Pinakamaganda 'to. Mahal kita.
Mahal din kita.
- Good morning. - Hi.
Gusto mo 'ko!
- Commited ako, at mahal kita. - Mahal din kita, Tiffany.
Bliss, ikaw ang hinahanap ko sa buong buhay ko.
Papakasalan mo ba 'ko?
Oo.
Engaged na 'ko kay Zack.
Parang alam ko nang siya 'yong para sa 'kin, sa kaloob-looban ko.
Pag alam mo na, alam mo na.
Mahal na mahal kita, pero inaalala ko pa rin lagi na second choice ako.
Kailangan ko ng panahon.
Di ko sinasakripisyo ang gusto ko, nagko-kompromiso ako.
Welcome sa pag-aasawa.
- Okay. - Gusto mo bang mag-pamilya?
Dapat sa 'yo, 'yong pinakamagandang kasal.
Pero hindi 'to 'yon.
Hindi 'to 'yon.
Ayaw mong maupo dito at makipag-usap. Sabi mo, "Aalis na 'ko."
Ano dapat kong gawin?
Sarilihin 'to, matulog sa tabi ng nagsabing di ako sapat sa kanila?
Wala tayong sex.
Ang weird makita 'yong taong importante sa 'yo na may kasamang iba.
- Paandar ka, sobra. - Kausap mo si MBA cryboy.
Kung palagay mo pupunta ka, kakausapin mo si Marshall,
tapos parang, "Oo," e, di sige. Napahiya ako.
Pero kung di mo nararamdaman sa puso mo, magpapakasal ka kay Marshall,
piliin mo 'ko.
Masaya 'kong nagustuhan ng lahat ang sapatos ko. 'Yon lang ang importante.
Mahal ko si Jackie.
Di pa 'ko naging ganito kasigurado sa kahit ano sa buong buhay ko.
At walang duda sa isip ko na dinesign kami ni Jackie para sa isa't-isa.
Kaya, nabigla ako kung nas'an kami ngayon. Natigilan ako.
Saka masakit.
Paano 'ko naging sobrang sigurado sa isang bagay, sobrang sigurado...
sa lahat ng nagawa ko sa buhay ko, tapos naging alanganin
at malabo?
Kailangan mo ng maiinom? Tubig?
Oo. Kailangan ko ng tubig, sigurado.
Pagod ako.
Napakahaba ng araw ko.
'Musta ang pakiramdam mo?
N'ong nakita ko sila ngayong gabi...
ipaliwanag mo sa 'kin nang malinaw.
Ano'ng hinahanap mo sa 'kin, para malaman ko, sa pagpapatuloy. 'Yon lang.
Diyos ko. Di ko na kayang pag-usapan 'to.
Pagod na'ng utak ko, Marshall.
Halos hatinggabi na.
Pwedeng bukas na lang?
Kung 'yan ang gusto mo.
Maganda'ng ginagawa mo. Wala 'kong ine-expect sa 'yo.
Tingin ko, okay lang 'yong ginagawa mo.
Malaking tanong 'yong naiwan sa 'kin.
Galing sa 'kin?
O sa loob mo dahil may malaki kang tanong?
Galing sa 'yo.
'Kala ko ayos na tayo. 'Kala ko magiging ayos na tayo.
Ang ganda ng mga mata mo.
Salamat.
Binigyan ako ni Brett ng payo na di ko alam na kailangan ko.
Panahon na para protektahan...
ang nararamdaman ko at di pagtakpan o baguhin kahit ano
base sa kung ano'ng nararamdaman mo.
Tama nga naman.
Sabihin mo kung ano'ng kailangan mo, para di ako manghuhula buong gabi
hanggang paggising natin. Umaalis ka bago ko pa simulan ang araw ko.
Pero umuuwi pa rin ako.
Pero di ibig sabihin n'on, di ko na 'to iniisip buong araw.
Naging emosyonal ang araw ko.
May emosyonal na pakikipag-usap ako sa tao na di ko alam kung ano'ng nangyayari.
Saka gusto ko nang matulog.
Pagod na rin ako gaya mo.
Pupunta pa nga 'ko sa Redmond bukas, e.
- Okay tayo! - Hindi tayo okay.
Dapat malaman ko 'yong kailangan mo para makapagpatuloy ako.
'Yong sinabi kong hinihingi ko sa 'yo, 'yong dahilan kung ba't ka umalis.
- Pero... - Di ko na ulit sasabihin 'yon.
Ano 'yong mga halimbawa?
Hay, naku. Di ako makakapagbigay ng halimbawa sa hatinggabi, bro.
Marshall.
Tingin ko, magaling kang tao. Ang sweet-sweet mo.
Mahalin mo lang ako.
9 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
- Patingin nga ng singsing mo? - Sige.
- Sobrang ganda. - Minsan nakakalimutan kong nakasuot pala.
Isang bagay na sabihin ko kay Bliss kung p'ano 'ko lumaki
at kung s'an ako nanggaling,
pero tingin ko, iba pag nakilala niya ang pamilya ko.
Importante sila sa 'kin, pati siya.
Tingin ko, pag natapos na lahat, pag nakaratay na tayo,
pamilya lang ang talagang meron ka.
Kailan 'to?
Si Zack saka mama namin sa kasal niya.
Tingnan mo, ang cute.
Graduation ng law school.
Mukhang ang saya mo. Sabi mo, "Oo, tapos na 'kong mag-aral."
Ganyan talaga 'yong naramdaman ko.
Napakaganda na pumunta kayo rito para suportahan siya. Napakahalaga n'on.
- Totoo. - Ano'ng nagpabukod-tangi sa kanya sa 'yo?
- Ibig ko sabihin, malamang alam ko... - S'an ako magsisimula?
Pero gusto kong malaman.
Grabe, sobrang dami. Halata naman, sobrang talino niya.
Napakamapagbigay din niya.
Nai-inspire lang talaga niya 'ko.
Napakaraming lakas ng loob ang kailangan para magawa 'yong mga gan'ong bagay
kahit mas madaling mag-iba ng landas.
Parehas sila ng pinagdaanan ng papa ko n'ong bata sila.
Ibang landas din ang pinili niya, at di madaling gawin 'yon.
Kaya, sobrang hinahangaan ko siya.
Napakaraming landas na pwede niyang tahakin,
pataas lang ang pinili niya, inuuna niya ang lahat bago ang sarili niya.
Sobrang proud.
Oo. Sa ganitong mga panahon ng paghihirap, d'on lumalabas ang tunay na pagkatao mo.
Kung sino ka talaga.
Kaya, oo, tingin ko naging bukas din siya sa mga bagay-bagay,
saka sobrang tapat niya, pakiramdam ko, mapapagkatiwalaan ko siya.
Sineseryoso ko talaga ang kasal at commitment.
Palagay ko 'yong sinabi ng mga tao na, "Kung tama sa pakiramdam, 'yan na 'yon."
'Yong tunay na maramdaman na pwede kang magpakatotoo sa kasama mo
sa buong kakayahan mo, napakaganda n'on.
At di ko pa talaga na-experience 'yon dati.
Ah, oo, mahal ko lang talaga siya. At... nirerespeto ko siya bilang tao.
Saka oo, wala pa 'kong nakilalang gaya niya.
- Gusto ko siya. - Ako rin.
Palagay ko, bagay talaga kayong dalawa.
Sa nakikita ko, makikita mo sa mata niya... Sinasabi ng mga mata lahat.
Mukhang masaya ka talaga.
Oo.
Usong-uso 'to.
Ano 'yan?
Ito.
'Yan?
Gusto ko talaga'ng pantalon na 'to. Sobra.
Kukunin ko pareho. Itong mga 'to.
Gusto ko ring isukat 'yong biker shorts.
Baby. Sobrang dami mo nang damit d'on.
- Gusto mong... - Kwame, kung ikaw, gusto mo ng mga damit...
- 'Yong biker shorts, sige. - Oo nga.
Perfect.
Paggising namin kaninang umaga,
ang una kong sinabi kay Chelsea, "Uy, okay ka lang? Kumusta ka?"
Ang sagot niya sa 'kin, "Mukha bang okay 'yong tono ko? Mukha ba 'kong okay?"
Para bang kinokompronta ako. Medyo kakaiba ang dating sa 'kin
kasi ilang beses na niyang ginawa 'yon.
Ginagawa ko 'yong mabuti, tapos bigla na lang pakiramdam ko
masama akong tao, o ako 'yong sumira sa umaga niya,
saka parang...
Ang hirap lang.
- Okay. - Hindi, maganda.
Isusukat ko rin 'yong isa.
Okay. Sige lang. Bahala ka.
Tingin mo, mas lalong nagiging hot dito?
Oo o hindi?
- Hindi. - Oo.
- Sobrang saya ko sa 'yo. - Talaga?
- Oo. - Mabuti.
- Sige. Kita tayo. - Kita tayo.
Papalapit na kami sa huling parte,
at marami akong pinagdadaanan. Naghahanap ako ng panahon
kung s'an pwede akong mag-isa, pero kahit nas'an ako, nand'on siya.
May mga oras na nakakasakal 'to. Alam mo 'yon?
Ang angas mo diyan.
Sabihin mo na lang, "Maganda ka," alam mo?
- Ano'ng meron? - "Ang angas." Di ko alam 'yon.
- Ibig sabihin, magandang tingnan. - Gusto ko 'yan.
Gusto ko 'yong sling.
Next time sasabihin ko na lang, "Ang ganda mo."
- Sorry na. Alam mo? - Nagbibiro lang ako.
Pinupuri lang kita sa alam kong paraan.
Okay lang. Teka.
- Okay. - Di pa tayo tapos sa strawberries.
Eto na.
- Okay. Papakainin mo 'ko ng strawberry? - Oo.
Sabihin mo kung g'ano mo 'ko kamahal.
- Eto. - Mabuti.
Gusto mo, subuan kita?
Tama na ang kinain ko, baby. Ayos lang ako.
Okay.
Nakakain ka na nito? Hindi pa.
- Hindi, na... - Kumain ka? Wala ako?
- Kumakain ako kada balik mo para magpalit. - Ah, sorry.
- Okay lang. - Tama.
Ba't ba 'ko maghihintay ng isang linggo?
- Naiintindihan ko 'yon. - Gusto ko lang.
Pero... kung kailangan nating maging seryoso kahit sandali lang,
napakahirap ngayong umaga para sa 'tin.
- Saka... 'Wag kang ngumiti. - Sorry. Di kita kayang seryosohin.
Nagpapakatotoo ako sa 'yo kahit sandali.
Alam ko. Naiintindihan kita. Sorry. Ewan, ba't ako nakangiti.
- Ako rin. - Ang cute-cute mo.
Di ako makatingin sa mukha mo.
- Okay. E, di... - Okay. Seryoso na 'ko.
Sige. E, di...
Nitong umaga... Paggising natin.
Di maganda ang pakiramdam mo. Halata naman, alam ko 'yon.
Kaya tinatanong kita, "'Musta ang pakiramdam mo?"
"Okay ka lang ba?"
- Ano'ng sagot mo sa 'kin? - Di ko alam.
Ang sagot mo, "Mukha bang okay 'yong tono ko?" Sabihin mo kung tama 'yon.
Di mo iniisip ang sinasabi mo. Parang, "Bahala na. Basta sasabihin ko."
Di ko dinirekta sa 'yo. 'Yong stress ang nakaka-frustrate sa 'kin.
Gusto kitang tulungan.
Ano ba 'to, "Ilaglag si Chelsea"? Ikaw ang ilalaglag ko.
- Okay. - Maghanda ka na.
Sige lang. Please. Gawin mo.
- Gawin mo. - Di 'yon maganda.
Parang walang konsiderasyon.
Naiintindihan ko pero di mo dapat isa-isahin 'yong mga mali ko.
Di ako naghahanap ng mali. Sinasabi ko kung p'ano ka dumiskarte.
Kung p'ano ka sa usapan. Kung p'ano mo gustong magsimula ng away.
Lagi na lang nangongompronta lahat, dude.
Diretsahan lang ako.
Bukas lang ako. Ayoko lang magkimkim ng mga bagay-bagay at pigilin saka...
Di ko lang gawain 'yon.
Malaki ang kaibahan ng diretso at nangongompronta, baby.
"Mukha bang maayos ako o 'yong tono ko?"
Di 'yon pagiging diretso. Nangongompronta 'yon.
Sinusubukan ko.
- Sinusubukan ko, dude. - Alam ko 'yan.
Walang personal na oras
para mapag-isa muna at magkar'on ng konting katahimikan.
Walang personal na oras sa 'kin.
Ikaw, meron. Kung stressed ka, pwede kang pumunta sa mama mo.
Pwede kayong lumabas ni Rocky.
Makakatulong lahat ng 'yon para bumalik sa sarili mo.
Walang bagay dito na makakatulong sa sarili ko.
Wala.
Magda-drive ako papuntang Portland ng tatlong oras,
tapos hihiga ako sa kama, hihinga ng malalim, tapos babalik?
Okay.
Sana magawa mo 'yan.
Ang hirap lang kasi 'yong isipan na, parang,
kalimutan mo na lahat ng sinasabi ko na isusuko ko.
'Wag na 'yong Portland. Kalimutan mo na.
Kaya kong isantabi lahat 'yon kasi binabawi mo naman
ng sobra-sobrang kaligayahan.
Pero nitong mga nakaraang araw, ang hirap. Nakaka-stress.
Oo nga.
At ngayon, mas lalo nating kailangan ang isa't-isa.
Alam kong mag-aaway at magtatalo tayo. Alam kong mahihirapan tayo minsan.
Pero gusto ko lang, maging peace natin ang isa't-isa. 'Yon lang.
'Yon ang kailangan ko sa 'yo. Sa ngayon, wala tayo n'on.
Haharap tayo d'on sa altar at magtitiwala sa isa't-isa nang lubos
na bukal sa loob nating gawin at maintindihan 'to.
Araw-araw.
Di natin babaguhin kung sino tayo.
Mahal kita kung sino ka, naniniwala rin akong mahal mo kung sino ako.
Oo naman.
Pero... ibig kong sabihin, obvious na parating na 'yong araw na 'yon.
Nakikita mo ba'ng sarili mong nakatayo sa altar, na magsasabing, "Oo?"
Baby.
Nakikita mo ba'ng sarili mong gagawin 'yon?
Oo naman. Kung hindi, wala na 'ko sa experiment na 'to.
Andami naming naririnig na maganda sa 'yo kaya excited kaming makilala ka.
- Okay. - Oo.
Tinatawagan ako ni Brett, "Nahanap ko na ang mahal ko, ikakasal na 'ko."
Sabi ko, "Ano?"
Nawala ka ng... isang buwan. Pagbalik mo, engaged ka na.
Ano 'yon?
Ano'ng naging dahilan kung bakit, "Sige, gagawin ko 'to."
Kasi malaking pagbabago 'yan.
Maraming beses n'ong nakikipag-date ako na di ko naramdaman
na nakinig at naintindihan ako ng mga babaeng kausap ko.
Saka di lang 'yong maintindihan, 'yong gusto 'kong tanggapin at sabihing,
"Gusto kitang suportahan,
tutulungan kita na maging mas mabuting tao."
Kay Brett, pakiramdam ko kaya kong pag-usapan kahit ano.
Values at pamilya, finances, history. Hinahayaan niya 'kong magpakatotoo.
Kasi pakiramdam ko, marami na 'kong na-date.
Medyo alam ko na 'yong hinahanap ko.
Kailangan ko ng taong maiintindihan 'yong pagsusumikap,
pero di nakakampante sa buhay nila, laging sumusubok
ng mas maganda, ng mas higit pa. At 'yon ang nakita ko sa kanya.
Ako 'yong tipo ng tao na laging magpupursige sa sarili ko.
- Kailangan ko ng lalaking gan'on din. - Siya 'yon.
- Oo nga. - Oo.
Habang nag-uusap kami, mas naiisip ko
kung g'ano siya katotoo at mapagmahal at maalagang tao.
Tapos n'ong mag-usap kami tungkol sa pamilya,
talagang importante 'yon sa 'kin.
Kasi nakipag-date na din ako n'on na pagdating sa pamilya,
nakikita nila 'ko ngayon, pero di nila nakikita kung saan ako galing.
Pag nakita nila kung saan ako galing, may paghuhusga sa pamilya ko,
sa mga klase ng desisyon na ginawa nila, sa mga nagawa nila.
Kaya kung may kakasamahin ako sa buhay ko,
dapat maintindihan 'yon ng taong 'to.
At higit sa lahat, suportahan 'yon. Tama? 'Yon ang nakuha ko sa kanya.
Sinabi ko lang lahat ng nararamdaman ko, para sa 'kin, pinapakita ko lahat.
Nakikita ko talaga ang future kasama ka,
saka napakarami pang bagay na, tingin ko, kinakatakutan ko,
na di ko man lang namalayan na kinakatakutan ko
hanggang sa dumating ka, nakilala kita.
Kaya...
Basta. Sinusubukan kong di maging masyadong emosyonal.
Pero 'yong iniisip ang tungkol sa pamilya
saka 'yong magsimula ng bagong branch sa pamilya ko, alam mo 'yon?
Kung nas'an siya sa buhay niya? Kung nas'an ako sa buhay ko?
'Yong ambisyon namin, alam mo 'yon, Black women, saka... alam mo.
- Importante 'to. - Oo.
Saka, malaking bagay sa pamilya ko 'yong kahirapan sa henerasyon.
Saka parang gusto kong makasama 'yong taong masigasig, naka-focus gaya ko.
Pwede kaming tumanda nang magkasama, at makakapagsimula ng bagong buhay para...
Pagdating sa mga anak namin, sa kaya nilang abutin,
ibigay 'yong mga bagay na di ako nagkar'on.
Ang galing niya... Magaling talaga siya.
Pwede bang mag-cheers din tayo diyan? Naman.
Akala ko 'yong una...
Sobrang astig. Oo.
- Grabe. - Cheers.
- Sobrang astig talaga. - Salamat.
Parang tunay na pag-ibig, kaya masaya ako para sa inyo.
Talagang... kumpiyansa ako.
Nakita ko kung p'ano ka tumingin kay Brett. Brett, tiningnan ko
kung p'ano ka tumingin kay Tiffany, napakagandang bagay nito.
At parte n'on 'yong mga salita, pero mas malakas ang gawa kaysa d'on.
Nakaka-inspire kayong tumingin sa isa't-isa.
At napakagandang makakita ng Black couple.
Yo. Papaiyakin niyo 'ko.
- Mag-cheers din tayo diyan. - Happy tears.
8 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
May dala ako.
- Diyos ko. Salamat. - Flowers.
Ang cute-cute mo. Napakaganda ng mga 'to.
Nalalapit na 'yong kasal.
Habang papalapit kami, mas nagiging seryoso, mas totoo.
Marami nang mga bagay na makakapagpabago, mga bagong tao.
'Yong makita ang mga kapamilya namin, kaibigan. Medyo mahirap, kung tutuusin.
Ang cute nito. Di pa 'ko nakapunta dito.
Ako din.
Pero alam kong mahal ko siya, gusto kong malaman ni Micah 'yong nararamdaman ko.
Excited akong bumalik ang mama mo rito, medyo.
- Talaga? - Gusto ko siya. Tinetext niya 'ko.
- Hala, hindi. - Kumukuha ng info.
- Ah. Talaga? - Oo.
Ano'ng sabi?
Gusto lang niya ng opinyon ko sa damit niya para sa kasal.
Gusto niyang malaman ang suot ng mama ko.
- Salad bowl? - Sige.
- Gravity. - Ayos lang.
- Salamat. - Cornichons, anchovies.
Pakiramdam ko, binibigyan natin 'yong sarili natin ng oras
bago tayo maging sigurado. Pakiramdam ko maganda 'yon.
Pinapakita n'on na gusto nating magdesisyon nang tama.
Ang smart-smart n'on.
Pero nababalisa din ako, sobra.
Oo.
Kung ikakasal tayo, di ko alam kung bagay 'yong gamit ko sa buhay mo.
Kailangan natin ng mas malaki?
Oo.
Walang laman ang bahay ko. O kabaligtaran n'on ang iniisip mo?
Walang aparador o kahit ano.
Mahirap din kasi nasa Scottsdale lahat ng gamit ko.
Gusto mo yatang i-retain 'yong bahay mo sa Scottsdale.
Pwede ba nating iwan 'yong marami d'on tapos magdala lang ng importante?
Iniisip ko, parang, damit, sapatos at... saka iba pa.
- Alam mo 'yon? - G'ano kadami'ng mga damit mo?
Ano ibig mo sabihin?
Sobrang dami na sa townhouse.
Malamang wala pang 40 'yon nang meron ako.
Tingin ko, dapat kumuha tayo ng three-bedroom
tapos maglaan lang ng buong kwarto para sa mga damit mo, okay?
Ayun na.
Gusto mong makipag-long distance sa 'kin?
- Hindi. - Hindi?
Talagang hindi. Nakaka-bad trip 'yon.
- Gusto mong sumama sa 'kin sa Scottsdale? - Hindi.
- Ah... - Pero gagawin ko 'yon.
Kung magagawa kong fully remote 'yong trabaho ko, sasama 'ko sa 'yo.
Di ako lilipat d'on, pero...
Alam mo, di ako masyadong magsasalita. Papayag ako na bukas ang isip
na may posibilidad na lumipat ako r'on.
Baka makumbinsi ako.
Ayokong mapunta ka sa lugar na di ka masaya. Importanteng subukan mo.
- Oo. - Tingnan mo 'yong...
Kaya ko 'yon.
Kung di tayo magpapakasal, ano'ng gagawin natin?
Pakiramdam ko mahihirapan tayong mamuhay nang hiwalay.
Oo. Talaga nga.
Tingin ko, sobrang lungkot n'on sa 'kin.
Ayoko n'on. Syempre, hindi. Mahal kita.
- Ayoko n'on. - Mahal din kita.
Gusto mong gustuhin ko 'yong best self ko. Ang sarap sa pakiramdam
kasi matagal na 'kong di na-inspire o na-motivate
ng babae o kahit sino, sa totoo lang.
May bagay na alam kong kulang sa buhay ko.
Sa 'yo ako pinaka-attracted sa buong mundo.
Magsisinungaling ako kung sasabihin kong di ako natatakot na mawala ka.
Excited akong makilala mo ang mama ko at mga kapatid ko.
Oo.
- Excited ka na ba? - Oo.
'Yan lang ang masasabi mo? Kinakabahan ka, 'no?
- Hi. - Hi.
- Kumusta ka, baby? - Ang cute mo.
Hi, Zack.
- Hi. - Masaya 'kong makilala ka.
Ano'ng pangalan mo?
- Annalee. - Annalee. At?
- Tatiana. - Tatiana?
- Masayang makilala ka. - Ikaw rin.
Lumipad 'yong mama ni Bliss galing Arizona.
- Uy. - Uy, masaya 'kong makilala ka.
O, umiiyak ka na? Okay, Ma.
Importante sa 'kin na kung ikakasal kami,
maganda ang relasyon ko sa pamilya niya, kaya medyo kinakabahan ako.
Oo, sinabi ko kay Bliss 'yan. Si Bliss, parang, "Wala kang dapat ipag-alala."
Medyo kinakabahan ako d'on.
Gusto niyong makita singsing ko?
- Oo. - Ang ganda.
Pwede ba kayong magkwento ng konti ng istorya niyo hanggang 'yong ngayon?
Bale, nagkita kami sa social experiment. Psychological experiment?
- Di ko alam kung s'an 'yon d'on. - Pareho.
Kung s'an di mo makikita 'yong kausap mo.
May weird na déjà vu ako ngayon.
Ituloy mo lang. Ikaw ang dapat magkwento.
Nag-click kami ni Bliss n'ong napag-usapan namin 'yong tungkol sa mga libro.
Naisip ko kung g'ano siya ka-smart at ka-talino.
'Yon talaga ang dahilan kaya ako na-attract sa kanya.
Saka matalino siya. Maganda siya.
Pursigido siya. At ang bangis niya.
- Tama. Ingat ka, buddy. - Maalalahanin siya.
Konti lang 'yong babaeng nangangarap na mapunta sa buwan pag 60 na.
Pag tinitingnan ko kung sino siya, wala na yatang iba pa
na pwede kong makasamang gumawa nang mas malaking impact sa mundo.
At talagang nakakabilib makilala 'yong karakter niya.
Okay, kayong lahat.
- Wow. - Ang sweet-sweet niyan, baby.
Lahat ng 'to, dahil sa mama ko. Seryoso nga.
Salamat.
Masaya ako na nakita mo 'yong halaga niya kasi totoo...
- Sabi ko, di ako iiyak. - Papaiyakin mo 'ko ngayon.
Higit pa sa ginto ang halaga niya.
Isa siya sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.
At 'yon ang gusto ko sa kanya.
Gusto ko ng taong makakaalam kung ano'ng halaga niya
at rerespetuhin siya na nararapat sa kanya.
Kasi prinsesa namin siya.
Prinsesa namin siya.
Di pa 'ko nakapagsabi sa isang babae na mahal ko sila
simula pa n'ong, parang 21 ako.
Bakit naman?
Nahihirapan akong sabihin.
Tingin ko, sa ordinaryo, di ako gan'ong ka-sensitibong tao,
pero alam ko, sa experiment na 'to na kung gusto kong maging seryoso rito,
kailangan kong maging sensitibo na, di lang sa isang tao,
pero sa iba't-ibang tao. At ang masama sa pagiging sensitibo
sa maraming tao...
minsan pwede kang magkar'on ng feelings sa higit sa isang tao nang sabay.
Napunta ako sa sitwasyon na kailangan kong pumili sa dalawang babae
na di ko pa talaga nakikilala.
- At... - Sinasabi mo na sa kanila lahat.
- Baka dapat, di ba? - Oo.
Ewan ko. Ibig kong sabihin...
Nakikita ko, di komportable si Bliss kahit pag-usapan lang.
- Nakakailang pag-usapan... - Okay lang.
Oo, gusto naming malaman.
- Sige lang. - Ituloy mo.
Ituloy mo.
Nagkar'on ako ng feelings sa dalawang magkaibang babae nang sabay.
Di ko ginustong malagay sa gan'ong sitwasyon.
Walang kasiguraduhan.
Alam niyo 'yon, kinausap ko si Bliss kung babagay ba ako sa pamilya niyo.
Di ko talaga alam kung magiging maayos pag nasa totoong mundo na.
Kahit sino naman sa 'tin. 'Yon ang buong punto.
Oo.
At...
Oo, mali 'yong naging desisyon ko.
Naisip ko, na 'yong taong inalok ko ng kasal,
nand'on sa mga maling dahilan.
Kaya tinapos ko na.
- Kaya... - Ah... O.
Sige lang, tanungin niyo siya. Pwede kayong magmaldita.
Sabuyan niyo siya ng alak. Baka deserve niya 'yon.
Ah, pwede ba tayong mag-usap kahit sandali?
P'ano ka nakakasiguro kay Bliss ngayong gusto mo na siyang makasama?
Kasi, alam mo, malaking parte ang pamilya niya sa buhay niya.
Saka sabi mo, di ka sigurado kung babagay ka at lahat na.
Kaya pwede mo bang ipaliwanag pa nang konti?
Kasi kung p'ano 'ko lumaki,
ibig kong sabihin, lumaki akong mahirap. Lumaki ako na walang pundasyon.
Kinailangan kong turuan mismo ang sarili ko ng halos lahat.
Binigyan ako ng mama ko ng unconditional love.
Namatay na ang mama ko, kaya wala na siya dito.
Pero nagka-girlfriend na 'ko dati
na mga galing sa mayayamang pamilya,
na talagang di ako tanggap ng pamilya nila dahil sa kinalakihan ko.
Tingin ko, 'yon talaga ang ikinabahala ko,
'yong marinig ang tungkol sa pamilya niyo.
Kaya, n'ong sinabi ko 'yong takot ko na baka di ako matanggap, iyon 'yon.
- Di nagkatuluyan sina Romeo at Juliet. - Tama.
Sinubukan nila. Sinubukan nilang gawin, pero hindi.
'Yon talaga ang isa sa mga ikinatakot ko, pero n'ong nakita ko siya,
at unang beses naming nagkita sa totoong mundo,
pumasok siya sa kwarto, tapos parang, "Uy, wow."
Nakaramdam agad ako ng koneksyon sa kanya. At seryoso ang mukha niya,
ayaw niyang malaman ko'ng nararamdaman niya...
- Di ko alam ang mararamdaman ko. - Pero ramdam ko.
- Di pa kita nakita dati. - Ano'ng naramdaman mo?
Init lang.
Oo, mainit lang sa pakiramdam.
- Oo. - Minsan nangyayari lang talaga.
Saka tama sa pakiramdam, kailangan mo lang talagang tumuloy.
Nakikita mo'ng sarili mo kasama siya?
Nakikita mo'ng magiging takbo ng buhay mo? Nakikita mo'ng kinabukasan mo?
Oo naman.
Mahal niya talaga 'ko,
at alam kong mahal mo 'ko, kahit ayaw niyang aminin.
- Di, mahal kita. - Alam ko 'yan.
Di ako sasagot ng oo sa pag-propose mo sa 'kin
pagtapos mong ma-engaged sa ibang babae kung di kita mahal.
'Yon nga. Lagi kong binabanggit 'yan.
Lagi ko 'yong ginagawang joke. Pero totoo naman.
Ah, sigurado ako, masakit 'yon.
Walang gustong maging pangalawa, alam mo 'yon? Ano lang...
Gusto lang naming malaman kung kaya mong manindigan, alam mo 'yon?
Alam natin na salita lang ang mga salita.
Hindi hahawakan ni Bliss ang kamay mo
kung di ka niya talaga mahal.
Di siya sasagot ng oo sa 'yo.
At di ko pa nakitang tumingin ka sa iba gaya ng pagtingin mo sa kanya.
At maraming ibig sabihin 'yon.
Eto, hahawakan ko'ng kamay mo.
Sari-sari ang mga emosyon ko.
Medyo protective ako, alam mo 'yon? Bilang nanay, ayoko siyang masaktan.
Saka dapat maniwala ako sa katotohanang pinagkakatiwalaan ko talaga si Bliss.
Tingin ko, talagang...
baka soulmate niya siya.
Pag nagkaanak kayo, ibibigay ko'ng methods ko.
- Ipapasa ko sa 'yo. - Oo.
Isa lang ang nanay namin kung magkakaanak kami... para magpalaki.
Kaya, talagang importante na umayos 'to.
Kung ikaw ang pipiliin ng anak ko, e...
magiging mama mo rin ako.
Tuwang-tuwa ako na makakasama niya 'yong isang tao na...
ituturing siya sa paraang nararapat sa kanya.
Saka gusto kong magkar'on ng maraming apo.
Excited na 'ko.
Excited na 'ko. Ikaw ba?
Oo. Excited na 'ko. Excited talaga.
Imi-meet namin ang pamilya ko.
Naging mahirap talaga kay Kwame, na manggaling sa Portland pa-Seattle.
Sobrang close talaga ng pamilyang 'to.
Pag sinabi kong close, wala pa silang sampung minuto sa isa't-isa.
Araw-araw nag-uusap. Malapit sila sa buhay ng isa't-isa at sa buhay ko.
Yey!
Papaiyakin niyo 'ko.
- Hello. - Hi.
Masaya akong makilala ka! Pasok ka. Kilalanin mo ang pamilya.
Gusto kong makita niya 'yong mas malawak. Gusto kong makita niya 'yong posibilidad.
Handa akong gawin ang lahat para maging masaya siya rito.
Mamahalin nila siya. Di ako sobrang nag-aalala.
TITA NI CHELSEA
Marami kang taong dapat makilala.
Masigla silang pamilya, maraming energy.
Ang daming Chelsea, sigurado 'kong matutuwa ako sa kanila.
- Gusto niyong makita ang singsing ko? - Oo! Teka. Kailangan kong makita!
- Tingnan natin. - Kailangan kong tumayo, Asa Jane.
Ay, naku!
- Ang ganda. - Salamat!
Ah, gusto ko 'to.
Magaling, Kwame.
Oo!
Nakahanap ka ng ganyang kaliit na singsing o ano?
Oo nga! Size three siya.
May ganyang palang kaliit na mga daliri.
Oo, magaling, Kwame. Gusto ko 'yan.
Si Kwame ang pinaka-talented na tao. Lagi kong sinasabi sa kanya.
- Dapat labag sa batas 'yon. - Ah, tama na.
Ex-professional soccer player, matalino, may MBA.
Napaka-creative niya. Photographer siya.
Ang ganda ng boses niya, guys.
Kaya, talagang hinarana niya 'ko sa pods.
- Grabe! - Wow!
At 'yon ang pinakamaganda.
D'on talaga nahulog ang loob ko sa kanya,
tapos naluluha ako. Sabi niya, "Part mo na 'to."
Parang, "Sige na, kumanta ka na." Ako, parang...
humihikbi ako ng malakas na parang, "Okay!"
- Anong kanta? - Gumawa kami ng kanta.
- Ginawa niya para sa 'kin. - Opo.
- Tumutugtog ka rin ng instrument? - Nag-gi-gitara ako.
- Wow. - Tumutugtog din ako ng piano, konti.
May harp ako d'on, naghihintay lang ng tutugtog.
Oo! Baka pwede mong magamit 'yon.
- May kulang na string... 'Yong mga anak ko... - Sige po.
Kahit ilang strings lang ang meron.
Ano nga pala'ng trabaho mo?
Head po ako Business Development sa isang software company,
base sa San Francisco.
- Okay, nagtatrabaho ka remotely, hula ko? - Remotely. Opo.
Kaya, nagtatrabaho ako sa bahay at binabantayan ko muna si Rocky.
Napag-usapan niyo na ba kung saan kayo titira?
- Oo. Magandang tanong. - Saan tayo titira?
Di ka iinom ng kape ka sa Seattle.
- Sa Portland ka nakatira? - Opo. Nakatira ako sa Portland.
Naisip niyang mas maganda ang Seattle kaysa Portland.
- Oo. - Natural.
Oo naman. Dahil di kayo magkakasya sa maliit na studio mo.
'Yong Petite Pink Palace.
Oo nga.
May pink coffee maker ka, pero di ka naman umiinom ng kape.
- Gusto mo lang ng pink. - Oo nga. Kita niyo? Kilala na niya 'ko.
Chels, baka dapat bawasan mo 'yong mga pink.
- Di kami magpi-pink townhouse. - Okay. Buti naman.
Kwame! P'ano kung... Pwede ba kitang makausap saglit?
- Syempre naman po. - Oo.
Sige. Gusto niyo bang makipag-apir o yumakap kay Kwame?
- Ayos lang, okay? - Mahal kita.
- Apir? - Apir.
Gusto ko 'yan. Masaya 'kong makilala ka.
Makakasama pa natin siya nang madalas.
- Oo. - Marami tayong oras.
- Sana maging parte siya ng pamilya. - D'on ko lang siya mayayakap.
Ay! 'Yan...
- Matindi. - Oo, matinding audience.
Alam niya na pinalaki ako ng malalakas, magaganda, at independent na mga 'to.
Sana makuha ko ang basbas nila. Sana makuha ko ang approval nila.
Napaka-importante sa 'kin ng opinyon nila.
At gustong-gusto kong maging maayos 'to.
Ano'ng tingin mo kay Rocky?
Dog-lover ka ba?
Mahilig ako sa mga aso.
Alam niyo, si Rocky talaga, sa lahat ng asong nakilala ko, si Rocky...
- Mabait siya. - Oo, top five.
Kita naman natin, napaka-importante niya kay Chelsea.
- Opo naman. - 'Yong asong 'yon. Oo.
May mga aso ka n'ong lumalaki ka?
N'ong nasa Ghana ako, meron kami... Meron akong squirrel.
- Alagang squirrel. - Alagang squirrel. Oo.
Lumalapit ba pag tinatawag mo?
- "Eto, squirrel." - Opo.
Buweno, buti kasundo mo siya.
E, kailan naman...
Ilang taon ka n'ong dumating ka sa States?
Walong taong po ako.
Naglalakad ako sa airport kasama ng mga kapatid ko...
- May mga kapatid ka. - Meron po.
- Ikaw ang pinakamatanda? - Hindi, bunso po ako.
- Bunso? Okay. - Opo.
Sigurado akong kaya mo...
Sabi nga ni Chelsea, malaki at close na pamilya talaga kami.
- Opo. - Close talaga, kaya...
Napakaganda niyan.
Sana gusto mo ng maraming family time.
Marami kasi kami n'on. Oo.
- Oo. - 'Yan lagi ang sinasabi niya.
Hapunan pag Linggo, alam mo 'yon. Magkakasama kami lagi sa hapunan.
- Talaga? Opo. - Oo.
Maganda 'yon. Di pa 'ko nakakaranas ng ganyan.
Kami ng pamilya ko, di kami nagsama-sama sa iisang mesa sa hapunan.
Wala namang masama d'on, gan'on lang ang naging pamumuhay namin.
- Tama. - Alam niyo?
Di kami naghahapunan ng pamilya ko nang...
Buweno, mabuti. Ngayon meron na.
- Cheers. Cheers para diyan. - Cheers diyan.
- Maraming salamat. - Opo naman.
- Masaya kaming nandito ka. - Opo. Salamat.
Pakiramdam ko naging successful ang gabing 'to sa pamilya ni Chelsea.
Sa dami ng yakap na nakuha ko, masasabi kong nakuha ko ang basbas nila.
- Ang ganda, 'no? Napakatahimik ng gabi. - Oo. Mm-hm.
Makikita mo 'yong mga bundok.
Ang ganda, babe. Ito ang gusto ko sa bahay.
'Yong tubig, asul na langit, kabundukan.
Ang epic ng wow factor dito, alam mo 'yon?
Oo.
Ako 'yong taong mahilig sa adventure. Sa buhay, hinaharap ang mga pagkakataon.
Bagong adventure 'to para sa 'kin. Ganyan ko 'to tinitingnan.
Nakita ko kung ano 'yong meron sa Portland,
baka panahon nang lumipat sa ibang lugar, panahon nang sumubok ng bagong lifestyle
at salubungin 'yon gaya ng pagsalubong ko rito.
Ah, baka dapat mamasyal tayo sa paligid at mag-explore nang magkasama,
tingnan kung ano 'yong vibe, kung ano'ng gusto natin,
at, siyempre, base sa budget natin, mga gan'on.
Gusto ko 'yan.
7 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
Ang ganda nito.
Ang cute-cute.
Nakakatuwa 'yong shop na 'to!
Grabe. Puro lace, lace, at lace ang nakikita ko.
Isang linggo na lang bago ako ikasal.
Nandito ako para pumili ng wedding dress.
Walang pressure.
Ano na'ng nangyayari?
Tingin ko mas bagay ang darker colors sa kutis ko.
Parang sinukat talaga.
Para lang bigyan ka ng contrast.
- Kita mo ibig kong sabihin? - Gusto ko 'yan.
Mas dark na blue 'to.
Gusto ko 'yan. Parang midnight.
Gusto ko 'yan!
- Nakausap mo ba si Jackie? - Nakausap ko siya, konti, kahapon.
- Okay. - Di ko na alam ang nangyayari.
- Pero alam kong pinagdadaanan niya 'yon. - Oo.
Ang totoo, umaasa ako na nandito siya.
Nagulat ako nang hindi siya pumasok dahil kasal 'to,
at akala ko pupunta siya rito.
Akala ko itutuloy pa rin niya 'to.
Kaya, umaasa 'kong malalampasan nila 'to.
- Ito ang shirt! - Ayos, playboy!
Gusto ko, espesyal, bro.
Gusto ko, malinis tingnan, parang Black James Bond.
- Lalayo ako sa salamin. - Ang gandang lalaki mo na.
Ang cute-cute.
- Ang ganda niyan. - Ang ganda.
Medyo mas boho sa 'min.
Okay lang. Napakasikip.
Si Chelsea 'to.
- Ay, wow. Tingnan niyo. - Oo.
Ah, nilagay mo na agad na background ng phone mo? Uy, pare ko!
Isang linggo na lang, ikakasal na siya.
Hay, pare!
- Sabi ni Brett, "Dapat galingan ko." - Pare...
- Teka. - 'Yong phone ko nga, di kami.
- Ah, kaka-text lang sa 'kin ni Tiff. - Ano'ng sinasabi niya?
"Wala si Jackie dito..." Ah.
Wala si Jackie para magsukat ng pangkasal.
Fiancée niya 'yon. Sabi ni Tiff, "Wala siya dito para magsukat."
Hala.
Siya, parang, "Nandiyan ba si Marshall?" Sabi ko, "Oo."
Meron ba siyang nakikita mong, "Okay, pwede maging wifey material 'yan."
Pinaparamdam niya sa 'kin na kaya ko lahat.
- Oo. - Pinaparamdam niya.
- Pinapakita niya'ng sarili niya... - Pwede ka bang makausap saglit?
- Pwede tayong mag-usap? - Ngayon?
- Oo. - Kung okay lang sa inyo.
- Oo. - Oo. Syempre naman.
Kasi kaka-text lang ni Tiff.
Sabi niya, di sumipot si Jackie sa pagsusukat ng wedding dress nila.
Ah.
Okay.
Pinapaalam ko lang sa 'yo...
para di ka magulat sa kahit ano.
Okay.
- Salamat, sinabi mo sa 'kin. - Oo. Oo naman.
Salamat.
Hello.
- Kumusta? - Mabuti. Kumusta?
- May flowers ako? - May flowers ka.
Ang sweet-sweet mo naman.
Grabe. Ang ganda nito.
- Romantic ako. Gets mo? - Wow.
Gusto kong mag-sorry, una sa lahat.
- Okay. - Tao lang ako.
Ako...
sobrang kinakabahan ako na makita ka sa wakas.
Dapat sinabi ko, pero sa mas maayos na paraan dapat.
Kinakabahan ako kung g'ano kita pinapahalagahan.
Pinakamalaking pagsisisi ko, 'yong pagkawala mo.
Mahal kita.
Saka gusto ko, magkasama tayo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Redelyn Teodoro Juan