Tiffany, czy bierzesz tego mężczyznę…
ROK WCZEŚNIEJ
Jak najbardziej, Brett.
Tak.
Z radością ogłaszam was mężem i żoną.
To chyba jeszcze nie to.
Marshall, nie mogę cię kochać.
- Cześć. - Jak się masz?
Widzimy się. Może… albo i nie.
- Nie. - Dobrze.
ROK PÓŹNIEJ
Pobraliśmy się. Absolutne urwanie głowy.
- Ale wciąż fajnie? - Tak.
Ten rok był superdługi i superkrótki.
Poza tym nawiązaliśmy wspaniałe przyjaźnie.
Cześć!
Nie wszyscy spoglądają w przyszłość.
- Jak tam z Paulem? - Niby to zakończyliśmy,
a potem: „Dlaczego wciąż się do mnie odzywasz?”.
Oczywiście, że coś do ciebie czuję.
Wciąż jest między nami napięcie.
Jak znosisz tego faceta
dzień w dzień? Jest jak sześciolatek.
- Co z Marshallem? - Zablokowałam go.
Nie wiedziałam, że gadacie takie złośliwości.
To do chrzanu.
Na początku związku nie byłam świadoma,
jak wiele poświęcasz dla mnie i dla nas.
Małżeństwo jest skomplikowane. Ale jednocześnie proste, prawda?
To prawda.
Stawiacie czarną miłość na piedestale.
- Chcę być z nią na zawsze. - Grubo.
Tak czuję.
Gdy jest szczęśliwy, więcej śpiewa.
Zaśpiewałem jej kilka serenad, po godzinę lub dwie.
- Godzinę lub dwie? - Tak.
Miłość musi być troszkę dziwna.
SEATTLE, STAN WASZYNGTON
Ale super.
- Dzięki. - Nieźle.
Miłego posiłku.
Dziękuję.
Mam nas teraz przedstawić?
Mam to zrobić?
Mówisz: „To my, państwo Brown”.
Tak.
- Zawsze… - Łatwo się mówi.
Cześć wam.
To my, państwo Brown.
- Jak wyżej. - Jesteśmy razem.
Pięknie tutaj.
Tak, pięknie.
Kiedyś codziennie rano chodziłam tym wybrzeżem.
Bardzo tęsknisz za Seattle?
W Portland jest miło. Tylko życie płynie wolniej.
Muszę przywyknąć.
Ale tam mieszkamy, ty tam jesteś, więc…
To była dla ciebie duża zmiana.
- Tak. - Więc…
Jestem pewien, że już to mówiłem,
ale jestem ci naprawdę wdzięczny,
że zrobiłaś to dla nas.
Oczywiście.
Jesteśmy małżeństwem już rok.
Wciąż szczęśliwym.
Po ślubie
zamieszkaliśmy w Portland ze względu na pracę Bretta.
Kocham go całym sercem.
Ja ciebie też.
Dzięki.
- Nic nie ma. - Dobra.
Jestem teraz wyzenowana.
Zero stresu i napięć.
Staram się dbać o swój dobrostan fizyczny i psychiczny.
„Wyzenowana”. Podoba mi się.
To mi się w tobie spodobało. Byłem skupiony, może nie superpoważny,
ale ty byłaś wolnym duchem, miałaś w sobie iskrę figlarności.
Pomyślałem, że może dasz mi równowagę i pomożesz mi
wydobyć te cechy.
Na zewnątrz.
Może nie widać tego od razu, ale jestem przezabawny.
- Jesteś zabawny. - Wiem.
Kogo najlepiej udajesz?
Chyba Zacka.
Musisz wiedzieć, Tiffany, że jestem w tobie zakochany.
Totalnie. Jestem w tobie zakochany.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA PO ŚLUBIE
Ładny dzień.
Tak, bardzo.
Nareszcie pokazało się słońce. Jest strasznie zimno.
Dobra.
- Cześć. - Dzień dobry.
Na wizytę?
- Tak. - Dobrze.
Tu państwo Goytowscy. Nie dołączyłeś.
Lepiej, jak ty to mówisz.
Bo wiesz, jak…
To brzmi, jakbyśmy byli w kulcie.
Dobra, gotowa? Raz, dwa, trzy.
Tu państwo Goytowscy.
Mówisz to z kamienną twarzą.
Wtedy brzmi dziwnie.
Tu państwo Goytowscy.
Nie puśćcie tego na wizji.
Puszczą to.
Jak się czujesz?
Dobrze. Jestem gotów.
Nie denerwujesz się?
A ty?
Chyba w porządku.
Wszystko dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zapraszam państwa. Proszę za mną.
Najlepsze w małżeństwie jest to, że przy twoim boku jest ktoś,
kto będzie z tobą do końca życia,
z kim wspólnie napiszesz tę historię.
To będzie tutaj, proszę usiąść.
Dziękuję.
GABINET ŻÓŁWIA
Gabinet żółwia. Lubię żółwie.
To superfajne zwierzątka.
Nigdy nie uważałam, że koniecznie potrzebuję partnera.
„Byłoby miło”, ale to tyle.
Ale jego obecność w moim życiu naprawdę mnie odmieniła.
Stałam się kimś lepszym,
to jedna z najwspanialszych rzeczy w małżeństwie.
Oboje się rozwinęliśmy.
Bliss nie lubi, gdy kładę tu dłoń.
To źle wygląda.
Jak dwóch kumpli. Dłoń ma być niżej.
Dzień dobry.
Jak się macie? Jestem Dr Davé.
DR RAHOOL DAVÉ LEKARZ BLISS I ZACKA
- Miło mi. - Dzień dobry.
Powiedzcie mi, jak idą zastrzyki?
- Minęło już chyba osiem miesięcy? - Tak.
Doskonale.
Zazwyczaj pozytywne efekty widać po sześciu.
Czyli macie za sobą dwa miesiące zauważalnych różnic.
Gdy braliśmy ślub,
byłem zakochany w Bliss po uszy.
Ale ten rok… po upływie tego roku
kocham ją nieporównanie bardziej.
Bardziej ją doceniam.
Jest troskliwa i opiekuńcza.
Dlatego bardzo chcę założyć rodzinę.
Poszliśmy do lekarza,
żeby rozwiązać problem z naszymi bąbelkami.
Czworonożnymi bąbelkami.
Zack musi brać zastrzyki odczulające.
Mamy czas, by rozważyć dzieci, i nigdzie nam się nie spieszy.
Jakie miałeś wcześniej objawy?
Gdy spędzałem dużo czasu z kotami lub psami w pomieszczeniu,
zaczynałem mieć poważne trudności z oddychaniem.
Musiałam oddać zwierzęta rodzinie.
Rozumiem.
Póki nie opanujemy tej alergii.
To miało duży wpływ na nasze życie.
Parę miesięcy temu wzięliśmy z powrotem naszego psa, Ashera.
Czasem śpi z nami w łóżku, więc nie jest źle.
Oddanie moich maleństw było bardzo trudne.
PIES BLISS I ZACKA
Są dla mnie wszystkim.
KOT BLISS I ZACKA
Kocham je jak prawdziwe dzieci.
Zack powiedział, że ma dla mnie niespodziankę.
Napisał dla mnie opowiadanie.
W tym opowiadaniu Asher i Blythe mieli moce telepatyczne
i rozmawiali ze sobą, przewidując przyszłość.
Poprzez to opowiadanie powiedział mi,
że weźmiemy Ashera z powrotem. To było słodkie.
Zalałam się łzami. Asher wrócił tego dnia.
Często mówisz, że mnie kochasz,
ale również okazujesz to poprzez czyny, naprawdę cię ubóstwiam.
To my, państwo Appiahowie!
Jesteśmy małżeństwem od roku.
Świetnie nam się wiedzie.
Oto moja najlepsza przyjaciółka i żona, Chelsea.
Była rozgrzewka?
Denerwuję się, ale też cieszę.
- Będzie super. - Ja denerwuję się za nią.
W życiu po ślubie
najbardziej lubię wspólne wieczory.
Jemy razem kolację, czasami w coś zagramy.
Jeśli chodzi o planszówki, lubimy rywalizować.
Kwame zawsze wygrywa.
Moja żona będzie zachwycona.
- Tam są. - Zrób.
Już robię.
Wzięłam udział w eksperymencie, by znaleźć miłość życia, wyjść za mąż,
i znalazłam tego jedynego.
Ale nie brałam pod uwagę wszystkich tych dodatkowych korzyści.
- Dzięki. - Fajnie było cię poznać.
Jak pierwszy rzut w meczu Marinersów.
- Jakie urocze! - O rany!
Nasze koszulki.
Są rewelacyjne.
To nasze nazwiska.
Spójrz na ten róż, Chelsea.
Cudowne!
Bardzo lubię sport. Jestem dziewczęca, ale lubię sport.
Znam zasady.
Nikt nie powie: „Lubi różowy, za to nie zna zasad gry
„w baseball, piłkę nożną czy futbol”.
Nieprawda.
Znam wszystkie zasady.
- Słucham? - Znasz zasady?
- Znam zasady. - Zna zasady.
No to gramy!
No to gramy.
Cieszę się, że masz tę okazję, Chelsea.
Przyjaźnimy się z pozostałymi parami.
Chelsea i Kwame mieszkają siedem minut od nas.
Widujemy się raz na tydzień.
Z Chelsea codziennie rozmawiamy przez telefon.
Jesteśmy tak blisko, że gdy razem podróżujemy,
bierzemy jeden pokój z dwoma dwuosobowymi łóżkami.
Jest takie super zdjęcie Zacka i Kwame,
śpią na łóżkach i obu wystają ręce,
a między nimi jest o, taka odległość.
Bardzo zabawne. Cieszymy się,
że jesteśmy tu z Chelsea i Kwame
i możemy zobaczyć rzut Chelsea.
To ważna chwila.
Wiem, że dużo o tym myślałaś, szykowałaś się.
Cieszę się twoim i naszym szczęściem.
- Bo się rozpłaczę. - Wyjdziesz tam.
Dasz czadu.
To będzie najlepszy rzut w historii stadionu. Jasne?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Super. - Do dzieła.
- Dasz radę. - Już płaczę.
Dasz radę.
Witajcie na meczu w T-Mobile Park.
KOMENTATOR
Strasznie się stresuję. Niesamowite!
Panie i panowie, powitajmy…
MASKOTKA MARINERSÓW
…gwiazdy programu Miłość jest ślepa.
A niech!
To wy?
Pierwszy rzut wykona dzisiaj
nasz gość, Chelsea Appiah, a łapaczem jest Jarred Kelenic.
Dobrze, Chelsea.
Chcesz na środek?
Dasz radę.
Niezły rzut.
- Udało się! - Było ok?
Kocham was!
Dobra robota.
- Starałam się. - Miło mi, jestem Jarred.
Cześć, miło mi.
- Jarred. - Jestem Bliss, cześć.
- Siemasz. Jarred. - Kwame.
- Jak mi poszło? - Doskonale.
Świetnie. Złapałem.
Dziękujemy Chelsea, Kwamemu, Zackowi i Bliss, że nas odwiedzili.
Gratulacje!
Rzuciłam prosto.
Dobra robota.
Złapał w rękawicę, nie musiał gonić. Było super.
Moja sportsmenka.
Twoja sportsmenka!
Nasza gwiazda sportu.
O mój Boże!
Cześć, miło cię widzieć!
MAMA PAULA
O Boże! Micah!
Jak się cieszę, że cię widzę. Wyglądasz cudownie!
Wciąż mamy tę samą fryzurę!
O rany. Fantastycznie.
Ja i Liz rozmawiamy codziennie.
Pisze do mnie SMS-y.
Często się do mnie odzywa i to bardzo miłe.
Nie chcę, żeby Paul czuł się niezręcznie,
ale moja przyjaźń z Liz
jest potwierdzeniem tego, co łączyło Paula i mnie.
Ta przyjaźń bardzo wiele dla mnie znaczy.
Bardzo tu miło. Chciałabym tu zamieszkać.
Byłoby super. Też oficjalnie tu wróciłam.
Jak ci się tu żyje?
Dobrze. Tęsknię za Seattle i za bliskimi.
- Ale jest dobrze. - Nie mogę.
- Jesteś taka piękna. - Bo jestem twoją bliźniaczką.
- To ty jesteś piękna. - Chciałabym.
Skończyłam 60 lat i nie mogę uwierzyć.
- Nie wyglądasz na 60 lat. - Bo mam 29.
Nie mów, nikt się nie zorientuje.
Nie będziemy tego rozgłaszać.
Uwielbiam nasze spotkania.
Martwiłam się, jak po tym wszystkim
będzie między nami.
Nie chcę, żeby Paul czuł się niezręcznie.
Trochę mnie to stresuje.
Zawsze powtarzałam, że chłopcy są głupi.
Nieważne, co on myśli, jesteś moją przyjaciółką, kocham cię
i to się nie zmieni.
To bardzo miłe.
Co tam Paul sobie wymyślił, to już jego problem.
Zgadzasz się ze mną?
Tak.
Cieszę się, że miałam szansę cię poznać.
Nie chcę być powodem kłótni między wami.
- Nie będziesz. - Tego się bałam.
Bo poza tym uwielbiam
spędzać z tobą czas, jest super.
Nie posiadam się z radości, że cię widzę.
Ja też, tęskniłam za tobą.
To jak naprawdę jest z tobą i Paulem?
Jego nie spytam, to między nami dziewczynami.
Jasne.
Minęło już trochę czasu.
- Dziękuję! - Proszę.
To trudne. Sytuacja wyglądała tak,
że jeśli nie widzisz mnie w roli matki
albo nas jako małżeństwa za 10 lat,
to jaki jest w tym sens?
Jeśli chodzi o wyobrażenie sobie Micah w roli matki,
to było dla mnie trudne.
Mam na myśli tę opiekuńczość, którą niektórzy w sobie mają.
Gdy tylko próbowałem,
nie potrafiłem sobie tego do końca wyobrazić.
Nie jestem zła, że miał takie poczucie.
Czy się z nim zgadzam? Nie.
Jest mi tylko przykro,
że nie przyszedł z tym do mnie.
Teraz oboje dochodzimy do siebie.
Przetrawiacie to.
To trudne, gdy gniewasz się
na tę osobę, z którą chcesz rozmawiać.
- To splątane. - Tak wygląda sytuacja.
Nasz związek był wspaniały i autentyczny,
a to też niesie ze sobą cierpienie.
Teraz musimy jak najlepiej się wspierać.
Tak.
Mówię ci to, bo jestem osobą szczerą.
Z tego, co wiem, Paul nawiązał nową znajomość.
To ciąży mi na sercu.
To trudna wiadomość.
Ja tkwię jeszcze w przeszłości.
Czułam to, gdy rozwodziłam się z tatą Paula.
- To trudne, ale… - Wiem.
Nie wiem, jak jej na imię.
Nie wiem, co młodzi rozumieją przez: „Na razie gadamy”.
Ale uśmiech, który rozświetlał Paula,
gdy był z tobą, to coś niepowtarzalnego.
Połamię jej nogi.
Tak tylko mówię.
Rozmawiałam z nim wczoraj
i sprawiał wrażenie zawziętego.
Mówił: „Kocham Micah, kochałem ją i wciąż kocham”.
Potrzebowaliście więcej czasu, nim mógł powiedzieć ci: „Tak”.
Oboje wciąż coś do siebie czujemy.
Kto wie, co przyniesie przyszłość.
- Tak. - Ale…
- Jesteśmy w kontakcie. - Dobrze.
Mamy problem z tym, by szczerze mówić, co czujemy.
Oboje mamy twardą skorupkę, żadne nie chce przyznać…
„Hej, może coś wciąż tu jest”.
Oboje jesteśmy trochę zamknięci.
Umiejętności komunikacji zdecydowanie ma po tacie.
Tak, mieliśmy z tym problem.
Musisz to z niego wyciągnąć.
Jakie to romantyczne! Kocham cię.
Się wie.
Spójrz na te sery. I szampan. Możesz otworzyć szampana?
Mam lekką nietolerancję laktozy.
Wiem.
To był trudny rok.
Dostawałam wciry w sieci.
Wiem, że daleko mi do ideału,
ale nie spodziewałam się,
że zakocham się w kimś innym niż mój wybranek.
Spokojnie.
Mój facet jest spoko. Gadajcie sobie o kalafiorowych uszach.
Jak chcecie. A ja co noc je liżę.
- Spróbuję nie trafić cię w twarz. - Byłoby słabo oberwać.
Umiesz to otworzyć?
Wezmę… o rany, spójrz na to.
- Na co? - Kiedyś to będzie twoje.
Bądź grzeczna, a to wszystko będzie twoje.
Załatwisz mi to?
Proszę bardzo.
Najpierw ty. Żartuję.
Jestem romantyczny.
- Bardzo. - Nie miałaś pojęcia.
- Stawiam cię na pierwszym miejscu. - Tak.
Nalałeś sobie więcej.
Bo jestem większy.
- Nasze zdrowie. Kocham cię. - Nasze. Ja ciebie też.
Dzięki. Nie wierzę, to już rok. To był długi rok.
Jakbyśmy byli razem pół wieku.
O rany.
Cieszysz się na nasz nowy dom?
Tak, wprowadzimy się do pierwszego wspólnego mieszkania.
Wiele osób nie wróżyło nam przyszłości.
Źle nam życzyli.
Tak, twierdzili, że nam się nie uda.
„Nie dadzą rady. Nie włożą w to wysiłku”.
Nakarm mnie. Bądźmy superromantyczni.
Twarde.
Sądziłem, że złapiesz. Jestem romantyczny.
Rzuciłeś we mnie.
Czasem życie ciska w ciebie niespodziankami,
dlatego tak zrobiłem.
Żartuję.
To ten nóż, o którym mi mówiłeś?
- Tak, ostry, prawda? - Tak.
Teraz przyrumień z obu stron, przełóż na talerz
i schowaj, żeby nikt nie podjadał.
Gumbo zawsze miesza się w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara,
to posyła w niebo modlitwę, by zapobiec straszliwym huraganom.
- Nie znałem tego. - Tak mawiał twój dziadek.
Super. Dobra…
Mogę mówić o dziewczynie, z którą się spotykam?
Macie dużo wspólnego?
Kocha podróże i kuchnię.
Wspiera moje zainteresowania, w przeciwieństwie do Micah,
- wiesz, co mam na myśli? - Tak?
Nie wiem, ona…
Micah znosiła moje pichcenie.
Ta dziewczyna je uwielbia.
- Jest ładna? - Bardzo.
Ty i Micah byliście śliczną parą.
Tak.
To trudne, gdy miłość wciąż istnieje,
ale chcesz też żyć dalej i rozwijać się
w innym kierunku.
Kumplujecie się, rozmawiacie?
Tak, dziś gadaliśmy.
Naprawdę nieźle pachnie.
- Tak? - Powąchaj.
Skręć ogień, żeby cebula i cała reszta zmiękła.
- Usiądziemy, póki się dusi? - Tak, chodźmy.
To brzmi banalnie, ale widzę,
że jestem bardziej świadom swoich emocji.
Ten eksperyment zmusił mnie do autorefleksji,
co wcześniej nie było priorytetem.
Trzeba słuchać własnych uczuć, to zdrowsze.
Związek z Micah był bardzo trudny.
Po ślubie musiała wrócić do Arizony,
to była nasza pierwsza rozłąka od czasu kabin.
Rany.
To był szok. Zorientowaliśmy się, że nie będzie łatwo.
Czuliście się jak małżeństwo.
W pewnym sensie.
Pojechałem do niej na długi weekend.
Świetnie się bawiliśmy.
Ale Micah prędko stwierdziła, że ma dość randkowania.
A ja nie byłem gotów,
by machnąć ręką na ten związek.
Wierzę, że jeśli się kogoś kocha,
to tę osobę i ten związek stawia się ponad wszystko.
Ona chciała się rozstać, powiedziała: „Może się zejdziemy,
jeśli kiedyś będziemy w tym samym miejscu”.
Pomyślałem wtedy: „Nie na tym polega związek”.
To nie jest kwestia wygody.
No i wróciła do Seattle.
- I teraz chce się spotykać. - Najważniejsze to się zgrać.
Najważniejsze to się zgrać.
Micah jest piękna.
Na pewno przebiera w facetach jak w ulęgałkach.
Jest prześliczna.
Pamiętam, co powiedziałaś mi w dzień ślubu.
„Wszystko poza »tak« to naprawdę »nie«”.
Gdy Micah powiedziała: „Ty pierwszy”,
uznałem, że to nie jest „tak”.
Jasne.
Gdyby Micah pierwsza powiedziała „tak”,
nie zmieniłbyś zdania?
Idąc do ołtarza, drżałeś jak osika, powiedziałeś mi:
„Mamo, nie wiem, co powiem”.
Miałeś wątpliwości jeszcze w drodze do ołtarza.
Teraz myślę, że w sumie nie wiem,
co to za uczucie, gdy ktoś cię wybiera,
gdy entuzjastycznie mówi „tak” przy ołtarzu.
Nie wiem, jak bym na to zareagował.
Kto wie? Ale zawsze jest to pytanie, „A co, gdyby?”.
A co, gdyby? Może powiedziałbyś „tak”.
Tak.
Myślę, że gdybyś teraz przed nią klęknął,
z kwiatami i czekoladkami, mówiąc: „Spędzę resztę życia,
próbując cię odzyskać”.
Myślę, że by się zgodziła.
Tak uważam, nie wiem tego od niej.
Gdybym tak zrobił, zgodziłaby się ze mną spotykać.
Tak.
Gdybyś się na to zdecydował,
a to ona się z tobą rozstała, powiem ci tylko, że błaganie działa.
O mój Boże. Rewelacja! Niesamowita.
W zależności od światła… teraz nie ma w ogóle fioletu.
Tam widzę fiolet. Z tej strony jest zieleń i fiolet…
Ta sukienka jest magiczna.
Tak, naprawdę wymiata.
Magiczna sukienka. Chcę zobaczyć cię w twojej stylówie.
Tak jest, tak jest Nasza pierwsza rocznica
PIES CHELSEA I KWAME'EGO
Już zakładam mój garniaczek
Cieszymy się na imprezę z pozostałymi parami.
Nie mieliśmy okazji do świętowania ze wszystkimi trzema.
Nie było takiej okazji.
Nie, nie było.
- To pierwszy raz. - Tak.
Byliśmy na swoich ślubach.
Zack i Bliss oraz Kwame i ja świętowaliśmy pół roku małżeństwa.
Były torty i w ogóle. Uroczo.
Tak.
Tiff i Brett mieszkają w Portland i nie mogli przyjechać.
Co sądzisz o tych spodniach?
Zdejmij te skarpetki.
Zdejmę. Tych skarpetek nie będzie.
- Błagam. - Nie pasują.
- Zdejmij je. - Tak zrobię.
Nie, to dziwne. Sam ściągnij.
Umiem zdjąć koszulkę. Robię to od 33 lat.
Nie muszę tego za ciebie robić. Ale lubię, jak zdejmujesz.
Czasami też lubię z ciebie zdjąć. Często. Codziennie.
Kwame ma szyk, ma styl, ma seksapil.
No co?
To prawda.
Jestem stylowy.
O mój Boże. Kwame Appiah na prezydenta!
Przemówię do narodu.
- Możesz przemówić do mnie! - Tak?
- Miłej rocznicy. - Wyglądasz super.
Cześć! Pięknie tu, prawda?
- Wyglądasz jak Barbie. - Ślicznie. Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Co tam?
- Proszę państwa! - Oto Brownowie.
- Co tam? - Jak się macie?
- Pięknie tu, prawda? - Cudownie.
- Cześć, stary. - Zack.
- Miło cię widzieć. - To jest…
Cieszę się, że świętujemy naszą pierwszą rocznicę
z pozostałymi parami.
To nasi przyjaciele i udzielamy sobie wsparcia.
My, dziewczyny, czasem musimy się uszczypnąć.
„Chwila, to naprawdę się wydarzyło?”
Znalazłyśmy tego jedynego. Ja znalazłam. Mojego kotka.
- Ja też. - Tak.
Kto rzuci się na pieczywo?
Nie będę czekał, nie jadłem od południa.
- Smaczne masło. - Tak.
- Kocham masło. - Pyszne.
Będą musieli spakować mi na wynos.
Poważnie. Mogłabym jeść łyżką.
Jak się czujecie po roku małżeństwa?
Macie poczucie, że szybko minęło?
Ten rok był superdługi i superkrótki,
bo tyle się wydarzyło i tyle zrobiliśmy.
Z drugiej strony, jakby to było wczoraj.
Ale znamy się na wylot.
Wczoraj myślałam, że ten człowiek
to mój najlepszy przyjaciel.
Nigdy nie byłam taka słitaśna, póki się nie zeszliśmy.
To wspaniale!
- Też czuję, że ten rok minął szybko. - Tak.
Teraz jest super, ale był okres adaptacji.
Musiałam przywyknąć do Portland.
Tutaj kochałam poranne spacery.
Przechodziłam obok parku rzeźb.
- Pięknie tam. - Tak.
O tak.
Tęsknię za tymi spacerami, ale znalazłam nową ścieżkę.
Nie jest tak pięknie, jak nad wodą.
- Trudno pobić ten park. - No.
To prawda, ale…
Przyzwyczajam się do nowego życia,
a on bardzo mi to ułatwia.
- Więc jest dobrze. - Staram się.
Tak, jest dobrze.
Tak.
Właściwa osoba to ta, przy której możesz być naprawdę sobą.
Mówiąc wprost, przy której możesz być tak dziwny, jak chcesz.
A ta osoba to w tobie kocha.
Tak.
Miłość musi być trochę dziwna, co nie?
Właśnie.
To naprawdę super, móc być sobą przy partnerze.
- To super. - Tak.
- Dużo śpiewa w domu? - Kocham cię.
Dość często.
Tak w ogóle czy dla ciebie? Często śpiewa?
Codziennie jest jakieś śpiewanie.
Gdy jest szczęśliwy, więcej śpiewa.
Zaśpiewałem jej kilka serenad, po godzinę lub dwie.
Godzinę lub dwie?
Tak.
Byłam niewyspana i zmęczona, ledwo kontaktowałam.
Śpiewa zwierzętom. To urocze, uwielbiają to.
- Blythe lubi, jak śpiewam. - Tak?
Bardziej niż ja.
Nie oddaliście Blythe?
Jeździmy ją odwiedzać.
Przede mną ucieka, jest zła, że ją oddałam.
Tak.
Niedługo do nas wróci.
Po naszym miesiącu miodowym.
Tiff?
- Masz coś. Na zębie. - Masz tu…
- Luz. - Nie tu.
- Spoko. - Dzięki.
Gdybym nic nie powiedział…
To prawdziwa przyjaźń.
Ty o nią dbasz, a mężuś jej pomógł.
Najlepsze w małżeństwie jest to,
że mam kogoś, kto mnie rozumie.
Wiem, że nie będzie mnie oceniał.
Nawet gdy sama w siebie wątpię,
on mnie wspiera i uważam, że to coś pięknego.
Uwielbiam spędzać czas z Brettem sam na sam.
Nasz pierwszy prawdziwy miesiąc miodowy, gdy całkiem się odcięliśmy.
Zaskoczył mnie kolacją na plaży, powiedziałam wtedy:
„Kotku, spójrz na te gwiazdy. Zostańmy tu do rana”.
Do tego szum fal, to był magiczny moment.
To był pierwszy moment tylko dla nas.
Była też wycieczka do Cartageny, którą zaplanowała.
- Nie wiedział? - Nie.
- To była niespodzianka. - Tiff!
Sprawdzałam, czy jest spontaniczny.
- Super. - To było fajne,
bo nikt mnie nigdy nigdzie nie zabrał.
- To było super. Dzięki. - Jasne.
Kwame i ja jeszcze za dużo nie podróżowaliśmy.
Nie mieliśmy okazji, ze względu na moje zobowiązania, pracę i inne rzeczy.
Chcę podkreślić i docenić to,
jak wiele mój mąż poświęcił, bo to była ważna część jego życia.
Kiedy się zeszliśmy, nie rozumiałam,
jak wiele poświęcasz dla mnie i dla naszego związku.
Gdy słucham tych opowieści,
jest mi przykro, że jeszcze tego nie robiliśmy.
Tak.
Wiem, że to zrobimy,
i chcę zwiedzić z tobą cały świat.
Jestem dumna z tego, co osiągnęliśmy w tym roku.
Boże.
Jesteśmy z was dumni.
Kocham cię.
Na początku Kwame próbował wyjaśnić mi, czym są dla niego podróże
i jakie życie wiedzie.
Nie byłam w stanie w pełni zrozumieć tego poświęcenia.
Zawsze wyobrażałem sobie życie,
w którym wraz z partnerką zwiedzam świat.
Ale teraz mamy Rocky'ego, prawda?
Trudniej ot tak sobie wyjechać.
Ty masz pracę w Seattle.
Nie jesteś tak elastyczna, jak ja.
Mam wrażenie, że musisz zostawić część siebie,
że jest ci smutno pożegnać się z takim stylem życia.
Idę na kompromis.
Do pewnego stopnia czuję się wręcz winna,
że nie jestem w stanie mu tego zapewnić.
Nie uważam, żeby coś mnie omijało. Wszystko przed nami.
Ale jestem gotów i nie mogę się doczekać,
by mieć więcej różnych doświadczeń razem z Chelsea.
Chyba zgodziłam się na małżeństwo
z pewną dozą naiwności.
Tak.
Byłam bardzo optymistyczna.
Małżeństwo nie jest trudniejsze, niż sądziłam,
ale jest na pewno czymś głębszym, bardziej poruszającym
i na pewno stanowi wyzwanie.
Kwame stawia przede mną wyzwania, które mnie rozwijają.
Ale małżeństwo jest czymś bardziej autentycznym,
wyrafinowanym i szczegółowym, niż sądziłam.
- Tak. - Macie jakieś plany na weekend?
- Co robimy? - Będą moje urodziny.
- Będą jej urodziny. - Urodziny.
Zrobimy imprezę?
Powinniśmy zrobić coś dla Chelsea.
Bliss i ja rozmawialiśmy o tym.
Mówiliśmy o naszej lidze fantasy football.
Wpadliśmy na pomysł, żeby zorganizować mecz
z prawdziwymi zawodnikami.
Chcemy wszystkich ściągnąć.
Bylibyśmy w dwóch drużynach.
Ale między niektórymi wciąż jest spięcie.
Marshall jako rozgrywający, Jackie jako skrzydłowy?
Widzę to. Jackie jako obrońca, Marshall skrzydłowy.
Są przy linii, a ona do niego: „Weź się w garść, do dzieła, Marshall!”
- Tak by było. - O rany.
I jeszcze jedno: ten gość zdejmie koszulkę.
Tego chce publiczność.
- Dobra, koniec żartów. - O mój Boże.
Żarty żartami, ale to ma być fajna zabawa, tak?
I służyć zacieśnianiu więzi.
Będziemy mogli wszyscy razem zamknąć pewien rozdział.
Tak.
Wiążę z tym duże nadzieje. Naprawdę.
Mój słodziak.
To może stworzyć atmosferę,
żeby powiedzieć: „Dobra, gadajmy o grze. Niezłe podanie”.
I zmusza do tego, by się wspierać.
Ale trzeba też pamiętać,
że nie zmusimy nikogo, by wzbili się ponad to.
Musimy być w porządku z tym,
że dla niektórych to się nie stanie.
Nie wiemy tego.
Napisy: Maria Frączek