Tiffany, tinatanggap mo ba ang lalaking ito mula ngayon…
ISANG TAON NA ANG NAKAKARAAN
Brett, talagang oo.
Opo.
Malugod kong idinedeklara na mag-asawa na kayo.
Tingin ko, wala tayo roon.
Marshall, hindi kita kayang mahalin.
-Kumusta? -Kumusta ka?
Kita-kita na lang. Siguro, o baka hindi.
-Hindi. -Okey.
PAGKALIPAS NG ISANG TAON
Nagpakasal kami. Ang bilis ng pangyayari.
-Pero masaya pa rin? -Sobra.
Pinakamahaba pero pinakamaikling taon.
Uy!
At ang mga pagkakaibigang nabubuo, sobrang ganda.
-Hi! -Hi!
Tingin ko, hindi pa nakaka-move on lahat.
-Kumusta kayo ni Paul? -Tapos na at nag-move on kami,
pero parang, "Ba't kinakausap mo pa ako?"
Siyempre, may pagtingin ako para sa iyo.
Tingin ko, malakas pa rin ang tensiyon.
Di ko alam paano mo siya natitiis
sa araw-araw ng buhay mo. Isip-bata siya.
-Nakita mo si Marshall? -Naka-block siya.
Hindi ko alam na may mga pasaring na kayo.
Ang pangit ng ganito.
Noong naging tayo, tingin ko, di ko naunawaan
ang sakripisyo mo para sa akin at sa atin.
Ang komplikado ng pag-aasawa. Pero ang simple, di ba?
Totoo.
Masyado nang iniaangat ang pag-iibigan ng mga Itim.
-Siya ang panghabambuhay ko. -Grabe.
Ramdam ko.
'Pag masaya siya, kumakanta siya.
May ilang haranang isa hanggang dalawang oras.
-Isa 'gang dalawang oras? -Oo.
Di masaya ang pag-ibig kung di weird.
Ang astig nito.
-Salamat. -Sige.
Mag-enjoy kayo.
-Salamat. -Salamat.
Gusto n'yong gawin ko ang pagpapakilala?
Gagawin ko?
Lagi kang, "Kami ang mga Brown."
Oo.
-Lagi mong ginagawa… -Lumalabas lang basta.
Hi sa inyo.
Kami ang mga Brown.
-Iyon. -Masaya pa rin kami.
Ang ganda nito.
Naglalakad ako dati sa may tubig kapag umaga.
Gaano ka nangungulila sa Seattle?
Maganda sa Portland. Mas mabagal lang ang takbo ng buhay.
Kailangan ko pang masanay.
Pero naroon tayo, naroon ka, kaya…
Malaking pagbabago iyon sa iyo.
-Oo. -At…
Kung di ko pa nasasabi, pero siguradong oo,
uulitin ko lang kung gaano ako nagpapasalamat
sa paglipat mo para sa atin.
Oo naman.
Isang taon na kaming kasal.
Masaya pa rin kami.
At pagkatapos ng kasal namin,
lumipat kami sa Portland para sa trabaho ni Brett.
Mahal na mahal ko ang lalaking ito.
Mahal din kita.
Salamat.
-Wala naman. -Okey.
Soft girl era ko ito.
Walang makakapagpa-stress sa atin.
Talagang sinusubukan ko ang mga bagay para sa self-care at wellness.
-"Soft girl era." Gusto ko iyon. -Oo.
Kaya siguro nagustuhan kita… Sobra kasi akong tutok,
hindi naman sa seryoso ako, pero mas may laya ka, mas masayahin.
Oo.
Kaya baka siya ang balanseng kailangan ko para mapalabas
ang mga iyon.
Basta, palabas.
Di natural na lumalabas iyon sa akin, pero nakakatawa ako.
-Sobrang nakakatawa ka. -Alam ko.
Sino ang mahusay mong nagagaya?
Si Zack yata.
"Dapat mong mapagtanto, Tiffany, na mahal kita."
"Buong-puso. Mahal kita."
LOVE IS BLIND PAGKATAPOS NG KASAL
Ang gandang araw.
Oo, maganda.
Sa wakas, may kaunting araw na. Sobrang lamig.
Heto na.
-Hi sa inyo. -Hi.
May appointment kayo?
-Oo. -Sige.
Kami ang mga Goytowski. Di mo ako sinabayan.
Mas ayos 'pag ikaw ang nagsasabi.
Kasi, kapag… Kung tayo…
Kung parang malakulto na, "Kami ang mga G--
Gawin natin. Handa na? Isa, dalawa, tatlo.
Kami ang mga Goytowski.
Wala ka kasing kalatoy-latoy. Wala kang kalatoy-latoy, babe.
Weird iyon kapag walang sigla.
Kami ang mga Goytowski.
Wag n'yong gagamitin iyon. Wag n'yong gagamitin.
Gagamitin nila.
Kumusta ka, babe?
Mabuti. Oo. Handa na ako.
Talaga? Hindi ka ninenerbiyos?
Ikaw ba?
Parang ayos naman.
Maganda. Ayos lang ako.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
Puwede na kayong pumasok. Sundan n'yo lang ako.
Ang pinakamaganda sa pag-aasawa, mayroon kang
makakasama habambuhay,
na kasama mong susulat ng kuwento.
Dito iyon, at puwede kayong maupo.
Salamat.
Turtle room. Gusto ko ang pagong.
Oo nga, sobrang astig na mga hayop.
Para sa akin, hindi naman ako, "Kailangan ko ng makakasama sa buhay."
Sa akin, "Maganda iyon."
Pero ang makasama siya sa buhay, talagang nabago ako.
Naging mabuti ako, at ang totoo,
isa iyon sa maganda sa pag-aasawa. Maganda iyon.
Oo. Sobrang natuto tayo.
Ayaw ni Bliss na nandito ang kamay ko.
Hindi maganda.
Parang tropa. Dapat mababa ang kamay ko.
-Hello. -Hi.
Kumusta kayo? Ako si Dr. Davé.
DOKTOR NINA BLISS & ZACK
-Ikinagagalak ko. -Hi.
Ikinagagalak ko. Sabihin n'yo, kumusta naman ang mga turok?
-Parang walong buwan na, 'no? -Oo.
Ah, ayos iyan.
Karaniwan, may nangyayari na kapag anim na buwan.
Sapol sa dalawang buwan kung kailan may malaking pagbabago.
Isa sa mga ikinagulat ko,
mahal na mahal ko siya nang ikasal kami.
Pero itong taon… Nang makaisang taon,
mas lalo ko pa siyang minahal.
Mas pinapahalagahan ko siya.
Maalaga siya at mapagmahal at…
Kaya gusto ko talagang magkapamilya.
Nasa opisina kami ng doktor
dahil may mga tanong kami tungkol sa mga baby namin.
Mga fur baby natin, Zack, mga fur baby.
Kailangan ni Zack ng turok sa allergy.
Marami pang panahon para sa pag-aanak, at hindi kami nagmamadali.
Ano'ng mga sintomas mo bago ang mga turok?
Kapag nakakasama ko ang mga pusa at aso sa loob ng bahay, maya-maya lang,
sobrang naninikip ang paghinga ko.
Nasa pamilya ko ang mga alaga ko…
Ganoon pala.
…habang inaayos namin ang allergy.
Masasabi kong malaki ang epekto nito sa buhay namin.
At dinala namin ang aso naming si Asher mga ilang buwan na at…
Sa kama namin siya natutulog minsan, at maayos naman.
Mahirap talagang malayo sa mga fur baby ko.
ASO NINA BLISS & ZACK
Sila ang buhay ko.
PUSA NINA BLISS & ZACK
Mahal ko sila na parang totoong bata.
Sabi ni Zack, "May munting sorpresa ako sa iyo."
"Gusto kitang basahan."
Gumawa siya ng kuwento na telepathic sina Asher at Blythe,
at nag-uusap sila, at nakikita nila ang hinaharap.
At sa istorya, ibinahagi niya sa akin
na iuuwi na namin si Asher. At napaka-sweet niyon.
Naiyak ako at iniuwi namin siya noon.
Sinasabi mo na mahal mo ako,
pero ipinapakita mo rin sa ginagawa mo, at mahal na mahal kita.
Uy, uy, uy! Kami ang mga Appiah!
Isang taon na kaming kasal.
Oo. Pinakamasayang buhay. Maayos kami.
Kasama ko ang aking best friend at asawang si Chelsea.
Handa na kayo?
Kinakabahan ako pero nasasabik!
-Masaya ito. -Ayos kami. Kabado ako sa kanya.
Ang paborito ko sa buhay may-asawa,
ang magkasama kami gabi-gabi.
Sabay kaming kumakain, tapos naglalaro kami minsan, kung saan…
Pagdating sa mga board game, palaban kami.
Lagi akong natatalo ni Kwame.
-Magwawala na ang asawa ko. -Oo.
-Hayun. -Kunan mo na.
Kukunan ko na.
Sumali ako sa eksperimentong ito para mahanap ang taong pakakasalan ko,
at nahanap ko ang para sa akin.
Pero hindi ko naisip ang ganitong mga bonus.
-Grabe. Salamat. -Uy! Masaya akong makilala ka, 'tol.
Gaya ng unang pitch sa laro ng Mariners.
-Ang cute! -Grabe!
Mga jersey natin.
Oo, magaganda nga.
May mga apelyido natin.
Tingnan mo naman ang pink diyan, Chelsea.
Ang ganda.
Fan na fan ako ng sports. Babaeng-babae ako, pero mahilig sa sports.
Alam ko ang mga patakaran.
Wag nang sasabihing, "Ha, ha. Mahilig sa pink pero di alam
ang patakaran sa football o baseball.
Hindi, mali iyon.
Alam ko ang mga patakaran.
-Ano iyon? -Alam mo ang patakaran?
-Alam ko. -Alam niya.
Laro tayo!
Laro tayo.
-Masaya ako na mararanasan mo ito, Chels. -Oo.
Sobrang close kami sa ibang magkakapareha.
Limang minuto lang mula sa amin sina Chelsea at Kwame.
Nakikita namin sila kada linggo.
Nagtatawagan kami ni Chelsea araw-araw.
Sa sobrang close namin, kapag nagta-travel kami,
magkakasama kami sa kuwarto sa hotel na may dalawang queen bed.
May sobrang cute pa nga na litrato sina Zack at Kwame
na natutulog sa magkabilang kama at nakalawit ang mga kamay,
sa gitna nang ganito kalayo.
Sobrang nakakatawa. Kaya masaya kami
na makasama sina Chelsea at Kwame,
at makitang mag-pitch si Chelsea.
Mahalagang sandali ito.
Alam kong naiisip mo ito, pinaghahandaan mo.
Nasasabik ako para sa iyo. Sa atin.
-Wag mo akong paiyakin. -Lalabas ka.
Gagalingan mo.
Ihahagis mo ang pinakamahusay na pitch sa stadium na ito. Okey?
Mahal kita.
Mahal din kita.
-Sabik na ako. -Tara.
-Kaya mo iyan. Tara. -Naiiyak ako.
Kaya iyan.
Welcome sa Mariners baseball.
ANNOUNCER SA LARO
Diyos ko, kinakabahan ako. Grabe ito!
Mga kaibigan, palakpakan natin
ang taga-Seattle na cast ng Love is Blind.
Aba!
Kayo ba iyan?
At para ibato ang pitch ngayong hapon,
i-welcome natin si Chelsea Appiah, at sasaluhin naman ni Jarred Kelenic.
Sige, Chelsea.
Punta ka sa gitna?
Kaya mo iyan.
Ang gandang pitch.
-Nagawa mo! -Maayos ba?
Mahal kita.
Mahusay.
-Ginawa ko ang kaya ko. -Ako si Jarred.
Hi. Ikinagagalak ko.
-Jarred. -Hi. Bliss. Ikinagagalak ko.
-Kumusta? Jarred. -Kwame.
-Kumusta, guys? -Perpekto.
Maganda. Di lumampas sa akin.
Salamat kina Chelsea, Kwame, Zack at Bliss sa pagpunta ngayong hapon.
Binabati ko kayo!
Dumiretso.
Magaling.
Nasalo niya sa mitt, hindi niya na hinabol. Sakto.
Ang All-Star ko.
Munti mong All-Star!
Star namin siya.
Grabe!
Hello! Hello! Tingnan mo naman!
INA NI PAUL
Grabe! Micah!
Grabe. Masaya akong makita ka. Ang ganda mo!
Pareho pa rin ang buhok natin!
Grabe. Nakakatuwa.
Araw-araw kaming nag-uusap ni Liz.
Mahilig siyang mag-text.
Madalas siyang makipag-usap, at ayos naman sa akin.
Ayaw ko na hindi komportable si Paul,
pero dahil kaibigan ko si Liz,
nakakampante ako sa nakaraan namin ni Paul.
Kaya mahalaga sa akin ang pagkakaibigang iyon.
Ang saya rito. Gusto kong lumipat. Gusto kong tumira dito.
Gusto kong nandito ka. Bumalik din ako.
Kumusta naman?
Na-miss ko ang Seattle, malapit sa pamilya.
-Kaya mabuti. -Hindi ko mapigilan.
-Sobrang ganda mo. Grabe. -Kasi kambal tayo.
-Napakaganda mo. -Sana nga.
Micah, 60 taon na ako kaya, "Hindi."
-Hindi ka mukhang 60 taon. -Kasi 29 lang ako.
Wag mong ipagsabi. Walang makakaalam.
Sige. Hindi natin ipagsasabi.
Masaya akong nakikita ka.
Medyo nag-alala ako sa relasyon natin
matapos ang lahat.
Ayaw kong pangunahan o di maging komportable si Paul.
-Hindi. -Medyo kabado ako roon.
Alam mo naman, lagi kong sinasabi, tanga ang mga lalaki.
Anuman ang isipin niya, kaibigan kita at mahal kita
at laging ganoon tayo.
Ang sweet niyon.
Kung may problema man si Paul doon, nasa sa kanya na iyon.
Hindi ba? Sang-ayon ka ba?
Oo naman.
Masaya ako na nandiyan ka. Biyaya para sa akin na makilala kita.
Ayaw kong maging sanhi ng problema ninyo.
-Hindi. -Iyon lang ang inaalala ko.
-Gusto kitang nakikita… -Alam ko.
…at makasama. Sobrang saya.
Hindi ko mapigilan. Sabik akong makita ka.
Ako rin. Sobrang na-miss kita.
Kumusta naman kayo ni Paul? Seryoso?
Di ko siya matanong na gaya mo dahil babae tayo, di ba?
Oo nga.
Pero seryoso, ang tagal na rin.
-Salamat. -Walang anuman.
Mahirap. Para kasing dati, nandoon kami
sa kung di mo ako nakikitang magiging ina,
o hindi mo nakikitang ikakasal tayo,
bakit pa natin susubukan?
Ang makita si Micah bilang ina,
parang nahihirapan akong gawin iyon.
Ang pagiging maalaga na mayroon ang ilan.
Ewan. Pero tuwing susubukan ko,
alam ko lang na hindi ko malinaw na nakikita.
Hindi ako galit na ganoon ang pakiramdam niya. Ano lang…
Tingin ko ba, tama siya? Hindi.
Di ako galit sa naramdaman o sinabi niya,
nakakainis lang na di niya sinabi sa akin.
Ngayon, parang pareho kaming naghihilom…
At nagpoproseso.
Mahirap 'pag galit ka sa isang tao,
pero sila rin ang gusto mong makausap.
-Grabe. Ang hirap. -Parang naroon kami ngayon.
At sobra ding ganda at totoo ng naging relasyon namin,
at may kasamang sakit ang ganoon.
Ngayon, nandito kami para sa isa't isa.
Oo.
Oo. At sinasabi ko ito sa iyo nang bukas ang puso.
Sa pagkakaunawa ko, may kinakausap si Paul.
Medyo masakit sa puso ko.
-Mahirap marinig. -Oo.
Lalo na dahil di pa ako nakaka-move on.
Ganyan din ako sa diborsiyo namin ng ama niya.
-Mahirap, pero… -Oo.
Di ko alam ang pangalan.
Hindi ko nauunawaan ang salitaang, "Nag-uusap kami."
Pero 'yong ngiting nakita ko kay Paul
noong kayo pa, hindi pa napapantayan iyon.
Babalian ko ng tuhod.
Para lang alam mo.
Micah, nag-usap kami kagabi,
at parang siya, ewan, nagmamatigas.
Sabi niya, "Mahal ko si Micah. Mahal ko siya, mahal ko pa rin siya."
Ang tiyempo. Kailangan n'yo pa niyon bago siya makapagsabi ng, "I do."
Tingin ko, pareho kaming may nararamdaman pa.
Hindi natin masasabi ang hinaharap.
-Oo nga. -Pero…
-Nagtsa-chat kami minsan. -Mabuti.
Oo. Medyo mahirap maging bukas sa kung nasaan kami ngayon.
Pareho kaming nasa shell, ayaw naming maunang magsabi na,
-"Uy…" -"Uy, may kung ano pa rito."
Mukhang pareho kaming nag-aalangan.
Mana siya sa ama niya pagdating sa komunikasyon, kaya…
Nahirapan kami pagdating doon.
Baka kailangan mong pigain sa kanya.
Ang romantiko! Gusto ko ito. Mahal kita.
Ito ang ginagawa ko.
Gusto ko ang mga keso. Kaunting champagne. Puwedeng pabukas ng champagne?
Medyo lactose intolerant ako, pero…
Alam ko.
Naging mahirap na taon. Alam n'yo.
Pinutakti ako sa Internet.
Alam kong hindi ako perpekto,
pero hindi ko inasahang pumunta rito
at magmahal ng taong ibang-iba sa pinili ko.
Kumalma ka.
Ayos naman siya. Kahit pa parang broccoli ang tainga niya.
Ayos lang. Didilaan ko pa gabi-gabi.
-Susubukan kong di ka tamaan. -Wag mo akong tamaan. Matatapos tayo.
Alam mo kung paano buksan ito?
-Ganito lang ako… Grabe, tingnan mo. -Uy.
-Ano iyon, baby? -Puwedeng maging iyo ito.
Kung magpapakabait ka, magiging sa iyo.
Bibilhin mo para sa akin?
Hayan.
Sa iyo muna. Biro lang.
Di mo inakalang romantiko ako.
-Napakaromantiko mo. -Di mo inakala.
-Ikaw muna ang iniisip ko bago ako. -Oo nga.
Bakit mas madami ang sa iyo?
Dahil big daddy ako.
-Cheers. Mahal kita. Salamat. -Sa atin. Mahal din kita.
Salamat. Di ako makapaniwalang isang taon na.
Oo nga!
Parang 50 taon na tayong nagsasama.
Grabe.
Sabik ka na para sa susi sa bagong bahay natin?
Oo, sabik din ako na makalipat tayo sa una nating apartment.
Kasi maraming nagsabi, "Di sila magtatagal."
Hinintay nila tayong masira.
-Oo. Sabi nila, "Di nila gagawin." -Oo.
"Di nila magagawa. Di nila aayusin."
Puwedeng subuan mo ako? Magpakaromantiko tayo at magsubuan--
Grabe.
Akala ko, sasaluhin mo. Alam mo ang pagkaromantiko ko.
Ibinato mo sa akin.
Minsan, may ibabato ang buhay na hindi mo inaasahan,
kaya ko ginawa iyon sa iyo.
Nagbibiro lang ako.
Ito ang sinasabi mong kutsilyo?
-Oo, sobrang talas, 'no? -Oo.
Tustahin mo sa magkabilang panig, tapos ilagay mo sa plato at itago mo
sa microwave para walang kumain.
Alam mo bang kapag hinalo mo ang gumbo, dapat laging pakaliwa,
dahil dasal iyon para maiwasan ang panahon ng mga aktibong buhawi.
-Ngayon ko lang narinig iyan. Nakakatawa. -Sabi ng daddy mo.
Astig. Nga pala…
Weird ba kung ikukuwento ko ang bagong dine-date ko?
Marami ba kayong pagkakatulad?
Mahilig mag-travel, sa pagkain.
Sinusuportahan niya ako sa mga hobby ko, na parang, ewan,
-parang baligtad kay Micah. -Talaga?
Ewan. Parang…
Ayos lang kay Micah ang luto ko.
-Oo. -Pero siya, gusto niya.
-Maganda ba? -Oo, sobrang ganda.
Oo. Ang cute n'yo lang kasi ni Micah.
Oo.
Mahirap ang alam mong mahal mo pa ang isang tao,
pero gusto mong magpatuloy sa buhay mo
sa ibang direksiyon.
Magkaibigan kayo at nag-uusap?
Oo naman. Kausap ko siya kanina.
Ang bango naman niyan.
-Talaga? -Amoy mo?
Hinaan mo ang apoy. Para lumambot ang mga sibuyas.
-Gusto mong umupo habang kumukulo ito? -Oo, umupo tayo.
Generic, pero ang pinakamalaking pagbabago sa akin
ay ang emotional awareness.
Dahil sa eksperimento, napaisip ako sa sarili ko,
at dati, hindi ko priyoridad iyon.
Tingin ko, mas maiging makinig sa nararamdaman.
Oo, kaya mahirap i-date si Micah.
Pagkatapos ng kasal, bumalik siya sa Arizona,
at unang beses iyon na nagkahiwalay kami mula sa pods.
Grabe.
Weird ang paninibago namin. Sabi namin, "Mahirap ito."
Para na kayong mag-asawa siguro.
Oo, parang ganoon.
Pero binisita ko siya, long weekend yata iyon.
Lumabas kami. Masaya kami.
Pero pagkatapos niyon, sabi ni Micah, "Gusto ko nang tapusin."
At parang ako, hindi pa ako handa
sa puntong iyon na bumitaw sa relasyon.
Dahil naniniwala ako na kapag mahal mo,
at siya ang para sa iyo, dapat priyoridad mo iyon sa lahat.
Pero kumbaga, gusto niyang tapusin at sabi niya,
"Puwede nating ituloy 'pag nasa iisang lugar tayo."
Naisip ko, "Hindi, hindi ganoon makipag-date." Alam mo 'yon?
Hindi puwedeng kapag madali lang.
Oo nga. Tapos bumalik siya sa Seattle.
-Oo. Ngayon, gusto niya ulit makipag-date. -Mahalaga ang tiyempo.
Mahalaga ang tiyempo.
Maganda si Micah.
Siguradong maraming maaayos na lalaki na maaari niyang i-date.
Napakaganda niya.
Nakakatawa. Noong sinabi mo sa akin sa kasal.
Sabi mo, "Anumang hindi, 'oo', 'hindi' iyon."
At siguro, ang intindi ko sa…
"Ikaw muna" ni Micah, di iyon "oo".
Oo nga!
-Kung naunang nag-oo si Micah… -Habang iniisip na--
mababago kaya ang isip mo?
Kasi noong naglalakad ka sa pasilyo, tagos ang panginginig mo,
at sabi mo, "Ma, di ko alam ang sasabihin."
At bago kayo umakyat sa altar, hindi ka sigurado.
Oo. Kapag naiisip ko ngayon,
hindi ko alam ang pakiramdam na pinipili ka,
na pinapanindigan ka, at sinasabihan ng "oo" sa altar.
Kaya hindi ko masabi ang reaksiyon ko kung nangyari iyon.
Malay natin? 'Yong "Paano kung",
naiisip ko lang. Paano kung ganoon? Baka umoo ka.
Oo nga.
Tingin ko, kung pinuntahan mo siya at lumuhod ka,
nang may bulaklak at tsokolate, at nagmakaawa at sinabing,
"Buong buhay ko susubukang makipagbalikan."
"Gagawin mo ba?" Malamang, oo.
Opinyon ko ito. Hindi niya sinabi.
Tingin ko, ide-date niya ako kung gusto ko rin.
Oo.
Kung gagawin mo, bilang siya ang humiwalay,
ipapayo ko ito sa iyo. Malayo ang nararating ng pagmamakaawa.
Hala. Sobra naman ito! Grabe.
Sa iba't ibang ilaw, iyan… Hindi ko na nakikita ang purple.
Nakikita ko pa roon ang purple. May purple at berde rito--
Alam mo? Mahiwagang bestida ito.
Oo nga. Ang ganda nga niyan.
Mahiwagang bestida ito. Sabik na akong maisuot mo ang sa iyo.
Tara, tara, tara Unang anibersaryo
ASO NINA CHELSEA AT KWAME
Isusuot ko na ang pantalon Oo, oo
Sabik na kaming magdiwang kasama ng ibang mag-asawa.
Hindi pa kami nakakapagdiwang na magkasama ang tatlong mag-aasawa.
Hindi pa yata namin nagawa.
Hindi pa nga.
-Unang beses ito. -Oo.
Nasa kasal kami ng bawat isa.
Nagdiwang kami nina Zack at Bliss, at kami ni Kwame, ng anim na buwan.
May mga cake kami. Nakakatuwa.
Oo.
Dahil nasa Portland sina Tiff at Brett, di sila nakasama.
Ano'ng tingin mo sa… Ganito ang pantalon ko.
Tanggalin mo ang medyas.
Tatanggalin ko. Aalisin ko, okey?
-Pakiusap. -Di bagay sa damit ko.
-Pakitanggal. -Tatanggalin ko nga.
Hindi, weird ito. Hubarin mo ang shirt.
Kaya kong hubarin mag-isa. Tatlumpu't tatlong taon ko nang ginagawa.
Hindi kita kailangang hubaran. Ikaw ang magtanggal.
Minsan, gusto kong tinatanggal ko. Madalas. Araw-araw.
Hanep si Kwame, suwabe si Kwame.
Ano?
Totoo iyon. Totoo naman.
May swag talaga ako.
Grabe, Kwame Appiah, mukha kang presidente ngayon.
Para sa mga mamamayan.
-Para sa akin, babe. Grabe. -Oo?
-Happy anniversary. -Ang guwapo mo.
Hi! Ang ganda 'no?
-Mukha kang Barbie. -Ang ganda. Mahal kita.
-Mahal din kita. -Kumusta?
-Tingnan mo sila. -Hi! Ang mga Brown.
-Kumusta? -Ano'ng balita sa inyo?
-Ang ganda, 'no? -Maganda.
-Kumusta, pare? -Zack.
-Masayang makita ka. -Lahat ito, at buong…
Sabik na akong ipagdiwang ang unang anibersaryo natin
kasama ang iba.
Mga kaibigan namin sila, at sumasandal kami sa isa't isa.
Tingin ko, kaming mga babae, tinatanong pa rin namin.
Parang, "Teka, nangyari ba talaga ito?"
Natagpuan talaga namin ang para sa amin. Ang para sa akin. Ang baby ko.
-Ako rin. -Oo.
Sino ang unang kukuha ng tinapay?
Hindi ako maghihintay dahil di pa ako nanananghalian.
-Masarap ang butter. -Oo.
-Gusto ko ang butter. -Masarap.
Dapat makapag-uwi ako nitong butter.
Seryoso. Sa may tinidor… Isang kutsara.
Ano'ng pakiramdam na isang taon na kayong opisyal na kasal?
Para bang sobrang bilis?
Parang pinakamahabang pinakamaikling taon
dahil ang daming nangyari, ang dami naming ginawa.
Pero para ding kahapon lang.
Parang matagal ko na siyang kilala.
Pagpasok ko sa gusali namin noong isang araw,
naisip ko, best friend ko siya.
At di ako naging korni sa tanang buhay ko bago ko siya nakilala.
Natutuwa ako para sa iyo.
-Parang sobrang bilis nga. -Oo.
Masaya sa pakiramdam ngayon. Nasa adjustment period lang.
Sinasanay ko pa ang sarili sa Portland.
Naglalakad ako kapag umaga.
Sa may Olympic Sculpture Park.
-Ang ganda roon. -Oo.
Oo.
Nami-miss kong maglakad doon, pero may bago na akong daanan.
Para sa akin, di kasingganda ng tubig.
-Mahirap talunin ang Sculp. -Oo nga.
Totoo. Pero…
Oo, tingin ko, nasasanay na ako sa routine ko,
at tingin ko, pinapadali niya para sa akin.
-Kaya maayos naman. -Sinusubukan ko.
Oo. Maayos nga.
Oo.
Ang taong para sa iyo ay ang taong puwede kang magpakatotoo.
Iyon bang puwede kang magpaka-weird hanggang gusto mo.
-Oo. -Iyon ang gusto nila sa iyo.
Oo.
Hindi masaya ang pag-ibig kung hindi weird.
Mismo.
Astig ang maging totoo at talagang ikaw sa partner mo.
-Nakakatuwa talaga. -Oo.
-Gaano kadalas siya kumanta? -Mahal kita.
Madalas. Oo.
O kinakantahan ka? Gaano kadalas kumanta si Zack?
Araw-araw, parang may kantahan.
Kapag masaya o maganda ang mood, kumakanta siya.
May ilang haranang isa hanggang dalawang oras. Oo.
Isa 'gang dalawang oras?
Oo.
Puyat ako at pagod, gising pero hindi gising.
Kinakantahan niya ang mga hayop. Cute. Gusto nila.
-Gusto ni Blythe ang pagkanta ko. Oo. -Talaga?
Kaysa sa akin.
Akala ko, wala si Blythe.
Hindi. 'Pag binibisita namin.
Nilalayuan niya ako dahil iniwan ko siya.
Oo nga.
Umaasa kaming maiuwi na siya.
Pagkatapos ng honeymoon.
Tiff?
-Walang anuman. Sa ngipin. -May…
-Walang anuman. -Hindi.
-Ako ang bahala. -Salamat.
Kung hinayaan ko, itong pag-uusap…
Ganoon ang pagkakaibigan.
Sinabihan mo siya, tapos kinuha ng asawa.
Para sa akin, ang pinakamaganda sa pag-aasawa,
ang may taong nakakaunawa sa iyo.
Alam kong di niya ako huhusgahan,
kahit kinukuwestiyon o pinagdududahan ko ang sarili ko…
'yong kaseguruhang iyon, para sa akin, maganda iyon.
Gusto ko lang naman na masolo si Brett.
ang talagang honeymoon namin at talagang kami lang.
Sinorpresa niya ako ng dinner sa beach, at sabi ko,
"Baby, tingnan mo ang mga bituin. Dito na lang tayo buong gabi."
At ang paghampas ng alon, mahiwagang sandali iyon.
Una iyon na ginawa natin na tayo lang.
Pagkatapos, nag-book siya ng trip sa Cartagena, na ang ganda.
-Di niya alam? -Oo. Di niya alam.
-Di niya alam. Sorpresa iyon. -Tiff!
Para makita ko kung spontaneous siya.
-Ang astig. -Ang maganda roon,
wala pang nagsasama sa akin sa isang trip, kaya…
-Ang saya. Salamat. -Wala iyon, babe.
Hindi pa kami gaanong nagta-travel ni Kwame.
Hindi pa kaya ng schedule at trabaho ko, at ng buhay namin.
At gusto ko lang kilalanin ang sakripisyo
ng asawa ko para doon, dahil malaking parte iyon ng buhay mo.
Noong naging tayo, hindi ko yata
naunawaan nang lubos ang sakripisyo mo para sa akin, sa atin.
Habang nakikinig sa mga kuwento,
nalulungkot ako na di pa natin nagagawa iyon.
Oo.
Darating din ang oras na iyon,
at gusto kong makita ang mundo kasama ka,
at proud ako sa narating natin ngayong taon.
Grabe.
-Proud kami sa inyo. -Oo.
Mahal kita.
Noong bagong kasal kami, sinubukang ipaliwanag ni Kwame
ang travels at lifestyle niya.
Tingin ko, hindi ko lubos na naisip ang sakripisyong iyon.
Lagi kong naiisip itong…
lifestyle na kasama ang partner ko at naglalakbay sa mundo…
May katanungan ako dahil kasama natin ngayon si Rocky, di ba?
Kaya hindi madaling bumangon at umalis.
May trabaho ka rin sa Seattle.
At wala ka ng flexibility na mayroon ako.
Parang may iniiwan kang parte ng sarili mo
o malungkot kang makitang mawala ang lifestyle na iyon.
Pero nagkokompromiso ako.
Kaya naman medyo nakokonsiyensiya ako
na hindi ko iyon maibigay sa kanya.
Di ko ramdam na may kulang sa akin. Wala namang timeline iyon.
Pero nasasabik ako at handa ako
sa marami ko pang mararanasan kasama si Chelsea.
Pumasok yata ako sa pag-aasawa,
na ewan, na medyo walang muwang.
Oo.
Hindi naman masama, pero sobrang optimistic ko.
At tingin ko… hindi naman sa mas mahirap,
pero mas malalim at mas nakakaantig para sa akin,
at parang hamon, nasusubok ako.
Pero nasusubok ako kay Kwame, maganda iyon at bumubuti ako.
Pero mas tunay at totoo ang pag-aasawa at mas maraming…
Mas maganda at mas detalyado kaysa inakala ko.
-Oo nga. -May gagawin kayo sa susunod na weekend?
-Ano'ng gagawin natin? -Kaarawan ko iyon.
-Kaarawan niya. -Kaarawan mo.
Mag-wine party ulit tayo?
Dapat ipagdiwang natin si Chelsea.
At nag-uusap kami ni Bliss.
Pinag-usapan namin ang fantasy football league natin.
Naisip naming baka puwede tayong bumuo ng fantasy football game,
na may totoong mga manlalaro.
Kasama sana ang lahat.
Kaya bubuo tayo ng dalawang koponan,
pero parang may tensiyon pa sa pagitan ng mga tao.
Paano, QB si Marshall at wide receiver si Jackie?
Ah, bale…
Ganito iyon. Defender si Jackie, receiver si Marshall.
Nasa linya sila. Sasabihin ni Jackie, "Ayusin mo, Marshall!"
-Baka nga. -Pare.
Isa pang sasabihin ko, mahuhubaran siya ng shirt.
Pagbigyan mo ang mga tao.
-Tama na ang biruan. Ayaw ko na. -Diyos ko.
Gusto naming… Wala nang biro… at dapat masaya, 'no?
-Bonding dapat iyon. -Oo nga.
Para magkasundo-sundo tayo na mag-move on at kalimutan na ang nakaraan.
Oo nga.
Umaasa akong mangyayari iyon. Totoo.
Ang sweet.
Lilikha iyon ng environment kung saan,
"Pag-usapan natin ang laro. Galing ng pasa, ng play." Bubukas iyon.
-Oo nga. -Mapipilitang magsuportahan.
Pero alalahanin din natin
na hindi natin mapipilit ang sinuman na magparaya,
at dapat alam natin na ayos lang
-kung hindi mangyari iyon sa iba. -Mismo.
-Oo. -Di natin alam.
Tagapagsalin ng Subtitle: Moon Maranan