Zabawa.
Idealny mąż, ale… nigdzie nie nosi butów.
- Wyszłabyś za niego? - Nie.
Nie.
- Ja tak. - Tak?
- Brudni hipisi. - Bez butów?
Zastanowiłabym się.
Idealny mąż, ale nie umie czytać.
Ty na to: „To ja przeczytam menu. Luz”.
29 LAT LOBBYSTKA
Idealny mąż, ale…
jesteś jego piątą żoną.
Wiele się nauczył…
Tak, Taylor!
Czym zakończyły się te małżeństwa? Rozwodem czy zgonem?
Właśnie.
Oto jest pytanie.
OK, wszystkie muszą żyć. Są pewne granice.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
DOM KOBIET
Dużo mi potrzeba, żeby facet mi się spodobał.
Każdy jeden, w którym się zakochuję…
Zawsze było tak: pierwsza randka – chemia nie z tej ziemi.
Czułam, że go znam. Tyle chemii.
A po kilku miesiącach myślę: „Nie pasujemy do siebie”.
Tutaj zaczynamy od tego, czy do siebie pasujemy.
Mam swój typ, jeśli chodzi o mężczyzn.
Same ciacha.
KONSULTANT DS. STRATEGII
Wyglądasz jak celebryta.
- Odsuń się, Nicku Lachey. - To ta broda.
Ramiona sprawiają, że robi mi się trochę gorąco.
Dostrzegam schemat.
Zawsze: po pierwsze, wygląd.
Jestem tu po to, by nie oceniać książki po okładce.
Cześć.
- Kto to? - Monica. A ty?
Stephen.
- Stephen! - Cześć!
Nie spytałam cię, kiedy ostatnio byłeś w poważnym związku.
Dwa i pół roku temu.
Jak długo?
- Dwa lata. - Dwa lata.
Powiem też, że był to mój najzdrowszy związek,
z dobrą komunikacją.
- Super. - Tak.
Stawiam na komunikację i inteligencję emocjonalną.
Ja też.
Nawet takie: „Jak się masz?”, „Dobrze”.
- „Nieprawda. Powiedz szczerze”. - Wspaniale.
Pogadamy o tym, aż czegoś nie wymyślimy.
Czy to w związku, w małżeństwie, w pracy,
trzeba mówić o swoich uczuciach.
Kiedy myślę o małżeństwie, tym, czego się nauczyłam, czego szukam…
Ważna jest pewność, takie poczucie,
że to w porządku, to normalne mieć zły dzień.
Chcę kogoś, kto nie oczekuje ideału,
bo to, kurwa, wykańcza.
- Mogę ci coś powiedzieć? - Tak.
Chcę kogoś, kto nie boi się nie być ideałem,
kto powie mnie, że ja nim nie jestem.
- To sprawia, że wszystko jest piękne. - Tak.
Oto, w co wierzę.
Lubisz kogoś za jego zalety,
ale kochasz go za jego wady.
Mnie zawsze pociągały…
wady.
- Słuchaj. Mnie tak samo. - Mentalnie. Tak.
Mój ostatni związek… Skoro już poruszamy ten temat…
Pewnie.
Wyjawię coś, z czego nie jestem
zbyt dumny.
Ale jestem tym naznaczony i ważna jest w tej kwestii szczerość.
Jasne.
Porozmawiamy więc o zdradzie.
Aha.
Właściwie to można powiedzieć, że zdradziłem.
Mnie również wiele razy zdradzono.
Uważałem, że na osobę, z którą się wtedy spotykałem,
nie zasługiwałem.
Każdy ma inną definicję zdrady.
Dla kogoś może to być spojrzenie na inną osobę.
Dla kogoś innego może to być coś fizycznego.
Ja jak jakiś kretyn zacząłem pisać do jednej dziewczyny,
no i świadomie ze sobą flirtowaliśmy.
Jest to zdrada emocjonalna.
Przyłapała mnie. Wiedziałem, że przyłapie. Sam siebie bardzo zawiodłem.
- Tak mi przykro. - No i… Byliśmy na terapii.
Rozgryźliśmy to. Chodzę na terapię, żeby rozmawiać o tych sprawach.
Bardzo doceniam to, że się tym ze mną dzielisz.
Chcę, żebyś czuł, że możesz mi powiedzieć wszystko.
Wszyscy jesteśmy ludźmi. Mam 36 lat. Świat nie jest taki czarno-biały.
Jasne.
To, z czym ja musiałam się zmagać, jeśli chodzi o zdradę…
było obrzydliwe, okropne.
Ale nawet w takich sytuacjach zawsze znalazłam drogę do przebaczenia.
„To do dupy i okropne, ale wyniknie z tego coś dobrego”.
- No i spójrz na siebie. - Tak.
Po tym, jak to opisałeś, widzę, jaki byłeś na siebie zły…
Dobrze to słyszeć. Ale byłeś dla siebie zbyt surowy.
To… No było to do bani.
Ale na chwilę ci przerwę, bo chcę cię wieczorem zaprosić na randkę.
- Naprawdę? - Tak. Naprawdę.
Dziękuję, że to mówisz. Ja też chcę iść z tobą na randkę.
Super. Kurczę, ciężko będzie.
Zakochałem się.
DOM KOBIET
Głupio ci, bo musiałaś to zrobić?
Czy może tego żałujesz?
Nie wiem.
Myślę, że trochę żałuję.
Powiedział: „Jesteś moją osobą. Wyobrażałem sobie, że będziesz moją żoną”.
„Jesteś taka wyjątkowa.
Jeśli masz silniejszą więź z kimś innym,
znajdziesz kogoś wyjątkowego,
bo jesteś piękna w środku i na zewnątrz. Zrobiłbym wszystko, ale tego nie czujesz”.
- Co przegapiłam? - Powiedział: „Odejdę”.
- Odszedł. - Odszedł?
„Nie mam już nic do dodania”.
Ja też nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie zrobiłam tego dobrze.
Potem Brittany: „Skończyłam randkę z Leo”.
Kurwa, zabiję się.
A ona była smutna, bo właśnie zerwała z Nickiem D.
Nick wróci dziś do domu. Pierwsze, co zrobi?
- Znajdzie nas na Instagramie. - Na bank.
Sexting z laskami. Na bank ma gołe foty.
No… Poradzi sobie.
Nawet nie wiem, czy Nick odszedł, ale już poprosiłam o randkę z nim.
To był stresujący dzień.
Każda z nas przeżyła dziś chyba załamanie nerwowe.
- Co się stało? - Wszyscy wiedzą, kto się z kim spotyka.
Fatalnie to wyszło.
Jak to?
Kurwa, wspomniałam o tobie.
No i najwyraźniej usłyszał to ktoś z twojej listy.
To było…
Tuż po naszej dzisiejszej randce.
Cholera.
Nigdy, przenigdy bym tego nie powiedziała celowo.
Głównie dlatego, że bardzo wierzę w negatywną energię,
w złe oko, zazdrość i…
Nie chcę, żeby coś takiego
miało wpływ na to, co tu robię.
Jasne. Ja też wierzę w złe oczy.
No i… nie jestem na ciebie absolutnie zły.
Jesteś ze mną bardzo szczera.
Naprawdę to doceniam.
To nieuniknione, że na tym etapie
ludzie zaczną się dowiadywać.
Tak.
Szczerze mówiąc,
ja chcę się skupić na nas.
No…
Boże, zadurzyłem się w tobie.
No… Naprawdę.
To dobrze.
Przepraszam…
Może powinnam wrócić do domu. Trochę mi smutno.
Dlaczego?
Nie wiem.
To nic.
Brittany, nie ukrywam…
Słowo na „k” to dla mnie coś tak świętego i przerażającego,
ale, kurwa, tak bardzo się w tobie zakochuję.
Boję się go użyć,
ale czuję, że to zrobię.
Mam w pewnym sensie szczęście: „Boże, czuję dwie więzi”.
Nie chcę się tu nad sobą użalać, bo tobie jest trudniej.
Jest jak jest.
Nic mi nie będzie.
Nie będę nikogo błagała, żeby ze mną był.
- Wiem. - Nigdy do tego nie dojdzie.
No więc decyzja należy do ciebie.
To po prostu do bani, ale albo będę szczęśliwa, albo smutna.
Decyzja należy do ciebie.
No wiem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nigdy nie zapomnę
naszej dzisiejszej randki.
Dlaczego?
To, co powiedziałaś, było takie odważne. Otworzyłaś się.
Kocham w tobie to, że tak się przede mną otwierasz.
Chcę, żebyś czuła, że możesz przy mnie płakać.
Na zawsze zostaniesz w mojej pamięci.
Na zawsze.
A gdybym odeszła bez słowa?
O mój Boże!
- Byłbym, kurwa, załamany. - To dobrze.
Chcę powiedzieć ci szczerze:
gdy jestem z tobą, jesteś jedyna.
Nie lubię czuć się jak kobieciarz.
- Nie o to mi tu chodzi. - Ale też mnie to nie… Ja wiedziałam.
Powiem ci, że mam silną intuicję. Po prostu już to wiedziałam.
No i dziś to się po prostu potwierdziło.
- Że miałem… - Wiedziałam. Znając ciebie…
Wiedziałam, że masz pewnie…
listę plusów i minusów każdej z nas.
Wiedziałam, że nie spotykałbyś się z jedną.
Masz rację. Jesteś inteligentna.
Bardzo.
To prawda. Wiesz co?
Założę się, że przez twój głos
i przez to, jakie sprawiasz wrażenie,
ludzie zakładają, że nie jesteś, ale cię nie doceniają.
- Zdecydowanie. - To taka ukryta supermoc.
To jeszcze bardziej inteligentne:
„Niech sobie myślą, że jestem głupia. Mam przewagę”.
Tak.
Powiem ci jedno.
Przed naszą dzisiejszą randką…
Powiem szczerze.
Byłaś… bardzo…
Byłaś numerem dwa.
A po dzisiejszej randce, na Boga, jesteś…
Słowo, że obie jesteście numerem jeden.
- Obie jesteśmy numerem jeden? - Tak.
Nie wiem, czy ci z tym dobrze, czy do dupy, czy powinienem to mówić.
No nie mogę tego cofnąć…
ale to prawda.
No i to przeraża.
No…
czuję więź z dwiema osobami,
no i nie chcę o tym mówić,
ale kiedy ty poruszasz ten temat,
to myśli się o nim.
Nie chodzę tylko z tobą.
Tak.
Gdyby ktoś mi powiedział, że ja i ty jutro się zaręczymy i pobierzemy,
skakałbym, kurwa, z radości.
Na serio.
Na bank wyobrażam sobie bycie twoim mężem,
bycie twoim narzeczonym, nasze zajebiste życie.
No i zakochuję się w tobie.
Ale jest też ktoś inny.
- Szkoda, że… - To nic.
Tak.
Jestem przy tobie. Naprawdę.
Trzymam poduszkę i udaję, że to ty.
Doceniam to, ale…
Sama nie wiem.
Wyobrażasz sobie małżeństwo ze mną?
Tak.
Kurwa. No wiem, ja też.
Ja pierdolę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Siedzę tu z rękami na twarzy.
To po prostu do dupy…
No…
Wiedziałam, że tak będzie.
Rozumiem.
O Boże.
Cześć.
26 LAT SPRZEDAŻ SPRZĘTU MEDYCZNEGO
28 LAT AGENT NIERUCHOMOŚCI
Chyba tracę rozum.
To tak jak ja.
Wiedz, że nie czułam się dziś dobrze.
Dlaczego?
- Przez to, co zrobiłam! No… - Z nami?
Tak.
Czyli podjęłaś złą decyzję?
Oczywiście, że tak! Wariuję tu. Już nic nie wiem.
Myślałem, że jesteśmy siebie pewni, ale rano podjęłaś decyzję, jasną.
Powiedziałaś: „Nie wiem, czy nam wyjdzie”.
No i rozumiem. Jesteś fantastyczna.
Będziesz wspaniałą żoną kogokolwiek wybierzesz, ale…
zraniło mnie to.
Poczułem się zraniony.
Wiem o tym i cię za to przepraszam.
Chyba zraniłam cię, żebyś ty nie zranił mnie.
To bardzo egoistyczne.
Wszyscy mi mówili: „Zerwij z Nickiem”.
Uznałam: „Dobra, zrobię to”.
Czyli dziewczyny mówiły, żebyś ze mną zerwała?
I to ich się posłuchałaś?
No tak jakby.
Nie wiem, co robię.
Zupełnie nie wiem, co czuję.
Nawet w kwestii nas?
Chyba boję się, że będziesz mną zawiedziony. Nie wiem.
Jesteś bardzo pewny siebie.
Boję się tego, że ta twoja pewność siebie odbierze pewność siebie mnie.
Sama nie wiem.
- Wiesz, o co chodzi? - O co?
Myślę, że… Nie wiem dlaczego.
Po prostu myślę, że…
złamiesz mi, kurwa, serce.
- Dlaczego…? - Nie wiem! W tym tkwi problem.
Mówisz to, co trzeba, ale czuję, że mnie zranisz.
Nie zawsze mówię, co trzeba. Nie jestem idealny. Wiesz to. Nie jestem.
Ale takie mam wrażenie.
Może i brzmię pewnie, może i mówię, co trzeba,
ale skłamałbym, mówiąc, że się nie boję.
A jeśli ci się nie spodobam?
A jeśli ja nie spodobam się tobie?
Też mam wątpliwości.
- To działa w dwie strony. - Wiem.
Naprawdę. Mówiłem ci, że pasuje mi osoba, którą jesteś.
To właśnie czuję.
Pragnę cię. Bardzo.
- Musisz dać mi szansę. - Wiem.
- Chcesz to kontynuować? - Tak!
- Dlatego tu jestem. - Też tu jestem.
- Robi się intensywnie. - Tak.
Zakładam, że wiesz, z kim jeszcze się spotykam.
Tak. To było przypadkiem. Nie chciała.
Tak czy inaczej, dowiedziałybyście się. No nie wiem.
To strasznie trudne.
- Czuję z tobą taką silną więź. - Tak.
Ale skłamałbym, mówiąc, że z nią nie czuję.
- Rozumiem. - No i… obie jesteście niesamowite.
No i…
Gdybym ja znalazł się w waszej sytuacji…
- Aha. - Pomyślałbym: „Leo, zastanów się”.
„Pies na baby, kobieciarz”. A wcale tak nie jest.
Ciężka sprawa, bo chcę zobaczyć, do czego doprowadzą oba związki.
Po to jest ten program.
To powinno się robić – rozgryźć to.
- Jesteś wyrozumiała. - Pewnie.
Musimy dowiedzieć się wszystkiego, jeśli mamy się pobrać.
O tobie nie dowiem się wszystkiego.
To najbardziej mnie w tobie pociąga.
To wciąż odlot, że jesteś po drugiej stronie tej ściany.
Wiem.
Zaskoczyło mnie to, jak dobrze się znamy.
- A nie widzieliśmy się. - Mnie też.
Naprawdę nie obchodzi mnie, jak wyglądasz.
Po prostu chcę być z tobą.
- Wiesz? - Tak.
Chcę spędzać z tobą czas, przytulać się, uprawiać seks,
całować cię, bawić się z tobą, iść popływać…
- Tak. - Wiesz? Chcę robić z tobą różne rzeczy.
- Tak. - To jest prawdziwe.
Tak jak mówiłeś. Bliźniacze płomienie. Naprawdę.
Ale z nas gołąbeczki.
- Cieszę się na jutro. - Będę o tobie śnić.
Na to liczę.
- Cześć, kotku. - Hej, hej.
Jak tam? O rety. No proszę.
No proszę!
- Kupiłaś mi roślinkę? - Tak.
- Co? - To awokado.
Coś ty. Patrzcie no.
Nigdy nie miałem awokado. Ale super.
Cieszę się.
Pamiętam, że na jednej z naszych randek rozmawialiśmy o tym, że chcemy mieć
rośliny i drzewa.
Łatwo byłoby kupić jakąś roślinę doniczkową, ale ja chciałam
kupić coś…
bardziej w moim stylu.
Pomyślałam, że będzie uroczo, kiedy za pięć, siedem lat
z tych awokado wyrosną następne.
Wtedy właśnie chcę mieć dzieci.
No i… Kto nie lubi awokado?
Nikt, komu ufam.
Zarąbiście.
Ja mam tu miód.
Tak. To miód mojego taty. Światowej sławy miód Randy’ego.
Miód od pszczół z jego farmy.
Miód to sekretny składnik mojej pikantnej margarity.
Nieźle. Wypiłbym.
- Czuję się nas pewna, więc… - To dobrze.
Cieszę się na rozmowę o tym, o czym musimy porozmawiać.
Czy chciałeś porozmawiać o czymś konkretnym?
- Pytania? Pewnie. Mam ich kilka. - Tak.
Mówiłaś o tym, że za pięć do dziesięciu lat wyrosną z tego owoce.
Wtedy chcesz mieć dzieci.
Pięć do dziesięciu lat to bardzo długo. To moja reakcja.
Ja chciałem wcześniej.
- Pięć do siedmiu. - OK. Aha.
To długo, ale…
To nie sprawi, że to zakończę, ale może kompromis?
Tak. Ale nie musimy chyba tu iść na kompromis.
Ja zawsze myślałam,
że małżeństwo, zakochanie się,
dzieci i tak dalej to coś, z czym…
się ociągałam, bo martwiłam się, że…
pośpieszę się… że musiałabym iść na kompromis z czasem
albo jeśli chodzi o moją niezależność.
Ale czuję, że z tobą jest to coś,
co mnie cieszy.
Myślę, że prowadzę teraz wspaniałe życie.
Nie chodzi o to, że nie uważam, że może się ono rozwinąć,
ale myślę, że dodasz do niego o wiele więcej sensu.
Myślę, że razem doświadczymy rzeczy,
o których zawsze marzyliśmy.
To brzmi jak straszny banał, ale ja naprawdę tak uważam.
Dobre życie.
To kiedy poprosisz mnie o chodzenie?
Taylor, czy będziesz moją dziewczyną?
- Nie. - Nie?
Przekonaj mnie w 2 godziny.
Jeśli jeszcze cię nie przekonałem, to kiepsko.
Wciąż mam ci trochę za złe, że kojarzy ci się ze mną film Shrek.
Mamy się tu zaręczać, a ty zgrywasz niedostępną.
Ciężko jest na mnie zasłużyć.
- Doprecyzujmy. - Rozumiem.
Nie chcę kończyć tej randki, jeśli nie będziesz moją dziewczyną.
Jesteśmy w związku typu situationship.
No na pewno nie przyjaciele z korzyściami.
Słyszysz, Nicku Lachey?
Pierwszy w historii situationship w kabinach.
- Ale bardzo mi się to podoba. - Mnie też.
Naprawdę cię szanuję i widzę cię jako partnera życiowego.
Ja też.
Jakie to będzie uczucie, kiedy mnie pierwszy raz zobaczysz?
To będzie szok, bo nie mam pojęcia, jak wyglądasz.
Pewnie będę się uśmiechał, szczerzył jak głupek.
Pewnie od razu cię pocałuję.
- Mogę się zgodzić. - Dobra.
Jeśli będę z tobą chodzić.
O Boże.
Czy denerwujesz się…?
Denerwujesz się tym, jak wyglądam?
Nie.
Mam nadzieję, że jestem od ciebie wyższa.
Tak. To byłoby tak dziwnie wyjątkowe doświadczenie.
Gdybym uznała cię za brzydala?
Nie. No nie wiem… To będzie…
Żartuję.
To niepokoi jedynie dlatego,
że prawda jest taka, że ludziom zależy na wyglądzie.
Po prostu… zależy.
Zwłaszcza w apkach randkowych. Same fotki.
Kiedy z taką osobą rozmawiasz, znajomi…
Kiedy mówisz im o tej osobie, pierwsze, co mówią, to:
„Pokaż mi zdjęcie”.
Społeczeństwo uczy nas myślenia w ten sposób,
nawet jeśli to niewłaściwe.
Ja osobiście chcę, żeby partnerka uważała mnie za atrakcyjnego.
Jest to coś, czego pragnę. Nie bez powodu ćwiczę.
Chcesz, żeby tak uważała. U niektórych po prostu brakuje chemii.
W tym tkwi cała istota tego programu.
Jest to więc ogromne ryzyko dla nas obojga.
Ale…
chcę to z tobą zrobić.
Po prostu decydujemy się na to ryzyko.
No i staram się rozgryźć, jak cię później poprosić o chodzenie.
To jakie kwiaty lubisz?
Spodobałyby mi się każde od ciebie…
- Nie masz ulubionych? - Słoneczniki.
Naprawdę tak myślałem. To ulubione kwiaty mojej mamy.
Lubię słoneczniki.
Nie powiedzieliśmy jeszcze, że się kochamy.
Jestem tuż, tuż, ale…
Nie wiem, co zrobię, jeśli tego nie odwzajemnisz.
Znowu ta kwestia otworzenia się.
Bardzo cię lubię, kotku.
- G? - Tak?
Randka mogła być.
Cicho.
- Chcę już się spotkać. - Ja też.
- Dobrej nocy. - Pa.
Cześć!
- Hej, kogo my tu mamy? - Marissę.
- Marissa! - Bohdan!
Tak!
Ale super!
W realu ludzie na pewno mnie oceniają.
Wyglądam jak zwyczajny biały chłopak.
Ludzie myślą pewnie: chłoptaś z bractwa, który dostał pracę,
bo jego rodzice coś zrobili i mieli znajomości.
Może nie mieć w sobie za wiele głębi.
Ale tak nie jest.
Urodziłem się w Ukrainie.
Do Stanów przyjechałem w wieku 2 lat.
Mój biologiczny ojciec niedługo potem zmarł.
Tata, który mnie wychował, jest Filipińczykiem.
To mój bohater.
Jest moją inspiracją. Chcę być jak on.
Jestem jak cebula. Mam wiele warstw.
Ocenianie na podstawie jednej jest niedorzeczne.
Ojejku, jak się masz?
Bardzo się cieszę na tę rozmowę.
Świetnie się wczoraj wieczorem z tobą bawiłem.
Tak! Ja też!
Świetnie było też w ciągu dnia. Poczytałem trochę i poszedłem spać.
Zaraz!
Właśnie miałam powiedzieć, że poczytałam i poszłam spać.
- Bliźniaki. - Co czytasz?
Taką książkę dla nerdów.
Fantasy.
- Rozmawialiśmy o tym? - Nie.
Ja też czytam fantasy! Tylko.
Naprawdę?
- Czytałeś Władcę Pierścieni? - Tak.
Mam tatuaż z Harry’ego Pottera. Czytasz?
Super. Czytałem wszystkie części.
Chcę uciec do tych światów.
Uciec? Rety. Dobra.
Co zawsze opowiadasz na imprezie ze znajomymi?
Mogę powiedzieć pierwszy.
- Ty pierwszy. - Nie ma sprawy.
W 2010 roku byłem w piechocie morskiej. Byliśmy w Kuwejcie.
Trenowaliśmy
na pustyni przez jakieś 30–40 dni.
Spaliśmy pod gwiazdami, w namiotach.
Nic nie widać. Wszędzie pustynia.
Na horyzoncie widzimy mnóstwo wielbłądów, całe setki.
Myślę: „Jestem na pustyni. Zrobię fajne zdjęcia wielbłądów”.
- Aha… - Jeden z kolegów…
Strasznie się denerwował.
Mówi: „Nie, stary. Są niebezpieczne”.
„Wielbłądy są niebezpieczne?
Oplują mnie? To będzie ubaw. Nieważne”.
Wybieram największego, idę w jego stronę.
Garb miał pewnie na wysokości 2,5 metra.
Największy wielbłąd, jaki tam był.
Wyciągam aparat, robię zdjęcie.
Spoglądam znad tego aparatu,
a wielbłąd patrzy mi prosto w oczy.
Nawiązuję kontakt wzrokowy.
Nie chcę go zrywać.
- Jeśli to zrobię… - Wyjdziesz na słabego.
No właśnie. Wielbłąd robi krok do przodu,
ja robię krok w tył.
On robi kolejny krok naprzód
i zaczyna tak syczeć.
Mogę to opisać jako demoniczne odgłosy.
I zaczyna biec.
Odwracam się i biegnę, ile sił w nogach.
Po chwili czuję uderzenie w tył głowy.
Upadam twarzą w dół.
Od razu się odwracam i patrzę w górę.
Wielbłąd stoi na tylnych nogach i zaczyna mnie atakować.
- Boże. - Dosłownie próbuje mnie zdeptać.
Myślę: „Kurwa. No to po mnie”.
Byłem w piechocie morskiej na dwóch wojnach,
a moja mama dostanie list
albo telefon, że zabił mnie jebany wielbłąd.
Czułem wibracje jego kopyt. Był tak blisko.
Ale tylko wydał z siebie dziwne dźwięki i zostawił nas w spokoju.
Potem ciągle myślałem: „Cholera.
Tak to jest wiedzieć, że na pewno umrzesz”.
- Mogłeś zginąć! - Na bank.
Następny raz poczułem to dopiero w Ukrainie.
Tam też czułem, że umrę.
Identyczne uczucie.
- Opowiesz mi trochę o Ukrainie? - Pewnie.
Kiedy wybuchła wojna w Ukrainie… Urodziłem się tam.
Wiedziałem, że muszę tam jechać.
Powiedziałem o tym w pracy: „Wyjeżdżam. Jadę do Ukrainy”.
Myślałem o tym tak: „Jestem Ukraińcem,
mam ukraińską rodzinę, nie mam żony ani dzieci,
mam doświadczenie wojskowe. Kto inny, jak nie ja?”.
W pracy byli fantastyczni. Powiedzieli: „Nie odchodź z pracy.
Jeśli musisz coś zrobić, zrób to”.
Przyjaciele przylecieli pomóc mi się przygotować.
W pracy zebrali dla mnie trochę pieniędzy.
Opłacili mi cały sprzęt.
Myślałem, że rozmowa z rodzicami będzie najcięższa.
Rodzice powiedzieli:
„Czekaliśmy na twój telefon.
Wiedzieliśmy, że to zrobisz”. A ja…
Czułem się zaszczycony, że mieli o mnie tak wysokie…
- Tak. - Że mieli o mnie tak wysokie mniemanie…
- Daj mi chwilę. - Pewnie. Nie śpiesz się.
Bardzo poruszyło mnie to…
że tak pomyśleli.
Tyle ludzi mi pomogło, a ja nie czułem, że zasługuję…
- Zasługiwałeś na to. - …na tyle pomocy.
Zasługiwałeś na całe to wsparcie. No to…
poważna sprawa.
Po pierwsze, to przerażające.
Tak, na pewno było to straszne, na milion procent.
I w moim wieku… Miałem wtedy 33 lata.
Wiedziałem, co…
Nie myślałem: „Będę jak Rambo,
wygram tę wojnę”. Wiedziałem, że sytuacja jest do dupy.
Ale myślałem o tym, że są tam 19-latki,
a może nawet młodsze dzieciaki,
bez żadnego przeszkolenia, które…
To było oczywiste.
Wiem, że miałem wybór,
nie musiałem jechać, ale tak naprawdę nie miałem.
Jako ktoś, kto był w wojsku,
rozumiem to poczucie honoru, obowiązku, tę etykę.
Myślę, że masz w swoim życiu bardzo dobrych ludzi,
którzy cię kochają i wspierają,
bo wydajesz się dobrym człowiekiem.
- Dziękuję ci. - Więc…
Przepraszam.
No dobra.
Jaka jest twoja imprezowa historyjka?
No jak mam coś opowiedzieć po tym?
Może coś na luzie?
Dobra. Spróbuję wymyślić coś, co nie jest głupie.
- Może być głupie. - Nie.
- Nie chcę, żebyś wiedział nic głupiego. - Czemu?
Bo nie chcę, żebyś myślał, że jestem głupia!
Studiowałaś prawo. Nie jesteś głupia.
Mam pracę domową.
Wrócę tu i opowiem ci historię tak dobrą jak historia o wielbłądzie.
- Ale moją. - Zapisuję: „praca domowa”.
- O Boże. A ty to kto? Mój profesor? - „Jest mi winna…”
Dobra. Praca domowa.
- Porozmawiamy jutro? Na pewno? Na 100%? - Tak. Na 100%.
- Na 100%. - Na 100%.
- Pa. - Pa.
DOM MĘŻCZYZN
Na randki i poznawanie ludzi nie cieszyłem się już strasznie dawno.
- Jestem gotów, by znaleźć miłość… - Tak.
Byłem bardzo sceptyczny, aż do…
A tu proszę.
- Kurde. - Nie mogę przestać się zastanawiać.
Ja tam nie mogę nawet spać.
Zamykam oczy i śnię tylko o byciu na tych randkach…
- Tak. - Chcę iść na randkę.
Zobaczmy, co będzie.
Mam wrażenie, że będziemy mieć tu trójkąty miłosne.
Bliżej końca
będą może dziewczyny rozdarte między dwoma facetami.
- Ktoś odejdzie ze złamanym sercem. - Na bank.
Wiesz?
To byłoby ciężkie.
Tak.
Cześć.
Cześć?
Ramses!
- To Marissa, prawda? - A jak!
A jak, kochana.
- Jak ci minął wieczór? - Dobrze. Robiłem pompki.
- Pompki? - Tak!
- Boże. - Ćwiczyliśmy sobie.
- No więc… - No jasne.
No więc robiłem pompki i jestem w pełni przytomny.
Dobra! Po pierwsze, chciałam ci podziękować.
Podziękować?
- Dziękuję za wcześniejszą randkę. - Mnie?
Czułam się swobodnie. „Mogę z nim gadać o wszystkim”.
Super, że tak się czujesz.
Tak. Czuję się swobodnie.
Wiem, że na tym etapie
zaczynamy zawężać nasze wybory.
Tak! Zawężamy.
Zostało nam jeszcze trochę czasu, ale…
chciałem ci powiedzieć, że dużo o tobie myślę i że jesteś
moim numerem jeden już pewnie od jakiegoś czasu.
- Jak jest u ciebie? - Cieszą mnie nasze rozmowy.
Oczywiście jestem też otwarta na inne więzi.
Pewnie.
Ale powiem, że więź czuję tylko z dwoma facetami.
- Aha. - Taką silniejszą.
Strach pomyśleć…
Załóżmy, że mamy więź z dwiema osobami.
- Potem wybierasz jedną z nich. - Musisz wybrać jedną.
- Mogę skończyć w trójkącie miłosnym. - Boże!
- Obym nie była drugą dziewczyną! - Nie!
Chodzi mi o to, że o ciebie będzie się starać dwóch.
No nie wiem.
Niby miało mnie nie obchodzić, jeśli komuś spodoba się moja osoba.
- Tak, ale to nie… - Wciąż tak jest. Nie obchodzi mnie to.
Jeśli podoba nam się ta sama osoba,
to ona musi zdecydować,
czego chce, co się sprawdzi.
- Tak. - Mówiłem, że byłem żonaty?
- Tak. - To była moja dziewczyna z liceum.
Jestem z bardzo religijnej rodziny. To nas ze sobą połączyło.
Byłem żonaty cztery i pół roku. Odchodziłem od chrześcijaństwa i religii.
Próbowaliśmy się dogadać, ale nam nie wyszło.
- Czy dalej masz z nią kontakt? - Nie.
Stać mnie na wielką empatię, ale wobec siebie…
Jestem wobec siebie strasznie krytyczny.
- Rozumiem. - Nigdy nie robię dość.
To chyba przez mojego ojca, który był bardzo krytyczny.
Nic, co robiłem, mu nie wystarczało.
Myślę, że jest to coś, co tak wkradło się w moją dorosłość.
Tak.
Kiedy moi rodzice się rozwiedli, tata odszedł i nam nie pomagał.
- Mama została z czwórką dzieci. - Tak.
Byliśmy na zasiłku. Przez kilka lat byliśmy bardzo biedni.
W moim życiu pojawiło się wiele osób,
które bardzo pomogły mi ukształtować moje spojrzenie na świat.
Pozwoliły mi doświadczyć rzeczy,
których inni ludzie w tej socjoekonomicznej…
- Grupie. - Tak, w świecie…
…nie doświadczali.
Drobne sprawy jak to, że miałam trenera od siatkówki,
albo to, że zabrali mnie do Disney World.
- Wiem, że to brzmi głupio… - Nie, to niesamowite.
- Jestem za to naprawdę bardzo wdzięczna. - Tak.
Lubię dawać. Oddaję to dobro.
Daję bezdomnym. Wiem, że niektórzy tego nie lubią. Ja daję.
Jedna z rzeczy, za którą czuję wdzięczność,
to moja prawdziwa, zżyta grupa przyjaciół.
Są jak rodzina.
Są dla mnie świetnymi przykładami tego,
czym jest zdrowa męskość,
jak być, kurwa, porządnym facetem,
wyrażać swoje emocje, mieć świadomość tego, kim jesteś,
nie martwić się tym, co inni o mnie myślą,
jakie mogą wyciągnąć wnioski.
Facetom stawia się takie szalone wymagania,
jeśli chodzi o oczekiwania społeczeństwa.
Czuję wdzięczność za ich przykład.
Wygląda na to, że masz świetne grono przyjaciół.
Bardzo pociąga mnie w tobie to,
jak komfortowo czujesz się, rozmawiając o rolach płciowych,
o tym, że istnieje toksyczna męskość, od której się dystansujesz.
To bardzo atrakcyjne.
Nie interesuje mnie podążanie za tradycyjnymi oczekiwaniami
dotyczącymi męskości. Jest ona tym, czym chcę, żeby była.
Jestem tym zachwycona.
Bardziej, niż może ci się wydawać.
Bo przywykłam do wojskowych męskich mężczyzn.
Jasne. Logiczne.
Co jest ciekawe, bo wciąż jest to coś… co mnie pociąga, bo spotykałam się z nimi.
To jaki jest zwykle twój typ?
- Nie mam fizycznego. - OK.
A jeśli mam 165 cm albo 168?
- W porządku. - Naprawdę?
Nie odrzucę faceta przez, kurna, jego wzrost.
- Dobra! Tak z ciekawości. - No…
Wygląd za bardzo mnie nie obchodzi.
Chodzi o to, jak się przy kimś czuję, jak się dogadujemy.
Zwykle umawiam się z inteligentnymi.
3 lata chodziłam z wyborcą Trumpa.
O cholera.
A potem z postępowym liberałem.
Umawiam się z ludźmi za to, jacy są.
Powiedzmy, że się oświadczę.
- Ale… - O Boże.
Potrzebuję więcej czasu.
- Więcej czasu. - Tak.
Niech się to więc rozwija powoli.
- Tak. - Ale nie za wolno.
DOM KOBIET
Z Garrettem wciąż używamy słowa „szczęśliwy traf”.
Takie magnetyczne uczucie nie do opisania.
Taylor.
Gdybym miała scenariusz…
- To twoje? - Aha.
- Skąd wiesz? - To moje ulubione kwiaty.
Powiedziałam, że jeśli chce ze mną chodzić…
Faktycznie. Żeby coś dla ciebie zrobił.
No i patrz. Posłuchał.
„Taylor Morgan Krause, poznaliśmy się w kabinie nr 2,
a przed chwilą…”.
- Oczywiście, że wie, w której. - Oczywiście.
„Czuję, że spotykamy się od miesięcy. Wciąż robimy to w nasz własny sposób.
Nie mogę się doczekać dalszej podróży.
Twój chłoptaś, Garrett. P.S. Będziesz moją dziewczyną?”
„Będziesz moją dziewczyną? Wybierz »tak« lub »nie«”!
Super! Jak słodko!
- Być może. - Przyniosę długopis.
Przyniosę ci długopis. Żeby się nie męczył.
Dobra.
Garrett mnie zaskakuje.
Ale to słodkie.
- Niesamowicie słodkie. - Bardzo miłe.
Czuję się tak radośnie.
Na pewno nie jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Mam postępować zgodnie z instrukcjami.
To było bardzo słodkie.
Niesamowite.
- Daj powąchać. - Aha.
To też…
To błyszczyk?
- Czy perfumy? - Perfumy.
Pokaż. Super.
Ale też feromony.
„Feromonowy olejek perfumowany unisex”.
Niegrzeczna dziewczyna.
- Mówiłam, że jestem przygotowana. - Tak. Masz wszystko.
Wszystko.
Hej.
- Hurra! - Hurra.
- Tak się cieszyłam na tę rozmowę. - Ja też.
- Zawsze cieszę się na nasze rozmowy. - Tak.
Kiedy kończyliśmy wczoraj randkę,
chciałeś powiedzieć coś o tym, dlaczego złożyłeś podanie do Norfolk State
i tylko tam.
Chciałem tam studiować, żeby być w orkiestrze.
Jako dzieciak dużo śpiewałem w kościele. Mama mi kazała.
Ale też razem z siostrami graliśmy na wielu instrumentach.
Jedna siostra była wspaniałą piosenkarką i autorką piosenek.
Mieliśmy pianina. Ja grałem na rogu, siostra na trąbce.
Miałem stypendium muzyczne, ale na studiach byłem zagubiony.
Nie uczyłem się jakoś świetnie, nie miałem świadectw z paskiem.
- Ale testy wychodziły mi bardzo dobrze. - Aha.
Zawsze patrzyłem
na system edukacji i na moje doświadczenie z edukacją
z odrobiną złości,
bo pamiętam, jak to jest czuć się głupim.
- Tak. - Nienawidziłem szkoły.
Ale uwielbiam się uczyć.
Wstąpiłem do marynarki.
- Mówiłem ci, prawda? - Tak.
OK. Wstąpienie do marynarki było najlepszą decyzją w moim życiu.
Drugą najlepszą było odejście z niej.
Mimo że uwielbiałem marynarkę i to, co mi dała,
myślałem, że to wszystko, na co mnie stać.
Od tamtej pory byłem w sytuacjach, w towarzystwach,
w których nie sądziłem, że mógłbym się znaleźć.
Patrzyłem prosto w oczy ludziom,
którzy wcześniej nawet nie wydawali mi się realni,
bo byli poza zasięgiem.
Nie wiem, dokąd zmierzam, ale nic nie jest dla mnie niemożliwe
i każdemu mogę spojrzeć prosto w oczy.
Mój dziadek… Znasz Naród Islamu?
Pewnie.
- Był sekretarzem krajowym Narodu Islamu. - OK.
Był bardzo blisko i pracował z Elijah Muhammadem.
W domu mojego taty jest jego zdjęcie z Muhammadem Alim.
- To jeden z moich idoli. - Naprawdę?
Tak! Mam…
Mam w domu cztery zdjęcia Muhammada Alego.
Mój dziadek był za tym, żeby nie studiować.
Ale ja poszłam na studia, bo rodzice mówili:
„Dobre stopnie, potem studia”.
Ale kiedy miałam iść na studia, nie było pieniędzy.
Jestem za tym, żeby ludzie mogli zdobyć wykształcenie.
Ale nie uważam, żeby to było konieczne, by odnieść sukces.
- Mówiłaś o Narodzie Islamu… - Tak.
Wracając do marynarki,
na jednej z ostatnich misji byłem na Atlantyku
w drodze z Norfolk w Wirginii do Senegalu.
Po raz pierwszy moje stopy dotknęły Afryki.
W tym samym czasie czytałem akurat autobiografię Malcolma X.
Tak.
Uderzyło mnie to… że mógłbym zrobić coś więcej, być kimś więcej.
Rozumiem.
Nie wychowano mnie na muzułmankę.
Mój tata był wychowany na katolika, ale jego ojciec z kolei należał do Narodu.
Zapytałam go, jaka jest jego religia. A on na to: „Wierzę w Boga”.
To wspaniałe, bo jeśli spojrzeć na wszystkie religie,
jest w nich wiele wspólnego na temat miłości.
Zdecydowanie.
Chciałbym opowiedzieć ci więcej o sobie.
- Pewnie. - O mojej historii rodzinnej.
Dla mnie to dziwnie osobiste, zwłaszcza w kwestii sióstr,
bo moje dzieci nigdy nie poznają swoich ciotek.
Chcę móc im powiedzieć: „Taka była twoja ciocia.
To robiliśmy z ciocią, kiedy mieliśmy sześć i siedem lat”.
Nie zapomnę nocy śmierci starszej siostry.
Nie mówiłeś mi, co się stało.
Miała toczeń.
Pewnego dnia poszła do szpitala i już z niego nie wyszła.
Pamiętam, że byłem wtedy u babci i…
czekałem na rodziców. Ona była w szpitalu.
Babcia powiedziała, że odbierze mnie ktoś z kuzynów.
Wchodzę do szpitala. Tata miał łzy w oczach.
To był pierwszy znak, że coś jest nie tak.
Tak.
Najważniejsze, co zawsze będę pamiętał z tamtego wieczoru,
to świadomość, że jej nie ma, zanim ktoś mi to powiedział.
Moja mama wydała z siebie dźwięk, którego już nigdy z siebie nie wydała.
Taki pierwotny, zwierzęcy.
A to moja matka, wiesz?
- Prawie jak coś nierzeczywistego. - Tak.
Po tym, jak zmarła, razem z drugą siostrą byliśmy z nią w sali sami.
Miała pierścień licealny, który druga siostra próbowała ściągnąć,
ale palec był tak spuchnięty, że nie mogła i…
Powiedziałem: „Czy tak można? Przestań, nie rób tego”.
Natłok emocji, ale pamiętam…
Dobrze, że to zrobiła, że to pamiętam,
bo mam teraz ten pierścień na szyi.
- Naprawdę? - Tak.
Noszę pierścienie licealne obu sióstr.
Ale moje najwspanialsze wspomnienia są zupełnie inne.
Do tamtej chwili większość mojego życia była jak sitcom.
Moi rodzice…
Nie mógłbym sobie życzyć nic więcej.
Kiedy ogląda się nasze zdjęcia, to wydaje się aż nierealne.
Było tak pięknie i niewinnie.
Niczego bym nie zmienił. Takie głupoty między bratem i siostrami…
- Tak. - Myślę o…
Zabawna sprawa. Siostry zamykały drzwi i zostawiały mnie na dworze w bieliźnie.
- Po prostu piękne dzieciństwo. - Tak.
Naprawdę. Za nic bym go nie zmienił.
Rozumiem.
- Dziękuję, że mi to powiedziałeś. - A ja, że słuchałaś.
Powiem ci coś, o czym myślałem,
ale nikomu nie powiedziałem na głos.
Co?
Mogę dać rodzicom jeszcze jedną córkę.
To wspaniałe.
Fantastyczne.
Już teraz widzę, jak nasze życia się splatają.
Tak.
Nie podchodzę lekko do bliskości, którą z tobą czuję.
Czuję wdzięczność, że cię poznałem, choć nigdy się nie widzieliśmy.
Szczerze mówiąc, to jest piękne.
- Hej, skarbie. - Hej.
Więcej kwiatów od mojego chłopaka?
- Chcę ci coś powiedzieć. - Dobra.
Co widzisz przed sobą?
Mam tu mnóstwo listów.
Trochę się denerwuję.
- Zacznę czytać. - Dobrze.
„Cóż, G.
Zawsze myślałam, że mam talent do słów, ale przy tobie potrzebuję notatek.
To słodkie i trochę sentymentalne.
Tata dał mi listy miłosne dziadków.
Wczoraj znalazłam jeden list,
który dziadkowie napisali 13 listopada 1953 roku”.
Już ich z nami nie ma,
ale trochę są.
- Czytam. - Świetnie ci idzie.
„Droga Kathleen, na pewno nie chciałem mówić ani pisać
rzeczy, które sprawią, że zaniemówisz.
Chciałem ci tylko powiedzieć, o czym myślę,
na co mam nadzieję.
Nie wyobrażam sobie, że moje słowa
mogłyby kogoś pozbawić słów.
Bardzo mi schlebia, że uważasz moje listy za takie miłe.
Nie chcę pozbawić cię słów na tyle, żebyś nie mogła powiedzieć »tak«.
Wtedy byłoby bardzo niedobrze.
Bardzo się cieszę, że moje listy dają ci szczęście.
W małym stopniu robią to,
co sam chciałbym robić osobiście.
Mam nadzieję, że przekazują ci moje głębokie i szczere uczucia.
Jeśli chodzi o to, co możesz powiedzieć, wystarczy mi,
że powiesz, że wyjdziesz za mnie.
Oczywiście wiem, że proszę cię o bardzo wiele,
ale zapewniam cię, że przez resztę życia będę ci pokazywał, że tego właśnie chcę.
Wystarczy więc, że powiesz »tak«.
Oczywiście byłoby lepiej, gdybyś tu była,
żebyś nie musiała pisać.
Myślę, że moje intencje powinny być już dla ciebie jasne.
Chcę, żebyś była tu ze mną jako moja żona”.
„G, zaczęliśmy ten eksperyment, podchodząc do niego bardzo sceptycznie,
ale odkryliśmy, że lubimy razem rozgryzać tę niepewność,
we własnym czasie i tempie.
Niektórzy powiedzieliby, że prędkości.
Hejka, Heisenberg.
Byłeś idealnym mężem, którego szukałam.
Dodawałeś mi pewności słowami, których nie wiedziałam, że potrzebuję.
Dziękuję, że się otworzyłeś i nie poddawałeś.
Nasza więź jest magnetyczna.
Jesteś moim numerem jeden od dziewięciu dni.
Nie mogę się doczekać, aż stracę rachubę”.
Halo?
Wybacz.
Natłok myśli.
Tak. To… Te listy też są niesamowite.
- Fajne, co? - Piękne. Naprawdę fajowe.
Po prostu ciężko…
ubrać to teraz w słowa.
Wiem, że i tak byśmy zrobili wszystko, co chcieliśmy,
ale będzie
o wiele cudowniej robić to razem. I bardzo się cieszę.
Tak…
Przez pierwsze trzy dni byłem w rozsypce, zagubiony.
Podążam za głosem serca, pierwszy raz od dawna.
Było ciężko, ale zapłonął między nami ogień
i zaczął być coraz większy,
aż nie mogłem już myśleć o niczym innym.
To było jasne cały czas.
Nie przyszedłem tu z oczekiwaniami ani nawet z nadzieją.
Zupełnie się tego nie spodziewałem.
Ty nie przyszłaś tu, marząc o zaręczynach z byle kim.
Szukałaś… mnie.
Jeśli chodzi o ciebie, Garrett, myślę, że możemy mieć wszystko.
Wcześniej nie sądziłam, że to możliwe.
Taylor,
kocham w tobie wszystko.
Jesteś niesamowitą osobą.
Myślę, że jesteś inteligentna.
Jesteś bardzo troskliwa, życzliwa, autentyczna,
pełna pasji.
Zakochałem się tu w osobie, którą jesteś.
We wszystkich twoich dziwactwach. Cieszę się na więcej.
Uwielbiam dowiadywać się tego, czego mi nie mówisz, zauważać to.
Im więcej warstw odkrywam, tym bardziej kocham osobę pod nimi.
Poznawanie ciebie było niesamowitym doświadczeniem.
Nasza więź, o której mówiłaś, to magnetyczne uczucie to obłęd.
Elektryzująca. To takie aż fizyczne doświadczenie.
Jakby każda cząsteczka mnie
chciała przejść przez tę ścianę i być z tobą.
Nasze ciała mówią nam, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Musieliśmy się upewnić, że głowy nam nie przeszkodzą.
Taylor Morgan Krause…
wyjdziesz za mnie?
Zdecydowanie.
O Boże!
Boże, trzęsę się.
Nie mogę nawet wstać.
Ogromnie się cieszę.
Muszę się tym nacieszyć.
Nie tak to sobie wyobrażałem, ale to najlepsze uczucie na świecie.
- Mamy wielkie szczęście. - To prawda.
Czekam na spotkanie.
- Ubiorę się na niebiesko… - Tak?
- Tak tylko mówię. - Ja nie powiem jak.
Żebyś była tak skołowana jak ja.
Tak samo podekscytowana. Do zobaczenia.
Do zobaczenia, kotku.
Ale super.
- O Boże! - Kwiaty!
Patrzcie na nią!
Jesteś narzeczoną?
Jestem narzeczoną.
Taylor!
Naprawdę chce, żebym była wielbicielką roślin.
O Boże, stary.
Ziom!
Wow!
Tak jest.
Że co?
Co?
Jestem zaręczony?
Jestem zaręczony!
Jak o to zapytać? Nawet nie wiem, o co,
ale zacznijmy od tego.
Czy głosowałeś w ostatnich i poprzednich wyborach prezydenckich?
Tak.
To…
Jako weteran i Amerykanin czuję, że to mój obowiązek.
- Tak. - Głosowanie.
Dziękuję za służbę. Nie wiem, czy to mówiłam.
Mówiłaś. Już nie musisz. Rozumiem. Dziękuję.
- Szczerze. - Doceniam to.
- Jestem za to wdzięczna. - Tak…
To, czy kandydaci mi się podobali, to inna sprawa.
- Tak. - Ale głosowałem i było ciężko.
Tak.
Zarówno w poprzednich, jak i ostatnich wyborach,
bo, skoro już o tym mowa,
mój tata jest republikaninem.
Tak głosuje, bo jest republikaninem.
Nie zgadzam się z tym.
Zadziwia mnie to, kiedy ktoś nie potrafi zmienić zdania.
- To wiele o tym kimś mówi. - Tak.
- Zgadzam się. - Jestem centrystą.
Chcę głosować na danego kandydata, bo wierzę w to, co proponuje.
Będę z tobą szczery.
Głosowałem na prezydenta Trumpa, bo nie lubiłem Hillary.
W pierwszych wyborach.
Ale czuję pogardę do tego, jak Trump podchodził do prezydentury.
I głosowałem na Bidena.
Na pewno tę drugą decyzję przemyślałem lepiej
i byłem nią bardziej podekscytowany niż pierwszą.
Bez problemu przyznam, że przy pierwszej nie byłem najlepiej poinformowany.
Wiesz, ja…
mam dość ciekawe pochodzenie.
Opowiedz.
Głównie identyfikuję się jako biały facet, ale mój tata…
To ciekawa historia.
Przez lata rodzina ze strony taty… Babcia ze strony taty…
Jest Niemką
i przez lata mówiła nam, że rodzina ze strony mojego taty
i mojego dziadka jest włoska.
Dorastałem więc, myśląc: „Dobra, mam tu trochę smaczku.
Jestem Włochem!”. Wiesz?
Na moim pierścieniu licealnym
była włoska flaga.
Byłem dumny z bycia Włochem.
Aż trzy lata temu moja siostra zarejestrowała się na ancestry.com.
- Wiedziałam, że o to chodzi. Super. - Aha.
Okazuje się, że najwięcej, co mamy,
to w 0,3% pochodzenie ogólnie europejskie.
- Nie gadaj! - Nawet nie włoskie.
Nawet nie w 0,3% włoskie?
Większość pochodzenia
jest nigeryjska, kongijska, sierraleońska,
głównie Afryka Zachodnia.
Okazuje się, że mój tata jest…
w trzech piątych lub w połowie czarny.
- Całe życie uważałem się za białego. - Aha.
Myślałem, że jestem biały.
- Aha. - A tu nawet nie Włoch.
Świetna historia. Chce się to zrozumieć.
- Fajnie. - Tak.
Kiedy się dowiedziałem, znalazłem różne książki
i zacząłem czytać o kulturze ghańskiej i nigeryjskiej.
Bardzo fajnie.
Mam w sobie dużo Afryki Zachodniej.
Jest wiele różnych kultur, które mogę teraz poznać
w taki bardziej osobisty sposób.
- Tak. - To fascynujące.
- Super. - Prawda?
Fajne doświadczenie.
Bardzo się cieszę, że o tym rozmawiamy,
bo świat się zmienia. Cieszę się
na jeszcze większe zmiany,
ale trochę nas zmuszano do myślenia, że mamy jedną etykietkę.
Tak.
Jako dziecko dostawałam te takie standardowe kwestionariusze…
Aha.
…„Twoja rasa? Pochodzenie etniczne?”.
- Tak. - Nie wiedziałam, co wpisać.
Naprawdę?
Mam mieszane pochodzenie. Mama jest z Hondurasu.
OK.
Jej rodzice są z Hondurasu, ale są parą międzyrasową.
Mój tata jest Afroamerykaninem, czarnym mężczyzną.
Ma po części pochodzenie czirokeskie…
Czyli naprawdę mieszaniec.
Mieszaniec jak cholera.
Myślę, że spotykasz się z kimś lub bierzesz ślub z samolubnych powodów.
Robisz to, bo ten ktoś uczyni cię lepszym,
mobilizując cię do rozważenia nowych idei.
Bo jeśli ktoś uczyni cię lepszym, ty zrobisz to samo dla niego.
Zmusisz go do bycia lepszą wersją siebie.
Nie chcę się zadowolić niczym innym.
Zgadzam się.
Sprawiasz, że czuję się bardzo pewnie.
Wiem, że zgłoszenie się tu było słuszną decyzją dla mnie i dla ciebie.
Sprawiasz, że czuję się wyjątkowa.
Czuję motyle w brzuchu. Jesteś przesłodki.
Naprawdę porządny z ciebie facet.
Jest różnica między bardzo dobrą rozmową
i czuciem czegoś przez ścianę.
- Tak. - Powiedzmy, że…
Jak to ująć?
Znam swoje uczucia, wiem, co mówi mi intuicja,
no i pójdę za tym, bo to się wie.
Kiedy uklęknę i powiem: „Wybieram ciebie”,
chcę, żebyś też wiedziała bez wątpienia,
że ty wybierasz mnie.
Tak.
Tak jest. Hej!
- I o to chodzi! - Hej, Bohdi!
Hej, Tim!
Idylla. Motyle w brzuchu.
Halo? O, jedzonko.
- Mam twój koc. - Ja też.
- Wezmę go do domu. - Pewnie.
Zabawne. Przed chwilą grałem w bilard.
Mój koc leżał tam. Odwracam się, a Bohdi wąchał go na całego.
Mówię: „Nie wtykaj, kurwa, nosa w koc mojej żony”.
Tak.
- Super. - Aha.
- Cieszę się. - Będziemy jeść, prawda?
- Powinniśmy. - Napisałem modlitwę.
No więc…
- No coś ty. - Mówię poważnie.
- Napisałem coś. - OK.
„Boże, dziękuję za to pożywienie i za zdrowie pozwalające nam je zjeść,
za to, że nas dziś obudziłeś i pozwoliłeś nam się spotkać,
że sprowadziłeś nas w to wyjątkowe miejsce.
Dziękuję, że dałeś mi kogoś,
kto jest tak łagodną i dobrą duszą,
za to, że mogę się czuć z Ashley tak bezpiecznie.
Czuwaj nad nami, gdy będziemy rozwijać naszą nierozerwalną więź.
Dziękuję za pokazanie mi, jaka może być miłość.
Czuję wielkie szczęście i bardzo Ci dziękuję.
Błogosław nam, Panie. Amen”.
Amen. O rety.
Ale to słodkie.
Tak, no wiesz…
Takie słodkie. Ojejku.
No to możemy jeść. Zjedzmy. Wygląda to smacznie.
Wzruszyłam się, sorry.
Modlić można się na wiele sposobów, ale zawsze bałem się na głos.
Chcę być w związku, w którym swobodnie rozmawiamy
i razem się modlimy.
Zaczynamy.
Wiara pozwoliła mi przetrwać tak wiele różnych rzeczy, że…
Nigdy nie mogłam się z kimś modlić.
Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłem. Nie potrzebowałem poczucia bezpieczeństwa.
A tutaj, z tobą, czuję się bezpiecznie, mogę z tobą porozmawiać,
opowiedzieć o przeszłości i nie czuć się oceniany.
Możemy porozmawiać i nie przeradza się to w kłótnię.
Czuję, że w przyszłości też będzie to możliwe.
Nie zmieniasz się. Od razu wydawałeś się szczery.
Nie grałeś nikogo innego.
Przyszedłeś tu, mówiąc:
„Sorry, zajebiście się denerwuję. Taki jestem”.
Mówiłem chłopakom: „Nie mam pojęcia, jak ona wygląda”.
- Nie masz. - I naprawdę mam to w dupie.
Wiem, co czuję.
Kogokolwiek zobaczę, ta osoba będzie moją towarzyszką.
Super.
Gotowa na trochę muzyki?
- Gotowa. - Dobra.
Mam eklektyczny gust.
Trochę country, trochę alternatywy.
Lata 90. i początek dwutysięcznych. Najbardziej lubię R&B.
Wtedy ludzie nie bali się mówić o miłości.
To jest super. Uprzedzam, że są tu żenujące piosenki.
- U mnie też. - Jestem gotowa.
Zaczynamy.
Mówią, by znaleźć kogoś Kto twój kielich wypełni
Moje serce się przelało Decyzję podjąłem w pełni
Stąd wiem, stąd wiem, stąd wiem Że to my
Boże, uwielbiam tę piosenkę!
Słuchasz?
Tak.
Naprawdę cię kocham.
Wiedz, że jesteś bezpieczna, chroniona.
Co by się tu nie stało…
zawsze będę przy tobie.
Zawsze będę cię wspierał.
Czasem, gdy serca rany leczą
Leczą je wolno, bo uczucia się nie śpieszą
Czy już możesz?
To drabina wysoka
- W porządku? - Tak.
O kurde.
Obłęd.
Powąchaj koc.
Przytulam cię.
Otrzyj łzy moim kocem.
Ja zwykle w ogóle nie płaczę. Po prostu…
Domyślam się. Naprawdę.
O czym myślisz?
Wszystko, czego chcę na dłuższą metę,
czuję, że mogłabym tu mieć.
Możesz. Widzisz tę niebieską ścianę?
Po drugiej stronie.
Tyler, Tyler.
Ashley, Ashley.
Kto by pomyślał, że to nas dziś spotka?
Nie ja.
Obiecuję, że nie obchodzi mnie, co jest za tą ścianą.
Na stówę.
Bo bierzemy ślub.
Wzruszyłam się. Rozpłaczę się.
Ze szczęścia.
On napisał modlitwę w intencji naszej relacji.
- Kocha cię. - Naszej przyszłości, zaufania, no i…
Siedzę tam i myślę: „Czy ja śnię?”.
- „Co się tu dzieje?” - „To musi być sen”.
- Porządny facet. Kocha cię. - Boże.
- Bardzo się cieszę! - Wariactwo.
O Boże.
Krok zakochanego mężczyzny.
Być kochaną za to, kim jesteś w środku, to coś, czego bardzo chciałam,
ale ja nie szukałam męża.
Nie potrzebowałam męża.
Ja szukałam
bratniej duszy.
Nigdy w życiu się tak nie czułem.
To…
31 LAT FIZYK
To coś nie do opisania i bez precedensu.
Coś niesamowitego…
Rozpływam się, jak tylko słyszę jej głos, no i… po prostu…
Ciężko jest opisać, jak fantastycznie się czuję, kiedy jestem z nią.
Taylor jest inteligentna, troskliwa, myśli o innych, jest pełna pasji.
Jest przeurocza i bardzo…
Czuję, że wszystko, co mówi, jest bardzo szczere.
Ale odjazd.
Znać osobę, którą jest Taylor, wiedzieć, jaka jest niesamowita,
czuć, że ona czuje to samo do mnie…
To niesamowite.
Bardzo zwracałam uwagę na to,
żeby nie powiedzieć nic o tym, jak wyglądam.
Jestem bardzo ciekawa tego, czego on się spodziewa.
Zapominam, że to część tego procesu.
Wczoraj zaczęłam myśleć: „O Boże”.
Dziś pojawiły się nerwy.
Ale cieszę się, że go zobaczę.
Myślę, że nie ma znaczenia, jak wyglądamy.
Podjęłam decyzję, że nie zdradzę imienia mojej mamy,
bo zdradziłoby to część mojego pochodzenia etnicznego.
To, że Garrett doszedł do tego, że czuje,
że to, kim jestem w środku, to, co sprawia, że jestem Taylor, wystarcza…
To, że Garrett sprawia, że tak się czuję…
jest niesamowite.
Bardzo się cieszę.
Nikt się tak nie zaręcza. Nie da się tego powtórzyć.
Przed programem myślałem już,
że nigdy nie znajdę tej jednej jedynej.
Nie udało mi się znaleźć kogoś,
z kim miałbym tak głęboką, pełną pasji więź.
A…
teraz się udało.
Bardzo trzymaliśmy się tego, żeby nie rozmawiać o wyglądzie.
Ona wie, że jestem biały.
Nie wie nic innego, a ja o niej nie wiem nic.
Nie myślałem o tym, aż do teraz,
ale to, że nie znam jej pochodzenia etnicznego,
nie martwi mnie.
Ten eksperyment zmusza nas do podejścia do tego jak do małżeństwa.
Mamy wziąć ślub ze względu na to, kim jesteśmy, a nie na nasz wygląd.
Wierzę w to…
że moja miłość do Taylor
jest tak silna, że nie ma znaczenia, jak ona wygląda.
Napisy: Katarzyna Puścian