Ciągle czułam twoje wsparcie.
- Jesteśmy partnerami, drużyną. - Tak.
Dlatego cię kocham, słonko. Dlatego.
Uczynisz mnie najszczęśliwszym na świecie, spędzisz ze mną życie i wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Kocham cię! - Ja ciebie też.
Jesteś moją osobą.
To, jak ze mną rozmawiasz... Rozumiesz, czego potrzebuję.
Dużo czasu minęło, odkąd to do kogoś czułem, ale...
kocham cię, Chelsea.
Kocham cię.
- Mamy tu trójkąt miłosny. - Nasz?
Zakochuję się w tobie.
Laura jest super. Sarah też.
- Sarah Ann. - Tak.
Myślę, że jesteś niesamowitą osobą.
- Jak najlepsze zdanie. - Dzięki.
Ale postanowiłem, że muszę kontynuować z moją drugą osobą.
Powiedział „kocham cię”.
Powiedziałeś komuś, że go kochasz.
Kiedy zobaczysz i zdasz sobie sprawę, co cię ominęło,
zadławisz się.
Z Bogiem.
Trevor, nie mogę ci teraz dać całej siebie.
A dajesz całą siebie komuś innemu?
Tak.
O Boże!
- Czarna miłość. - Tak jest.
Popatrz tylko.
Jesteś taki przystojny.
Chelsea nie wygląda tak, jak się spodziewałem.
Okłamała mnie w kwestii wyglądu.
Ale pociągają mnie jej osobowość i miłość do mnie. Tylko to się liczy.
Kocham cię za to, kim jesteś.
Jestem taki szczęśliwy.
- Chodź tutaj. - Tak.
To takie surrealistyczne, bo... znalazłem ją.
- Kocham cię. - Kocham cię.
To może być początek moich marzeń, wszystkiego, czego pragnęłam.
Mówiła mi o... „dipie fasolowym”.
- Podobno wiesz, co to. - Laura! Dip fasolowy?
Tylko nie to!
- Kazała mi to zrobić, a ja... - Zrobić to komu?
- Tobie. - Obłęd.
- Nie zaczynaj... - To był żart.
Mogę wracać do domu.
- Jestem pod wrażeniem. - Dziękuję.
Chce mi się rzygać.
Powiedziałeś coś, co mnie zraniło. Sprawiłeś, że się zasmuciłam.
- Dobrze, to... - Weź to na klatę.
27 LAT SPRZEDAŻ OPROGRAMOWANIA
Jesteś na mnie zła?
Nie.
30 LAT STEWARDESA
Chcę, żebyś wiedziała, że bardzo cię przepraszam i...
że cię kocham.
Nigdy nie chcę cię zasmucać ani ranić.
Kocham cię. Jestem przy tobie.
Ja ciebie też.
Chciałam, żebyś mnie słuchał, kiedy mi smutno.
Rozumiem.
Musisz powiedzieć: „Twoje uczucia się liczą. Rozumiem”.
- Nie zmyśliłabym ich. - Rozumiem.
Przepraszam, że nie...
- Ciężki dzień. - Jestem uparty.
- Jesteś uparty. - Trochę. Musisz być cierpliwa.
- Kocham cię. - Wesprzyj mnie.
- Kocham cię całym sercem. - Będziesz mnie wspierać?
Ja też. Całym sercem.
- Posmarowałem twarz kremem z filtrem. - Tak?
Smarujesz się nim?
To krem z filtrem.
Proszę cię. No.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Ciekawie było wszystkich zobaczyć.
- Johnny i Amy to pewna sprawa. - Zakochani.
Tak, pewna sprawa.
Jimmy i Chelsea wyglądali razem naprawdę słodko.
- Tak. - Naprawdę.
Mówił, że jest prawie idealnie. Dosłownie.
- Widziałaś, jak rozmawiałem z AD. - Tak.
Wspomniała o kwestii rasy.
O dzieciach.
O tym, jak będą postrzegać rasę.
Rozumiem te pytania.
Ale jeśli wynikają one z tego,
że ktoś myśli, że sobie z tym nie poradzę, odebrałabym je inaczej.
Ale mam nadzieję, że wynikają z dobrych intencji.
Czarna kobieta podchodzi do czarnego mężczyzny,
który spotyka się z białą kobietą,
bo chce się upewnić, że ma odpowiednie nastawienie
dotyczące czarnej wyśmienitości.
Mam nadzieję, że ludzie podejdą do tego z takim nastawieniem.
- Nie wyczułem złego nastawienia. - To dobrze.
To była bardzo dobra...
- To dobrze. - ...rozmowa.
To wyzwanie, kiedy czarny mężczyzna spotyka się z białą kobietą.
I ogólnie dla par wielorasowych.
Znam to z doświadczenia.
Ludzie zawsze mówili mi:
„Słuchaj, jeśli wyjdziesz za czarnego mężczyznę,
z tym się spotkasz”.
To zupełnie co innego niż spotykanie się z kimś własnej rasy,
z kimś, kto wygląda tak jak ja.
Ale wy o tym rozmawiacie... Ona jest czarną kobietą.
Rozumie cię, a ja identyfikuję się jako biała kobieta.
Pytania, które zadawała mi AD,
sprawiły, że zacząłem się naprawdę martwić.
Zmierzymy się z opiniami innych ludzi.
Moja przyjaciółka
powie pewnie: „Ken, pogadajmy”.
Moi ludzie mocno mnie kochają.
Zwykle martwią się o to, jak...
kogo mam w sercu.
„Czy rozumiecie, jakie to ważne?
Czy jesteście na to gotowi?”
Moi ludzie cię pokochają, bo jesteś czadową osobą.
- Ale na pewno... - Będą mieć...
Będą chcieli wiedzieć, czy jest mi dobrze, czy między nami jest dobrze.
- Tak. - Wiesz?
Czy myślisz, że jeśli twoja rodzina i przyjaciele
zapytają, czy jest dobrze...?
Tak jak mówiłeś: „Czy wszystko dobrze?”.
Co by ci dało pewność, że jest między nami dobrze?
Dobre pytanie.
Co byłoby definicją „dobrze”?
Wiem, że jesteś tego pewna.
I nie masz żadnych... Spotykałaś się już z czarnymi mężczyznami.
- Słyszę, że mi to mówisz. - Jasne.
Ale chodzi o to, żebym zobaczył to w realu.
Czyny, a nie tylko słowa. Jestem w tym dobra.
Tak.
- Znam cię... - Tak.
...ale moi ludzie muszą cię zobaczyć.
Patrz na to.
- Proszę bardzo! Tak. - Dobra!
- Myśli: „Muszę już iść”. - Chce prowadzić.
Idealnie odzwierciedlają nasz związek.
Też tak myślę.
REKIN – 50 M DOMINIKANA, BAHAMY
- Jak się to wymawia? - Bávaro.
Sexy!
- Dzięki. - Super.
I czerwone światło.
- Pocałunki. - Oczekiwanie.
Pocałunki na światłach.
- I kropka. - I kropka, nie?
To coś mojego. Czerwone? Całujemy się, kotku.
Chyba zostawię buty tutaj.
Pewnie. Dobry pomysł.
Po powrocie z imprezy Jeramey był bardzo oziębły.
Odciął się ode mnie. Nie chciał gadać.
Nie miałam pojęcia, co się dzieje, co się stało.
Zupełnie nie chciał rozmawiać, spał na kanapie, ja w łóżku,
no i tyle.
- Porozmawiajmy o wczoraj. - Najpierw powiem to.
Wczorajszy wieczór przywołał trudne wspomnienia
z dawnych związków.
Rozumiem.
Sytuacje, w których partner zawstydzał mnie
tym, co robił, mówił i tak dalej.
Jeśli w przyszłości opowiem ci coś
i żartobliwie powiem, żebyś coś zrobił, musimy...
- Nie zrobiłem tego! - Wiem.
Ale nigdy w życiu bym nie pomyślała,
że powtórzysz to komukolwiek.
Wyszedłem na największego dupka.
Poszedłem spać wściekły. Spałem na kanapie.
Nie chciałem wrócić, bo chciałem siedzieć sam.
Uznałem:
„Nawarzyłeś sobie piwa, to teraz je wypij”.
Czy będę idealny? Nie. Będę nawalał.
Ale kiedy już nawalę, muszę radzić sobie z tym lepiej niż wczoraj.
- Nie zasłużyłaś na to moje milczenie. - Właśnie.
Wiem, że nie tak się załatwia problemy.
Wiedziałem to, a i tak to zrobiłem. Nie miałem racji. Zostaje mi to naprawić.
W porządku. OK.
Dalej mnie lubisz?
No więc... Tak.
- To dobrze. - Dalej cię lubię.
Ale chcę, żebyś mnie dobrze zrozumiał.
W kabinach starałam się wszystko wyjaśniać,
ale w realu uznałabym po prostu: „Nie”.
Pewnie...
Wycofuję się z sytuacji chyba po to,
żeby się chronić.
Takie odcięcie się ode mnie,
mimo że nic nie zrobiłam, nic tobie nie zrobiłam,
sprawiło, że zastanawiałam się,
czy czymś cię wkurzyłam, a to wkurzyło z kolei mnie.
- No i... - Nie zrobiłaś nic złego. To moja wina.
- Tak. - Całkowicie to przyznaję.
Jeśli naprawdę mamy się pobrać, nie może być tak jak wczoraj.
Zdecydowanie.
Nie chcę tu dramatyzować, ale gdyby ktoś mnie zapytał:
„Zamierzacie się pobrać?”, wczoraj powiedziałabym, że na 100%.
- Dziś powiedziałabym, że nie wiem. - Aha.
Dlatego tak się martwiłam wczoraj i dziś.
Pomyślałam, że jestem sama.
- Nie jesteś. - A to przeraża.
Nie jesteś sama.
Kiedy spałaś pomyślałem, że jesteś urocza.
- Nie tylko twój wygląd... - To za mało.
Nie tylko wygląd, ale też to, co robisz, twoje gesty,
zachowanie, nasza komunikacja.
Pomyślałem o kabinach i o tym, że świetnie się dogadujemy.
- Dlatego tu jesteśmy. - Tak.
Dlaczego chciałem to stracić przez moje kretyńskie ego
i to, że nie potrafiłem sobie poradzić z problemem?
Uznałem, że to nie jest właściwa droga.
W porządku.
- Żałuję tego. Przepraszam. - OK.
- Bo cię kocham. Chcę, żeby się udało. - A ja ciebie.
Już mi lepiej.
- Tak? - Tak. Komunikacja.
Mówiłam, że jest najważniejsza.
Jak byś nas porównał do innych par? Już je znamy.
- Jesteśmy na podium. - Tak? A kto jest nad nami?
- Nikt. - Nikt? Jesteśmy numerem jeden?
Najlepsza komunikacja.
Wczoraj to zły przykład.
No dobrze. Wolniej.
Wolniej, Julieta.
Cholera, no popatrz!
- Jeździsz jak profesjonalistka. - Powoli.
27 LAT SPECJALISTKA OD E-HANDLU
27 LAT OPIEKUN KLIENTA
Zaczekaj.
Naprawdę nigdy tego nie zapomnę. Najlepszy punkt tygodnia.
Ta wycieczka? Nie zaręczyny?
- Zaręczyny to najlepsza chwila w roku. - No mam nadzieję.
Przy tym drzewku.
- Moje nogi. - Co nie?
Mam strasznie obolały tyłek. Rety.
Mamy dobre koniki.
Tak. Julieta i Johnny.
- „Julieta”. Wymawia się... - Julieta?
- Julieta. - Tak.
Julieta i Johnny.
- Wrócę stąd z akcentem. - Tak.
- Stajesz się Dominikańczykiem. - Właśnie.
- I kocham cię całego. - Dziękuję.
Moja miłość do ciebie jest coraz większa: umysłowa, emocjonalna i fizyczna.
Naprawdę czuję z tobą to iskrzenie,
a martwiłam się tym, bo nigdy nie wiadomo.
- Właśnie. - A ty?
Jest dobrze. W kabinach mieliśmy silną więź.
Naprawdę czuję, że trudno mi cię nie dotykać.
Ja też.
- Masz piękne oczy, zwłaszcza w słońcu. - Dzięki. A ty włosy.
Tak?
- Dzięki. - Naturalne. Takie, jakie powinny być.
Trudno nad nimi zapanować.
Uwolnij je.
Cieszę się.
- Jest idealnie. - Zdecydowanie.
Wszystko jest świetnie. I to mnie właśnie stresuje.
Na pewno pojawią się trudności.
- Tym właśnie się denerwuję. - Co się wydarzy?
Chcę tej pierwszej kłótni, żeby zobaczyć, jak pójdzie,
zobaczyć, co powiemy.
Nie mówię, że chcę jej teraz,
ale chcę, żeby doszło do dużej kłótni, żeby zobaczyć, jak będzie.
Aha, dojdzie do niej.
- Tyle o tym mówisz, że wreszcie... - Wiem!
Będzie kiepsko i jest mi głupio,
ale jest to coś, co musimy wiedzieć przed ślubem.
- Tak. - Jak będzie.
Tak. Podczas wspólnego mieszkania.
- Wiem. - Po prostu to wiem.
- O Boże. - „Amy, dlaczego nie zakręciłaś pasty?”
„Johnny, nie spuściłeś wody”.
Boże, obyś spuszczał.
Kocham cię, ale...
Cieszę się, że możesz się nacieszyć oceanem.
24 LATA DYREKTORKA DS. ROZWOJU
Jestem szczęśliwa.
Ja też.
25 LAT DYREKTOR GIMNAZJUM
- Spójrz na te ptaki. - To byłoby fajne. Delfiny.
Pływałaś z delfinami? Mogliśmy to zrobić.
Nie gadaj!
Super. Pływałaś kiedyś z delfinami?
- Patrz! Nie! - Aha.
- Nigdy? Ja tak. - Nie! Tak?
Na Bahamach.
Czad. Niesamowite doświadczenie. Mój delfin nazywał się Ken.
Nie gadaj.
Po tym zakochałem się w delfinach.
Aż zacząłem gadać. Tak bardzo mi się to podobało.
Delfiny do alejki drugiej.
Zawsze.
Miałem breloczek z delfinem. Tak mi się podobało.
Wyrzuciłem go, ale byłem nimi zachwycony.
Są takie milutkie i...
Całują cię w nosek?
Tak. Zrobiłem to. Mam nawet zdjęcie. Serio.
Obłęd.
Ja bardzo... Widzisz, że zawsze...?
Podoba ci się to?
Co sądzisz o kontakcie fizycznym?
- Uwielbiam go. - Bo jesteśmy fizycznie razem.
- Uwielbiam. - Powiedz więcej.
Ty... Język. Mamy swój własny język.
Dotykiem okazujesz komuś uczucia.
- Tak. - Spokój i poczucie bezpieczeństwa.
- To dobrze. - Czuję się wtedy dobrze.
Ja bardzo... Zawsze byłam osobą...
W ten sposób okazuję miłość
i lubię tak położyć na tobie rękę.
Tego chcę. Ja zawsze ciebie dotykam.
Zawsze. Trudno tego nie robić.
Myślę, że świetnie wychodzi ci zachowanie...
- Nie sądzę, żebyś... - Nie przytłaczam cię?
- Nie. - Nie przesadzam?
Czasem myślę, że możesz to robić częściej.
Aha.
Czekaj. Weź rękę trochę wyżej.
Jeszcze.
Naprawdę nie wiedziałem, że uwielbiasz dotyk.
- Na serio. - Tak, uwielbiam.
- Ja tu myślę, że cię przytłaczam. - Wcale nie.
To jakiś obłęd...
Zupełnie mnie nie przytłaczasz dotykiem.
- Dobrze wiedzieć. - W pewnym momencie...
Pomyślałam: „No nie wiem, czy mu się podobam”.
- Serio? - Tak.
Pomyślałam: „Nie okazuje mi za bardzo czułości”.
Pierwsze słyszę. Obłęd.
Czy teraz ci z tym lepiej?
Czy myślisz:
„Boże, wcale jej nie przytłaczam. Nie muszę się zastanawiać”?
Mam po prostu więcej informacji. Nie to, że jest mi lepiej.
- Mam więcej informacji o tobie. Tak. - Aha.
To na pewno coś nowego. Nigdy...
Zawsze słyszałem, że jestem zbyt czuły...
Na pewno widzę, że ktoś mógłby taki być,
ale nie przewiduję, że ty taki będziesz,
bo jesteś takim łagodnym olbrzymem.
I zachowujesz się z szacunkiem.
Nie sądzę...
Ja nigdy nie powiedziałabym: „O rety”.
- Aha. - Wiesz?
Tak.
Ale masz wielkie ręce.
Ale przyjemna bryza.
- Mogę już jeść. - Zdecydowanie.
- Chcę zupkę i krewetki. - Tak.
Wiesz?
Pokaż ten pierścioneczek.
Fajnie się błyszczy.
- Tak? - Pasuje ci do pazurków.
Kurde, ale tu pięknie, kotku.
Co nie?
Tak. Uwielbiam wodę.
Plażowiczka?
- Uwielbiam plażę, ocean. - Serio?
- Uwielbiam dźwięk oceanu, wszystko. - Aha.
Byłem w szoku, jak mówiłaś, że w Bostonie są plaże.
Cape Cod, Martha’s Vineyard i cała reszta...
- Martha’s Vineyard też? - Tak.
Serio? Mama ciągle tam jeździ. Nie chciałem jechać do Massachusetts.
No tam dorastaliśmy.
Postanowiłaś zostać, bo tańczyłaś dla Patriots?
- Tak. - Wtedy, kiedy wygrywali.
Dwa Super Bowl.
Byłaś tam z wszystkimi ważniakami. Z Gronkiem i tak dalej.
- Będziemy świetną parą. Legendarną. - Tak.
Tak. Cieszę się na wspólne chodzenie po mieście.
- Chwalenie się narzeczonym. - „Mój narzeczony”.
Aha. Pierwsza rzecz, którą zrobisz po powrocie?
Zadzwonię do siostry, siostrzenic, siostrzeńców.
Powiedzą: „Że co?”. Ale w jak najlepszym sensie.
Tata będzie się przeprowadzał do Atlanty. Wpadnie do Charlotte.
Mój tata jest bardzo czarujący, Gujańczyk.
- Polubi cię. - Serio?
- Poznam go? - Oczywiście.
Poznasz mamę i tatę.
- OK. - Aha.
- Ekstra. Ale się cieszę. Nie ukrywam. - Naprawdę?
Dziękuję! Gracias.
Gracias.
Plantany.
- Za co pijemy? - Za nas.
Za wieczność.
- Za wieczność. - Za wieczność?
Dobra.
Dajemy, AD.
Rety, przyda się trochę tego białka.
Zupka jest najważniejsza.
Dobre?
- Wygląda pysznie. - Tak.
- Dobre? - Pełne skupienie.
Przepraszam.
Super, że ci smakuje.
- Już dobrze. - Tak?
Chcę sobie popatrzeć na wodę.
O czym myślisz?
Staram się żyć chwilą i naprawdę mi się tu podoba, ale...
Sam nie wiem. Naprawdę nie chcę cię zawieść...
- O tym myślisz? - Tak.
Zawiedziesz mnie?
Nie mówię, że to zrobię. Po prostu tego nie chcę.
Bo zbliża się to wielkimi krokami.
Wiem, ile to dla ciebie znaczy, no i chcę być tym facetem,
bardzo się staram.
Czasem po prostu mam natłok myśli.
Co jest największą przeszkodą?
- Problemem. - Nie chodzi nawet o przeszkody.
Wszystko mi się bardzo podoba. Jeśli będzie jak teraz, to super, tylko...
Co się stało?
Nie, nic. Po prostu...
Tak tylko myślę. Jest OK.
- Wszystko w porządku. - OK.
Wszystko gra.
Myślę po prostu o tym wszystkim.
Po prostu wszystko naraz...
Tak działa ludzki mózg. Po prostu...
Ale tak nagle zmienił ci się nastrój.
Zmieniasz temat i mówisz, że mnie zawiedziesz.
- Nie, że zawiodę, ale że nie chcę. - OK, no... Dobra.
- To co innego. - Dobra. I tak bez powodu?
Tak. No...
Nie chcę zarzucać cię rozmowami o lękach.
„Nie chcę tego z tobą” i tak dalej. Bo chcę.
Naprawdę chcę tu dla ciebie być.
Chcę, żeby się udało.
Ale gdzieś z tyłu głowy mam tę kwestię małżeństwa.
Jest to coś, z czym mi trudno.
Moi rodzice, moja rodzina, rozwód... To, jak on rozdziera rodzinę.
To dla mnie ważne.
Moje uczucia do ciebie są prawdziwe, ale mam dużo różnych myśli.
Nie mówię:
„Kurde, po tym wszystkim się z tobą nie ożenię”.
Nic z tych rzeczy.
Na bank widzę cię jako moją żonę.
Po prostu...
W moich myślach...
Chcę w to uwierzyć.
Coś, co mi się w nim podoba.
Ma OCD tak jak ja.
To naprawdę fantastyczna sprawa.
Ma tutaj idealny porządek.
Złota gwiazdka.
Pięknie, Amy. Spójrzcie tylko.
Myślałem dziś o tym, jak będzie wyglądać małżeństwo.
I było to miłe. Takie przyjemne uczucie.
Te ciastka były wczoraj odlotowe.
O mój...
Co za ujęcie.
Nie podzieliłeś się.
Nie chciałaś. Pani Już Użyłam Nici.
To wciąż niewiarygodne.
Totalny obłęd, ale taki najlepszy.
- Rano mam czasem paskudny oddech. - O rety. No nie.
Tak bywa, więc pamiętam o tym, że muszę
udać się do zlewu i umyć zęby, zanim coś powiem.
Doceniam to.
- Jaka ty dziś oszałamiająca. - Podoba ci się mój styl na luzie?
Cofnij się trochę. Zobaczmy. Obróć się.
Ale śliczny pierścionek w słońcu.
Dziewczyno!
Dzień na plaży.
Jak się czujesz?
Dobrze. Żyje się. Tak.
Nam to się żyje! Tak, kotku!
Usuń to!
Co za gość.
Dajemy!
Amy!
- Chodź tu! - Oto i on!
- Hej. - Porzucajmy woreczkami.
- Pewnie! - Też chcę!
Chcę się napchać.
- Chodźmy. - Jestem za.
- Przestraszyłem się. - O nie!
Nie mam z tym nic wspólnego!
- Zaraz zrobi się superowo. - Fajnie.
Nie jestem nad tobą, nie jestem pod tobą, a tuż przy tobie.
Fajne!
Co za jazda.
Jesteśmy na zupełnie innym poziomie.
- To dobrze! - To dobrze!
- Jest... - Uprawiacie seks?
- Coś było. - U nas też.
Zaraz, ty też?
- Jesteśmy zaręczone. - Tak, ale wiesz...
Dorosłe, zaręczone.
Potrzebowaliśmy problemu, żeby do tego dojść i uznać: „Kurna”.
- Zebrać się. - To dobrze.
To, co zrobił z tym konfliktem, a potem ze mną...
Miałam powiedzieć, że wyglądasz świetnie, ale...
A potem...
Jejku...
- Trochę to trwało, ale... - Aha.
- Pewnie. - Musieliśmy się zastanowić.
- Aha. - Tak.
- Ale... - Teraz się zaczęło.
- Zaczęło się i to na dobre... - I kropka!
- I tak dalej... - I kropka! Zaczęło się!
- I kropka, dokładnie! - U nas to samo.
Muszę ci powiedzieć...
O Boże. Co?
Przez Chelsea poczułem się niezręcznie. Dzięki za tamtą rozmowę.
Było mi głupio... Wiesz, o czym mówię.
- Tak. - To nam pomogło.
Cieszę się, że twoje słowa o mojej dupie pomogły wam osiągnąć następny poziom.
Cieszę się, że to był punkt zwrotny w waszym związku.
Jak tam?
Dobrze.
Ta zimna woda kapiąca mi na jaja jest ciekawa.
- Przepraszam. - Prosto w nogawkę.
- Sorry, nie-sorry. - Nie!
- Wiem, że jestem szczęśliwa. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kiedy patrzyłam na was na ostatniej imprezie...
Byliście tacy słodcy.
Uznałam, że po prostu czuć tę chemię.
Niesamowite.
Jest bardzo miło.
Od razu widać było, że Johnny i Amy poszli już na całość.
- Nie śpieszymy się. - Naprawdę?
- Tak. - OK.
Ona nie stosuje antykoncepcji, a ja chcę mieć dzieci...
- Aha. - ...ale nie teraz.
Nie jestem gotowy...
Chcesz poczekać na stabilność finansową...
Tak. Stabilność finansowa.
Robimy, co chcemy. Wycieczki. My sami. Nie martwimy się o innych.
Kiedy powiedziała, że nie stosuje antykoncepcji...
No jeśli cokolwiek by się stało,
moglibyśmy mieć zaraz małą Amy albo Johna juniora czy coś takiego.
Byłoby wspaniale, ale nie teraz.
Ja zawsze myślałem, że każdy stosuje antykoncepcję.
Bo wszystkie... Nie, na stówę. Totalna ignorancja.
Każda dziewczyna, z którą się spotykałem, narzekała na antykoncepcję.
Tak, no bo to hormony. Napychasz organizm hormonami.
Zawsze mówiły... „Narzekały” na to,
no bo to hormony i zmieniają całą chemię organizmu.
Myślę: „Stosujesz. Spoko”. Koniec tematu. Z głowy.
A tu myślę: „Aha”.
„Aha”. To sprawia, że zaczynasz się zastanawiać. Chcesz...
Nie wiem, dlaczego ona jej nie stosuje.
- Niektóre kobiety naprawdę nie mogą. - Tak im to szkodzi.
- To poważna sprawa. - Trzeba to przemyśleć.
- Wiesz? - Aha. No więc...
- Jesteście czadowi. - Dzięki.
- Co to? Taquitos? - Tak.
Chciałbym wrócić do całej tej sprawy „dipu fasolowego”.
- Przepraszam cię za to. Zapomnimy o tym. - O Boże. Tak.
Nie chciałem tego. Tak sobie to wyrzucałem, że prawie odszedłem.
- O Boże. - Byłem na siebie taki zły.
- No i... - Ale jest OK.
OK. Wracam do tego, bo było mi strasznie głupio.
- Wiem. - W takich sytuacjach jest mi ciężko.
Rozumiem, ale jest OK.
- A jak u ciebie i Claya? - Próbujemy się zgrać.
U Claya zauważyłem, że... Ty pewnie też.
- Często się analizuje. - Aha.
Nauczyłem się tego, że kiedy milknie, trzeba dać mu spokój.
Rety, ciągle to słyszę!
I nie... Nic o tobie nie mówił.
Rozumiem.
Parę razy było tak, że gadaliśmy na korytarzu
przed kabinami, a on...
W jednej chwili podskakuje jak to on, a w drugiej się zamyka.
O Boże! Czyli to nie przeze mnie.
- Nie, nie. - Boże, ale mi ulżyło!
On stoi sobie tam, ja tu,
mówię coś do niego, ale jeśli się zamyślił...
O Boże! Kamień z serca.
Aha. Myślę, że chodzi po prostu o to takie zamyślenie.
- Własne myśli... - Skupienie.
Odcinasz się od wszystkiego. Analizujesz.
- Dzięki. Potrzebowałam tego! - Fajnie.
Dodało mi to pewności.
Wypowiada się o tobie w superlatywach.
Dziękuję.
Wspaniale jest wiedzieć, że ona mnie kocha, a ja kocham ją.
Świetnie się komunikuje...
Kocham cię, kotku!
Jejku, ale słodziaki.
Boże, ale z niej laska.
Boże, prawie się posikałam.
To było słodkie.
- Przesłodkie! - Słodziak z niego.
O Boże.
- AD! - AD wymiata.
No nie. Co to za komentarze?
No ja myślę.
- OK? - Tak.
- Pięknie. - Dobre rozmowy.
Dobry klimat. A ty jak tam?
- Dobrze. - No proszę! Pięknie!
Lubię Johnny’ego.
- Jest pełen energii. Super. - To prawda!
Super jest to, że możemy sobie żartować jak dzieci,
ale też prowadzić głębokie,
szczere rozmowy, w których mówimy sobie wszystko.
- Aha. - Przyciągamy się jak magnesy.
Ale trochę boję się tego, co będzie,
bo chociaż cieszę się na powrót do realu...
- Aha. - ...nigdy nie mieszkałam z facetem.
- Duża zmiana. - Duża zmiana.
- Martwię się spotkaniem z moim tatą. - Czemu?
- Tata tego nie popierał. - Naprawdę?
W mojej kulturze wszystko robi się w tradycyjny sposób.
Mojemu tacie ciężko będzie zaakceptować mój ślub za miesiąc
z kimś, kogo poznałam parę tygodni temu.
Ale on nie rozumie też całego tego procesu.
Może być trochę napięć, ale...
A jak tam z Laurą? Jak tam kwestie fizyczne i...?
- Dobra. W porządku. To mi... - Jest dobrze.
- Świetnie! - Słuchaj.
Od samego początku w kabinach byliśmy swoim numerem jeden i dwa.
- Aha. - Przez cały czas.
Wiedziałem, że będzie kimś, kto postawi mnie do pionu.
- Tak. - Aha.
Z Sarah martwiło mnie to... Każda rozmowa była super.
Prowadziliśmy głębokie rozmowy, rozmowy o przyszłości.
Ale nigdy nie było tak,
że powaga przeważyła nad dobrą zabawą.
Pomyślałem: „Kiedy zrobi się gorąco, jak to ogarniemy?”.
- Właśnie. - Z Laurą od razu wiedzieliśmy.
„Tak będzie wyglądała trudna rozmowa”.
Uznałem, że poradzimy sobie z konfliktami
i że będzie dobrze. I tak było wczoraj.
Ale chcę poznać Sarah.
W dniu zerwania zapytała,
czy mogła coś zrobić inaczej.
Nie miałem odpowiedzi.
Emocje były takie silne, więź mentalna. Poszło o tę zabawę.
- Tak. - Powiem jej to.
Poza programem przyjaźniłbym się z nią.
- Ja po prostu... - OK.
Dobrze wyglądasz.
Powinniśmy zacząć się pakować.
Nie!
- Idealny. - Drinczek.
To był cudowny tydzień.
- I... - Dla mnie też.
Były... Nawet nie wzloty i upadki.
Był jeden upadek i dużo wzlotów.
Było niesamowicie.
A twoja ulubiona część?
- Nie mów o najgorszej. - Najgorsza część to...
Jak to ująć?
Boże, boję się.
Najgorsze było dzisiejsze jedzenie na plaży.
Quitos były pyszne.
Próbowałem zjeść wszystkie, zanim inni je zobaczą...
Zjadłem pięć i po prostu...
- Pięć? Były ogromne! - Pochłaniałem je.
Tak się na nie zawziąłem, że, kurna, przygryzłem sobie wargę.
Tak.
Nie szalej z pocałunkami.
To była najgorsza część wyjazdu?
Wracając z plaży, plułem krwią.
- Do tego stopnia? - Tak.
To było najgorsze? A nie kłótnia?
- Nie, kłótnia dobrze nam zrobiła. - Tak. To prawda.
- A wiesz, co było najlepsze? - Co?
Kiedy pierwszy raz zaszalałem z tobą na drodze.
- Co za romantyzm. - Buggy.
One były super.
Jazda z tobą na plażę przez dżunglę.
A moja ulubiona część?
- Powiedz. - Dziś rano.
- Obudziłeś się i byłeś taki słodki. - Jak każdego ranka.
Ale dziś wyjątkowo. Poczułam się...
bardzo szczęśliwa.
Tak.
Czym się denerwujesz przed powrotem do Charlotte?
Nie przewiduję żadnych problemów.
Nie masz żadnych obaw? Nic a nic?
Po tym, jak jakiś czas w sumie z tobą mieszkałem...
Dobrze się dobraliśmy. Jesteśmy przy sobie
i dogadujemy się w szczęściu, smutku, wkurzeni, głodni...
- Śpiący. - Śpiący. Dogadamy się.
Dogadamy? My bierzemy ślub! Musimy się dogadywać.
Wyglądasz świetnie w tym świetle.
Ty też.
Daj buziaka.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Bierzemy ślub.
Zdecydowanie.
Co najbardziej cię we mnie drażni?
No co? Gadaj.
Coś, co sprawia, że myślisz: „Kurde, nienawidzę, kiedy to robi”.
- Nie mogę wyszczególnić jednej rzeczy... - To jest ich wiele?
Nie!
Nie, wręcz przeciwnie.
- Wiesz co? - Co?
Jajco.
Mówisz to przynajmniej raz dziennie. To mnie drażni.
Jajco?
- Będzie mi tego miejsca bardzo brakowało. - Mnie też.
Było jak w raju.
- Musimy tu wrócić. - I to nie raz.
Takie poczucie komfortu, tak szybko,
sprawia, że czuję, jakbyśmy byli razem długo.
- Tak. - Jakbym była z tobą od lat.
Moje poprzednie związki nauczyły mnie głównie tego –
a zwłaszcza mój pierwszy związek –
że za dużo mówiłam rodzicom.
Byli bardzo zaangażowani w mój związek.
- Zrozumiałam, że to zły pomysł. - Aha.
Ale obawiam się tego, że będą próbowali się wtrącać,
zwłaszcza mój tata.
Myślę, że on w ogóle nie rozumie tego procesu,
bo nie jest to coś tradycyjnego.
Myślę, że za bardzo im zależy i są nadopiekuńczy,
co w pewnym sensie rozumiem.
W przeszłości łatwo było na mnie wpłynąć.
Było to przyczyną wielu spięć w moich związkach.
Chciałabym wierzyć... że już nie tak łatwo na mnie wpłynąć,
ale trudno jest nie słuchać innych,
kiedy za cztery tygodnie szykuje się taka zmiana.
Tak. Chcę wysłuchać zdania rodziców i rodzeństwa.
- Właśnie. - Zdania wszystkich.
Chcę tego bez względu na to, co powiedzą.
- Tak. - Będą za albo nie.
To moja decyzja, ale chcę ich wysłuchać.
Bez błogosławieństwa taty...
nie wiem, czy mogę kontynuować.
Dzień dobry.
Dzień dobry!
Wracamy do miasta. Cieszę się.
- Myślisz, że się nie wyrobimy jak zwykle? - Tak.
Ale to nic. I tak zdążymy.
Cieszę się, że wracamy do Charlotte.
Nie chcę wyjeżdżać.
Jesteśmy w raju, ale teraz wracamy do rzeczywistości.
- Widzimy się w Charlotte. - Właśnie.
Zwykle na lot zakładam bluzę z kapturem.
- Mam założyć henleya? - Tak.
Musiałam ścierpieć dwie hawajskie koszule.
Cieszysz się, że ze mną zamieszkasz? Czy jesteś przerażona?
Cieszę się, bo zobaczę, czy naprawdę jesteś taki schludny.
A moja nadpobudliwość?
- O właśnie. - Tak, tym się martwię.
Muszę pamiętać o tym.
Tak.
- Aha. - „Przyszła panna młoda”.
Tak!
Czas pokaże, czy przyszła, czy nieprzyszła.
„Nieprzyszła” młoda.
- Nieprzyszła panna młoda! - Oszalałaś.
Pięć par zakochało się w sobie i zaręczyło na ślepo.
Wyjeżdżamy! Pożegnaj się z pokojem!
Pa, pokoju.
- Chodźmy. - Chodźmy, kotku.
Charlotte, nadchodzimy.
CHARLOTTE, KAROLINA PÓŁNOCNA
Witamy w pięknym Charlotte w Karolinie Płn.
Nasze pary wracają z Dominikany.
Czeka ich najintensywniejsza faza eksperymentu.
Mieszkanie razem w realu.
Jesteśmy w domu!
Dotarliśmy!
O kurde.
21 DNI DO ŚLUBÓW
Pociągnij.
Odzyskali swoje urządzenia i zamieszkają razem.
- Witaj w domu! - Wow.
Dajemy.
Cudownie!
Czy wiek, wygląd, rasa, rodzina lub finanse będą mieć znaczenie?
Jak połączą swoje życia, kariery i domy?
Nosiłem około 25% tych rzeczy, w tym brudną bieliznę.
- Mam uprać wszystko? - Tak.
A te?
Zaczęło się od miłości, prawdziwej więzi emocjonalnej,
ale już za trzy tygodnie będą przed ołtarzem
i podejmą najważniejszą decyzję w życiu.
Mała lama!
Widzę tu obrazy z przyszłości.
- Tak. - Z dziećmi.
Udowodnią, że miłość jest ślepa?
Wszystkie moje rzeczy zmieszczą się tu.
- To super. - A reszta dla ciebie.
- Dobra. Świetnie. - Wszystko się tu zmieści.
- Kompromis. Dziękuję. - Tak.
Dziękuję.
Słodko.
Cieszę się na wspólne mieszkanie.
Najbardziej ekscytujące będzie budzenie się obok siebie,
chodzenie spać razem, przytulanie się w łóżku, oglądanie filmów.
Jest dobrze.
Nie denerwuję się i nie boję się tego „zobowiązania” za kilka tygodni.
Ale jeśli jest bałaganiarzem, nici ze ślubu.
Na serio. Powiem „nie” przy ołtarzu.
Co mogłabym zrobić, co doprowadziłoby cię do szału?
- Zostawić naczynia w zlewie na noc. - OK.
- Panika. - OK.
A co ja mógłbym zrobić...?
- Dużo rzeczy. - Dużo, tak? Moje są łatwe.
Zostawianie włosów w zlewie po goleniu.
- Wykluczone. - Dobra.
Zostawianie jedzenia, jakichś resztek, po kątach, niewyrzucanie go.
Dobra.
Wychodzenie z domu bez wyłączania telewizora i światła.
- Tego też nie robię. - Plucie.
Kiedy wypluwasz, trafiaj do zlewu, żeby nie opluwać całego szkła.
Ohyda. Wybacz.
Czyli ogólnie: „Nie rób z domu chlewu”.
- Tak. Zachowuj się jak dorosły. - Fajnie.
Między mną i Laurą już lepiej być nie może.
Przekomarzamy się, ale potrafimy też rozmawiać poważnie.
To naprawdę zupełnie nowy rozdział. We wszystkim.
Nowy rozdział.
- Cieszysz się? - Tak.
Ja strasznie.
Nigdy się tak z nikim nie czułem.
Myślę, że kochałem różne osoby,
ale chyba nigdy nie byłem w nikim zakochany.
Myślę, że to właśnie takie uczucie.
Został nam... jakiś miesiąc...?
- Do ślubu. - Aha.
Bardzo się cieszę.
- Cieszę się, że jestem tu z tobą. - Ja też, słonko.
Ja też.
Słodka buzia.
Kocham tę dziewczynę.
- Po co...? Nie mogłeś normalnie? - Cholera!
Czuję, że dziś mógłby być wieczór kurczaka.
Mam coś ugotować czy coś zamówimy?
To pierwsza noc na chacie. Musisz coś ugotować.
- Czyli zmusisz mnie do gotowania? - Tak.
- Ja to nie mogę się nacieszyć. - Nacieszymy się jedzeniem.
Aha. Zacznę od łazienki.
- W porządku? - Aha. Rób swoje.
Ułożę swoje rzeczy po lewej.
Spoko.
To szaleństwo, że jesteśmy w nowym domu,
że możemy doświadczyć
tego, jak tu współdziałamy.
Brittany od razu wzięła się do roboty.
„Zacznę się rozpakowywać. Którą chcesz stronę? Tę?”
Może rano byś się szykował w drugiej łazience?
Nie chce dzielić ze mną łazienki.
Wstajesz wcześniej niż ja.
Czyli to tak będzie?
- Zobacz, czy się tu zmieścimy. - Widziałem.
Aha.
Strasznie się za tym stęskniłem. Za telefonem.
Miło jest zupełnie niczym się nie rozpraszać,
żyć chwilą bez telefonu.
Ale z drugiej strony cieszę się, że już go mam.
Gadam ze znajomymi. Tęsknię za rodziną.
Jako dyrektor musiałem zadbać o to, żeby szkoła funkcjonowała.
DYREKTOR GORHAM
Odzyskanie telefonu pomogło.
- Łóżko jest wygodne? - Tak, fajne.
Pianka z pamięcią kształtu.
To dobrze.
Nie patrz za dużo na telefon.
Muszę ogarnąć życie.
Muszę je ogarnąć.
Rozpakujesz się ze mną?
Próbuję skończyć odpowiadać na maile.
W poniedziałek mam tę prezentację, więc chcę to szybko wysłać.
Ani chwili wytchnienia?
Biodro mi pyknęło.
Wolisz lewą czy prawą?
- Zrobiłem w sumie wszystko. - Tak?
- Idę posiedzieć na dole. - Dobra.
Zobaczmy, czy kanapa jest wygodna.
Muszę móc na niej zasnąć.
Spróbujmy na łyżeczkę. Ja będę małą.
- Małą? - Tak.
Musisz zrobić mi miejsce, bo lubię się wyciągnąć.
Fajny telewizor i tak dalej.
- Tak jest fajnie. - Tak.
- Cudownie. - Na pewno tak może być.
- Tak. - Fajnie?
Fajnie, tak.
Tak, podoba mi się. Podoba mi się to.
- Tak? - Tak, jest miło.
Może...
Nie? Złe klimaty? Nie możemy tak oglądać telewizji?
Aha, strasznie mi wygodnie.
- Tak? - Nie, mowy nie ma.
Słuchaj, o ile jesteś ze mną w łóżku, jest spoko.
Jest spoko, więc...
To było słodkie.
Gadałaś z siostrą?
Tak. Od razu poprawiła mi humor.
- Aha. - Gadałam też z siostrzenicą.
- I z drugą siostrą. - Naprawdę?
Z mamą.
- I jak? - Wszystko dobrze.
Podekscytowane?
- Czy myślą: „Ech”? - Chcą cię poznać.
- Dobra. Cieszę się, że je poznam. - Tak.
Ja też mówiłem o tobie rodzicom.
Mama: „O Boże!”. Podoba jej się twoje imię.
Tak. „Amber Desiree, nie mogę się doczekać”.
Była bardzo miła, moja siostra też. A tata: „Hola. Co tu się dzieje?”.
- Tata był zaskoczony. - Tak.
Ale kiedy cię pozna, będzie za.
- Fajnie. - Tak.
Może z tobą flirtować. Muszę na niego uważać.
Rety.
Słodziak, kurna.
Dzięki.
Słuchaj, czuję wielką wdzięczność za przyjaciół,
za naszą rozmowę. Cieszę się na wasze spotkanie.
Bardzo się cieszyli.
- Opowiedziałem im wszystko. - Aha.
Wiele osób było w szoku, kiedy powiedziałem im, że płakałem.
Wyczuli, że zmieniłem się w sensie bycia świadomym swoich emocji.
Moje dzieciństwo z ojcem, to, że zdrada była na porządku dziennym...
- Tak. - I...
Mój tata jest czarujący, ma dobre podejście do kobiet.
To był taki...
Wiesz?
To, że moi rodzice byli najlepszymi przyjaciółmi,
ale mój tata i tak...
Niestety i tak zdradzał.
Była niewierność.
Na niektóre wypady na niewierność tata zabierał mnie ze sobą.
No i...
Było po prostu ciężko. Nie wiedziałem, nie mówiłem mamie.
Tłumiłem to w sobie aż do dziś.
Moja mama nie wie nawet o niektórych naszych wypadach.
- Kocham go. Był świetnym ojcem. - Pewnie.
Nie chcę mu ujmować pod względem bycia ojcem,
bo wspierał mnie we wszystkim.
Ale nigdy nie widziałem, żeby ojciec był...
- Tak. - Był z mamą 25 lat.
Po rozwodzie nigdy nie był sam, zawsze z dziewczyną.
Nigdy nie widziałem czarnego związku, w którym mężczyzna byłby wierny.
Nie obwiniam nawet taty. Mówię o wszystkich czarnych facetach.
Nawet o celebrytach, takich jak Will Smith, Diddy i tak dalej.
To czarni mężczyźni, których lubię. No i zawsze mają inne kobiety.
Dla mnie idea jednej dziewczyny...
Aha.
Zawsze boję się, czy mogę być tylko z jedną osobą.
Małżeństwo traktuję poważnie. Nawet przy mojej miłości do ciebie
ten element małżeństwa... jest dla mnie taką niewiadomą.
Chcę małżeństwa.
Chcę iść z tobą na terapię i to przegadać.
To, że mieliśmy swoje trudności,
konflikty i zawirowania,
że jakoś przez nie przeszliśmy...
Mimo że było ciężko, wiedzieliśmy...
Jesteś moją osobą, która mnie wspiera.
Byłaś dla mnie super i to, że z tobą jestem,
osoba, którą się stałem...
Czuję wdzięczność za kabiny, za to, że pomogłaś mi stać się lepszym.
Razem z tobą. To niesamowite.
Naprawdę myślę, że to będzie nasza najlepsza chwila.
- Tak. - Oświadczyłem się nie bez powodu.
Kocham cię.
- Ale są demony, z którymi walczę. - Tak.
Mam dość strachu przed tym strachem.
Chcę miłości. Chcę małżeństwa. Chcę tego.
Napisy: Katarzyna Puścian