuję.
Amber, Matthew, zdecydowaliście się na zaręczyny
i dalsze wspólne życie,
ponieważ stworzyliście
niewiarygodną więź emocjonalną.
BRAT BARNETTA
Zakochaliście się w tym, kim jesteście,
i podjęliście decyzję o ślubie
nie widząc się na żywo.
Amber, podziel się, proszę, swoimi przemyśleniami.
Nigdy...
przenigdy w życiu
nie spotkałam mężczyzny,
który tak gra mi na nerwach.
Znalazłam miłość życia.
Mam tylko tyle, bo spłynie mi makijaż.
Nie sądziłem,
że do tego dojdzie.
Nie sądziłem, że znajdę tu kogoś takiego.
Jesteś wspaniała.
Jesteś piękna.
Więc...
Amber i Matthew,
stoicie dziś przed Bogiem
i zaraz podejmiecie decyzję, czy chcecie żyć dalej
jako mąż i żona,
czy też odejdziecie od siebie
na zawsze.
Teraz podejmiecie decyzję, czy miłość jest ślepa.
Amber, czy bierzesz Matthew za swojego męża i przyrzekasz
żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Będziesz go kochała,
wspierała i szanowała
aż do śmierci?
Dostaję przy tobie szału,
a i tak cię kocham i nie potrafię się powstrzymać.
Tak. Będę.
Zdecydowanie.
Dobrze.
Tak.
Stałeś się kimś więcej, niż przypuszczałam.
I cieszę się,
bo będziesz się zmieniał ze mną.
Matthew,
czy bierzesz Amber za swoją żonę
i przyrzekasz żyć z nią w sakramencie małżeństwa?
Będziesz ją kochał,
wspierał i szanował
aż do śmierci?
- Oj, tak. - Brawo.
Na sto procent.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Nie masz wyjścia.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Kocham cię.
Oto państwo młodzi.
Kocham cię.
- Tak jest. - Wiesz co?
- Co? - Jesteś moim mężem.
- Ty masz moje nazwisko. - Musimy to załatwić.
Amber Barnett.
- Kiepsko brzmi. - No wiesz.
Spadaj.
Ale już!
Spadaj.
DZIEŃ ŚLUBU KELLY I KENNY’EGO
Nie przypuszczałem,
że to się tak skończy.
HANDLOWIEC
Nie wierzę, że będzie moją żoną.
Straciłem już nadzieję,
przestałem myśleć o małżeństwie,
bo nie znałem właściwej osoby.
Muszę być z tobą,
bo jesteś kobietą, której szukałem.
Kelly Marie, muszę spytać:
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Kocham cię i zawsze będę cię kochał.
Chcę się nauczyć, jak kochać cię jeszcze mocniej.
Też cię kocham.
- Jak się masz? - O Boże!
Wierzę w szczęśliwe zbiegi okoliczności.
To jeden z nich.
Wszystko stało się jasne.
Tak się teraz czuję.
Jestem szczęśliwy.
DRUŻBOWIE KENNY’EGO
- Cześć. - Co u ciebie?
Cześć.
Świetny wąs.
- Dzięki. - Wspomnę o tym.
Zakochałem się w Kelly,
bo byliśmy ze sobą szczerzy.
Poznałem, kim naprawdę jest.
Ślub to ważny moment.
Ciężko w to uwierzyć.
Mało powiedziane.
Jest szczera, ambitna i pełna pasji.
To z nią chcę spędzić życie.
Panowie, chcecie sprawdzić garnitury?
- Do dzieła. - Sam je wybrałem.
Pięknie tu.
Często fantazjujemy o ślubach z bajki,
TRENERKA ZDROWIA
książętach z bajki i tak dalej.
Cześć.
DRUHNY KELLY
- Cześć, skarbie. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kocham Kenny’ego, jest idealny.
Cześć, skarbie.
Ale trochę się stresuję, bo nie wiem,
czy na pewno jestem zakochana.
- Dowiedziałaś się dużo o sobie? - Tak.
Na przykład?
Wiedziałam, że...
mogę się zakochać w czyjejś osobowości.
Przed programem zagadałabyś do niego?
Pewnie nie.
Jeśli chodzi o mojego byłego,
to mama zawsze powtarza,
że byłam nim zauroczona.
Teraz nie czuję tego samego zauroczenia,
które czułam z nim.
Oddaliśmy się sobie,
ale ciągle jeszcze ze sobą nie spaliśmy.
Wiem, co ja o tym sądzę.
A ty?
Jesteśmy idealni na każdym poziomie.
- No tak. - Nie chcę tego jeszcze dodawać.
Dlatego nie jestem pewna,
bo gdybym była zakochana,
to czułabym zauroczenie
i tyle.
Jestem rozdarta.
Może moja definicja bycia zakochanym
jest niewłaściwa.
- Piękna jesteś. - Dzięki.
Nie ma za co.
Wiem,
- mam na twarzy mnóstwo makijażu... - Jest dobrze.
I jak się z tym czujesz?
No wiesz...
Podejmuję decyzję, co powiem.
Jak będzie wyglądało życie w obu przypadkach.
Jeśli powiem „tak”,
to na pewno będzie wspaniale.
Mamy naprawdę solidne fundamenty.
Jeśli powiem „nie”, to znaczy, że to nie jest właściwy moment.
Oceniam oba scenariusze.
Jakie widzisz wady?
Jeśli powiem „tak” i coś się stanie...
Tego się boję,
że to nie wypali.
Czyli ciągle się wahasz?
Tak, ale myślę o czymś jeszcze.
Narzeczeństwo trwa naprawdę krótko.
To ciągle etap miesiąca miodowego?
Wierzę, że jesteśmy ze sobą szczerzy.
Ale nawet szczere pary będą na tym etapie.
Będziemy po prostu szczęśliwi? Wszędzie tęcze i motylki?
Nie znamy się tak długo.
Oboje dawno nie byliśmy w związku.
To coś pięknego, bo nawiązaliśmy więź, ale czy za cztery miesiące
- dalej tu będziemy? - Czyli boisz się,
że coś może się zmienić.
Muszę słuchać mojego serca.
Cieszę się ich szczęściem,
ale denerwuję się,
bo widzę,
co czuje.
Myślę, że tego chce,
ale czasami w życiu dostajemy jedną szansę
i jeśli z niej nie skorzystamy,
to wszystko przepada.
Poznałam go.
Był bardzo inteligentny, pewny siebie,
zabawny,
wygadany
i wygląda na godnego zaufania.
To jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy
z twoich dotychczasowych chłopaków.
Więc...
gdy będziesz już tam szła,
gdy spojrzysz mu prosto w oczy...
- No tak. - Wiesz,
zwróć uwagę na to, jaki ten związek jest piękny.
Przemyśl to wszystko.
Wiem, że sama nie wiesz,
ja też nie wiem, co powiesz przed ołtarzem.
- No tak. - Wszystko może się zmienić.
Chcę, żeby codziennie była szczęśliwa.
Chciałabym, żeby Kenny
został jej mężem i żeby go kochała.
Mam nadzieję,
że podejmie właściwą decyzję dla swojego serca.
Oby wiedziała, że to będzie dla niej dobry związek.
Czasami w życiu trzeba zaryzykować.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Przytul mnie.
Kocham cię.
Piliście?
Trochę.
- Ale z umiarem. - Chodź tu.
Jak się czujesz?
Czuję stres.
- Stres? - Trochę.
A co u ciebie? To twój dziennik?
Tak, tutaj wszystko spisuję.
- O czym myślisz? - O przeszłości.
Cieszę się i myślę o pozytywach.
To dla nas kolejny krok w naszej podróży.
Mogę ci dać jedną świetną radę.
Poproś Boga, żeby pozwolił ci na nią spojrzeć
- jego oczyma. - Tak.
To szaleństwo,
jestem matką pana młodego...
MAMA KENNY’EGO
...w tych okolicznościach.
Bardzo mi się podoba fakt,
że Kenny się żeni,
i bardzo się cieszę,
bo rodzina to dla mnie podstawa.
Kelly idealnie wpasuje się w naszą rodzinę.
Bardzo mnie to cieszy.
Cieszę się, skarbie.
Jesteś super.
Mój jedynak.
Chcę, żeby kochała cię tak bardzo jak ja.
Tak jest i jestem za to wdzięczny.
Tego się tu dowiedziałem.
- Kocham cię. - No i płaczę w piwnicy.
Wiem.
Potrzebuję wina.
- Cześć. - Daj torebkę.
Dziękuję.
- Ładnie wyglądasz. - Ty też wyglądasz pięknie.
Dziękuję.
Jestem matką panny młodej.
To tak ekscytujące.
MAMA KELLY
- Piękna. - Dziękuję.
- Weź. - Dzięki.
Nie zepsuj makijażu.
- Piękna. - Naprawdę. Nie chcę płakać.
- Możesz. - Wyglądasz zbyt pięknie.
Nie płacz, bo się popłaczę.
- Szczęśliwa? Podekscytowana? - Tak.
Wszystko dobrze.
Gdy włożyłam sukienkę,
poczułam coś zupełnie niesamowitego, to była bajka,
marzenie.
Takie śliczne.
Kocham Kenny’ego, ale małżeństwo to duża sprawa.
Będzie emocjonalnie.
Przygotowuję się na to.
No i lecimy.
Tak jest.
Ostatni raz robiłam to 32 lata temu.
- Szłaś przez kościół? - Z tatą.
Denerwuję się.
Cały czas się trząsł.
- Ja się trzęsę? - Nie.
Jest dobrze.
Ciągle kocham Kelly tak samo mocno.
To właśnie jej szukałem.
Mam pewność, co teraz zrobię.
Przede wszystkim jestem podekscytowany.
Kocham cię.
- Gotowa? - Tak.
- Jak leci? - Dobrze.
Co u was? Nie wiem, czy tak wypada,
ale i tak będę gadał.
- Miło cię widzieć. - Was też, po raz kolejny.
- Miło nam. - No tak.
TATA KELLY
- Wszystko gra? - Tak.
Po czterech kieliszkach szampana.
O rany.
Jesteśmy.
Nie ma już odwrotu.
Kenny mnie wspiera.
To mój przyjaciel, moja ulubiona osoba.
Partner, którego mogę kochać do końca życia, to dla mnie wszystko.
To duże zobowiązanie.
Nie lekceważę go.
Bardzo się denerwuję.
Wiedz, że jestem bardzo dumny.
- Dziękuję. - Naprawdę.
Wiem.
- Kocham cię - Ja ciebie też.
Proszę wstać,
oto panna młoda.
Kelly jest przepiękna.
Jeszcze piękniejsza niż przypuszczałem.
Jestem bardzo szczęśliwy.
Myślałem: „O rany, to my”.
Gratuluję.
Usiądźcie.
Moi drodzy, zebraliśmy się tu z wyjątkowego powodu,
z powodu ślubu.
Małżeństwa.
Miłość jest nieprzewidywalna, zwłaszcza w takich okolicznościach.
Zakochaliście się i zaręczyliście, zanim się zobaczyliście.
Oparliście to na głębokiej więzi,
więzi emocjonalnej.
Szybko stało się jasne,
że Kenneth i Kelly znaleźli, czego szukali.
Spotkaliśmy się
przez przypadek.
Kto by pomyślał na początku eksperymentu,
że skończymy właśnie tutaj.
Wiem, że każdy z obecnych
zawsze będzie cię w pełni wspierał.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Nie mieliśmy jeszcze okazji,
żeby porozmawiać z większością z nich.
Nawet większości nie poznaliśmy,
ale ważne, że wiemy, czego doświadczyliśmy.
Kocham twoją rodzinę i to, że nas wspierają.
Będą zawsze nam pomagać.
Liczy się tylko jedno,
zawsze będę cię wspierał.
Zawsze.
Nie mogę się doczekać naszego wspólnego życia.
Popłaczę się.
Ten eksperyment...
dał mi ciebie,
czyli kogoś,
kto jest wspaniały w każdym calu.
Sam wiesz,
że to był szalony okres.
Jestem wdzięczna,
że spędziłam go z tobą, bo ciągle mnie wspierasz.
Doceniam każdą wspólną chwilę.
Kocham cię.
Wiem.
Teraz zdecydujecie, czy miłość jest ślepa.
Razem z waszymi rodzinami i przyjaciółmi dowiemy się,
czy wyjdziecie stąd razem,
jako mąż i żona,
czy rozstaniecie się na zawsze.
Kelly, czy bierzesz Kennetha za swojego męża
i przyrzekasz żyć w sakramencie małżeństwa?
Będziesz go kochała,
wspierała i szanowała,
w zdrowiu i w chorobie,
oddana tylko jemu,
aż do śmierci?
Uwielbiam cię.
I kocham cię.
Kocham cię.
Ale nie.
Nie mogę.
Mam nadzieję,
że docenisz i uszanujesz tę decyzję.
Dziękuję.
Wszyscy jesteśmy skołowani, to jasne.
Poza tym
nie będę tego roztrząsać,
nie teraz,
bo to skomplikowane,
to coś autentycznego i prawdziwego.
To nie jest nasz dzień.
Kocham was wszystkich.
I za was będę zawsze wdzięczny.
- Zawsze. - Boże, kocham go.
Wiem, że to nie było dla was łatwe, zwłaszcza dla rodziców.
- Spokojnie. - Musiałam to powiedzieć.
Mam 33 lata, kurwa, powinnam wiedzieć, czego chcę.
Wybaczcie słownictwo, ale tak jest.
Spełnia wszystkie wymogi,
ale moja miłość, moje uczucia
nie były tak intensywne jak jego.
Naprawdę cię kocham.
- Też cię kocham. - Dzięki.
Jasne.
- Wyjdziesz za nią w przyszłości? - Nie wiem.
Uszanujcie fakt, że wam to mówię.
Nie wiem.
Przestańcie kręcić, to nie jest...
Tak nie można.
- Co? - Pytasz mnie?
Co sądzisz o Kelly?
Nie o to chodzi.
Nie będziecie tego nagrywać, Jimmy, przestań.
Nie pobierzemy się i nie wiem,
czy ten związek będzie trwał, ale to nie ma znaczenia.
Nie będę o tym mówił.
Nie wiesz, czy będziecie razem?
To bez znaczenia.
Nie odpowiem na to.
To bardzo denerwujące.
DZIEŃ ŚLUBU JESSIKI I MARKA
Dziś mój ślub,
jestem przeszczęśliwa.
Sześć tygodni temu szukałam miłości,
przez którą nie mogłabym jeść i spać,
która mogłaby przenosić góry.
Znalazłam ją.
Znalazłam prawdziwą miłość. Nie znałam takiego uczucia.
Mark jest teraz przy mnie, to wspaniała,
cudowna osoba, która mnie odmieniła.
Dlatego bierze się ślub.
Dziś biorę ślub.
INSTRUKTOR FITNESS
Dziwnie to brzmi.
Byłem pewny, gdy usłyszałem jej głos, wiedziałem,
że to ta jedyna.
Będę szczery,
zbudowanie takiej więzi bez patrzenia na siebie
to najwspanialsze doświadczenie mojego życia.
Podjąłem dobrą decyzję.
Nie zrobiłbym tego z kimś innym.
I jak?
Podoba mi się.
Idealnie. Nie za dużo, idealnie.
- Elegancko. - Właśnie.
Za kilka godzin
będę szła do ołtarza.
Jestem gotowa.
Jak najbardziej.
Nie mogłam przez to przejść z kimkolwiek innym.
Kocham cię całym sercem, z nikim innym nie chcę spędzić życia.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Jasne. - Chcę cię pocałować i przytulić.
- Kocham cię. - O Boże.
To był chyba najważniejszy dzień do tej pory.
Teraz cię rozumiem.
- Wreszcie. - Bo jesteśmy sobą.
Mam tak samo.
Czuję, że jesteśmy bliżej niż kiedykolwiek wcześniej.
Jesteś wszystkim, czego w życiu chciałam.
Teraz to rozumiem.
- Kocham cię, skarbie. - Ja ciebie też.
Jak się masz?
- Co u was? - Cześć.
DRUŻBOWIE MARKA
Co tam?
Przyszli moi kumple, którzy wspierają nasz związek.
Co u ciebie, stary?
To dla mnie naprawdę ważne.
Bałem się, co powiedzą,
ale teraz mnie wspierają, cieszę się.
Salud.
Cieszę się, że was widzę, zdrowie.
Cześć.
- Patrz tylko. - Cześć.
- Pięknie wyglądasz. - Cudo.
Jesteście piękne.
Jesteś piękna, po prostu idealna.
Czuję się jak panna młoda.
Mam już suknię
i czuję motylki w brzuchu.
No dobra.
Czuję, że mnie wspierają.
Jest fantastycznie.
Wiem, masz nadzieję, że to wypali...
PRZYJACIEL MARKA
...i bardzo to w tobie szanuję,
bo jeśli nie wiem czegoś na pewno, to sam nie ryzykuję.
Zamykam temat,
żeby nie zostać zranionym.
Na co dzisiaj liczysz?
Liczę na to...
Mam nadzieję, że oboje powiemy to samo,
czyli „tak”.
Jeśli ona powie „tak”, to dam radę stanąć na wysokości zadania.
Jeśli powie „nie”, to będę zraniony, to na pewno będzie bolało, ale wiem,
na czym stoję.
Przeszłość się nie liczy, nasze zmiany i wahania.
Gdy ją widzę, czuję to samo.
- To moja osoba. - I jak?
Cieszysz się?
Tak.
Denerwuję się, ale też cieszę.
Mark to spełnienie marzeń.
Nie mam wątpliwości, że nigdy nikogo nie kochałam tak mocno.
Zakochałam się w nim w kabinie,
byliśmy wtedy odizolowani, mogliśmy ciągle rozmawiać
i budować więź emocjonalną.
To było coś całkiem innego
niż prawdziwe życie.
Chcę mieć dzieci.
Gdybym miała 24 lata, nie chciałabym dzieci za rok.
Wiesz, o czym mówię?
To bardzo wcześnie.
Nie przeszkadza mi to. Nie boję się.
Wiek nie ma znaczenia.
Kwestia jest taka, że miałam wspaniałą młodość.
Ale jego pytam:
„Naprawdę chcesz się tego pozbyć?”.
Bo to jest najlepszy okres życia.
W prawdziwym świecie nie zwróciłabym na niego uwagi.
Zorientowałabym się, ile ma lat i co robi.
Może by mi się to nie spodobało.
Zwykle uciekam przed zobowiązaniami,
ale Mark jest wspaniały.
Ta przysięga
to ogromne zobowiązanie.
Traktuję to poważnie.
TATA MARKA
MAMA MARKA
- Co u ciebie? - Co u ciebie, skarbie?
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze. - Super.
- Gotowy? - Tak.
O Boże.
Zemdlejesz?
Jeśli tak, to daj mi znać.
To szaleństwo, bo idę wziąć ślub.
Jeśli Jess się zgodzi,
to będzie wspaniałe.
To moja kobieta.
To o nią tyle walczyłem.
Ale kto wie? Może ciągle walczy z rzeczywistością.
Zrani mnie, jeśli nie zgodzi.
To naprawdę zaboli.
Zaczynamy.
Nie mam wyjścia.
Kocham cię całym sercem. Niech ci Bóg błogosławi.
Myślę, że mu na niej zależy.
Oby jej też zależało.
Mam taką nadzieję.
Zostawiam wszystko w rękach Boga.
Nic się nie dzieje bez przyczyny.
- Ucieknijmy. - Nie.
- No już. - Oto jesteśmy.
Damy radę.
Powitajcie pana młodego.
No już.
To święto miłości.
Powstańmy, oto panna młoda.
O kurwa.
Jest idealna, jest piękna.
Patrzę na nią i nie widzę powłoki.
Widzę jej serce i jej duszę. Widzę wszystko.
To moja żona.
- Jeszcze nie. - Przepraszam.
Zebraliśmy się tutaj,
by uczcić wyjątkową rzecz.
Złączymy dwa życia świętym sakramentem.
Mówię o ślubie.
Jessico, Marku,
zdecydowaliście się na zaręczyny
i dalsze wspólne życie, nie widząc się wcześniej.
Miłość rosła,
bo widzieliście w sobie to, co w środku, nie to, co na powierzchni.
Musisz wiedzieć,
że mimo wszystkich naszych problemów
i wszystkich wahań
kocham cię od chwili, gdy pierwszy raz się przywitałaś.
Od razu wiedziałem,
że jesteś wyjątkowa.
Zawsze ty.
Kocham to.
Dziękuję,
że tu jestem.
Jesteś moją skałą od początku.
Przypominasz mi dom i sprawiasz, że otwieram się
na nowe doświadczenia i mówię o rzeczach,
o których nigdy nie mówiłam.
Nie odpuszczasz mi. Zmieniłeś mnie na lepsze.
Dziękuję za twoją otwartość i stałość.
I za bycie moją czirliderką.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jessico,
Marku,
Nadszedł czas, żeby stać się mężem i żoną
albo rozstać się na zawsze.
Zadecydujecie, czy miłość jest ślepa.
Marku Anthony Cuevas, czy bierzesz Jessicę Nicole Batten
za swoją żonę i przyrzekasz żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Będziesz ją kochał,
wspierał
i szanował, w zdrowiu i w chorobie
aż do śmierci?
Tak.
Jessico Nicole Batten, czy bierzesz Marka Anthony’ego Cuevasa
za swojego męża i przyrzekasz żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Będziesz go kochała, wspierała
i szanowała w zdrowiu i w chorobie
aż do śmierci?
Kocham cię.
Nie mogę.
Jestem z nas taka dumna.
Radziliśmy sobie,
ale nie sądzę, że którekolwiek z nas
jest na to gotowe.
Wiedz, że cię kocham.
Naprawdę cię kocham.
Zawsze byłam z tobą szczera, bo bardzo cię szanuję.
I masz wyjątkowe miejsce w moim sercu.
- Wstyd mi za nią. - Prawda?
O kurwa.
Chcę tylko twojego dobra.
Posłuchaj,
nic mi nie będzie.
- Tylko tyle. - Będzie dobrze.
Naprawdę.
Cokolwiek by się działo,
będzie dobrze.
Cały czas byłem silny.
Dalej będę silny.
- Tylko tego chcę. - Będzie dobrze.
Muszę wiedzieć, że nic ci nie będzie.
Będzie dobrze.
Pamiętaj,
że tu jestem.
- Wiem. - Cały czas.
Możemy porozmawiać, możemy płakać.
Jestem twoją mamą.
Czuję,
że moje serce...
Wiesz...
Skarbie.
Powiedzieć komuś „nie” przed ołtarzem?
Nikt tego nie chce.
Nie mogłam stąd wyjść, będą czegoś niepewną
i z obrączką na palcu.
Nie ma takiej opcji.
Swoje widziałam.
Rodzice się rozwiedli,
a ja jestem realistką, nie zaryzykuję.
Nie zrobię tego.
Przeproszę, kogo muszę przeprosić,
ale nie przeproszę siebie.
Bo nie jest mi przykro.
Będzie dobrze.
DZIEŃ ŚLUBU LAUREN I CAMERONA
O Boże, jak pięknie.
- Cześć, Lauren. - Nazywam się Nat.
- Ekipa od makijażu? - Tak!
Musicie mnie wyszykować.
Wyszykujecie mnie?
Sama nie wierzę...
COPYWRITERKA
...że tu jestem, że to dzień mojego ślubu.
Jest sukienka.
Nie wierzę.
To szaleństwo.
Parę miesięcy temu
byłam singielką.
Teraz jestem tu.
O rany.
Wcześniej nie byłem przesadnie szczęśliwy.
Może dlatego, że brakowało mi ciebie.
To dla mnie coś zupełnie nowego,
bo nigdy nie byłam z kimś,
kto byłby gotów pokazać,
jak bardzo mnie kocha.
Nie spodziewałem się tego.
NAUKOWIEC
Nie spodziewałem się,
że znajdę tu kogokolwiek,
a co dopiero, że będę brał ślub.
-Jak leci? - Dobrze.
- Miło cię widzieć. - Dzięki.
To jeden z najważniejszych dni w moim życiu.
Decyzja o ślubie
zmieni całkiem trajektorie
naszych żyć.
Mamo!
- Cześć! - Mamo!
- Jak się masz? - Świetnie.
- To cudowne, prawda? - Tak.
Znam Lauren.
MAMA LAUREN
Lubi próbować różnych nowych rzeczy, lubi je testować,
ale nie powiem,
żebym była całkiem pewna,
bo widziałam ich razem tylko przez parę godzin.
To eksperyment.
Zobaczymy.
Jak się czujesz?
Stresuję się. Sama nie wiem.
Nie sądziłam, że ten dzień jest tak blisko.
Czuję wiele różnych emocji.
Cieszę się,
ale ciągle część mnie jest przerażona.
Część mnie jest też chyba niepewna.
Naprawdę?
Nie płacz, Lauren.
Przy żadnym mężczyźnie nie czułam tego, co czuję przy Cameronie.
Naprawdę mamy bardzo głęboką więź.
Ale ciągle jestem niezdecydowana.
Podejrzewam, że decyzja zapadnie wtedy,
gdy wypowiem te słowa.
Nieważne, co postanowię,
mam nadzieję, że to będzie dobry wybór dla mnie
i dla Camerona.
Aż do dzisiaj byłem bardzo spokojny.
PRZYJACIEL CAMERONA
Teraz trochę się denerwuję.
Czym się denerwujesz?
Po prostu nie wiem,
czy ona dalej chce ślubu.
Wiesz już, że nie umawiałam się z białymi.
Chcę, żeby to był twój dom.
Chcesz, żebym tu mieszkała?
Tak.
Z chęcią tu zamieszkam, choć kocham mój dom.
A gdybym go zatrzymała?
No cóż...
Sam nie wiem.
Cholera.
Jak tylko masz zaproszenia, to czujesz, że nie masz już odwrotu.
Stąd ta presja.
Niedługo bierzemy ślub.
A ja ciągle nie wiem,
co masz zamiar powiedzieć.
Nie dam ci ostatecznej odpowiedzi.
Chyba jest gotowa,
ale...
Nie mam pewności.
Cześć.
- Tiffany i Rachel. - Cześć!
Przyszły moje druhny! Moja przyjaciółka, Tiffany...
Co za kurtka.
I kuzynka Rachel.
Cieszę się, że będą mnie wspierać.
Niezależnie od decyzji.
- Mamo, jest dobrze. - Dobrze.
Jak James Bond.
Oto Cameron Bond.
To mój sposób...
- Na... - Na co?
Jestem gotowy na piwo.
To szaleństwo.
Wiem.
Jesteśmy w Paryżu, bawimy się.
Wiem.
Wracam i biorę ślub.
No tak.
Mówi, że idziemy coś zjeść.
I nagle rzuca:
„Biorę ślub, bądź moją druhną”.
Wszystko przy obiedzie.
- Naraz. - Na jedno danie.
- Jak to? - Na jedno danie, naraz.
Szaleństwo.
Mamo, no proszę.
No dobrze.
- Czyje to wesele? - A jak weszła!
- Ramionka chodzą. - Wiem!
Cześć.
Mamo!
MAMA CAMERONA
Dali was do piwniczki?
- Miło. - No tak.
- Jak się masz? - Świetnie, a ty?
Sama nie wiem.
- Mogę tak mówić? - Mów, co chcesz.
Cieszę się, że spędzę czas z mamą.
To dla niej trudne.
Ma wrażenie, że traci synka.
Jakie masz przeczucia?
Nie martwisz się?
Mam nadzieję,
że w to wejdzie.
Jest szansa, że nie?
To naprawdę szalona sytuacja.
To żaden wstyd,
jeśli powie „nie”.
Nie winiłbym jej.
- Ale byłbyś zdruzgotany. - To jasne.
Przy Lauren
od razu wiedziałem, że chcę się z nią ożenić.
Jeśli powie „nie”,
to nie wiem, kiedy wrócę do siebie.
Może nigdy.
Podejmuję ryzyko.
To zawsze jest ryzyko,
nawet w pewniejszych sytuacjach.
O rany.
To duży krok.
Myślałaś kiedyś o moim ślubie?
Nie.
Ciągle masz 12 lat.
- W mojej głowie. - No tak.
Chciałabym, żebyś znowu miał 12 lat.
Zawsze będę twoim synem.
- Kochamy cię. - Ja was też.
Chcę dla ciebie tego, co najlepsze. Oby nikt nie złamał ci serca.
Wiem.
I jak?
Ciasna.
- Ciasna? - To chyba dobrze.
Ależ jesteś piękna, o Boże.
Dziękuję! Mamo, starczy.
- Jak ulał. - Fakt.
To jest to.
Ubrałam sukienkę.
- Nie ma już odwrotu. - Trzęsą ci się kolana?
- Serce szybko bije. - Naprawdę?
Na samą myśl,
że za godzinę będę mężatką,
robię się nerwowa.
To piękny dzień.
Bóg nad nami czuwa.
Módlmy się.
Niech życie Lauren
i życie Camerona
złączą się w jedność.
To zobowiązanie na całe życie.
Nie należy z tym pogrywać.
Nie żartuję na ten temat.
- Tato! - Skarbie.
Cześć, tato.
Nie płacz.
Piękna jesteś.
Pięknie wyglądasz, no proszę.
Spójrz tylko.
Cieszę się, że mogę cię teraz podziwiać.
- Wyglądasz przepięknie. - Dziękuję.
To moja księżniczka.
Myślę, że są chwile,
kiedy myśli się o tym, że dorośnie,
że weźmie ślub, wyjdzie za mąż.
Ten dzień w końcu nadchodzi i trzeba ją wypuścić.
Niech idzie w świat.
Denerwuję się, ale jestem szczęśliwy.
Poza tym
trochę się boję.
Kocham cię od samego początku.
Od momentu,
gdy cię zobaczyłem,
od początku jesteśmy blisko.
Tata jest ważnym elementem mojego życia.
Bardzo mnie kocha.
Na pewno czuję się dużo lepiej,
że jest tu ze mną.
- Przepraszam. - Nic się nie dzieje
- Staram się. - Wiem.
Nie stracisz mnie.
Jesteś moją córką, ale staniesz się jego żoną.
Wpuszczaj mnie, gdy będę pukał.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Tak bardzo.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, mamo.
Już za chwilę
stanę przed ołtarzem.
Potem wejdzie Lauren, powie „tak”
i spędzimy razem resztę życia
jako mąż i żona albo...
powie „nie” i to będzie złe.
Jestem szalenie zdenerwowana.
Zaraz podejmę najważniejszą decyzję życia.
Nie wiem,
czy wyjdę za mężczyznę, w którym zakochałam się 6 tygodni temu.
A może odejdę od niego, żeby trzymać się wygodnej drogi
i rzeczy, które znam?
To chwila, o której marzy każda dziewczynka.
Stoję tu w sukience.
Zaraz pójdę przed ołtarz.
To bardzo prawdziwe.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Szczęściarz.
Powstańmy.
Oto piękna panna młoda.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Kto wydaje tę kobietę za mąż?
Ja.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Każdy dzień z tobą
był błogosławieństwem.
Tak dużo w tobie kocham.
Wybaczcie płacz.
Ja płakałam cały dzień.
Przy tobie chcę być lepszy.
Masz wszystko, czego mogę chcieć.
BRAT LAUREN
Mam szczęście, że jesteś częścią mojego życia.
To piękne.
Kocham fakt,
że przy tobie czuję się dobrze, gdy jestem sobą.
Mimo tego, że mam wady, wygłupiam się
i mam swoje problemy.
Dziękuję za ten wspólny czas
i za radość, którą dzielimy.
Nie poznałam nigdy miłości tak czystej
i tak bezinteresownej.
Jestem wdzięczna za to,
co wymusiło mój rozwój.
Miło.
Dziękuję za ciebie.
To było krótsze,
ale cholera, mówiłam serio, przepraszam.
Nie chciałam przeklinać.
Nie chciałam, o Panie, o Jezu.
Dobrze.
Lauren, Cameronie,
teraz zdecydujecie, czy miłość jest ślepa.
Wasza miłość rozwinęła się w niespotykany sposób.
Oparliście ją na mocnej więzi emocjonalnej.
Wygląd, pieniądze, wiek i rasa
mogą być istotne dla innych,
ale nie były istotne dla was.
Dziś
stoicie razem
przed przyjaciółmi, rodziną
i Bogiem,
żeby zdecydować,
czy miłość jest ślepa.
Będziecie kontynuować wspólne życie
jako mąż i żona
czy odejdziecie od siebie na zawsze?
Cameronie Reidzie Hamilton,
czy bierzesz Lauren Michelle Speed
za swoją żonę i przyrzekasz
żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Będziesz ją kochał,
wspierał
i szanował, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Tak bardzo cię kocham.
To czasami przytłaczające.
Będąc z tobą, czuję wdzięczność.
Lauren Michelle Speed, czy bierzesz Camerona Reida Hamiltona
za swojego męża
i przyrzekasz żyć razem w sakramencie małżeństwa?
Będziesz go kochała,
wspierała
i szanowała,
dopóki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Lauren, Cameronie, dzisiaj udowodniliście ponad wszelką wątpliwość,
że miłość jest ślepa.
Amen.
Od teraz możecie do siebie mówić
„mężu”
i „żono”
Możesz pocałować pannę młodą.
Wzięliśmy ślub!
Udało się!
Panie i panowie, oto oni,
mąż i żona,
pan i pani
Cameron i Lauren Hamiltonowie.
Dziękuję, mamo.
Kocham was, dziękuję.
Udało się.
Wzięliśmy ślub.
Oj, tak.
- Niewiarygodne. - Fakt.
- A jednak. - To się dzieje.
Naprawdę.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Zaopiekuję się tobą.
Wiem, skarbie.
Wiecie co?
Nie sądzę, żebym mogła go spotkać w jakikolwiek inny sposób.
Szukałam Camerona przez 30 lat!
Wychodzi na to, że on też mnie szukał.
Cześć!
Jesteś piękna!
To mój mąż,
Cameron.
Moja piękna żona, Lauren.
Wspaniała kobieta.
To partnerka, o jakiej całe życie marzyłem.
Ma charyzmę, ale nie buja w obłokach.
Jest pewna siebie, ale skromna.
Jest inteligentna.
I dobra.
Jestem wdzięczny, że się spotkaliśmy,
chociaż sposób spotkania był nietypowy.
Zakochałem się w Lauren, nie widząc jej wcześniej na oczy.
To wspaniałe, Lauren jest moją żoną.
Cieszę się, że się udało.
Wierzę, że miłość jest ślepa.
Sześć tygodni temu miałam nadzieję.
Byłam otwarta,
ale nie spodziewałam się,
że dojdzie do tego.
Marzyłam o tym,
ale mam więcej, niż oczekiwałam.
Jestem za wszystko wdzięczna.
Ten eksperyment zmienił moje życie.
Myślałem, że znajdę tu kogoś, kto pokocha mnie za to, kim jestem.
Nie pobraliśmy się z Jessicą, to prawda,
ale wierzę, że miłość jest ślepa,
bo oświadczyłem się na ślepo.
Gdyby o tym pamiętała, udałoby nam się.
W kabinie tak bardzo skupiałam się na uczuciach,
że świat zewnętrzny przestał istnieć.
Bardzo się zmieniłam, wyszłam ze swojej strefy komfortu.
Stworzyłam więź mocniejszą, niż mogłam się spodziewać.
Ale nie potrafiłam przenieść tego uczucia do prawdziwego życia.
Dla niektórych miłość może być ślepa.
Dla mnie nie jest. Dla mnie to miks umysłu, ciała i duszy.
Nigdy nie dotarłam do tego etapu.
To bardzo trudne.
Wierzę, że bratnie dusze
nie są w naszych życiach na zawsze.
Uczę się od ludzi,
którzy na mnie wpłynęli.
Ale podjęcie decyzji dobrej dla siebie
jest dobre dla wszystkich.
Chciałoby się ponarzekać,
ale to bez sensu, bo to ja kontroluję sytuację.
Dobrych ludzi jest więcej.
Mój dzień nadejdzie.
Jeszcze będę z właściwą osobą,
ale nie dzisiaj.
Nie sądziłam, że znajdę bratnią duszę w ciemnym pokoju.
Nie żałuję niczego.
To żałoba.
Z popiołów
powstanie feniks.
Nie mogłem oddać wspaniałej chwili
za życie niepewności.
Miałem nadzieję, że znajdę to z G.
To naprawdę boli,
ale zawszę będę cię kochał.
Pan i pani Barnett!
Odetchnęłam,
gdy zobaczyłam, że tam stoisz.
Cieszę się, że nie spędzę życia w więzieniu.
Gdy pomyślę,
jak wyglądało moje życie
tuż przed tym doświadczeniem,
nigdy bym nie przypuszczała,
że będę teraz tutaj
w sukni ślubnej, z obrączką na palcu
i nowym nazwiskiem.
Nie uwierzyłabym.
- Dobrze? - Bardzo proszę.
Niczego dziś nie żałuję.
Potem się zobaczy.
Żartuję.
Sześć tygodni temu miałem nadzieję, ale byłem sceptykiem.
Teraz wierzę.
Jestem uradowany.
To tyle.
Koniec szukania.
To, że się znaleźliśmy,
choć wcześniej się nie widzieliśmy, pokazuje mi,
że zobaczyliśmy swoje dusze.
To coś wspaniałego.
Napisy: Jędrzej Kogut