20 DNI DO ŚLUBÓW
Biegiem!
Dziś zobaczymy nasze mieszkania.
No dobrze. To tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Zobaczy moje mieszkanie. Myślę:
„Rety, zobaczy moją szafę”. Jest bardzo czysta.
Jestem niesamowicie schludna, ale nie byłam w domu trzy tygodnie.
Jeśli dojrzy jakieś koty, odwoła ślub?
Co?
- Ładne, nie? - Podoba mi się. Przytulne.
Mój pokój!
Schludna, masz porządek, ale też rzeczy w dziwnych miejscach.
Cześć!
WSPÓŁLOKATORKA CHELSEA
- Cześć! - Jestem Jimmy. Miło mi.
Tiffany. Miło mi!
Mam tu szampanika.
No to otwieramy?
- Pewnie. - Tak! Do dzieła!
Gotowi?
Hurra!
Wasze zdrowie. Nowa rodzinka!
I co?
Wprowadzisz się?
Nie.
Trzeci najlepszy przyjaciel?
Żyję jej życiem, więc też jestem mężatką.
Współlokatorka ma intensywną osobowość. Nie zamieszkam tu.
Mowy nie ma.
- Ładnie tu, kotku! - Moje miejsce.
Ładnie pachnie.
No proszę!
- Zapraszam. - A miało być małe.
Jest ogromne!
No... Małe dla dwóch osób.
O Boże!
Masz pralnię w szafie?
Jestem w szoku.
Musisz wiedzieć, że nie mam innego pokoju na spotkania.
Chcę, żebyś tu mieszkała, ale to przeszkoda.
Musiałabyś wychodzić na spacer podczas moich spotkań.
Ale nabiorę kondycji.
Podoba ci się?
Bardzo. Naprawdę. Ze mną nie możesz zamieszkać.
Moglibyśmy powiedzieć współlokatorce „pa, pa”, ale...
Czyli wprowadzimy się tu.
A jak!
- Kocham cię. - Kocham cię.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
DOM CLAYA
- To tutaj? - Tak!
No nie, zasłaniasz kod. Przepraszam bardzo.
- Nie, coś ty. - Nie patrzę.
Dom kupiłem w 2021 roku.
Uwielbiam go. To mój azyl, tu czuję spokój.
Ale duży.
- Tu zawsze oglądam telewizję. - Lubisz telewizję.
- Wiesz? - Aha.
Lubię tę ciszę, ale miło byłoby tu kogoś mieć.
Dom gotowy dla rodziny.
Na pewno wyobrażam sobie, że się wprowadza. To byłoby piękne.
Oby była na to otwarta.
Rety, czy to twoja...?
Moja tablica motywacyjna.
- Muszę ci pokazać moją! - Tak?
Tak, mam ją na telefonie.
- Serio? Aha. - O rety.
Skuter wodny...
Spędzanie czasu z ludźmi dobrymi dla twojego zdrowia psychicznego.
Troszkę miłości. Wiesz?
- Ściągnąłem ją siłą woli. - I kropka! Tak!
- Jakieś książki. - Tak, trochę książek. Aha.
Czytałeś czy to tylko dekoracja?
- Niektóre czytałem. - OK.
Moja sypialnia.
OK.
Tak.
- Dobra. - I jak?
- Wygodne. Przytulnie tu. - Wygodne. Aha.
- Nad poduszkami trzeba popracować. - Trzeba popracować.
- Tak. - W porządku. Nic trudnego.
Masz jedwabną poszewkę. Jestem pod wrażeniem.
Będzie po twojej stronie.
- Jestem pod wrażeniem. - Trudno.
- A to co? - Moja koszulka.
- „All-American”? - Dostałem ją na koniec studiów.
- Dobra. Jasne. - A jak.
No pewnie.
- No proszę. - Właśnie.
Ale i tak myślę, że bym z tobą wygrała wyścig. Aha.
Niech ktoś się założy. Kasa będzie moja.
Ja się założę.
Super! Rety!
- Ułożone kolorami. - Wszystkie bym założyła. Super styl.
- Jak jakiś sklep vintage. - Aha.
No i jak?
Pod wrażeniem.
- Tak? - Jestem pod wrażeniem.
Na pewno...
- Przyda się kobieca ręka. - Aha.
- Cieszę się, że jej tu nie widzę. - I co myślisz?
Widzisz się tutaj?
Ja już i tak spłacam kredyt.
Wystarczy się wprowadzić.
Widzę się tutaj.
- Nie musisz powtarzać. - Nie?
Jestem z niego dumna.
Na pewno wyobrażam sobie wychowywanie w tym domu dzieci,
robienie śniadania i tworzenie rodziny.
- Mam się wprowadzić? - Oczywiście.
- Naprawdę? - A jak.
Potrzebuję twojej kobiecej ręki.
Powiedz mi, co tu widzisz.
Gdzie mogłabyś dodać coś od siebie?
Na pewno trzeba będzie dostosować dom dla dzieci.
Jeśli będziemy mieć dziecko, na pewno jest miejsce.
Widzę się tutaj.
- Tak? - Tak.
Fajnie!
A jak. Oczywiście. Chodź tutaj.
- Dobra. - Przytul się.
Ale obłęd.
Mój dom cię przeraża?
- Na pewno będzie bardzo czysto. - Jest.
Dobra. Chwila prawdy.
Możesz mnie teraz oceniać po domu.
No jasne, że masz całą...
Czemu nie? Po to mam dom.
- Często jej używasz? - Codziennie.
- Codziennie? - Dosłownie.
- A zimą? - Zimą też.
A to co? Słodkie!
W kabinach rozmawialiśmy o tym, że nie byłem na studiach.
Zająłem się biznesem.
MŁODY BIZNESMEN
Nasza lokalna gazeta napisała artykuł o moich pierwszych przedsięwzięciach.
O moim tacie.
Nie wiedziałem, że to będzie nasze ostatnie zdjęcie.
- Miałem długie włosy. - Aha.
- Do ramion. - Aha, bardzo długie.
- Nie chcesz, żebym zapuścił? - No...
Powstrzymam się z komentarzami.
Mogę... Dlaczego? Potrafisz świetnie dopiec.
Aha. Słodkie.
- Mogę otworzyć? - Tak.
Pierwsze wrażenie: jest tu bardzo czysto.
Nie żartuję z moim OCD.
Od twojej mamy?
Tak.
Jejku. Jaka ona słodka.
„Bardzo się cieszę waszym szczęściem”.
Narysowała tu serduszko.
„Niesamowite, że jedno słowo może być początkiem czegoś cudownego.
Gratuluję zaręczyn. Dużo miłości i wesołych, szczęśliwych dni”.
„Wielu”.
Ładna kuchnia.
- Naprawdę ładne sztućce. - Aha.
- Powinnam się martwić? - Nie!
Nie znałam faceta, który wybierałby ładne sztućce.
Inne rzeczy też pasują.
Jakby ktoś je urządził.
Minimalizm.
Sorry.
W kabinach dość dużo rozmawialiśmy o schludności, stylu życia,
o tym, że ma nieskazitelny dom.
Zbyłam to śmiechem. „Jasne. Każdy facet tak mówi”.
Po zobaczeniu jego domu jestem zaskoczona i ulżyło mi.
- Naprawdę ładna kuchnia. - Aha.
Śliczna.
Nie wiedziałam, że istnieją tacy faceci.
Wielu mówi, że są „czyści”, „schludni”.
Ale to jest inny poziom.
- Skąd to dziwne...? - Ułożenie?
Wszystko z przodu.
Żebym od razu widział wszystkie etykiety.
No dobra. Wygrałeś. Na bank wygrasz.
Mój porządek w domu nie dorasta twojemu do pięt.
- Chryste, jak tu czysto. - Aha.
Troszkę jak u seryjnego mordercy, ale w takim pozytywnym sensie.
Musisz przetestować łóżko. To ważne. Połóż się i powiedz, jak jest.
- Mam wskoczyć? - Tak.
Aha, super.
Aparat CPAP.
Pokaż, jak działa.
Zakładasz go.
Aha.
Ale... To nie wydaje żadnego dźwięku?
- Nie, to tyle. - Ktoś to potwierdzi?
- Tak. - Dobra.
Jak wielka trąba.
Będę się kłaść przed tobą do końca życia.
Żeby tego nie oglądać?
W porządku.
Jest super.
Połóż się. Zobaczmy, jak to wygląda.
Kładziemy się.
- No i... - Fajnie, że brzmisz w tym jak Skalmar.
- Sexy, nie? Super? - Aha.
Lodówka.
O mój Boże!
Co ty jesz?
Potrzebujesz kogoś, kto ci będzie gotował.
DYREKTOR GIMNAZJUM
- No i... - Przydałby się jakiś catering.
Mam tu kombiwar. Nigdy go nie używałem.
A masz jakieś...? OK, tu trochę lepiej.
- Aha. - Boże. Ale z ciebie facet.
W kabinach była między nami więź emocjonalna i duchowa,
ale nie widziałam jego mowy ciała.
To prawda, że twarzą w twarz jestem z nim dopiero kilka dni.
To moja szafka na przyprawy.
PRZYPRAWA WŁOSKA OREGANO
Bywa introwertykiem.
- Jaki duży. - Tak.
Nie wiem. Może za wiele się w tym doszukuję.
Rozmawialiśmy o tym, że za bardzo wszystko analizuję.
Jest to coś, co zauważyłam.
Myślę, że z czasem lepiej zrozumiem,
że kiedy tak się zamyka, może potrzebuje chwili dla siebie,
ale nie jest zły, jest OK.
No to widziałaś już wszystko.
Podoba mi się.
- Jestem pod wrażeniem. - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Ja jestem zachwycony, a ty?
Cieszę się.
Cieszę się na prawdziwy świat.
Uważam, że w życiu zawsze musi być równowaga.
Kiedy byliśmy w Dominikanie,
wciąż było w tobie to takie poczucie spokoju i szczęścia.
A, mówiąc szczerze, tutaj czuję dystans.
No i w porządku.
Jednak...
Nie czuję w tobie takiego poczucia spokoju i odprężenia.
Na przykład dziś rano. Budzimy się
i ja jestem podekscytowana, uśmiecham się do ciebie i mówię:
„Dzień dobry, skarbie!”, a ty się odwracasz: „Hej”.
- Myślę: „Kurna”. - Posłuchaj.
Dlatego mówię, że za bardzo to analizujesz,
bo każdej nocy, którą spędziliśmy razem,
taki nie byłem.
Kiedy miewam takie chwile, zgaszone,
kiedy nie jestem taki bardzo...
Zaakceptujesz to?
Bo ty też nie zawsze będziesz...
Nie zawsze będą przemowy i „Dzień dobry!”. Nie zawsze tak będzie.
- Aha. - Więc czy ja mogę...? Mam się wtedy dziwić?
- Aha. - „Na serio?”
- Aha... - Rozumiesz? „Tak będzie?”
„Tak się czujesz?”. Te pytania.
Wiesz?
To moje zdanie. Chcę, żeby było między nami...
- Zrozumienie. - Tak.
Co zrobisz, kiedy będę miał chwile,
w których jestem zupełnie inny niż na co dzień?
Będziesz się zastanawiać: „Czy wciąż jesteś ze mną szczęśliwy?”?
- Aha. - „Chcesz tego?”
„Czy chcesz tu być?”
Jestem gotów być normalny.
Ja idę do pracy, ty też, a potem wracamy do domu, do siebie.
Całkowicie cię rozumiem.
Nie mam wątpliwości w kwestii tego, czy to czujesz.
To świetnie.
Może nam się udać,
bo jesteśmy dwojgiem ludzi o silnym charakterze,
którzy zrobią, co należy.
Na bank.
Powinienem był odwrócić głowę...
O Boże.
30 LAT STEWARDESA
Chelsea!
PRZYJACIÓŁKA CHELSEA
O Boże!
Jenna, chodź tutaj!
PRZYJACIÓŁKA CHELSEA
- Hej! - Cześć!
PRZYJACIÓŁKA CHELSEA
- Cześć! - Super bluzka.
Rozpłaczę się.
Nie płacz. Przyniosłam wino.
- Ale super fryzura. - Wyglądasz świetnie.
On pracuje na górze.
- Do której? - Skończy o 17.00.
- Gdzie to położyć? - Na blacie.
Czekaj, chodź tutaj.
Ale błyszczy.
- O Boże. - O Boże.
- Pocę się. - Super paznokcie.
Ogromny!
- Ale się spisał. - Czekaj.
A jak sam ten eksperyment?
- Superowy. - OK.
- Super, że go poznacie. - Super. Zdrówko.
- Zdrówko! - Potrzebuję lodu, ale luz.
- Usiądziemy na zewnątrz? - Pewnie.
Czy to on cały czas ci się podobał?
- Czy był ktoś inny...? - On się podobał wszystkim.
Kurde.
Gorący towar.
Zdecydowanie. Miał kilka dziewczyn.
Ja miałam kilku chłopaków. Jeden z nich... Albo on, albo Jimmy.
- Aha. - Nazywał się Trevor.
Non stop się śmialiśmy.
- Był moim numerem jeden. - Trevor czy Jimmy?
- Trevor. - OK.
On powiedział, że mnie kocha.
A potem Trevor nie spotykał się z nikim poza mną.
Chciał się oświadczyć.
Chelsea! O nie!
- O Boże! No i jak? - Nie za dobrze!
On tak się zaangażował, a ty nic?
- Ja też. Miał... - O rety.
- Co? - Przestań!
Padniecie, bo to totalnie w moim stylu.
Boże, gra w gry wideo.
- Trevor miał mullet i ja to zgadłam. - O Boże.
Zgadłam to!
I go, kurna, miał. No nic...
Jak było zobaczyć go po raz pierwszy?
Nie widziałam go.
I naprawdę ci na nim zależało?
- Tak. Kochałam go. - Aha.
Bardzo trudno było dojść do tego, kto lepiej do mnie pasuje.
Ale wszystko ułożyło się tak, jak miało.
- Tak. Przeznaczenie. - Poznałaś super faceta.
- Obłęd. - Jesteś zaręczona!
Właśnie! Znalazłaś swoją osobę!
Tak.
Pierwsze pytanie: czy wygląda tak, jak myślałaś?
Nie!
- Chrapie? - Nie, śpi niesamowicie cicho.
- Super. To dobrze. - A dotyk?
- Nie jest to jego język miłości? - Jest. Dlatego to dziwne.
Robię obiad,
chcę cieszyć się jego towarzystwem, powygłupiać się, a on...
No cóż...
Dziś mnie nie pocałował.
Co?
- Może przesadzam. - Nie. Bez jaj. Przestań.
Zobaczył zdjęcie dziewczyny, którą prawie wybrał. Wczoraj.
Jest przepiękna.
Jimmy nie był pewien, czy wybierze ją, czy mnie.
Ja byłam w takiej samej sytuacji. Nie mówi: „Tęsknię za nią”.
Na koniec się pokłócili.
Jeśli to mu pomogło zobaczyć, że ona nie jest dla niego,
to pewnie dobrze.
Tak. Właśnie wrócił do pracy.
Ma spotkania. Dużo rozmawia przez telefon.
Wiem, że mnie kocha. Mówi mi to.
Ale nie wiem. Może miesza mu to w głowie.
Sama nie wiem.
Ktoś chce więcej wina? Weszłyśmy w temat i...
Co to w ogóle znaczy?
Dajcie mi lodu!
O rety.
Czyli jeszcze się nie całowaliście?
Nie, tylko dzisiaj.
- Boże. Myślę: „Że co?”. - Całowaliście się. Pocałuj go.
Nie chcę gadać o tym, co zdenerwuje twoją mamę, ale...
- No... - Buty ma bardzo duże.
Wiesz...
No...
Było bardzo miło.
- Dobra. - Jest przeuroczy.
Dobra.
- Siema. - Hej!
- Hej. - Co tam?
To Jenna.
- Miło mi. - Jimmy. Mnie też.
- Morgan. - Wstanę.
- Jimmy. - Miło mi.
- Kathrine. Miło mi. - Miło mi.
Szefowa powiedziała mi dziś, że jestem niezastąpiony.
- No i... - Jak miło, kotku!
Pierwszy raz z nią rozmawiałem po powrocie do pracy.
- Kotku, były zachwycone. - Podoba im się?
Tak! Dobry wybór.
Jaka jest główna rzecz, która sprawiła, że zakochałeś się w Chelsea?
- Jest ich kilka. - Słyszałam, że byłeś popularny.
Tak słyszałyśmy.
Dość długo miałem dwa bardzo poważne związki.
Musiałem podjąć bardzo trudną decyzję.
Jedna dziewczyna...
- Nie chcę mówić o kimś innym, ale... - Kotku, mów, co chcesz.
Sam nie wiem...
Tylko ją naprawdę brałem pod uwagę i moje uczucia do niej były silne.
Skończyło się to kiepsko, a potem spotkałem się z nią.
Po tonie głosu poznała, że byłem smutny po ostatniej randce...
- No i mnie pocieszyła... - Ona tak ma.
- Każda... - Myślałam, że mnie rzuci.
Czekaj, na serio?
I wtedy właśnie powiedział, że mnie kocha.
Coś takiego: „Cholera, kocham cię, Chelsea”.
No i padłam na podłogę,
bo byłam w totalnym szoku.
Powiedziałeś to z taką pewnością.
Miałem ją.
- Nie uwierzyła mi. - To prawda!
- Ty też mu to powiedziałaś? - Tak.
Czy małżeństwo to coś, o czym zawsze myślałeś?
- Związki są dla mnie. - OK.
Jeśli oboje powiecie „tak” i weźmiecie ślub, to co dalej?
Wprowadzimy się do mnie.
- Malutkie mieszkanie, ale... - Wprowadzisz się do niego?
Ma kawalerkę, ale bardzo ładną.
Kiedy będzie miał spotkania online, mogę pójść do kawiarni.
Lubisz to robić.
- Tak. - A miejsce, w którym mieszka...
Kochana.
- Chcesz mieć dzieci? - Chcę mieć dużą rodzinę.
- Całą gromadkę. - Ile?
Mogę negocjować, ale przynajmniej troje.
Myślałam, że powiesz sześcioro. Dobra.
- Też tak myślałam. - Troje do pięciorga.
Ale to się zmienia.
Zwłaszcza kiedy jesteś z 30-latką. To się zmienia.
Przestań.
Mój brat chciał mieć troje dzieci. Potem urodziło mu się jedno i uznał:
„Żadnego więcej”.
Czyli jesteś elastyczny.
Czy potrafisz iść spać pokłócony?
Cholerka!
- Nie, ona... - No to co się stało?
Czekajcie. Była tylko...
Chcą ploteczek.
Chcemy ploteczek!
Pokłóciliśmy się raz.
- Raz. - Raz.
Skończyło się to dobrze, bo ona zrozumiała moją pozycję, a ja przeprosiłem.
Grunt to zadowolona żona.
„A ja przeprosiłem”.
Przeproszę w 100 procentach przypadków, jeśli potrafisz mnie zrozumieć.
Świetnie się komunikuje, więc...
Nasz związek zaczął się od godzin rozmów i poznawania się.
Zupełnie mnie nie obchodziło, jak wygląda.
- Łatwo powiedzieć, bo jest piękna. - Aha.
Łatwo powiedzieć, bo jest piękna.
Jak bardzo się różnię od facetów, z którymi zwykle się spotyka?
Troszkę.
- Troszkę. - Wyglądasz zupełnie inaczej.
Chciałam być miła.
Opisała mi, jak... No dobra, muszę im to powiedzieć.
One wiedzą.
- Opisała, jak wygląda. - Za kogo zawsze mnie biorą w samolocie?
- Za... Carrie Underwood? - Carrie Underwood to tak.
- Za Megan Fox? - Tak!
Nie wierzyłeś! Ciemne włosy, niebieskie oczy.
- I duże cycki. - Tak.
A jak, brachu!
Nie mogę!
To mi się nie podoba.
- Nie znosi tego. - „A jak, brachu”?
- Główna zaleta. - Dlaczego?
Nie chcę, żeby dziewczyna, z którą się kocham, nazywała mnie bratem.
Kotku, zrobiłam to w żartach!
Nauczysz się tego z Chelsea.
Zabroń jej czegoś, a będzie to robić codziennie.
Aha.
Chelsea.
Nieważne.
Czy Chelsea nie jest w twoim typie?
Jest w moim typie.
Myślę, że Chelsea jest idealna.
Kotku!
Nie mogę się doczekać!
Cieszę się!
- Ciekawe, jak tam pachnie. - Dla mnie zapach jest bardzo ważny.
Wiesz co? Ładnie tu.
- Tak? - W twoim stylu!
- Tak! - Masz ładną, dużą kuchnię.
Patrzę na te różne drobiazgi.
Obłożyłam go kryształami. Podświetla się. Wodospad.
- Lubisz kryształy? - Lubię.
Od dziecka.
- No co? - O nie!
To coś złego?
- Co? Czemu? - Czerwona kartka.
No co? To coś złego?
- Słyszałem o dziewczynach od kryształów. - Co?
- Nie wiem. - Uwielbiam je. Nie ma się co wstydzić.
Też je polubisz. To mój dziadek.
- Twój dziadek? - Tak.
To najlepsze zdjęcie.
Nie jest idealne, ale to mój dziadek.
Myślę sobie, że pomaga mi
w wyrzucaniu śmieci z mojego życia.
- Super kapelusz. Spoko gość. - Co nie?
Był po prostu taką oazą spokoju.
Naprawdę wspaniały człowiek.
Nie mogę uwierzyć, że minęły już dwa lata od jego śmierci.
Myślę, że jestem gotowy kupić dom.
Mam dość płacenia fortuny za wynajem mieszkania.
Chodzi o to, żeby się zdecydować.
Tata próbuje mnie na to namówić. Męczy mnie.
- Mówi: „Przy twoich finansach...”. - Aha.
Ale ja byłam przyzwyczajona do nieprzewidywalnego stylu życia.
Część mnie wciąż chce podróżować, odkrywać świat,
ale zgadzam się.
To właśnie miałam zrobić, kiedy za rok skończy mi się umowa.
Więc idealnie. Oboje jesteśmy na to gotowi finansowo.
Tak, oczywiście, od razu kupmy dom.
Po drugie, chcę wcześnie iść na emeryturę. Chcę żyć oszczędnie,
odkładać, ile się da,
rezygnować z niektórych rzeczy. Pasowałoby ci to?
Myślę, że na pewno... mogłabym do tego dojść.
Sama nie wiem. Myślę, że żyjemy w takich szalonych czasach,
że ja lubię żyć chwilą.
To oczywiście ważne, żeby myśleć o przyszłości,
ale ja wolę żyć dniem dzisiejszym, cieszyć się tym, co mam,
póki mogę, bo nigdy nie wiadomo.
Może to na ciebie dobrze wpłynąć, bo ty jesteś bardziej oszczędny,
a powinieneś cieszyć się życiem.
Miło jest nacieszyć się dobrymi rzeczami w życiu.
- Nie mówię, że nigdy. - Pewnie.
- Chcę podróżować, jeździć na wycieczki... - Na bank.
Ale chcę być w stanie powiedzieć: „50 lat, to koniec”,
chcę być przy dzieciach, cieszyć się tym czasem.
- Tak. - To jeden z moich celów.
Stabilność finansowa przed decyzją, żeby mieć dzieci.
Myślę, że zgadzamy się w kwestii czasu.
Mówiłam ci, że przez najbliższych pięć lat mowy nie ma.
- Tak. - Taki jest plan.
Kwestia antykoncepcji...
Jest to coś, co pozostaje nam zaplanować.
Następnym poważnym krokiem byłoby dla nas kupno domu.
Tak.
Ale nie utrzymywanie dziecka.
Jeśli coś się zdarzy...
Jeśli... zajdziesz w ciążę, jeśli jakoś do tego dojdzie...
Sam nie wiem. Wcześniej chcę zapewnić sobie stabilność finansową.
Co rok musielibyśmy kupować im nowe ubrania. Wyrastają z nich.
- Jedzenie, drobiazgi... To... - Dużo.
To przeraża.
Nie chcę czegoś takiego. Bo znam to z dzieciństwa.
Chcę, żeby im żyło się inaczej.
Myślę, że wychowaliśmy się bardzo podobnie,
więc jestem tego samego zdania.
Może to się zdarzyć.
Dziewięć miesięcy i mamy małą Amy albo małego Johna.
Tak.
Byłbym przerażony.
Powiedzmy, że za rok przypadkowo zajdziemy w ciążę.
Myślę, że byłoby to trudne, tak.
Ale mielibyśmy dom.
- Tak. - Potrafilibyśmy zająć się dzieckiem.
Nie robilibyśmy tego po prostu w idealnej sytuacji finansowej.
To właśnie mówiłem ci w kabinach. Nie chcę tego.
Osoby, w których byłem zakochany, z którymi byłem, stosowały antykoncepcję.
- Tak było w przeszłości. - Myślę, że to jest nasza przeszkoda.
Nie wiem, czy chcę już zacząć stosować antykoncepcję.
- Wspominałam ci o wazektomii. - Wiem.
To też jest opcja. To nie jest tylko obowiązek dziewczyn.
Nie chcę sprawiać wrażenia, że mówię: „Zrób to”,
że to jedyny sposób, bo tak nie jest.
Myślę, że strach Johnny’ego związany z całą tą kwestią dzieci
to największa przeszkoda dla intymności.
- Jest między wami intymność seksualna? - Nie.
Nie sądzę, że będziemy czekać do ślubu.
Myślę, że Johnny bardzo się boi.
Myślę, że zwykłe zabezpieczenie to dla niego za mało.
Nie stosowałam jeszcze innej antykoncepcji.
Ginekolog uważa, że byłoby to idealne, bo muszę ciągle jeździć na wlewy.
Mam anemię. Byłoby to idealne.
Ale podoba mi się to, jak dobrze funkcjonuje mój organizm.
Nie chcę niczego zmieniać, więc...
To dla kobiety naprawdę trudna decyzja.
Rozmawiałam z Johnnym.
Powiedziałam, że istnieje też wazektomia.
Wiąże się z nią ryzyko, ale ja chcę być mamą.
Johnny tatą.
Myślę, że bylibyśmy wspaniałymi rodzicami.
Wyobrażam to sobie.
Ale boimy się, że stanie się to za wcześnie.
Myślę, że to jest nasza główna przeszkoda.
Myślę, że jest to coś, co musimy...
- Usiądę. - Wiesz?
Nie zdawałam sobie sprawy, że to dla niego aż tak duży problem.
Istnieje wiele obaw.
Nie wiem.
Myślę, że jest to coś, o czym musimy poczytać,
no i znaleźć rozwiązanie dość szybko.
- Tak. - Przed ślubem.
- Też tak myślę. Myślę... - Bez presji.
Ale musimy coś wymyślić, zanim... No wiesz.
- Przed następnym krokiem. - Przed ślubem. Bo w innym razie...
To ważna część życia. Nie możemy zostawić tego na potem.
To może być kwestia decydująca.
- Wiem. - Nie chcę tego.
Nie widziałeś ich.
- Wczoraj sobie zrobiłam. - Niebieskie.
- Tak. - Spoko.
U stóp.
Pogadajmy o tym, jak mnie obudziłeś w nocy.
Pomówmy o tym.
- O 1.30 w nocy. - To prawda.
Zapaliłeś światło.
Obudziłem cię.
Zgadza się. A musiałam wstać o 5 rano.
Tak. Wahałem się, ale uznałem, że chociaż powiem ci „dobranoc”.
Mówisz: „Kochanie”. Odwracam się.
Myślę sobie: „Przecież nie każe mi teraz wstać”.
- Tak na dobranoc. Tyle. - Tak?
Na dobranoc.
- Dałem ci znów iść spać. - Z tym światłem?
Obudziłem cię, żeby powiedzieć: „Hej”.
Myślę: „Kto to?”.
- Jak to? - W ogóle nie było cię w domu, głuptasie.
Wyjaśnijmy to.
Nie zachowuj się, jakbym unikał bycia w domu.
Poszedłem do fryzjera.
Spotkałem się z mentorem.
Dzwoniłem do ciebie pomiędzy wszystkimi tymi rzeczami.
- Tak. - Aha.
Wracasz bardzo późno.
Rozumiem to.
Wiesz? Twój punkt widzenia.
Proszę cię tylko o to,
żeby mój jeden późny powrót do domu...
Rozumiem.
...nie był czymś, co zmieni twoje nastawienie do mnie. Wiesz?
Nie chcę, żeby jeden późny powrót...
Nie jest tak.
Nie wiem nawet, jak to ująć. Naprawdę.
Chciałabym wiedzieć. Ale kiedy rozmawiamy o nas,
w naszych głowach we wszystkim się zgadzamy.
Mamy to, czego chcemy od małżeństwa.
Ale gdzie jest to takie intymne uczucie,
to takie głębokie pragnienie tego, czego chcemy w małżeństwie?
Albo to takie pożądanie, żeby to mieć.
Czuję, że tego pożądania i pragnienia
między nami brakuje.
- Tobie. - Bo wszystko inne się zgadza.
Tobie brakuje.
Bo ja się tak nie czuję.
Jeśli ty czujesz, że mnie nie pragniesz, dzięki, że mi to mówisz,
ale u mnie tego pragnienia nie brakuje.
Myślę, że dużo pracuję.
Bywają chwile, kiedy staram się okazywać ci czułość,
a ty pokazujesz mi, że akurat tego nie chcesz.
Zwykle całuję cię i zaraz wracasz do tego, co robiłaś.
Spoko. Jestem facetem okazującym szacunek.
Nie będę cię do siebie zmuszać.
Zadowolę się tym, z czym czujesz się komfortowo.
- Tak. - Kiedy cię obudziłem, chciałem być czuły.
Zepchnęłaś mnie z siebie. Byłem w nastroju, a ty nie.
Więc zastanawiając się, dlaczego coś się nie rozwija,
musimy też zastanowić się nad naszą własną rolą w tej sytuacji.
A w tym momencie, powiem szczerze,
myślę, że ty nie zastanawiasz się
nad rolą, jaką odgrywasz dla mnie jako mężczyzny,
jeśli chodzi o ten poziom intymności.
Bo w nocy naprawdę chciałem...
Nie chodzi o nic seksualnego,
bo dotrzymujemy przysięgi złożonej sobie i Bogu.
Ale na pewno chciałem wtedy okazać ci masę czułości.
Wróciłem do domu, ty spałaś. Więc zanim znów zasnęłaś.
A ty nie miałaś nastroju.
- Nie wziąłem tego do siebie. OK. - Tak.
Jeśli jesteś nastawiona na konkretne zadanie, musisz coś zrobić,
nie czuję wtedy: „Chcę intymności”.
- Jasne. - Nie czuję: „Przytul mnie, dotknij”.
Czuję: „Nie wchodź mi w drogę. Muszę to zrobić”.
- Zepsujesz zegarek. - Nie, luz.
Ale o to chodzi. Często sprawiasz takie wrażenie.
Musiałem się z tym pogodzić, bo wybrałem cię.
Ja najbardziej martwię się wtedy,
kiedy zaczynasz kwestionować status naszego związku.
Zastanawiam się, czy kiedy życie będzie się toczyć...
Tak.
...czy będziesz się zastanawiać, co czuję.
- Nie mówię o pragnieniu. - Nie mówię, że tak.
Bo... mogę być tylko sobą.
Ale jeśli nie pragniesz mnie albo nas,
to są twoje odczucia.
Nigdy nie byłem zaręczony. Wybrałem cię.
Nie mogę pozwolić na to, bym przez jakąś chwilę lub dzień myślał...
Tak.
„Ciekawe, co ona czuje? Czy wciąż jest na tak?”.
Ale pragnienie to coś, co powinnaś czuć...
Jeśli go nie czujesz, mamy powód do zmartwień.
Tak, ja jestem bardzo czuła.
Bardzo.
Prawie się nie całujemy.
Nie dotykaliśmy się.
Z jakiegoś powodu czuję się z tym bardzo dziwnie.
Po prostu...
myślę, że... Kurwa, zaraz się rozpłaczę.
Myślę, że jest mi tak przykro, bo...
tak bardzo chcę...
móc doświadczyć
tego pragnienia, które czułam do ciebie w kabinach.
Ale przeraża mnie, że nie...
To, że nie czuję się tak cały czas.
Nawet mimo naszej obietnicy
cieszyłabym się tą taką pokusą:
„Nie. Boże, nie mogę. Ja cię kręcę.
To pragnienie prawie mnie pożera”.
Dlatego właśnie zastanawiam się, czego tu brakuje.
Dlatego to jest takie okropne,
bo byłeś dla mnie taki dobry.
Jak najlepsze zdanie.
Słyszę, że mówisz mi:
„Potrzebuję mężczyzny na twoim poziomie,
potrzebuję tych rzeczy, które masz,
ale nie czuję do ciebie tego i tamtego”.
No właśnie. To nie wystarczy na ślub.
To za mało, żeby powiedzieć: „Coś wymyślimy”.
Nie, to nie wystarczy.
Musimy podejść do tego na spokojnie i szczerze.
Jestem całkowicie pewien,
że duchowo spotka mnie to, co mi pisane.
Tak.
Tak działa ze mną Bóg.
Ale w tej sytuacji jestem pewien,
że Bóg już mnie na to przygotował.
Mimo miłości, którą do ciebie czuję, tego, jak mi zależy,
jeśli nie jest nam to pisane,
On przygotuje mnie na to. Ciebie i nas.
Tak.
Wciąż będę twoim największym fanem, będę w ciebie wierzył.
Ale kocham też siebie za bardzo, za dużo udało mi się przejść,
żeby robić coś na siłę. To nie fair w stosunku do mnie i do ciebie.
No już...
Za bardzo się rozklejam.
To się nie uda.
Ale chcę, żebyś znalazła osobę, z którą powinnaś być.
Mimo że to jednak nie ja.
- Dziękuję. - Pewnie.
Przytul mnie. Bez urazy.
Nie chcę cię puścić.
W porządku.
W porządku? OK.
Co jest?
PRZEZ TELEFON KUMPEL KENA
Spakuję się i zaraz przyjadę.
Dobra.
- Lepiej ci? - Po spotkaniu z nimi?
Tak. Gadaj! Co o nich myślisz?
- Bardzo fajne. - Tak?
Przyjaciele i znajomi wiele o kimś mówią.
Były przemiłe i przyjazne.
Wyszły stąd podekscytowane tym...
- Powiedziały, że cię lubią. - To super!
Ekstra!
To dobrze, bo dziś się tobą martwiłam.
Naprawdę.
- Czemu się martwiłaś? - Byłeś nie w sosie.
Dwa razy pytałam: „Wszystko OK?”.
Powtarzałeś, że bardzo boli cię warga.
- Bo boli. - Wiem.
I przykro mi, ale wróciłam do domu po całym dniu.
A ty wchodzisz i mówisz: „Siema”.
No...
Chcę, żebyś wypytywał mnie o wszystko.
- Aha. - A tak nie było.
A potem w sumie w ogóle nie zwracałeś na mnie uwagi.
Chcę...
się tobą zajmować.
Pierwszego dnia po powrocie bardzo chciałem zapłacić za obiad.
No i... w ten sposób się tobą zająłem.
Nie musisz mnie wspierać finansowo. Tylko emocjonalnie.
Podchodzisz, dotykasz mojej twarzy i całujesz.
Mówisz mi, że jestem ładna, mówisz: „Dzień dobry.
Tak się cieszę, że spędzę dziś z tobą dzień”.
Nie zachowujesz się tak.
Dziś rano szybko wstałem, potem prysznic i prosto do pracy.
Ani razu mnie dziś nie pocałowałeś.
O rety.
- Zasmuciło mnie to. - Pocałuję cię teraz.
- Pracowałem! - Wiem, ale...
- Martwiłam się. - No i pocałowałem cię dziś.
Dziś rano?
Pocałowałem cię, kiedy szykowałaś się w łazience.
Tak?
- Przepraszam. - W policzek.
A potem... przed przyjściem przyjaciółek.
Przed moim ostatnim spotkaniem.
Pocałowałem cię tutaj. Zaraz po tym, jak się wyszykowałaś.
Powiedziałaś mi, że chcesz, żebym okazywał ci czułość.
Wiem, że dziś tego nie robiłem. Nie celowo.
- Popracuję nad pocałunkami. - Nie! Nie o to chodzi.
Czułam... Zwłaszcza po naszej rozmowie o Jess...
Aha.
To, że zobaczyłeś jej zdjęcie... Pomyślałam:
„Kurde, może zastanawia się, jak wyglądałoby jego życie z nią”.
Nie wspomniałem o niej dlatego, że wyobrażałem sobie życie z nią.
Wspomniałem o niej, bo Jeramey o niej wspomniał.
Pytał, czy widziałem Jess. Nie widziałem.
Pokazał mi jej profil na Instagramie i powiedział, że wygląda jak Kardashianka.
Mówię to dlatego, że ktoś o tym wspomniał.
Chciałem ci powiedzieć o tamtej rozmowie.
Wiem i to wspaniale, ale ja pomyślałam sobie: „O cholera”.
Nie „cholera”, ale: „Zobaczył jej zdjęcie.
Teraz myśli: »A niech to, zjebałem«”. A nie powinnam tak myśleć.
Nie to przyszło mi do głowy.
Podjąłem decyzję dotyczącą ciebie i jestem jej w 100 procentach pewien.
Przykro mi, że...
byłem dziś trochę zajęty. Cieszę się, że mi o tym mówisz.
Chcę, żebyś czuła się kochana.
Nie chciałam ci przerywać, ale jest we mnie dużo czułości.
Martwi mnie to, że kiedy już mówisz „kocham cię”,
to tak nie do końca. Mówisz...
Chodzi ci o ton? Ugryzłem się w wargę!
Wiem, skarbie, ale kocham cię i daję ci tak dużo siebie,
więc chcę, żebyś ty dał mi całego siebie.
Kiedy mówisz, że mnie kochasz, to tak: „Hm, kocham cię”.
Wiem, że nie chcesz, żebym to bezmyślnie powtarzał,
całował cię, bo ty tego chcesz.
- Chcę, żebyś mnie pragnął. - I pragnę...
- Ja tu naprawdę się staram... - Tak.
Naprawdę wkładam w to wszystko,
żebyś zobaczył, jaką jestem osobą,
jaką będę żoną.
No i...
- Tak. - ...nie widzę za bardzo ciebie.
Ale tylko dziś czy też wczoraj?
- Wczoraj też. - Naprawdę?
Poprosiłem cię o rękę, bo jestem w 100 procentach zaangażowany,
zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś została moją żoną.
Chcę mieć z tobą wspólne życie. Chcę tego bardziej niż czegokolwiek.
Dałeś mi to.
Wiem o tym. I kocham cię.
Chcę to czuć, a teraz tego nie czuję.
Dziś i wczoraj nie czułam z twojej strony żadnej miłości.
Dobra. No...
Nie mogę mówić „kocham cię”
co godzinę tylko dlatego, że pracuję z domu.
Kocham cię i chcę, żeby nam wyszło,
ale cholernie przygryzłem sobie wargę i, kurna, boli mnie, jak mówię.
Kocham cię na zabój i naprawdę mi na tobie zależy, ale...
mówiąc szczerze, trochę się do mnie kleisz.
Kleję się?
Ty chcesz więcej miłości, czułości, a ja dostaję tego od ciebie za dużo.
Kleję się?
- Czuję, że... - Odwaliło ci?
Mówisz, że się do ciebie kleję? To było chamskie.
Mówiłem ci, że cię kocham, częściej niż inni faceci.
- W dupie mam innych facetów! - Chodzi o to, że aż za często.
Bardzo często.
Dobra.
I zawsze mówiłem to szczerze...
- Dobra. - Naprawdę cię kocham.
Dałam...
- Wiem, że... - Nie chcę cię słuchać.
Każdej osobie, z którą byłam, dałam 100 procent siebie.
Dlatego cię wybrałem. Wiem, że dajesz 100%...
Nie skończyłam.
Czuję się do dupy.
Mówisz, że się kleję,
a ja tu staram się udowodnić ci: „Hej, kocham cię”.
- Mówię ci, co czuję. - No i wiele mi to mówi.
Skoro to właśnie czujesz.
Nie chcę być z kimś, kto mówi, że się do niego kleję.
Zwłaszcza jeśli ten ktoś dał mi jebany pierścionek!
To nie jest cała twoja osobowość. Przez ostatnie dni
trochę się do mnie kleiłaś.
Dobra. No to spodziewaj się tego dużo mniej, bo to jakaś paranoja.
Może powinnam dziś spać u siebie, bo to nie jest w porządku.
Kocham cię i chcę z tobą być!
- Nie pocałowałeś mnie dziś. - Pocałowałem.
- Nie mówisz, że mnie kochasz. - Dwa pocałunki.
Dobra.
Późno wstałem i poszedłem prosto do pracy.
Jak tylko skończyłem, poznałem twoje przyjaciółki.
I zaraz potem mówisz, że się do ciebie kleję.
Zacząłeś tworzyć te problemy, szukać dziury w całym od chwili,
kiedy zobaczyłeś zdjęcie Jess.
W ogóle nie chodzi tu o Jess.
- Zaraz mam za ciebie wyjść. - Tak.
Wiesz? To dla mnie ogromnie ważne.
- Dla mnie też! - Bo się do ciebie kleję?
- Zrobiłam ci obiad. - Jestem ci za to wdzięczny.
Potem oglądałam z tobą twój jebany serial!
A ty... A potem uprawiałam z tobą seks. I ja się za bardzo do ciebie kleję?
Nie. To jakaś jebana paranoja.
To po prostu chamstwo!
Skoro już mówisz o seksie, to ty go chciałaś.
- Tak! - Od tego też chciałem odetchnąć.
Boże. Po prostu...
To taki brak szac...
Mam tego, kurwa, dość...
Boże.
Pójdę do siebie. Potrzebuję czasu dla siebie.
19 DNI DO ŚLUBÓW
No nie! Ale się dobrałyśmy!
Żartujesz sobie?
- Na serio. - Mamy taką samą bluzkę!
Stęskniłam się!
Boże. Super.
- Wyglądasz super. - Ty też!
- Ty. - Mamy wiele do omówienia.
- Wiem... - A tak!
O Boże! Boże.
- Świetnie się spisał. - Ładny, nie?
- Wielka radość? - Tak.
No to opowiadaj o Autumn.
- Padła z wrażenia? - Tak.
- Wzięłam dwa dni dla siebie. - To dobrze.
Potem napisałam do niej, że jestem w domu.
Ona napisała: „Czyli... bierzemy ślub?”.
Ja na to: „Nie”.
- Nie teraz. - Nie teraz.
Powiedziałam jej, że się w kimś zakochałam.
Tak.
A on zakochał się w kimś innym. Ona na to:
„Zakochał się w kimś innym? Czy u niego dobrze z głową?”.
Znalazłaś Jimmy’ego w mediach społecznościowych?
Czy on znalazł ciebie?
Słuchaj, dzień po waszym powrocie dodał mnie do znajomych.
Widzę to zaproszenie i reaguję...
Myślę: „Zaraz, co tu zrobić?”.
Mija osiem godzin.
Po tym czasie patrzę i widzę, że usunął to zaproszenie
i ustawił profil na prywatny.
Myślę: „Wiem już, jak wyglądasz.
Jesteś zły, bo ty nie widzisz mnie, no i jesteś złośliwy”.
Interesujące.
Uznałam: „Musi o mnie myśleć”.
- Nie odpycha cię. - Nie.
OK. Spoko.
Nie.
Nawet gdyby był brzydalem, to gdybym go poślubiła,
zamknęłabym oczy i dała mu mówić. To by wystarczyło.
Ma ładny głos. Tak.
Gdybyś zobaczyła się z Jimmym, czy jest coś, co byś mu powiedziała?
- Mam pytania. - OK.
Nie wiem nawet, czy nadarzy się okazja.
Gdybyśmy się zobaczyli
i gdybym usłyszała jego głos, jak bym na to zareagowała?
Prawie cały czas po powrocie poświęciłam na leczenie ran.
- Tak. - Nie chcę go zobaczyć i się cofnąć.
Bo nasza pierwsza rozmowa była elektryzująca.
Powiedziałam mu, że porazimy się prądem, kiedy się dotkniemy.
- Myślisz, że są zakochani? - Chyba tak.
- Mam nadzieję.
- Ze względu na nią. - Tak.
Jeramey był w trójkącie miłosnym. Ja szybko wyciągam wnioski
i nie wiem, czy zakończył sprawę z Sarah Ann. Napisała do niego.
- Chcesz to przeczytać? - Masz tę wiadomość?
- Zrobiłam zdjęcie. - O Boże.
- Byłam wkurzona. - Ale ploty.
„Fajnie, że wróciłeś. Chciałam podziękować za wspólne doświadczenie,
za poznanie cię, otworzenie się”.
Tu myślę: „Ale to miłe”.
„Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy”. „Super”.
„Jeśli zdarzyłoby się tak, że się wahasz,
bardzo chciałabym się spotkać bez względu na to, co wybierzesz”.
Jakby nie dokonał już wyboru.
Skąd ten tupet, żeby wysłać mu coś takiego?
Jesteśmy zaręczeni, mieszkamy razem.
Odpisał jej coś?
Nie.
Ale polubił wiadomość.
Powiedział mi o tym wszystkim. Nie zrobił nic złego.
Nie zrobił nic złego, więc jesteśmy po stronie Jimmy’ego.
Tak.
No co? Nie Jimmy’ego. O Boże!
- Jesteśmy? - Nie! To tak niechcący.
Nie myślałam o nim. Boże, nienawidzę się.
Nie, nie zapomniałam o Jimmym. Jak mogłabym zapomnieć?
Na zawsze zachowa już część mnie, której nie ma nikt inny.
Skłamałabym, mówiąc, że nie czuję motyli.
Jestem człowiekiem. Ciągle...
Często myślę i śnię o naszych rozmowach,
planach i doświadczeniach z kabin.
Chelsea jest piękna.
Jest idealna pod każdym względem, ale poszperałam
i wszystkie jego byłe wyglądają jak ja.
Tak.
Chelsea jest absolutnym ideałem. Tak.
Ale Jimmy jest facetem.
Nie widząc się, wiedzieliśmy, że czujemy do siebie pociąg.
Gdyby go odnowić...
Nie wiem, co on teraz czuje, ale myślę, że gdybyśmy się spotkali,
byłoby to jak wymachiwanie mu przed nosem pokusą.
To prawda. Wiecie o tym.
Wszyscy to wiedzą. Nie patrzcie na mnie tak, jakbym się myliła.
Wiele dla niego znaczyłaś.
Myślisz, że chciałby się spotkać?
Tak.
Napisy: Katarzyna Puścian