NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
19 DNI DO ŚLUBÓW
Jestem zaręczony od 10 dni.
Znalazłem kogoś, kto naprawdę mnie kocha za to, kim jestem.
INSTRUKTOR FITNESS
Powrót do prawdziwego świata, wszystkie walki, które tu toczymy,
pokazały mi, że dzisiejsze społeczeństwo jest bardzo powierzchowne.
Patrzy na wiek, rasę, pochodzenie, status społeczny
i pieniądze.
Dwie osoby nawiązały więź,
ale jedna z nich pozwala, żeby te elementy decydowały.
To trochę smutne.
Jak się czujesz?
Nie najlepiej.
Za dużo wypiłam.
To moja wina.
Wiem, że przekroczyłam wczoraj granice.
Trochę...
MANAGERKA
...za dużo wypiłam i powiedziałam coś, czego nie chciałam.
Jestem sobą rozczarowana.
Nie zachowałam się tak, jak mam w zwyczaju.
Nie chciałam, żeby narzeczony widział mnie w takim stanie.
Mówiłaś dziwne rzeczy, nie wiedziałem, co się dzieje.
Nie wiem, skąd to się pojawiło.
- No właśnie. - Moja wina.
Gdybyś była trzeźwa
i powiedziała mi coś takiego, to bym wyszedł.
Zrozumiałem, co się wczoraj stało.
To jasne, że alkohol grał tu rolę.
Muszę się poprawić w tej kwestii,
muszę wiedzieć, kiedy przestać.
- Nie upijać się tak. - Nie winię cię.
Ciągle tu jestem, bo widzę jak na mnie patrzy.
Walczy ze sobą.
Oboje jesteśmy inteligentni, damy sobie radę.
- Przejdziemy to. - Tak.
Nie jestem zły.
Dobrze.
Dzięki za wyrozumiałość.
I za to, że wciąż tu jesteś.
ATLANTA, GEORGIA
ŚRÓDMIEŚCIE
MANAGER
Chodź do mnie.
Proszę.
Daj mi chwilę.
Nie chcę wychodzić
w takim nastroju.
Ty mi powiedz,
co teraz zrobimy?
Ciężko powiedzieć.
Nie podoba mi się ta reakcja.
- Moje krzyki? - Tak.
Pochodzę z głośnej rodziny.
Często się kłócimy i krzyczymy na siebie.
PRZEDSIĘBIORCZYNI
Krzyki to norma. Nie dla niego, bo on nie krzyczy.
Nie będę już krzyczeć.
Gdy się złoszczę, bardzo szybko przechodzę
do autodestrukcji.
Nie potrafię komunikować rzeczy,
które są dla mnie ważne.
Teraz.
Wszystko tutaj dzieje się szybciej.
Mówię też o etapie miesiąca miodowego.
Cały czas mówisz, że to najlepszy seks twojego życia.
Zauważyłeś, że nie mówię tego samego?
Nie mówię: „Dla mnie też”.
Raz to powiedziałem,
a ty ciągle mówisz: „Było wspaniale, to było świetne”.
Za każdym razem.
Jest świetnie, ale nie jest niewiarygodnie.
Poza tym jeszcze jedna rzecz.
Nigdy nie inicjuję, to ty robisz pierwszy krok.
I to jest właśnie problem! Bardzo dziękuję!
Czemu?
Czemu mnie nie uwodzisz?
Ciągle mam ochotę,
w każdej cholernej sekundzie,
a ty nigdy nie przechodzisz do rzeczy.
Nie rozumiem.
Czemu mnie nie uwodzisz?
Ciągle się dystansujesz i potem zbliżasz. Dla ciebie to tylko seks. Dla mnie nie.
To nie jest tylko seks.
Gdyby tak było, spałabym z każdym.
A nie śpię.
Wybrałam ciebie.
Potrafisz powiedzieć, że mnie już nie kochasz,
że tego nie czujesz i przejść do seksu.
Pokłóciliśmy się przed znajomymi?
Pieprzyć to, pieprzmy się.
Zawsze to samo.
Zawsze po kłótni.
- Tak nie może być. - Wtedy się godzimy!
Mówisz, że lubię seks, gdy jestem zła.
Nie o to mi chodzi. Nie inicjuję przez tę huśtawkę nastrojów.
Te rzeczy dzieją się jedna po drugiej, cały czas,
przez to nigdy nie wiem, kiedy masz dobry nastrój.
Wiesz, kiedy czuję pasję? Miłość?
Świetny seks? Kiedy możemy spędzić przyjemny dzień.
Nie musisz psuć każdej miłej chwili,
bo wydaje się zbyt dobra.
Czujesz motylki w brzuchu?
Nie teraz.
Ja już nie.
Próbuję je odzyskać.
Czyli już mnie nie kochasz.
Nie wiem.
Ciągle zmienia mi się nastrój, raz kocham, raz nie.
Rozumiesz?
Nie.
Tyle. Kawa na ławę.
Mówiłam. Wszystko na raz.
Rzeczywiście.
Tak czy siak,
doceniam szczerość.
Łatwiej jest tak rozmawiać, jakbyśmy wrócili do kabiny.
Tak myślisz?
Myślę, że od dawna sobie tyle nie powiedzieliśmy.
Ja też.
Teraz mógłbym być namiętny.
Co?
Ale dzieli nas ściana.
- Tak? - Tak.
Jaka ściana? Nie ma tu ściany.
Wkurzasz mnie.
Ale będę namiętny.
AUGUSTA, GEORGIA
Całe to napięcie, cała energia
krąży teraz we mnie i nie wiem, co z nią zrobić.
Ależ się denerwuję.
Mam nadzieję, że mnie polubią.
Chcę zrobić na nich wrażenie.
Choć trochę.
Chcę, żeby się cieszyli twoim szczęściem.
Podnosisz poprzeczkę, naprawdę.
Skoro tak mówisz.
Bardzo się cieszę, że pozna moją rodzinę.
Mówiłam mu już, że mama będzie bardzo ucieszona,
gdy dowie się o zaręczynach.
Myśli, że przez to się ustatkuję.
Formalnie? Owszem,
ale ona jeszcze nie wie, że Barnett jest tak szalony jak ja.
- Twoja siostrzenica? - Tak.
Cholera. Denerwuję się.
TERENY PRYWATNY
Addison!
Chodź no tu!
Cześć, skarbie.
Dom rodzinny Amber jest w trochę gorszej okolicy.
Nie spodziewałbym się,
że stąd pochodzi.
Bałem się, że zobaczy mój dom i uzna, że to za mało.
Teraz widzę, że jej to nie obchodzi.
Mnie też nie powinno.
Nie wiem, czemu się tym martwiłem.
Nie wiem.
Cześć, skarbie.
MAMA AMBER
Ładnie wyglądasz.
Kiedy powiesz, o co chodzi?
No cóż...
O to chodzi.
- Co? - Amber Lynn!
Wychodzę za mąż.
- Żartujesz? - Nie.
Mamo, to Matt.
- Moja mama, Vickie. - Miło mi.
Cześć.
- Matthew Barnett. - Dobrze.
Moja siostra, Samantha.
Miło mi.
Mój ojczym, Pat.
O mój Boże!
Mamo!
No chodź, nie płacz.
Mamo!
- Nie płacz, no co ty! - Przynieś mi chusteczkę.
To moje dziecko.
Wiem.
Córka wróciła do domu.
Bierze ślub, to niespodzianka.
Jako rodzic martwię się o nią,
bo w przeszłości była zraniona.
Jest przyjacielska i towarzyska.
Zawsze boję się, że ktoś to wykorzysta
i ją zrani.
- Cieszysz się? - Jak najbardziej, ale...
Jesteś solidny? Pracujesz?
Można na tobie polegać?
Finansowo owszem.
Mentalnie nie zawsze.
Jak w naszej rodzinie.
Jest inżynierem budownictwa.
Ktoś musi o ciebie dbać.
- Ja o siebie dbam. - Nieważne.
Wiem, że dbasz, ale nie o to chodzi.
Tylko was mam.
Wiem.
Nigdy nie poznała ojca, bo umarł...
Umarł, gdy miała pięć lat.
- Nie było lekko, byłyśmy same. - No tak.
Czemu się z nią żenisz?
Bo dobrze się z nią czuję i przy niej mogę być sobą.
Tylko tego chciałem od osoby,
która stanie się moją żoną.
- Masz o nią dbać. - Zamierzam.
Wychowała ją pani porządnie.
Jest bardzo mądra i nie daje sobie w kaszę dmuchać.
- To też w niej kocham. - Podoba mi się to.
Nie wiedziałem, czy się gniewa,
czy cieszy,
bo się rozpłakała, ale chce najlepiej dla córki, to jasne.
Chcę, żeby mnie lubiła.
Chcę, żeby wiedziała,
że będę dobrym mężem.
Byłoby ciężko,
gdyby mnie nie zaakceptowała.
Zaręczyliście się dwa tygodnie temu?
Co was przekonało?
No nie wiem, jakoś tak pomyślałam,
że świetnie nam się rozmawia, dobrze się bawimy.
To mój przyjaciel.
Oświadczył się, a ciągle nie wiedziałam, jak wygląda.
Wszystko to jest na podstawie rozmów?
Poznaliście się i podjęliście decyzję?
- Tak. - Super.
Cześć.
No tak.
Nie o to chodzi, chciałem, żebyście ją poznali.
Jasne, rozumiem.
Mieliśmy spotkać jego rodziców,
ale...
odwołali w ostatniej chwili.
Bardzo chciałem, żebyście ją poznali.
Ona też chciała się spotkać.
Znajdę jakiś sposób, żebyście się poznali.
No dobrze.
Dobrze. Też cię kocham.
Nie chcą mnie poznać?
Co im powiedziałeś?
Kto chciałby się tak czuć?
To nie tak...
Rodzice mnie wspierają,
ale chyba nie akceptują tego procesu.
Nie zmuszę ich do tego.
Szczerze mówiąc...
Jestem w szoku.
Znasz swoich rodziców.
Wiedzą w ogóle o tym wszystkim?
Doskonale wiedzą i to nie tak,
że nie chcą cię poznać.
Znasz ich, wiedziałeś, że tak będzie.
Nie zapobiegłeś temu.
Nie powiedziałeś im o tym.
Mogliśmy to inaczej rozwiązać.
Chodzi o coś większego, to jasne.
Nie walczysz o to.
A tylko teraz możemy się z nimi spotkać.
Wiem tylko tyle,
że przed programem mama Damiana powiedziała:
„Nie żeń się z dziwką z reality show”.
Więc mają mnie za jakąś dziwkę z reality show.
Będzie bardzo ciężko.
Wiedzieliśmy, na co się piszemy.
Wiedzieliśmy też, jak będziemy spotykać rodziców.
- Wiedziałeś. - Nieprawda.
- No proszę cię! - Każdy reaguje inaczej.
Wiedziałeś od trzech tygodni.
- Mam dość. - Nie krzycz na mnie.
- Nie krzycz. - Dobrze.
- To zepsuje nam dzień. - Dobrze.
Jeśli nie chcą tego robić,
to może mi się nie podobać, ale dalej są moją rodziną.
Ja bym twojej nie obraził.
To stresująca sytuacja.
Teraz ich obrażasz, nie podoba mi się to.
- Wcale nie. - Tak się czuję.
- Dobrze. - Tak się czuję.
Dziękuję, że się tym podzieliłeś.
Może nie poznać mojej rodziny.
Musimy zadać sobie pytanie,
czy chcemy tego ślubu
bez mojej rodziny.
A może przyjdą,
nie znając jej?
To był wystarczająco stresujący poranek.
Nie chcę cię dłużej stresować.
Bardzo się stresujesz.
Musisz zrozumieć kontekst tej sytuacji,
bo to duża sprawa.
Po prostu...
Poznam ich na ślubie?
Może.
Może?
Będę czekała do samego końca?
Zajmę się tym.
W kabinie zakochałam się w nim na zabój.
Czy dalej go kocham? Tak.
Czy chcę poczuć motylki? Jasne.
Czy chcę kogoś, komu będę musiała tłumaczyć,
jak ma mnie dotykać? Nie.
To zależy od tego, jak silna jest miłość. Czy będziemy walczyć?
Nie mam pojęcia, co się stanie.
Zajmę się tym.
- Zrób mi przysługę. - Jasne.
Napisz moim rodzicom, że już jedziemy.
Już.
Kenny pozna dziś moich rodziców,
a wieczorem
dołączą też jego rodzice i obie rodziny się poznają.
Powiedziałam rodzicom o zaręczynach i, szczerze mówiąc, zareagowali lepiej,
niż się spodziewałam.
Piszesz powieść?
Piszesz teraz powieść?
Szczegóły.
Jak napiszę: „Będziemy za 40 minut”,
to zaraz będzie dopytywała o wszystko.
Przypomina mi tatę.
Ma ksywkę Szczegół,
a Kenny nie szczędzi mi szczegółów.
Doceni tę wiadomość,
- bo dostrzeże w niej moją osobowość. - To na pewno.
Moi rodzice na pewno dogadają się z Kennym.
Już prawie!
Oddychaj.
Oddychajmy.
DOM RODZICÓW KELLY
Dziś poznam przyszłych teściów.
- Gotowy? - Do dzieła.
Dzień dobry.
- Cześć. - Hola.
Troszkę się denerwuję,
trochę stresuję,
to naturalne.
Stawka jest wysoka,
wóz albo przewóz.
Musisz mi powiedzieć, co sprawiło,
że poczułaś pociąg do Kenny’ego.
Nie widzieliście się, tylko rozmawialiście.
Musiał coś powiedzieć.
W trakcie trzeciej randki
powstała mocniejsza więź.
TATA KELLY
Chyba spytałam o ulubioną książkę z dzieciństwa.
SIOSTRA KELLY
- Okazało się, że to Love you forever. - No tak.
- Wiesz, która. - Kochasz ją.
- Też tak lubisz tę książkę? - Tak.
- Czyli ulubiona książka z dzieciństwa. - Ulubiona w ogóle.
Żartuję.
- Nieprawda! - Nie studiowałem jej.
Nie jest łatwo powiedzieć o wszystkim,
co się tutaj liczy, żebyście mogli to dobrze zinterpretować.
Oparliśmy się na więzi, którą oboje poczuliśmy.
My zaczęliśmy ze sobą chodzić w październiku,
zaręczyny w grudniu, a ślub w sierpniu.
I tak minęło 38 lat.
Rany!
Powtarzam mu, żeby było otwarty.
No tak.
A ty co myślisz, skarbie?
Ja po prostu...
To zaledwie parę tygodni,
muszę jakoś ogarnąć fakt,
że to się dzieje bardzo szybko.
Jestem po sześćdziesiątce, myślę o mojej małej córeczce
i to wszystko wydaje się szalone,
ale gdy pomyślę o swojej młodości,
o tym, jak się wtedy zakochiwało,
widzę, że czasami to się po prostu udaje.
Kelly nigdy nie spieszyła się z randkami,
więc to coś wielkiego.
Ufam jej rozsądkowi.
Skoro twierdzi,
że ten facet jest wyjątkowy,
że to ktoś, kogo można kochać,
to nie mam nic przeciwko.
Myślałam dzisiaj rano o tobie, Kelly.
Bardzo się rozczuliłam,
pomyślałam: „O Boziu!
Zawsze będzie moją córeczką, bo przez 33 lata miałyśmy tę więź”.
Teraz się jeszcze rozpłaczę.
Kelly...
Już dobrze.
Chcę, żeby była szczęśliwa, żeby znalazła sobie kogoś.
Od dawna kogoś potrzebowała.
Gdy powiedziała,
że kogoś znalazła, byłam szczęśliwa.
A z drugiej strony myślałam o tym, żebyś był dla niej dobry.
Obudziłam się rano,
myśląc: „O Boże! To jest to!”.
Potem zdałam sobie sprawę,
że nie tracę córki, a zyskuję syna.
I bardzo mnie to cieszy.
Chcę panią teraz przytulić.
Kocham jej rodziców.
Są uroczy i bardzo szczerzy.
Widać, że zależy im na córce.
Na pewno dogadają się z moimi.
To taka wisienka na torcie.
Dzień dobry.
- Jak się macie? - Witam.
- Miło mi, Jeff. - Jak sympatycznie.
Poznanie jego rodziców to duża sprawa.
W tak krótkim czasie stworzyłam wyjątkową więź z ich synem.
Chciałabym, żeby też to poczuli,
ale się stresuję.
Gdy zaczęliśmy rozmawiać z Kennym,
stwierdziłam, że to miła odmiana,
jest cudowny.
- Wygląda jak Ken. - To prawda.
- Kiedy się pobraliście? - Ja miałam 25 lat.
- Poznaliśmy się na basenie. - Tak.
Tak się złożyło, że to był pierwszy ciepły wiosenny dzień.
Ona wagarowała,
siedziała nad wodą ze swoim chłopakiem.
Nie podrywałem jej.
Po prostu ze sobą rozmawialiśmy.
Trwało to parę godzin, jakbyśmy się już znali.
- No i tyle. - Tak było. Przeznaczenie.
- I kiedy się pobraliście? - W 1986.
Ile się umawialiśmy?
Niecałe trzy miesiące przed ślubem.
Zarówno moi rodzice, jak i rodzice Kenny’ego,
nie byli ze sobą długo przed ślubem, więc chyba rozumieją...
Przez to rozumieją naszą więź.
Będzie wino na weselu?
Jasne, to przecież ślub.
Jak nie, to ja przyniosę.
Małżeństwo dotyczy dwóch osób,
ale na pewno staje się czymś więcej,
gdy wspiera cię cała rodzina.
Kenny i Kelly wygrali los na loterii,
bo jedni i drudzy rodzice
wspierają ich na całego.
Bardzo się cieszę z waszych zaręczyn.
Jesteście piękni.
Na zdrowie!
DOM RODZICÓW MARKA
Dzień dobry.
- Cześć. - Co tam u was?
Mark, co u ciebie?
Idę z Markiem do jego rodziców
na niedzielny obiad.
- To Jess. - Miło mi.
MAMA MARKA
- Cześć. - Dzień dobry, bardzo mi miło.
Dziękuję za zaproszenie.
To Jess, przedstawcie się.
Na miejscu mamy nie byłabym zadowolona, że chodzi z dziewczyną,
która jest 10 lat starsza.
Myślę, że będzie ciężko.
To dość zabawne,
bo Mark cały czas powtarza,
że nie mam się czym przejmować
i nie powinniśmy się stresować, ale jakoś tego nie widzę.
Dziękuję.
- Mamo, też chcesz? - Tak, skarbie.
Kieliszek królowej domu.
- Przepraszam. - Dziękuję.
- Oby ci smakowało. - Rany, wygląda pięknie.
Dziękuję.
Jestem ta szczuplejsza,
- karmię ich. - John?
- Ja? - Jeszcze nie? Dobrze.
- Do dzieła. - Spróbujmy.
SIOSTRZENIEC MARKA
- Oby smakowało. - Nie zaszalałaś przesadnie?
- Nie. - Dobrze.
- Wiesz, o czym myślałam? - O czym.
Muszę wiedzieć,
jak się zeszliście.
- No cóż... - Jasne.
Zaręczył się w dwa tygodnie.
BRAT MARKA
O Boże.
To do rzeczy.
Jest coś, co się nazywa kabinami.
Jakby konfesjonał.
To jak być katolikiem i usłyszeć nagle „cześć”.
Od faceta.
No i się odpowiada.
Zaczęłam rozmawiać,
przeszłam przez parę okropnych randek,
a na trzeciej pojawił się Mark i od razu szło bardzo dobrze.
„- Skąd jesteś? - Chicago.
Super. Coś jeszcze?
- Mam goldena. - Ja też!”.
Kanapki z wołowiną i Chicago, super.
Napisałem to sobie wtedy.
Umiem robić akurat kanapki z wołowiną.
Dodałem gwiazdkę przy kanapkach.
„Kanapki z wołowiną, super”.
Jestem też chrześcijanką.
Chodzę do kościoła, chcę wychować dzieci w wierze.
Zauważyliśmy, że jesteśmy tacy sami.
Jego znam, jest świetnym dzieckiem.
- Uwielbia panią. - Dziękuję.
Powiedział mi:
„Poznałem dziewczynę, Jessicę.
Jest ode mnie trochę starsza”.
Pomyślałam: „Wspaniale”.
Bo wiele dziewczyn w jego wieku...
jest szalonych.
Pomyślałam...
Przerabiałam to.
Kwestia jest taka, że miałam wspaniałą młodość.
Ale jego pytam:
„Naprawdę chcesz się tego pozbyć?”.
Bo to jest najlepszy okres życia.
Gdybym miał 34 lata,
nie byłoby tematu, ale jestem młodszy, więc jest kwestia „co ludzie powiedzą”.
Mamy tak mocną więź emocjonalną,
ale gdy uderzyła nas rzeczywistość, coś przestało grać.
Może niepewność siebie, może stare związki,
ale czy pozwolimy tym rzeczom powstrzymać naszą miłość?
Wiek nie ma znaczenia.
Jeśli jest się pewnym,
to wiek nie ma znaczenia.
Wyszłam za mąż w wieku 18 lat.
No wiesz.
Miłość wszystko zwycięży.
Oczywiście.
- Więc... - No tak.
Tyle lat jesteśmy razem.
- Jak długo? - O Boże!
- 31. - 30-parę lat.
Gratulacje.
- Dziękuję. - To wspaniałe.
Chodzi o tę więź, a ja wiedziałem...
Tyle razy chciałem się zatrzymać,
chciałem dać sobie czas, ale im więcej rozmawialiśmy,
tym byłem pewniejszy.
No i dobrze.
Gdy coś robię, to na sto procent.
Nie oglądam się za siebie.
Już cię lubię.
Cieszę się, że tu jestem.
Nigdy nie miałam rodzinnej kolacji w Atlancie.
To twój dom,
jesteś częścią rodziny.
Nie mam tu rodziny, bardzo to doceniam.
Słucham tak sobie i...
Mój tata ma tak samo.
Wy się cieszycie i ja się cieszę, że tu jesteście.
Zdrowie Jessiki.
Salud.
Dziękuję za gościnę.
Spodziewałam się innej reakcji
na różnicę wieku, a tu nic.
Łatwizna.
Chyba tylko ja to tak odbieram, bo do tej pory
nikt nie powiedział nic złego.
Ale też nie sądzę,
żeby ktoś mówił takie rzeczy w twarz.
Mark mówi: „Jesteśmy szczęśliwi, więc to nie ma znaczenia”.
Ale o to właśnie ciągle go pytam, bo jeszcze się z tym nie spotkaliśmy.
Nikt jeszcze nam tego nie wytknął, a to musi się wydarzyć.
18 DNI DO ŚLUBÓW
Idealnie.
Cieszysz się na arepas?
Dobrze wyglądają.
- Tak? - Owszem.
Jeszcze nic nie widziałeś.
Dzisiaj Damian spotka moich rodziców.
To naprawdę surrealistyczne doświadczenie.
Rodzice spotkają narzeczonego, którego jeszcze nie poznali.
Nie dopuszczą byle kogo.
Potrzebuję miłości i wsparcia rodziny.
Nie wyjdę za kogoś, jeśli tego nie będzie.
- Cieszysz się? - Tak.
Napisałem im wiersz.
Żartuję.
Damian z kabiny.
Pokochaliby go. Jesteś nim.
Rodzina Gigi przyleciała z Florydy. Trochę się denerwuję.
Ale cieszę się, bo tyle o nich mówiła.
Podobno też się cieszą.
„Myślisz, że ja bywam trudna? Zobaczysz moją mamę”.
A ja na to:
„Co?
Nie mów mi tego”.
MAMA GIANNINY
Będzie ciekawie.
Mówią raczej po hiszpańsku, nie jestem do tego przyzwyczajony.
- Milady. - Miło mi.
Damian, to Oscar.
Miło mi.
Chętnie nauczę się hiszpańskiego.
Zobaczymy, jak to będzie.
- Głodni? - Owszem.
Pomożecie? On pomaga.
- Co robisz? - Mamo, on pomaga.
Arepa!
Zrobiłam trzy różne rodzaje arepas.
- Czemu? - Czemu nie?
Będę mówiła po angielsku.
Biszkopty ze Stanów, arepas.
Próbowałam mu wytłumaczyć,
że na tym się wychowałam.
- Damian, pytanko. - Tak?
Czemu sądzisz, że jesteś gotowy na ślub?
Zawsze tego chciałem, bo chcę mieć rodzinę.
Rodzina jest dla mnie wszystkim.
Można być pewnym tylko wtedy, gdy się kogoś spotka.
Ja znalazłem Gianninę.
Giannina, a ty?
Czemu jesteś gotowa?
Przez cały ten czas próbowałam to zrozumieć.
Boję się.
Bo...
może być paskudnie.
Nie chcę rozwodu.
Nie chcę.
Chcę być gotowa do ślubu.
Muszę sporo przemyśleć,
przepraszam, że się tak zachowuję.
- Spokojnie. - Ogarnę to.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Muszę cię przeprosić, bo...
Tyle razem przeszliśmy i dzięki temu wiem,
że Damian zawsze przy mnie będzie.
Jeśli wejdę w małżeństwo, to będę w nim na dobre i na złe.
Wszystko wie.
Wszystko.
Potrzebuję kogoś silnego, bo bywam trudna.
Jestem albo w pełni szalona,
albo w pełni słodka, niektórzy nie dają sobie z tym rady.
W małżeństwie nie chodzi o te momenty szczęścia.
- Małżeństwo to... - Na zawsze.
Musicie się lepiej poznać.
Poznajcie się lepiej.
Damian to miły gość.
Dżentelmen.
On jest gotowy na ślub, a ona...
potrzebuje czasu, ale za niego wyjdzie.
Na pewno.
- Więcej czasu. - Trochę więcej.
To wasza decyzja, my tylko pomagamy.
- Dziękuję. - I...
- Lubię go. - Doceniamy to.
- To naprawdę dużo znaczy. - Musimy być szczerzy.
Oboje chcemy zrozumieć ten proces.
Musimy być szczerzy.
Chodzi też o ciebie, nie tylko o nią.
Małżeństwo z twardą kobietą to trudna decyzja, uwierz mi.
Cameron to wspaniały gość.
Będzie świetnym mężem i wspaniałym ojcem.
MAMA LAUREN
Co sądzisz, szczerze?
COPYWRITERKA
- Jeszcze go nie poznałam. - Chodzi o wszystko.
- No wiesz. - Cieszę się.
To ważny krok, a ty podjęłaś decyzję.
Całe życie powtarzałaś mi:
„Potrzebujesz męża, Lauren. Jesteś sama.
Jak znajdziesz sobie męża?
Nie masz nikogo.
Twoje jajeczka obumierają.
Musisz mieć dzieci”.
Wreszcie.
Cameron pozna rodziców osobno,
bo są po rozwodzie.
O co będziesz chciała go spytać?
- Może o coś spytasz mnie? - Zrobię tak:
„Kim naprawdę jesteś?”.
Cały czas to robię.
Mama jest ciekawą kobietą.
Jest specyficzna.
Mam to pewnie po niej.
Zawsze mówi, co myśli.
Wiecie,
mam nadzieję, że wszystko pójdzie gładko.
O Boże!
To Cameron.
NAUKOWIEC
Dzień dobry, jak się pani ma?
Świetnie, dziękuję.
To moja mama.
Miło mi.
Pam Speed.
- Jak się czujesz? - Wreszcie mogę panią poznać.
No tak.
- Zrobicie to? - Na sto procent.
Od razu do rzeczy.
Bardzo kocham pani córkę.
No dobrze.
Jestem pewny na sto procent.
Nie chcę być z nikim innym.
Czyli eksperyment się powiódł, co?
Tak.
No tak.
Jest wspaniała.
No dobrze.
Miło to słyszeć, cieszę się, że tak uważasz.
Denerwowałem się na myśl o spotkaniu mamy Lauren.
Nie umawiała się nigdy z białymi.
Jestem też pierwszym facetem, którego przedstawiła rodzinie.
Trzeba ją oczarować w stylu Camerona.
Zobaczymy, czy to się uda.
Masz jakieś pytania?
Proszę pytać.
Co czułeś, gdy się pierwszy raz spotkaliście?
- Na żywo? - Tak.
Byłem w szoku.
- Zamurowało mnie. - Serio?
Jest najpiękniejszą kobietą, jaką znam.
Dziękuję.
Chciała powiedzieć: „Wygląda jak ja, dziękuję”.
Mówię poważnie.
Podobnie wyglądam na zdjęciach z młodości.
Pokazywała mi zdjęcia.
- Tak? - Tak.
- Ma ten sam uśmiech. - No tak.
- I twarz... - Gdzieś tam...
- Tak. - Moja mama.
Słyszałam o czymś.
Podobno kiedyś rapowałeś.
Na studiach robiłem dużo różnych rzeczy.
Miałem grupę hip-hopową, nawet występowaliśmy.
Pamiętasz coś?
- Mam pokazać? - Czemu nie?
Jasne.
Z tobą czuję się jak dziecko
Zawsze będziesz ty Inne to tylko tło
Wskakuj na tył Już możemy jechać, bo
Gdy dach jest w dole Ja wygrywam na sto
Moje życie to sen A oni nie wiedzą, jak
To możliwe jest, że Lecę tu niczym ptak
Teraz wszyscy ręce w górę Kto nas olał, ten ma problem
To nie nasz problem
W górę Choć czuję, że zderzenie blisko
Bo każdą naszą decyzję Podejmujemy szybko
Wszystkim ciężko prawdę strawić
To my tu rządzimy A oni chcą być z nami
- No ładnie! - Tak jest!
Super.
Mama na pewno polubiła Camerona.
Zmiękła w oczach.
Śmiała się z jego żartów
i chyba była pod wrażeniem jego rapu.
Wygląda na to, że zapunktował.
Jesteśmy przeciwnościami, ale mamy sporo wspólnego.
Bardzo dużo.
Lauren na pewno już mówiła, że moi rodzice to też Pam i Bill.
To naprawdę...
- Dziwne. - Szaleństwo.
Ależ dziwne.
Mówiłaś tacie?
Mówiłam.
Był w szoku.
- To będzie spotkanie. - No tak.
- Nie mogę się doczekać. - Jasne.
Ma fioła na punkcie swojej jedynej córki.
Pewnie powie ci...
Nie obraź się, gdy powie: „Mogę dla niej zabić”.
Dosłownie.
Nie zabije cię.
Zabije.
Gdybym coś przeskrobał, to byłoby usprawiedliwione.
Tata Lauren ma się spotkać z Cameronem.
Chciałabym się przyglądać temu spotkaniu.
On zawsze chciał, żeby nasze dzieci
wyszły za kogoś o tym samym kolorze skóry.
Nie wiem, co zrobi.
Jesteście uroczą parą.
Bardzo to doceniam.
Moja rodzina przeszła przez etap imprez,
ale mają to za sobą i teraz
jestem jedynym, który pije.
O Boże.
O panie.
Osobowość Amber sprawia, że trochę się stresuję,
bo moja rodzina jest raczej konserwatywna.
Zawsze starałem się robić to, co moja rodzina uważała za słuszne.
Tak mi się wydaje.
Bardzo się boję tego,
że mogę ich zawieść albo zrobić coś nie tak.
Amber raczej sobie poradzi,
ale boję się, że będą ją przesłuchiwać,
żeby szybko zrozumieć, kim jest.
To jest mój dom,
a raczej mój dawny dom.
- Denerwuję się, nie wysiadajmy. - Co?
- Denerwuję się. - Możemy chwilę poczekać.
Wiem, że czasem mogę być przytłaczająca.
Mam taką osobowość,
więc teraz się boję,
że coś palnę.
- Co u was? - Cześć!
To Amber.
Miło mi.
Przepraszam, trochę teraz świruję.
Cześć.
- Wszyscy razem. - O Boziu!
Cześć.
- Debra. - Amber.
- Moja mama. - Miło mi.
O rany, aż się trzęsę.
SZWAGIERKA BARNETTA
- To mój brat, Danny. - Amber, miło cię poznać.
Ciebie też, Amber.
Ależ się stresuję.
- Wyluzuj. - Cześć, tato, co u ciebie?
O Boziu.
I co tam?
Dużo się dzieje.
Radzisz sobie?
- Piwo? - Salud.
No tak.
Żartuję.
Stresuje się bardziej niż ja.
Co najgorszego o nim wiesz?
Chętnie pierdzi w moim kierunku.
- To jest najgorsze? - Nieźle.
BRAT BARNETTA
Zaskoczyła mnie.
O Boże!
Rodzice czuli się chyba niekomfortowo.
Chyba byli w szoku.
Jesteś spontaniczna.
Im dalej w las, tym lepiej widziałam,
że ciężko go nakłonić do otwarcia się.
Jakbym rwała zęby, uparty jest.
Ma pierścionek, bo ciągle się wahał
między mną a inną dziewczyną.
- A ja... - Co?
- Lubi mieć wybór. - Powiedziałam mu:
„Dawaj rękę. Zakładaj to.
Teraz nie zmienisz zdania. Już się nie wywiniesz”.
Amber jest bardzo przyjacielska,
bardzo otwarta i wie, czego chce.
Rozumiem, co Matt w niej lubi.
Trochę się boję,
że to pożądanie, a nie miłość.
Czemu ślub?
No wiecie, zaczyna się od pożądania.
BRAT BARNETTA
Pojawia się iskra i to jest moment,
w którym zrobisz dla niej wszystko,
ale lata małżeństwa wszystko zmieniają.
Jesteśmy tak dopasowani, że to aż nierealne.
- Niemożliwe. - Niewiarygodne.
Jestem dziwaczką, robię tysiąc rzeczy na raz.
Ciągle przechodzę od jednego szaleństwa do drugiego.
I Matt jest dokładnie taki sam.
Jednocześnie na tyle się różnimy, że możemy się od siebie uczyć.
Nie znudzimy się,
ale jesteśmy bardzo podobni w kwestiach, które są istotne.
- To ma sens. - Znacie mnie.
Nie podjąłbym tej decyzji, gdybym nie był absolutnie pewny.
A jesteś?
Przecież się wahałeś.
Momencik.
Ona emanowała namiętnością i ewidentnie mnie lubiła.
Wiedziałem, jak wyglądałby ten związek.
Tak dobrze się dogadywaliśmy
i wiedziałem, że pokocha mnie tak, jak chcę być kochany.
To mnie przekonało.
Znam mojego brata. Myśli, że oszalałem.
Nie powie tego na głos,
ale tak myśli.
Weź jedną stronę, ja wezmę drugą.
- Mogę wejść pod stół? - Jeśli chcesz.
Chyba tego nie rozumie.
Jeszcze nigdy nie widział,
żebym był czegoś tak pewny.
Zawsze się do niego porównuję.
Boję się, że tego nie zaakceptuje.
Ciężko to wyjaśnić tak, żeby to wszystko miało sens.
Zdarzało mi się pospieszyć ze związkiem,
ale to coś innego.
Po prostu... Ona jest dużo fajniejsza ode mnie.
Rozumie mnie i moje poczucie humoru, a poza tym,
mogę przy niej powiedzieć wszystko, mogę być w stu procentach sobą.
Nigdy nie poczułem, że...
Kocha to. To szaleństwo.
Nie chcę, żebyś się spieszył tylko przez to,
jak się poznaliście.
Jest tyle innych czynników, które wchodzą w grę przy małżeństwie.
To najtrudniejsza rzecz, którą zrobiłem w życiu.
Rozumiesz?
- Ale... - Ja potrzebowałem
dwóch albo trzech lat, żeby wziąć ślub, a nie dwóch albo trzech tygodni.
Nie zdajesz sobie sprawy, jakie to trudne.
W małżeństwie musisz zapomnieć o sobie
i upewnić się, że potrzeby drugiej osoby są ważniejsze niż twoje.
Chcesz wszystko dla niej oddać?
Wszystko?
17 DNI DO ŚLUBÓW
Długo o tej chwili mówiliśmy. Denerwujesz się?
Oczywiście, że tak. Chcę, żeby mnie polubił,
aby zaakceptował ten związek.
No tak.
Sporo mówiliśmy o tym dniu.
To dziś Cameron pozna mojego ojca.
No dobrze.
Mój tata często mówi o czarnej społeczności
i umacnianiu czarnych rodzin.
Nie wiem, czego się spodziewać.
Mam nadzieję, że pójdzie gładko,
ale tata Speed jest gotów,
żeby porządnie przesłuchać Camerona.
Bardzo się denerwuję, nie mogę się już doczekać.
To najbardziej szalony zestaw emocji,
jaki w życiu czułam.
Byłoby miło
znaleźć wspólny temat z twoim ojcem.
Nie denerwuj się.
Widać to?
Zrelaksuj się.
Kiedy się z kimś umawiasz,
musisz zrobić dobre wrażenie na rodzicach, a tata Lauren
jest dla niej wzorem.
Wiem, że muszę zrobić dobre wrażenie, wiem, jakie to ważne.
Lauren powtórzyła już wiele razy,
że moje spotkanie z jej ojcem jest na liście potencjalnych problemów,
które mogą stanąć na naszej drodze do małżeństwa.
Chciała się upewnić, że pójdzie dobrze,
że jej tata mnie zaakceptuje.
- Poznasz tatę Speeda. - Do dzieła.
Wiem, że tata trochę się martwi,
a ja cenię jego opinie.
Nie wiem, co zrobię,
jeśli nie polubi Camerona.
Oddzwonię, pa.
Skarbie.
Cześć, tato.
TATA LAUREN
To Cameron?
To ja.
No dobrze.
Wreszcie się spotykamy.
No tak.
Mam milion pytań.
Chcę pana uspokoić tak bardzo, jak to tylko możliwe.
Czyżby?
Jakie życie zapewnisz mojej córce?
Chcę, żebyśmy byli sobie równi, a poza tym
zrobię wszystko, żeby ją uszczęśliwić.
No cóż.
- Nie znam cię. Muszę cię poznać. - Jasne.
- Rozumiesz? - Chcę, żeby pan mnie poznał.
No dobrze.
To, że cię wybrała...
Nie zrobię ci ścieżki zdrowia, ale dopóki nie będę pewny...
Napisy: Jędrzej Kogut