Dzień 22 życia z Amy. Robi się ciężko.
To ona! O Boże!
O nie!
Jeffersonie, ratunku! Ratuj mnie, Jeffersonie!
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
18 DNI DO ŚLUBÓW
30 LAT STEWARDESA
27 LAT SPRZEDAŻ OPROGRAMOWANIA
Nie zabij mnie, jak wezwą mnie do pracy.
Jak ci się spało? Spałeś coś?
Nie.
Takie wyjście z domu nie było w porządku.
No ale sama mówiłaś, że wychodzisz.
Tylko dlatego, że wyraźnie mi powiedziałeś,
że nie daję ci przestrzeni.
Nie wiem nawet, z czego to się wzięło.
Stąd, że ci powiedziałam, że wczoraj mnie nie pocałowałeś?
Czy to znaczy, że się do ciebie kleję?
Zawsze powtarzałeś, że uwielbiasz to, że mówię ci, jak bardzo cię kocham,
jaki jesteś przystojny,
że cię dotykam i...
- Tak, uwielbiam to. - No...
- No kotku. - Ale...
Po prostu wkurzyło mnie, że pięć razy mnie wczoraj pytałaś...
- Rozumiem. To okropne. - „Co się dzieje?”. No i...
- Dwa razy. - Czułem się przytłoczony.
Ale to może nas tylko wzmocnić.
Gdybym myślał,
że tak bardzo się kleisz, że już nie mogę,
nie byłoby mnie tu. Nie chciałbym mieć z tobą nic wspólnego.
Chcę, żebyś mi mówił, kiedy coś ci przeszkadza.
Ale musisz uważać na to, jak to mówisz.
Na 1000 procent.
Aha.
A ja muszę popracować nad emocjami i wrażliwością.
- Jestem tego świadoma. - Słuszna uwaga.
Muszę uważać na słowa.
To był z mojej strony brak szacunku.
Kochasz mnie i zależy ci. To wszystko, czego pragnę.
Przepraszam. Kocham cię i...
Twoje słowa też nie zmieniają mojego zdania.
Nie będę cię osądzać za to, co mówisz,
kiedy jesteś zdenerwowana moimi słowami.
Oboje powiedzieliśmy kilka rzeczy, które zraniły drugą osobę,
no i...
Odwraca to uwagę od tego, co ważne. Chcę ciebie.
Chcę cię uszczęśliwić. Chcę być z tobą.
Zamierzam być z tobą zawsze.
Kocham cię i najbardziej pragnę przyszłości z tobą.
Poza tym to był wspaniały dzień. Masz super przyjaciółki, a to...
Był to krok naprzód. Wierz lub nie.
- Boże. - Wierz lub nie.
Kocham cię bardziej po ich poznaniu.
Stresujesz mnie, chłopaku.
Nie zostawiaj mnie już.
- To nie było fajne. - Zostawiaj?
- Wczoraj. - Coś ty.
Nie wiedziałam, czy poszedłeś do domu, do baru...
- Do baru? - Nie wiem!
Jezu, ja pracuję.
Wtorkowy wieczór.
Myślałem, żeby wrócić.
Napisałem ci, że cię kocham.
Nie możesz mi tego wypominać do końca życia.
- A ty nie możesz... - Jedno, co powiedziałaś...
- Mogę o tym wspomnieć? - Co?
Że już nigdy nie zainicjujesz seksu.
Naprawdę?
To zmienia moje zdanie.
Powiedziałeś:
„Nie chciałem wczoraj uprawiać seksu. Chciałem odetchnąć”.
Nie chodziło mi o to, że nie chciałem, tylko że ty to zainicjowałaś.
I cieszę się, że to zrobiłaś, więc proszę cię...
Proszę cię, nie rezygnuj z tego inicjowania.
O mój Boże.
Zwariuję przez ciebie.
Zapinamy pasy.
- Kocham cię. - Kocham cię. Stresujesz mnie.
Dzięki za rozmowę.
I za miłość.
Widzisz, to naprawdę za dużo.
Albo nalej wody, to dociąży wazon.
- Mógłbyś? - Pewnie.
- Proszę! - Widzisz? Ktoś tu musi być mądry.
Proszę cię.
A kto z nas ma dyplom?
OK...
Wiesz, ile znam osób po studiach, które są debilami?
- Cicho! Żartowałam. - Absolutnymi debilami.
Ty docinasz mnie, to ja tobie.
Dobra.
Od 1 do 10. Jak bardzo się stresujesz poznaniem moich rodziców?
Ja tak naprawdę bardzo rzadko się czymkolwiek stresuję.
Jakie są u was relacje?
- Rodzice są małżeństwem 40 lat. - Aha.
Ich związek im pasuje, ale nie jest to coś, czego ja bym chciała.
- Aha. - Współistnieją.
Kochają się w takim sensie, w jakim oni to rozumieją,
ale sama nie wiem.
Ja chcę...
czegoś więcej.
Więcej pikanterii, więcej ekscytacji, więcej... zabawy.
- Jasne. - Nigdy nie chcę... spocząć na laurach.
Jasne.
Wiem, że nie zawsze będzie ciekawie,
ale postaram się, żeby tak było.
- Ja cię... - Gdzie plastikowe torebki? Tutaj?
Co jest najgorszą rzeczą, jaka może się dziś stać?
Najgorsze, co może się stać, to to,
że rodzice będą się czuć skrępowani.
- Aha. - A ty tylko pogorszysz tę sytuację.
- Aha. Dlaczego...? - To byłoby najgorsze.
Jak mógłbym pogorszyć sytuację?
Będąc sztywnym albo jeśli nie będą czuli od ciebie pozytywnej energii.
Nie martwię się tym. Będzie OK.
Jeśli ktoś będzie skrępowany, zaczniemy śpiewać i tańczyć.
- Coś w tym stylu. - Nie.
- Mam coś jeszcze. - Super.
Jeśli powiedzą:
„Jeramey to miły facet, ale na pewno nie dla ciebie”.
OK. Dlaczego mieliby to powiedzieć?
Wiedzą, że jestem bardzo asertywną osobą. Widzieli...
Przepraszam.
No nie wiem. Że w związkach zawsze wszystko robię ja.
Nie mówię, że tak jest u nas, ale widzieli to w moich związkach, więc...
No nie wiem. To najgorszy scenariusz.
Dobra.
Super.
Zaczynamy.
- Kurde. Zetrzesz to? - Tak.
Chodź tutaj!
- Dzień dobry. - Cześć.
- Dzień dobry. Jeramey. - Cześć. Miło mi.
- Dzień dobry. Miło mi. - Miło mi.
- Jeramey. Miło mi. - Meghann. Miło mi.
Cześć.
Wiem już, że mamy podobny gust. Super.
- Spoko. - Chcecie zobaczyć mój pierścionek?
Kurde. Nie mam okularów przeciwsłonecznych.
Okularów? Aha! Myślę sobie...
Uśmiejesz się. Tak myślę. Zgadnij, co było na pierwszej randce.
- Nurkowanie. - Surfing?
Łucznictwo.
- Uwielbiam. - Co?
- Uwielbiam łucznictwo. - No i wcelowałaś?
- Tak! - Była przerażająco dobra.
Muszę uważać.
Myślę: „Mam się czym martwić, jeśli ją kiedyś wkurzę”.
Jeramey przyzwyczaja się do tego, jaka jestem na co dzień wredna.
Nie wiem, czy się do tego przyzwyczaję. Raczej to wypieram.
- Wypierasz? - Tak.
Budzę się, a ona: „Nienawidzę cię”. I wychodzi.
Nieprawda!
Śmieją się, więc wiedzą, że to możliwe. Tak.
Dobra. To co chcecie wiedzieć?
Znamy jej powody udziału.
A jakie były twoje?
Mam za sobą okropne doświadczenia randkowe.
Uznałem: „Jak często masz okazję iść na kilka randek
z osobami, które mają dobre intencje?”.
No i zbadano ich przeszłość, psychikę.
Pomyślałem: „Co mi szkodzi?”.
Uznałeś, że się pomylili...?
- W kabinach jeszcze nie. - Z tą psychiką.
- Żartuję. - Ale tutaj... Nie.
Szczerze mówiąc, zgłosiłem się do programu,
zupełnie nie spodziewając się, że kogoś tam znajdę.
A potem się poznaliśmy. Nie potrafię tego wyjaśnić.
Dobrze było móc rozmawiać o uczuciach i tak dalej.
Nie mówię, że chcę to robić non stop, ale wiem, że potrafię.
Tak.
- Potrafię i... - Wyrazić je.
Potrafię wyrazić to, co czuję.
Mamy tu trójkąt miłosny.
- Nie... - To jego problem, nie mój.
- Już nie. - Nigdy go nie było.
- Ciągle coś się dzieje? - Laura wyjaśni.
Nie, wytłumacz się, kotku.
Wytłumaczyć się?
Moja odpowiedź nie będzie fajna. Potrwa 45 minut.
Chcę usłyszeć twoją wersję. Ty opowiedz.
Do samego końca spotykał się z kimś.
Myślę, że on jej się podobał, a ona jemu.
- Tak, ale to było... - No i w porządku.
Ale potem napisała do niego na Instagramie:
„Jeśli nie jesteś pewien swojego wyboru, chciałabym się spotkać”.
Teraz mamy o tym gadać?
Przedstawiam im tylko pełen obraz sytuacji.
- Nie ukrywał tego. - Postąpiłem słusznie.
Poszedłem na górę z telefonem, nie mogąc się doczekać, aż jej powiem.
Uznałem, że mam szansę zdobyć jej zaufanie.
- A ona na to: „Polubiłeś wiadomość”. - Serduszkiem.
A co miał zrobić?
Zrobiłem tak: „Pokażę, że przeczytałem, ale nie odpowiem”.
Mogłeś dać kciuk w górę, a nie serduszko.
Nacisnąłem dwukrotnie.
Uznałem, że daję znać, że przeczytałem.
Spokojnie. Jest tutaj.
Ona mówi: „Prawie poszło ci świetnie. Trzeba było nie reagować”.
- Nie, w porządku. Przeszło mi. - Spoko.
Skąd wiedzieliście, że się lubicie?
Za chwilę dam mu odpowiedzieć za siebie, ale ja...
- A chciała za mnie. - Ale teraz...
Nie, nie.
Znacie mnie. Wiecie, że często czepiam się bzdecików.
To coś takiego: „Ble, fuj”. Nie wiem, co to był za dzień.
Dość wcześnie. Uznałam, że każdy mówi tam o zaletach.
„Pogadajmy o tym, co u nas nie najlepsze.
Wymień swoje wady. Ja wymienię swoje.
Co cię obrzydza? Ja też ci powiem”.
Albo o tym, co może we mnie wkurzać. Żadnych niespodzianek.
On ma słabość do koszul hawajskich. Nie przepadam.
- Są super. - Ekstra. Wspieram cię.
- Tak. - Dobrze dopasowana jest spoko.
- Dobra. - Wszystko z umiarem.
- Cudownie. - Umiar.
Zadawałam mu pytania.
Nie wiedział, co chciałam usłyszeć. „Co myślisz o motorach?”
On mówi: „Spoko”, a ja myślę: „Fuj”.
Cała ta rozmowa idzie fatalnie.
Bardzo go lubiłam, ale teraz mnie do siebie zniechęcił.
Zrobiłam listę plusów i minusów.
- Nikt nie jest idealny. - Aha.
Zrobiłam listę plusów i skończyło mi się na nie miejsce.
To były ważne rzeczy.
Religia, wartości rodzinne, dzieci,
jak widzi swoją przyszłość, aborcja, małżeństwa jednopłciowe.
Zgadzaliśmy się.
A po drugiej stronie cztery rzeczy. Koszule hawajskie.
- Motory. Same głupoty. - Po tym wszystkim.
Jedna lista taka, a druga taka.
W realu odrzuciłabym go przez te głupie,
powierzchowne bzdury.
- Bzdury. - No i to jest moja odpowiedź.
Stąd wiedziałam.
Wow. To tyle?
„Zrobiłam listę i wiedziałam”.
Lubię go. I on chyba lubi ją.
No i...
znosi jej niektóre zachowania.
A czasem mogą być trudne.
Ona ma silną osobowość.
Jeśli zrobisz z niej księżniczkę na piedestale,
rozstawi cię po kątach.
I będzie zła, że uchodzi jej to na sucho. Zależy im.
Ale widziałam dziś trochę spięć. Nie wiem, czy w żartach, czy nie.
- Kochasz go? - Tak.
Czasami rozmawiacie ze sobą dość ostro.
Chciałabym, żebyś po tym wszystkim...
Pewnie.
...czuła, że jesteś z kimś.
Ale, szczerze mówiąc, rozdmuchiwanie całej tej sprawy koszul...
To coś zabawnego, część jego osobowości.
Co jest w tym takiego...?
- Odpycha mnie to. Chodzi o to... - Dlaczego?
Wiesz, że już od liceum pewne rzeczy mnie obrzydzają.
- Usiądziemy na słońcu? Zimno jest. - Pewnie, śmiało.
Miałem okaz...
Chodź tutaj.
- Dobrze sobie radzi w towarzystwie... - Tak.
To super, nie? Hawajskie koszule są ekstra.
- Nie wierzę. - Słuchaj, dla mnie to super.
- Dlaczego? - Bo to sposób na wyrażanie siebie.
Jeśli ktoś coś uwielbia, ja to wspieram.
Ja myślę: „Jesteś dorosłym mężczyzną, który ma wyczucie stylu.
Jesteś pewny siebie”.
- A robił to, żeby się wygłupiać. - I mnie się to podoba.
Kiedy widzę, że coś się komuś podoba,
sprawia mu radość, to wspaniale.
Chcę to wesprzeć.
- Może ich nie lubi. Muszę przestać. - Aha.
Mój mąż uwielbia hawajskie koszule. Zgadnij, co będzie.
Co trafi do jego garderoby, jak go tam zaciągnę?
- Mogliby się wymieniać. - Pewnie.
Na górze jest cała szafa...
No nie chcę mu ich zabierać.
Śmiało. Możesz je zabrać daleko stąd.
Nie będzie idealnie. Co możesz zaakceptować?
Co jest na tyle w porządku, że będzie w porządku na... zawsze?
17 DNI DO ŚLUBÓW
Ale tu ładnie.
Dzień dobry!
- Cześć. - Dzień dobry.
- Cześć. - Miło nam.
Miło mi.
- Johnny. - Rodrigo.
- Miło mi. - Dlaczego akurat bachata?
Uwielbiam ją. Jestem Latynoską.
- Każdy taniec... - Tak.
- Ale fajnie. - Tak.
Moglibyśmy ją zatańczyć na weselu.
- Gratulacje. - Dziękujemy.
- Gotowy? - Tak.
Musisz przygotować bioderka.
Raz, dwa, trzy, tap.
I pięć, sześć, siedem, tap.
Podstawowy, dwa, trzy.
Pięć. I już. Obraca się na... raz.
O kurka! Pomyliłem kierunek!
Skupiłem się na: „Obrót, idealnie!”.
I obrót. Sześć, siedem.
- Kurka! Pogubiłem się! - Właśnie tak!
- Dwa, trzy. W górę. - Podnoszę.
I już.
Zaczynam łapać czy nie?
- Pójdzie nam świetnie. - Tak.
Chyba tędy.
Pomożesz mi z parasolką?
Dziękuję.
- Cieszysz się na spotkanie z mamą? - Tak.
- Tak? I z moją młodszą siostrą? - Tak.
- Cześć. - Dzień dobry!
- Cześć. Jak tam? - Dobrze, a u pani?
- Miło cię poznać. - A mnie panią. To ja mam kwiaty.
Fajnie!
- Miło mi. - Cześć!
- AD. Bardzo mi miło. - Cześć.
- Wyglądasz ślicznie. - Dzięki!
Wszystko dobrze? Cała w różu, fajnie.
Dziękuję. Nareszcie. Miło cię poznać.
Wiem! Dzień dobry!
O mój Boże.
- Jak lot? - Dobrze.
- Cały dzień byłam dziś w pracy. - Aha.
Ja też. A ty co robiłaś?
Za wiele się nie działo. Poszłam na siłownię.
- Zakupy, porządki. - OK.
- Agentka nieruchomości. I prowadzę klub. - Aha.
- Dziś miałam wolne. - Pracowałam kiedyś w klubie.
- Co tam robisz? - Jestem dyrektorką ds. VIP-ów.
- OK. - W sumie zajmuję się całym klubem.
- Rozumiem. - Agentką jestem od dwóch lat.
- Lubisz to? - Tak.
- OK. - Ale chcę zostać inwestorką.
Chcę remontować i sprzedawać domy,
mieć mieszkania na wynajem.
Pewnie, rozumiem.
Czyli podobnie jak Clay, Pan Przedsiębiorca.
Bardzo ciężko pracuje nad swoim biznesem.
Wiem, że do późna.
Czy ty też pracujesz do późna?
Do późna, ale nie...
Nie pochłania mnie to w tygodniu.
- Co dziś robiłeś? - Miałem kilka spotkań.
- Tak. - Dobijamy targu.
- To w tym kwartale decydujące. - Aha.
Potem poćwiczyłem trochę na siłowni, no i spotkałem się z wami, ślicznotkami.
- Dzięki! - Więc dzień jest na plus.
- Ale zimno. Zaraz zamarznę. - Zamarzniesz? Aha.
- Słuchaj... - Nie.
- Przestań. Raz mi gorąco, raz zimno. - Lubi zimno.
- Naprawdę? Dziękuję. - OK?
- Rozłóż sobie. - O rety. Dziękuję.
Kiedyś też będzie ci raz gorąco, raz zimno.
Co sądzisz o jego grafiku?
Przyzwyczajam się.
Od 9 do 17, a potem od 9 do 21.
Dajemy radę.
Czasem wydaje mi się, że wolisz wygodę
od powrotu do mieszkania, co rozumiem, jeśli musisz gdzieś jechać.
Ale w dniach, chwilach, kiedy mógłbyś wracać,
bylibyśmy razem, gadali o wszystkim, spędzalibyśmy razem czas.
- Aha. - To by zrobiło różnicę, nie grafik.
Chodzi o to, co robisz w wolnym czasie.
Co myślisz o tym, co powiedziała?
To słuszna uwaga.
Jesteśmy zaręczeni. Chcesz spać z...
Chcesz, żebym wracał i spał przy tobie.
Rozumiem to.
Ale siedem dni w tygodniu, dwa dni w tygodniu
proszę o to, żeby było mi wygodnie prowadzić interesy.
Niedziela.
Nie wróciłem do domu w sobotę, bo w niedzielę miałem wczesny wynajem.
Musiałem jechać nad jezioro Norman. Pineville jest godzinę drogi stamtąd.
Musiałem być tam na czas, zatankować skuter wodny i łódkę.
Myślę po prostu, że niektóre sprawy nie są aż tak ważne, bo...
zajmuję się interesami.
Do tego jej grafik. Dopiero zaczęła pracować.
- OK. - A ja zacząłem od razu po powrocie.
- Ona miała dużo wolnego czasu. - Rozumiem.
Ja pracuję, a ona myśli: „Gdzie ten Clay?”. Ale ty wróciłaś...
Ona pracuje na noce.
Będzie wracać o 2–3 rano.
Tak jeszcze nie było, bo nie pracowałaś.
Kiedy zaczniesz, nadal będzie to problem?
Myślę, że brak czasu dla siebie zawsze będzie problemem.
Trochę mnie to zaczyna denerwować. Ja potrafię się dostosować.
- Ale będę pracował. - Tak.
Robię, co w mojej mocy.
Dałam ci jasno do zrozumienia, że nie chcę, żebyś nie pracował.
Wspaniale, że jesteś przedsiębiorcą, że robisz to, co robisz.
Nie chcę ci tego odebrać.
To, że ciężko pracujesz, połączyło nas ze sobą.
Praca to nie problem. Praca nigdy nie była problemem.
A co?
Wybacz.
- Chodzi o to... - Napiję się. Przepraszam.
Czy te chwile, kiedy się śmiejemy i plotkujemy,
nie zbliżają nas do siebie?
- Proszę cię o wyjaśnienie. - Było parę takich chwil. Tak.
- Ale to nie wystarczy? - Nie.
Ona tego nie rozumie. Nie pracuje.
Robię, co w mojej mocy, ale potrzebuję odrobiny...
Zrozumienia.
Myślę, że oboje musicie postarać się zrozumieć.
Chciałam powiedzieć...
Bez urazy,
ale powiem to, bo mam 59 lat
i byłam mężatką prawie 24 lata, więc mi wolno.
Myślę, że musisz zrozumieć jego grafik,
ale trzeba zachować równowagę.
Rozumiem, że musisz jeździć do pracy, z jednego miejsca do drugiego,
ale jeśli ktoś jest dla ciebie ważny...
znajdujesz czas.
I kropka.
Jeśli jest miłość...
znajdujesz czas.
I kropka.
Małżeństwo jest trudne.
Wiecie?
To najświętsza instytucja, jaka istnieje.
Mówię to, mimo że moje małżeństwo się rozpadło.
Ale 23 lata to i tak niezłe osiągnięcie.
Pewnie.
Chcę dla was obojga jak najlepiej.
Z właściwą osobą małżeństwo jest piękne.
Tak.
- Cieszysz się? - Tak.
Ja też.
Dzięki, kotku.
- Stresuję się. - Tak?
- Bardzo. - Nie. Dlaczego?
Bo to dziewczyny.
- Ale mówisz, że miłe. - Miłe. Tak.
- Ja też jestem miła. - Nie zadaję się z wrednymi.
Jak długo się z nimi przyjaźnisz?
Jakieś dwa lata.
Więc będą miały trochę plotek.
O rety.
Ale pewnie nic mi nie powiedzą,
dopóki nie zdobędę ich zaufania. Wtedy się zacznie.
Boję się, że powiedzą ci za dużo.
- Bo są... - Za dużo? A czego nie wiem?
O Boże. Boję się.
- Cześć! - Cześć!
- Co tam? - Hej!
Co tam?
- Stęskniłyśmy się! - Barbara.
- Miło cię poznać. - Miło mi!
- Cześć! Jestem Maddie. - Cześć!
Przepraszam. Nie chciałam cię zadrapać kolczykiem.
- Ale jesteście słodcy. - Mamy dla was prezent.
- To dla nas? - Tak.
Przyniosłyśmy butelkę szampana i kwiaty dla ciebie.
- Gratulacje! - O Boże, ale to dziwne.
Tyle czasu.
- Jak się macie? - Cieszymy się, że was widzimy.
My też.
- Pokaż pierścionek. - No właśnie, Boże.
- Miłe panie, słyszałam... - Gratulacje!
- Tak? - ...że mu doradziłyście.
- Zgadza się. - Strzał w dziesiątkę.
- I... - To dobrze. Jest piękny.
- Brawo. - Dobrze go wychowałyśmy.
- A jak. - Nasze zdrowie.
- Jak wspólne mieszkanie? - Aha.
- Dobrze. - Mieszkałeś już z dziewczyną.
A ty z facetem?
- Byłam mężatką. - O cholera.
- Wow. OK. - Kurna, nie wiedziałam.
To było dawno temu.
Tylko on się mnie o to czepiał.
- Miałem ciężki dzień. - Tak.
- No to... - Zabawne.
Skąd wiesz, że jesteś gotowa na małżeństwo?
- Właśnie. - Czuję, że bardzo dojrzałam.
Rozwód wiele mnie nauczył.
Leczenie ran po małżeństwie
pozwoliło mi odnaleźć siebie. Dostałam wymarzoną pracę,
założyłam firmę
i jestem bardzo pewna tego, kim jestem.
No i chcę z kimś dzielić życie.
To właśnie twoja rola, kochany.
Dzięki niemu czuję się słyszana i dostrzegana.
W poprzednich związkach z tym właśnie było mi ciężko –
brakowało mi kogoś, kto chciałby mnie wysłuchać.
On jest bardzo emocjonalny i w tym jesteśmy do siebie podobni.
Bo ja jestem szalenie emocjonalną dziewczyną.
To, że poświęca czas na to, żeby się mnie nauczyć,
nauczyć się tego, jak okazuję miłość, jak się ze mną komunikować...
Dziś rano... Powiedzałam mu, że nie będę już inicjować seksu.
A ten mówi: „Kotku, powiedziałaś, że nie będziesz już inicjować seksu.
Powiedz mi, że to nieprawda”.
- Tylko tym się zdenerwowałeś. - To tak żartem.
- To oczywiście ważne. - Aha.
Nie sądzę, żeby kiedykolwiek odmówił.
Aha. No, to jest super, ale...
No dawaj! Głośniej!
Powiedzcie nam wszystko.
No nic, masz wspaniałe serce i...
Serce? Czy to właściwe słowo?
Myślę, że to, co zwróciło moją uwagę...
to jego emocjonalność.
Ale miała oczy.
Jego emocjonalność.
Czyli płakał w trakcie.
- Tak. - Aha.
- Rety. - Aha.
Płakał, kiedy uprawialiście seks? Nie.
- O Boże. - Nie gadaj.
- Nie płakałem, uprawiając z nią seks! - Na pewno płakałeś.
Lubisz popłakać.
Proszę bardzo. Chrumkaj sobie, Maddie.
Jimmy jest bardzo zależny od osoby, z którą jest.
- Mówił mi to. - Tak. To prawda.
- W pozytywnym sensie. - Tak.
No nie przez ostatnich kilka dni.
No więc... Opowiesz im o tym?
- Opowiedz o ostatnich dniach. - Nie, ja.
Powiedział, że się do niego kleję.
- Kleisz? - Jimmy!
- Kleisz się? - Chodzi o to...
Osoba, bez której nie możesz oddychać? Twoje źródło tlenu?
Inaczej myślałby: „Nie cierpi mnie”.
No właśnie. Tak mi powiedział! Że potrzebuje...
„Jej noga przestała mnie dotykać w nocy. Nie kocha mnie”.
To właśnie mi powiedział, więc okazywałam mu uczucia.
Nie rozmawiaj z nim przez cztery godziny. Wtedy zatęskni.
Pytanie:
jak się czujesz z tym, że Jimmy ma bliskie przyjaciółki?
OK.
Wcześniej trochę się martwiłam.
Ale ja też mam bliskich przyjaciół.
Jednym z nich jest mój były chłopak.
Jesteśmy lepszymi przyjaciółmi, niż byliśmy partnerami.
Kiedy Jimmy mi o was powiedział, nie miałam prawa wyrażać sprzeciwu,
być temu przeciwna.
Ale w przeszłości było trochę inaczej.
Spotykałam się z osobami, które miały dobre przyjaciółki,
no i wszystkie te osoby potem mnie z nimi zdradziły.
- Więc coś mi tam chodzi po głowie. - Tak.
Ale to zupełnie niesprawiedliwe,
żebym oceniała po tym waszą przyjaźń.
Kiedy tu jechaliśmy, powiedział: „Będą tobą zachwycone,
ty nimi. Będziesz miała nowe koleżanki”. To fakt. Potrzebuję więcej koleżanek.
- Wydajesz się naprawdę super. - Tak.
- Jest jak nasz brat. - Tak.
- Ufają mojemu osądowi. - Tak.
- Oby. - Jeśli nie, mówimy mu to.
Mam nadzieję.
Nie owijamy w bawełnę. Jesteśmy jak starsze siostry.
Aha. Pewnie.
Na pewno ją lubimy.
Wydaje się pełna energii.
Jest chyba bardzo zakochana w Jimmym, a to najważniejsze.
- Może być naszą przyjaciółką. - Zdecydowanie.
Ale to jakiś obłęd. Jeszcze parę tygodni temu...
Imprezowaliśmy.
Chodziliśmy do barów, a teraz może pójdziemy na jego ślub.
- Miejmy nadzieję. - Tak.
- Wiedziałam... - Znasz mnie.
Wiedziałam, że was polubię, bo powiedział, że pytacie, co założę. Swoje dziewczyny.
„Wie już?”
Super.
Boże, jakie śliczne!
No proszę. Kuchareczka.
Gospodyni domowa.
Hurra. Dobra, jestem gotowa na twoją rodzinkę.
Nasi pierwsi goście.
- Cieszysz się? - Bardzo.
Kto to może być?
- Ciekawe, kto to... O rety! - Cześć!
Cześć! Jak tam?
- Miło cię poznać! - Hej! Miło cię wreszcie poznać!
- Boże, ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
- Witajcie. Cześć. Wiem. - Nie mogę się doczekać.
O rety, wiem.
John ostrzegał cię, że jesteśmy głośni?
- Pochodzę z bardzo głośnej rodziny. - Super!
- To dobrze. - Idealnie.
Gapię się na twój pierścionek. Przepiękny.
- Boże, nawet nie... - Przepiękny.
Świetnie się spisał.
- Nie mogę się doczekać! Boże! - Wiem.
Siedziałam i cały czas na niego patrzyłam.
- Idealny. - Piękny.
- On to zrobił. - Brawo, kolego!
Tak jest!
Jestem dumna!
Mamy tu sałatki.
Linguine z małżami.
No dobra, opowiadajcie o kabinach.
Jeśli chodzi o mnie, jestem bardzo wybredna.
- Aha. - Johnny od razu się wyróżnił.
Ale na początku uznałam, że on chce się bawić, ale długo tam nie zabawi.
Super!
Nasza rodzina tak ma.
- Takie sprawiamy wrażenie. - Tak.
Ale potem zaczął głębsze rozmowy.
Johnny! Tak!
- Cudownie. - Dobra robota!
Zawsze miałam nadzieję, że to z nim się spotkam.
To z nim chciałam rozmawiać.
Myślę, że to poczucie komfortu, które mi dał,
miłość, którą mi pokazałeś przez ścianę...
Choć brzmi to kiczowato.
Uznałam, że zgodzę się na oświadczyny.
Zarąbiście!
On tak samo. Kiedy się wtedy obudził,
też był tego pewien.
A jak oświadczyny?
Gdy tylko mnie poprosił, wzruszyłam się.
Nazwał mnie imieniem, które miała mi dać mama –
Olenska – no i wybuchłam śmiechem.
A ty nazwałaś go prawie-imieniem?
Stone?
Super, że to wiesz!
Tak!
Wiem.
- Popieramy! - Pewna sprawa.
- To ekscytujące. - Tak.
- Zasługujesz na to, co dobre. - Tak.
- A to coś dobrego.
No nie mówię, że jesteście dla siebie stworzeni, ale...
Dobre przeczucia.
- Tak. - Ja też to czuję.
Co nie?
- Jestem gotowa na ślub. - Tak.
My też. Bardzo się cieszymy.
Tak.
Może miłość jest ślepa.
Zdrowie Marii.
Zdrowie Marii!
- Nie, wasze zdrowie. - Wasze zdrowie.
Nie wiem, czy mogę, ale powiedz „tak”.
Ja już bym powiedziała.
15 DNI DO ŚLUBÓW
Co tam, mały?
31 LAT KIEROWNIK DZIAŁU BUDOWLANEGO
OK...
33 LATA DYREKTORKA DS. ROZWOJU
Będziesz tak siedział w okularach?
Wyszedłeś z domu o 22.45
i nie było cię, kurwa, do po piątej rano.
Bary zamykają o 2.
- Co robiłeś do piątej rano? - Dobra.
Nie wiem, dlaczego nie odpowiadasz.
Miałem iść do baru z karaoke.
Kiedy wychodziłem, miejsce się zmieniło.
Mieliśmy jednak jechać do Lost & Found. Fajnie. Tam mieliśmy się spotkać.
W połowie drogi dostałem SMS-a od gościa z kabin:
„Hej, daję ci znać, że Sarah tu jest”.
Najpierw pomyślałem: „No to wracam”.
A potem: „Nie, nikt nie będzie wpływał na to, co robię”.
Wszedłem tam.
Ona podchodzi: „Cześć, Jeramey”. Przytula mnie i odchodzi.
Myślę: „Co to miało być?”. Potem dowiaduję się, że jest zła.
Żeby tego nie przeciągać i nie pogarszać,
zacząłem się zastanawiać, czy z nią pogadać.
Ja nie mogę.
No i tak. Zostaliśmy tam i porozmawialiśmy.
Zostałeś tam z Sarah Ann i rozmawiałeś z nią do 5 rano?
Tak.
Kurna, co chwila coś.
Ciągle zawalasz mnie rzeczami dotyczącymi tej osoby.
Ja mam to na głowie, bo ty myślisz, że wystarczy o tym wspomnieć.
Co masz na głowie?
Jak to co? To, że nie zakończyłeś sprawy z Sarah Ann.
Mogłeś bez problemu zapobiec temu wszystkiemu,
właściwie odpowiadając na jej wiadomość.
Ale nie. Obserwujesz ją, a ona ciebie.
Nie podjąłeś żadnej inicjatywy, żeby to zakończyć.
A ja mam ci uwierzyć, że po prostu odbyłeś z nią uroczą rozmowę,
w której tylko to zakończyłeś,
choć mogłeś to zrobić dawno temu.
Rozumiem, jak to może wyglądać.
No i, kurwa, ci nie wierzę.
Musiałeś zostawić uchylone drzwi,
skoro myślała, że miała prawo się do ciebie odezwać.
Może nie jesteś po prostu w stanie odciąć się od niej na dobre.
Może jesteś zbyt miły. Nie wiem.
OK, ja się czepiam twoich hawajskich koszul i innych głupot.
Ale nie odwalam takich akcji.
Wiedziałam, że tak będzie.
Przykro mi, no ale żebyś się nie martwiła,
podzieliłem się lokalizacją.
Wiedziałaś, gdzie jestem.
I dzięki temu mam się nie martwić?
No i nie chcę być zaręczona z kimś, kto musi mnie w ten sposób uspokajać.
Żebym musiała śledzić jego lokalizację...
Nie, kurwa!
Poza tym spałam. Co niby miałam zrobić?
Nie spać i śledzić twój samochód?
- Nie. - Jak miałoby mnie to uspokoić?
Uspokoiłby mnie twój powrót o przyzwoitej godzinie, nie o 6.
Ja w takiej sytuacji zachowałabym się zupełnie inaczej.
To aż niesamowite.
Wiem, że nic cię nie stresuje,
ale ja mam dziś poznać matkę mojego narzeczonego.
Nie chcę z nią siedzieć i, kurwa, udawać.
„Dlaczego wybrałaś mojego cudnego syna?”
- Jak mam powiedzieć coś miłego? - OK.
Mogłeś wysłać mi SMS-a.
Mogłeś w jakikolwiek sposób odezwać się do swojej narzeczonej, którą wybrałeś...
Ale podzieliłeś się lokalizacją, więc spoko.
- Gdzie byłeś? - Na parkingu.
Siedzieliście sobie na parkingu Lost & Found do 5 rano?
- Niczemu nie zaprzeczam. - Zaprzeczasz, że opuściłeś bar.
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Nie chcesz o tym rozmawiać? - Nie.
- To przyznaj, że skłamałeś. - Nie będę kłamał.
Nie byłeś na parkingu Lost & Found.
- Trzeba było nie dzielić się lokalizacją. - Gówno prawda.
Super.
Zaparkowałem... Przy Lost & Found jest alejka...
Nie byłeś w South End.
Byłeś na północ od Uptown,
gdzie mieszka Sarah Ann.
Wiedziałam.
Kiedy obudziłam się o 5 rano.
Myślę: „Ostatniego dolara postawiłabym na to, że jest z Sarah Ann”.
Nie mam nic do dodania.
Chcę odejść.
W NASTĘPNYCH ODCINKACH
Zakochany.
Znalazłem niesamowitą osobę, Chelsea. Podjąłem właściwą decyzję.
Pokonałam wiele przeszkód, szukając księcia z bajki.
Wreszcie go znalazłam.
Widziałem tę przyszłość, przyszłość z Amy.
Będę świetnym ojcem. Cudownie.
Ja też nie mogę się doczekać.
Nie sądziłem, że będę dobry w małżeństwie. Nie chcę, żeby doszło do tego, że zdradzę.
Czy to jest największy problem? To, że możesz zdradzić.
Jeśli nie uważa, że mu wystarczysz, nie jest to facet dla ciebie.
- Da mi pan błogosławieństwo? - To wszystko mnie przytłacza.
O Boże!
Jestem Jess.
- Jimmy. - Hej!
- Zgoliłeś mullet. - To jest trudne.
Trevor jest w moim typie.
Rozmawialiśmy o tym, co by było, gdybyśmy wybrali kogoś innego.
- Nie wybrał cię. - Powiedział, że z nią zerwie.
Myślę: „Dobra”.
Jess jest atrakcyjna.
Pociąga mnie.
Jesteś dla mnie ważna. Tak naprawdę wciąż jesteś numerem jeden.
Przeleciałeś ją! Wiem o tym!
To przełomowa chwila w naszym życiu.
Czy miłość jest ślepa?
Napisy: Katarzyna Puścian