Poprzednio...
Coś się wydarzyło...
O Boże, ktoś oberwał!
Glen oberwał. Wciąż żyje.
- Zach? - Dostałem w sadło.
Pewnie wszyscy słyszeli o incydenciku z bronią w czasie sesji,
ale przedstawienie musi trwać.
Chciałem się oświadczyć, ale się zawahałem.
Loretta polubiła Ronnie.
- Jaka Ronnie? - To moje finsta.
O nie.
Nieważne, ile czasu mi zostało, chcę go spędzić z tobą.
Dudenoffa nie ma w Portugalii.
Realizował czeki z rentą w spożywczym przy 125. Ulicy.
Szczątki Sazz Pataki.
S. PATAKI – DOWODY
Gróbcia! To moja przyjaciółka!
To jej lewe ramię.
Nie, to nie to.
Tu jest napisane „lewe”.
Nie, tutaj tak napisano. Po bułgarsku.
Miała dwa lewe ramiona?
Zidentyfikowali to drugie lewe ramię.
Należało do Dudenoffa.
Został zamordowany.
Ukryłyśmy kamery w biurze produkcji i waszych mieszkaniach.
Czyja to kamera?
„Mam cię na oku”.
Nie jesteśmy tutaj bezpieczni.
Nowy Jork.
Jest do dupy.
To przestępcze piekło.
I nie chrzańcie, że „statystyki pokazują inaczej”.
Napadła was statystyka?
- Jedź! - Dokąd?
Poza miasto. Zabójca był u nas w domu i nas filmował.
Na dodatek to zbok.
Dobra, Putnam, siodłaj wenę.
Musisz napisać idealną poetycką wiadomość na zerwanie.
Na razie mam „To koniec”, wykrzyknik, wykrzyknik
i jeszcze dziesięć wykrzykników.
Zrywasz z Lorettą?
Jesteś beznadziejny w byciu w szczęśliwym związku.
Obnażyłem przed nią duszę, a ta stęknęła.
Więc zerwę ten plaster razem z moim sercem.
Jedź szybciej.
Nie wiemy, dokąd jedziemy.
Potrzebujemy kryjówki, ale nie w hotelu, bo namierzy nas po karcie.
A u twojej siostry na Long Island?
Tej, której córki mają imiona na D?
Nie sprowadzę zabójcy do domu mojej młodszej siostry.
Jej mąż nie jest gliną?
- Halo? - Howardzie, posłuchaj.
Nikomu nie mów, ale gdybyśmy przestali się odzywać,
pojechaliśmy do siostry Charlesa w Patchogue.
Poza tym musisz sprawdzić w sklepie, kto realizuje czeki Dudenoffa.
Ten technologiczny psychol może śledzić nasze ruchy.
- Wyłącz telefon. - Racja.
Pa, Howardzie.
Oliver, ty też.
Niech będzie. Miażdżący SMS wysłany.
Doreen, nadchodzimy.
Marzysz o spokoju, bezpieczeństwie
i przespanych nocach ze świadomością, że twoi bliscy
nie oberwą w supermarkecie?
Przyjacielu, na tym ziemskim padole jest dla ciebie tylko jedno miejsce.
Hrabstwo Suffolk.
Strong Island, kotku!
Oczywiście nie ma miejsc idealnych.
Powinniście coś wiedzieć o mojej siostrze.
Dziwnie mi to mówić o własnej rodzinie,
ale bywa bardzo spontaniczna.
Aleś jej pojechał.
Patrzcie, kto w końcu dotarł na Święto Dziękczynienia.
Szkoda, że w kwietniu.
Wchodźcie.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Siódmy – Sezon 4 Dolina lalek
Ładne lalki.
Dziękuję. Takie duże trudno teraz dostać.
Problem z łańcuchem dostaw...
Zaczęłam je zbierać po ślubie Dawn.
A potem Dina i Danielle wyjechały na DeVry.
A Dagmar, moja najmłodsza kruszynka,
odeszła, żeby mnie zranić.
Czyli zastąpiłaś dzieci lalkami?
Nigdy tak o tym nie pomyślałam.
Ale ty masz intuicję.
U mężczyzny to ważniejsze niż wzrost.
Dziękuję.
Byłam ciekawa, jak wyglądasz.
Wiem, jak brzmisz przez podcast,
ale czasem lubię sobie go zwolnić, żeby pogłębić twój głos.
A potem przyspieszam i piszczysz jak kurczak.
Znowu zwalniam i przyspieszam.
Zwalniam i przyspieszam.
Gdzie Wielki Mike? Przyda nam się glina.
Znowu go wykopałam.
Mieszka w łodzi na podjeździe.
O jedną noc w Can-Cans za dużo.
Czuję, że zaraz tego pożałuję, ale co to jest Can-Cans?
To jak Hooters, ale dla fanów tyłków.
Miałam rację.
Taki chłop mi się trafił.
Prosiak, który obżera się pałeczkami mozzarelli
w otoczeniu pośladów przypadkowych kobiet.
Więcej miejsca dla was.
I żaden morderca tu nie przyjdzie,
bo wie, że nigdy nie odwiedzasz siostry.
Bo co zrobisz? Załatwisz mi kolejną kontuzję?
Doreen, proszę.
Boże, jaki on drażliwy.
Przepraszam, przyniosę wam ręczniki. Przydadzą się, jeśli macie tu spać.
- Dwa czy jeden? - Jeden.
Tak myślałam.
Ty wyglądasz mi na dwa. Przydadzą ci się.
Masz być suchutki.
Boję się.
Charles, mógłbyś nam streścić fabułę tego Sierpnia w hrabstwie Suffolk?
Pewnie sami się domyśliliście.
Gdy miała trzy lata, huśtałem ją na huśtawce.
Przesadziłem i z niej zleciała,
przez co straciła śledzionę.
Tego bym się raczej nie domyśliła.
Wie, że mam wyrzuty sumienia i uwielbia mi to wypominać.
- Niepotrzebnie przyjechaliśmy. - Nie.
Mamy tu spokój, więc możemy pracować i nie dać się zabić.
Czy ta piękna lalka kogoś wam przypomina?
Warkocze, porcelanowa cera, małe, sterczące...
Oliver, śledztwo!
Wiecie co? Wy pracujcie.
Ale ja jestem wyczerpany i właśnie złamano mi serce.
Charles?
Muszę wymyślić plan bezpieczeństwa.
Trzeba zabezpieczyć dom,
a potem przekazać władzom taktyczną ocenę sytuacji.
Czyli pogadasz z fanem tyłków w łodzi na podjeździe?
Tak.
A teraz macie ręczniki. Ty chciałeś dwa.
Masz jeden.
„Can-Cans, Wieczór mokrej ławy”.
Typowe Long Island.
Wielki Mike?
To ja, Charles.
Sztywny Ster
Pożyczam narzędzia.
W końcu cię znalazłam! Nagrałam ci mnóstwo wiadomości!
- Bev? - Howard wiedział, gdzie jesteście.
Słuchaj, poważna sprawa.
Studio pyta, czy to siostry Bracia zabiły.
Jeśli tak, muszę je zwolnić.
Ale jeśli nie da się tego udowodnić, mogę to jakoś ograć.
To jak jest? Mów.
To na pewno nie one. Tak sądzę.
Mówi, że nie są morderczyniami. Stoi obok.
Ma jakieś 60% pewności.
To ma być za mało?
Za 50% jednej margarity pokazałaś cycki na premierze Fabelmanów.
Bev, my się tutaj ukrywamy, więc musisz mi oddać telefon.
Pewnie, że je widział, Monica!
Widział 100% obu.
Co? Boże.
Oliver, co robisz?
Nie teraz.
Zajmuje mnie nowe śledztwo.
Szukam zaginionego Johnniego Walkera.
Szukam miejsca do pracy, które nie będzie zawalone lalkami.
- Boże, ten dziecięcy głosik? - To upiorne...
Czy to Bev Melon?
Howard, na litość boską.
Mam uwierzyć, że ludzie znoszą Patchogue na trzeźwo?
Pewnie, że nie. Widzę barek.
Cześć. Oddzwonię, pa.
Co ty tutaj robisz?
Już po nas. Jesteśmy, kurwa, martwi. Oto co robię.
Nie wiem, kurwa.
Co się stało? Ktoś jest na zewnątrz?
Nie, to nie jest takie proste.
Studio rozważa skasowanie filmu
przez te wszystkie katastrofy.
Jestem zestresowana, jasne? Muszę coś wymyślić.
Zaczyna mi odwalać, wiesz?
Padnę z głodu. Ale mi się chce jeść.
Ohyda. Potrzebuję coś konkretnego.
Chyba widziałam brzeg z pizzy na tamtej łodzi. Zaraz wracam.
Co ja robię z moim życiem?
- Przepraszam... - Nie trzeba.
Zachciało mi się tulsy torpedo.
Ale widzę, że nie masz likieru arbuzowego.
Co powiesz na jeden z moich słynnych koktajli?
Sięgnę tylko za ciebie.
Prawie mam.
Tutaj jest.
Myślę, że ci zasmakuje.
To prawie wyłącznie wódka i oranżada.
Nazywam go Spoconą Betty.
Na cześć mojej bliskiej przyjaciółki, też Betty.
Która poci się jak świnia.
Proszę bardzo, wsypujesz oranżadkę.
Jeśli coś w niej zamoczysz, działa złuszczająco.
Wysoka szklanka dla mojego niskiego króla.
Za Betty.
Betty była zdzirą.
Dasz wiarę?
O rety, to...
- Bardzo... - Wiem.
No dobrze.
Nie mogłam nie zauważyć, że coś cię dręczy.
Chodzi o Charlesa?
Nie. Zwykle tak.
Ale tym razem chodzi o rozstanie.
Mój związek rozpadł się przez moją jedyną, tragiczną wadę.
- Jesteś zbyt przystojny? - To też, ale poza tym...
Jestem zbyt dostępny emocjonalnie.
KRÓTKOFALÓWKI?
BIURKO SAZZ W LA
Aktorzy? A wy co tu robicie?
Howard powiedział, gdzie jesteście. Przed sławami nie ma sekretów.
A wy co tu robicie?
Ja się chowam przed mordercą.
Czyli zostawiliście aktorów na pastwę psychopaty?
Morderca poluje na nas, nie na was.
Nie jestem pewien. Wewnętrzne przeczucie.
Uciekłem ze szpitala.
Więc tam wracaj.
A z waszej strony potrzebuję ciszy, żeby pracować, jasne?
- Znajdziecie sobie uroczy hotel... - Nie.
W kontrakcie odpowiadacie za nasze bezpieczeństwo, zostajemy.
Świetnie. Wybierzcie sobie po lalce, zabawcie się i oddawać komórki.
Szkoda, że Gildia Aktorów...
Wydawało mi się, że potrzebuję partnerki do duetu.
Właśnie.
Verdon do mojego Fosse’ego, Fleetwooda do mojego Maca.
Może tak naprawdę potrzebowałem
kogoś do tulenia i adorowania, wiesz?
Taką lalkę.
Jasne. Taką lalkę.
Jak poznaliście się z mężem?
Wiesz co? Powinieneś inaczej leżeć.
W sumie to była klasyczna historia.
Urocze spotkanie.
W toi toiu na plaży.
Trzeba otworzyć, zanim znowu się włączy.
Jestem jak żółw. Mógłbyś...
- Pomogę. Proszę. - I już.
Dobra.
Panie Putnam!
Dzień dobry!
Ależ zapraszam.
Co to ma być?
Cześć.
Zaplątałem się w jej sweterek.
Tak teraz na to mówią dzieciaki?
Dobre. Ale żartowniś!
Jak się dowiedziałaś...
Od Howarda. No jasne.
Ciągle wydzwaniałam i zawsze odzywała się automatyczna sekretarka.
Więc spędziłam sześć godzin w samolocie, na środkowym miejscu,
tylko po to, żeby zapytać, jak mogłeś ze mną zerwać przez SMS-a.
Loretto, o czym ty mówisz?
Przez telefon otworzyłem przed tobą serce, a ty tylko jęknęłaś.
Niby kiedy?
- Wczoraj. - Wcale nie.
W dniu, który skończył jako jęczystrofa.
O której to było?
Nie wiem, w porze lunchu? O równej rozpaczastej?
Twojego czy mojego lunchu?
Twojego lunchu i mojego drugiego cosmo.
Jak to miło, że mój ból tak cię bawi.
Bardzo to doceniam.
Obawiam się, że rozmawiałeś z moją dublerką.
- Gram cała w bandażach. - O czym ty mówisz?
Moja dublerka też.
Więc asystentka musiała podać telefon niewłaściwej ofierze poparzenia.
To nie byłaś ty?
Nie.
Ja bym tak nie jęknęła.
Ja bym zrobiła...
Cóż mogę rzec poza...
- Tęskniłam za tobą. - Ja za tobą też.
A ta Doreen?
Doreen to siostra Charlesa.
Czy powinnam się jej obawiać?
Każdy powinien się jej obawiać.
Uwaga, Czaruś!
Pomóc ci przybić palce do parapetu?
Okna się nie zamykają, więc zabiję je na amen.
Żeby nikt nie ucierpiał.
Dla mnie już na to za późno.
Pytałem lekarza, czy mogę ci oddać moją śledzionę.
Powiedział, że to nie jest konieczne, bo bez niej da się żyć.
No już, nabijam się przecież.
Nawet nie pamiętam wypadku.
Wiesz, co pamiętam?
To jedno z moich najmilszych wspomnień.
Ile mogłam mieć lat, pięć?
Mama zabrała mnie na jedną z pierwszych sztuk mojego starszego brata.
Była świetna.
Byłeś skazany na zostanie gwiazdą Hollywood.
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Przepraszam, nie mogę teraz rozmawiać.
Moi bliscy albo giną, albo zaraz zginą
przeze mnie i mój głupi podcast,
więc muszę się skupić na tych gwoździach!
Czemu wiecznie się na mnie wściekasz?
Nie jestem wściekły.
Zaraz, czy ty płaczesz?
Proszę, nie płacz.
Mam ochotę, to będę!
Nie mój problem, że ty, pan robot bez uczuć, nie potrafisz.
Ja nad sobą panuję.
Sugerujesz, że jestem nienormalna?
- Nie mów tak. - Nie zaprzeczaj.
- Nie powiedziałem... - Nie.
Nie!
Powiedziałam „nie zaprzeczaj”, a nie „zaprzeczaj”.
Na TikToku mówią na to gaslighting.
A z ciebie tak cieknie gaz, że wybuchniesz.
Każdy mężczyzna w moim życiu sądzi,
że jestem walnięta, bo wyrażam prawdziwe emocje.
Ale wiesz co? Na dole siedzi właśnie niski mężczyzna,
który doceni kobietę z ogromnymi emocjami.
Delikatnie z Jill, to wiktoriański antyk.
- Ale nuda. - Co robisz? Sprawdzasz nasienie?
- Co? - Zawsze jest przy morderstwie.
Podstawy kryminału.
Możemy pomóc, nie jesteśmy dziećmi.
Otworzysz mi to opakowanie? Nie wziąłem asystenta.
Słuchajcie, muszę zająć się śledztwem.
Nie możecie poćwiczyć kwestii, zażyć ozempic czy co tam lubicie robić?
Nie przeszkadzajcie sobie, szukam czegoś na ząb.
Eugene?
To ja, Loretta.
Loretta...
Loretta Durkin.
Graliśmy razem w letniej sztuce w Saskatoon w 1982.
Wystawialiśmy sceniczną wersję Moonrakera z Bondem.
Próbuję sobie przypomnieć twoją twarz, ale ciężko mi idzie.
Grałam porucznik Holly Goodhead.
To była moja...
Zach.
Uwielbiam twoją rolę w Baskets.
Dziękuję bar...
Wybacz, mam tu dziurę...
Chyba czas na mój komplement.
- Możemy porozmawiać? - Pewnie.
Przepraszam, aktorzy próbują pomóc przy śledztwie.
Mogłabyś pójść się z nimi pobawić albo zająć ich kluczami?
Myślę, że popełniasz duży błąd.
Aktorzy też są śledczymi. Badają ludzką naturę.
LA tak cię zmieniło w dwa tygodnie?
Zaproś ich do współpracy.
Co ci szkodzi?
Kto wie, może pomogą.
Bev!
Bev, dzięki Bogu.
Musisz dla mnie zabawić kilku aktorów.
- Słodziak z ciebie. - Dzięki.
Z przyjemnością zabawię aktorów. A gdzie ci aktorzy?
Tu sobie razem siedzą, gadają o swoim aktorstwie.
Hejka, aktorzy! Pierdolcie się!
Wezmę to... Napijesz się wody?
Dobrze, mamusiu. Ty też się pierdol, aktoreczko.
Znasz mój serial?
Serial? Podsumuję twoje „umiejętności aktorskie” jednym słowem.
Mam dość tej gównianej wytwórni,
scenariusza pełnego gównianych dziur
i wszystkich was egocentrycznych aktorów z waszym powtarzaniem kwestii
i waszymi kapciuszkami, i specjalnym aktorskim jedzeniem.
Postrzelono mnie i pewnie mam zakażenie. Ze mnie tu cieknie!
Boże święty, Zach, skończ z tym!
Wiecznie tylko narzekasz.
„Jestem egocentrycznym greckim smerfem”, a teraz „postrzelono mnie i mam bubu”.
Mam tego serdecznie dosyć, gościu.
Kończę z Hollywood.
- Średnie dziecko. - Samotna mama.
Niedoczynność tarczycy. Nadczynność!
Wszystkie trzy, pindy!
Widzisz?
Detektywi.
No dobrze. Aktorzy, porozmawiajmy o sprawie.
Delikatesy
REJESTR
Daj spokój.
Muszę się dowiedzieć, kto realizuje czeki mojego bliskiego przyjaciela.
Nie.
Czemu ja to zrobiłem?
Proszę, daj zerknąć do rejestru.
To wbrew naszej polityce.
To spożywczy, nawet rąk tu nie myjecie.
UWAGA KOT STRAŻNIK NA SŁUŻBIE
Wytresowałeś kota, żeby pilnował sklepu?
Gazpacho to twardziel.
Czy chciałbyś, żeby wystąpił
we wkrótce najlepszym w kraju podcaście o pracy zwierząt?
Dudenoff.
Kolejny Dudenoff.
Dwa zupełnie inne podpisy.
Mabel, odbierz. O Boże.
To stało się w noc, gdy zginęła Sazz.
Zabójca wysłał nam wiadomość „Mam cię na oku” i przyjechaliśmy tutaj.
- Wiecie wszystko to, co ja. - Super.
- Teraz my się tym zajmiemy. - Jesteś pewien?
Mabel, nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak szerokie umiejętności posiadamy.
Na właściwą pracę przeznaczamy tylko 3% naszego czasu.
Pozostałą część poświęcamy na rozwijanie talentów,
które mogą się przydać do przygotowania historii postaci, jak...
„Jo żech nie znoł tych cwaniaków”.
Dialekty.
Umiem oskórować sarnę. Dawać sarnę.
Znam triki z kartami.
Prawdziwe z was skarby. Nie mogę się doczekać, na co wpadniecie.
Wybierzcie jeden pokój, a ja wybiorę inny.
Witaj z powrotem, moja mała...
Co?
Niespodzianka.
Widzisz, co robię, żeby przedłużyć nasz czas razem?
Patrz, co znalazłam.
Likier arbuzowy.
Dzięki, nie trzeba.
Poza tym to sos do steków.
Jeden pies.
- Nie chciałam przeszkadzać. - Ależ przeszkadzaj.
- Doreen, czy mogłabyś... - Tak.
Jesteśmy w związku na odległość,
więc każda sekunda jest dla nas cenna.
Czyli dobrze się bawimy, aż wpada Heidi i wtedy ja to co?
Pies?
Mam serdecznie dosyć tego, że wszyscy mnie zwodzą.
Nikt cię nie zwodzi.
- A właśnie, że tak! - Doreen!
Przepraszam.
Odrzucił mnie mąż, odrzucił mnie twój chłopak.
Własny brat ze mną nie rozmawia.
A ja cię dotykałam!
Biedaczka.
Ale nie można jej winić za to, że pociąga ją Oliver Putnam.
Chodzący magnes z ciebie.
- Cóż... - Dzięki.
Dobrze.
- Słuchaj... - Znowu siedzimy przy pianinie.
Jestem trochę zazdrosna o to, cokolwiek powiedziałeś mojej dublerce.
Przez telefon.
To tylko...
Musiałabyś tam być.
Tak.
Ale co powiedziałeś?
Takie tam...
Że kiedy byliśmy na przyjęciu w LA...
- Z tym dziwnym ogniskiem... - Tak.
Prawie ci się oświadczyłem.
Co takiego?
Opętała mnie magia chwili.
Ty wyjeżdżałaś do LA, a ja bałem się ciebie stracić.
- No tak. - Nie.
To nie tak, że nie chcę.
Loretto, ja cię ubóstwiam.
Totalnie traciłem głowę, próbując zostać blisko ciebie.
Poważnie...
Wymyśliłem nawet cwaną insta-babcię ze środkowej Ameryki,
żeby wiedzieć, co porabiasz.
Że co?
„Jedyny sposób, by być sobą, to odkryć siebie przez samego siebie”.
Mój Boże, Ronnie to ty?
Tak...
O nie.
Ronnie była mi bliska.
Ja...
Screenowałam jej memy, opowiadałam jej różne rzeczy.
I wszystko to ogromnie doceniała.
Więc co?
Śledziłeś mnie i oszukiwałeś,
a potem zamierzałeś się oświadczyć, ale tylko ze strachu, że mnie stracisz?
Po czym zerwałeś ze mną przez SMS-a?
- Cóż, kiedy wszystko to wyliczysz... - Potrzebuję chwili.
Loretto...
Kurwa.
DZISIAJ BĘDZIE SUPER!
Usuń zdjęcie CHCĘ BYĆ LAMOROŻCEM
STAŃ Z LĘKIEM TWARZĄ W TWARZ, BO POŻRE CI TWARZ
Szlag by to.
Cześć.
Powinnam... Nie, chcę przeprosić.
Wcześniej przesadziłam. To przez tę oranżadę.
Wszyscy miewamy gorsze chwile.
Tak.
Zdaje się, że tobie i niskiemu facecikowi nie układa się najlepiej.
Mój mały facecik chyba oszalał.
Dlaczego o każdym, kto coś czuje, mówi się, że oszalał?
Może nie jest szalony, tylko pełen emocji?
Czy to nie lepsza emocja niż czuć za mało?
Jego serce to otwarta księga.
Może masz rację.
Być może.
Może, co?
Co ja tam wiem? „Może”. Może jestem durną idiotką.
Spokojnie.
Nie każ mi się uspokajać.
Jasne? Może wróć sobie do Beverly Hills?
Słuchaj, wynajmuję kawalerkę w Burbank, tuż obok spożywczaka.
Nie chwal mi się tutaj swoim życiem bogatej pańci.
Naprawdę musisz się uspokoić.
Wynocha z mojego domu, hollywoodzka lafiryndo!
Co to ma...
Nie stawiaj oporu!
Zostaw mnie! Co ty robisz?
Nie wiem. Czemu zjadasz warkocze?
- Boże! - Nie jedz ich!
Czemu sobie je zjadasz?
Rzeczywiście grała w Moonrakerze.
- Co ty... - Mój rozrusznik.
Nie wiedziałam, że masz rozrusznik!
O Boże, nie wiedziałam.
Nie wiedziałam.
- To była gra. - Kiepska.
Uczyłam się walk scenicznych u senseia Briana.
Mój ząb!
Muszę was rozdzielić.
Kto nosi tren we własnym domu?
O nie, nie rób tego!
Chodź tu, słonko!
Boże, co było w tej oranżadzie? Dopalacze?
- Zdejmuj to! - Doreen?
- Złaź ze mnie! - Wygnij się.
Włóż rękę tak, żeby ją przydusić.
Mostek zrób, dalej! Zabij!
- Drogie panie! - Złaź!
Nie bijcie się o mnie jak Loni Anderson i Charo.
Złaź ze mnie!
Kto jest miss szwajcarskiej czekolady? Odsuń się, suko!
- Żałujesz? - Tylko tego, że mnie miażdżysz!
Ja też żałuję.
Doreen, trochę się o ciebie martwię.
- Teraz dobrze? - Tak.
Twój mąż mieszka na podjeździe,
a ty bijesz się z aktorką telewizyjną.
I ciągle rozpamiętujesz coś, co zrobiłem, gdy byłaś dzieckiem.
Boże, pieprzyć śledzionę.
Żartuję z tego, bo to nic ważnego.
Mnie to nie bawi.
Byłaś malutka, a ja miałem 19 lat.
Tamtego dnia w szpitalu mama bez przerwy się na mnie darła.
Nigdy mi nie wybaczyła.
Miała fioła, przecież wiesz.
Wiesz, czemu zapamiętałam wyjście na twoją sztukę?
Bo mama trzymała mnie za rękę, gdy wchodziłyśmy.
Wzięła cię za rękę?
Wiem.
Nigdy wcześniej tego nie robiła.
I nie pamiętam, żeby to się powtórzyło.
Boże, była taka zdystansowana...
A potem odeszła.
Ty też odszedłeś.
A teraz jestem taka.
Odwiedzam cię.
Od wielkiego dzwonu, ale tak naprawdę nigdy cię tu nie ma.
Słuchałam twojego podcastu.
Tego, jak śmiałeś się do rozpuku ze swoimi przyjaciółmi.
To podcast o morderstwach naszych sąsiadów.
Ale sprawiacie, że brzmi swojsko.
Przez to czułam się jeszcze bardziej samotna.
Boże.
Jestem żałosną jęczybułą.
A ja żałosnym sztywniakiem.
Zwalimy to na mamę?
Nie żyje, więc jej to nie zaboli.
Często o tobie myślę.
Jeśli nie jest za późno, chciałbym naprawić nasze relacje.
Bardzo bym tego chciała.
Ja też.
Cudowne wieści!
Ale się wyspałam! Tak mi dobrze.
Teraz wszystko już jest dla mnie jasne.
Darcie się na aktorów
przypomniało mi, dlaczego weszłam do tej branży.
Bo bez względu na wszystko to dla mnie bardzo ważne!
Teraz to wiem.
Filmy to moja pasja.
I wrzeszczałam o tym na szefa studia przez ostatnie dwie godziny.
Charles, pańciu w panterce, nie zgadniecie.
Ruszamy ze zdjęciami na całego!
Dacie wiarę?
Do roboty.
Hollywood!
Co to w ogóle za baba?
Za chwilę podjedzie samochód.
Podsumujmy. Biłam się z kobietą i wygrałam.
Odkryłam też, że możesz być szalony.
Jeśli mogę być szczery...
Nie byłem w prawdziwym związku od dziesięciu, może dwudziestu lat.
Więc kiedy cię poznałem,
straciłem głowę
i może nigdy jej nie odzyskam.
Ale jeśli nie dasz rady znieść tego rodzaju szaleństwa,
nikt nie będzie cię winił.
Jeśli chcesz uciec, proszę bardzo.
Nie musisz tak pędzić.
Oliver, od chwili, gdy cię poznałam,
w głębi serca wiedziałam, że jesteś wariatem.
Masz w repertuarze sześć różnych anegdot
o wpadaniu na Lyndę Carter w warzywniaku.
Wonder Woman i cudowna kobieta.
Do rzeczy.
Pomimo twoich ewidentnych patologii, wciąż tu jestem.
Nigdzie się nie wybieram i jestem gotowa akceptować twoje wariactwa
przez resztę życia.
Dajesz mi bransoletkę lalki?
Oświadczam ci się. Chcę za ciebie wyjść.
Zanim powiem tak, z czystej ciekawości,
masz jakąś rodzinną fortunę?
Zgadzam się!
Wstajemy! Słonko świeci!
Muszę spać, mam kaca! Mordy w kubeł!
Dziękujemy.
- Sprawa zamknięta. - Boże.
Co się dzieje?
Zwróćcie uwagę na ścianę zbrodni.
Jest jak wasza tablica zbrodni, tylko większa, więc lepsza.
Na początek: zgadzamy się z wami.
Ten, kto realizuje czeki Dudenoffa, poluje na was.
Ale patrząc wstecz, uważamy, że zagadka nie zaczęła się od zabójstwa Sazz.
- Nie. - To się ciągnie od pierwszego sezonu.
Który jest bardziej dziurawy niż Zach Galifianakis.
Widać to już w scenariuszu.
Na przykład, kto otruł Winnie?
Myśleliście, że Sting, i co?
To nie był on i porzuciliście wątek.
Winnie?
O mój Boże, kto ci to zrobił?
Założyłem, że to Jan.
Źle! Spójrz na liścik na drzwiach.
„Skończ z podcastem albo cię wykończę”. Widzicie smugę? Pisał to ktoś leworęczny.
Skąd to niby wiesz?
Bo uczyłem się kaligrafii, gdy grałem Marca Antonio
w niedokończonym pilocie Żony kaligrafa.
- Jan nie była leworęczna. - Nie.
Spójrz, jak trzyma swój fagot.
Pracowałam z orkiestrą The Boston Pops, szykując rolę do Wiewióra w orkiestrze.
Dziura numer dwa: wiadomość na drzwiach Jan.
„Mam cię na oku”.
Tak jak w naszych SMS-ach.
- To... - Ta sama osoba. Brawo, Mabel.
Morderca poluje na was od pierwszego sezonu.
A Sazz o tym wszystkim wiedziała.
Przypomnijcie sobie jej mieszkanie.
„Chory pies”. Chodzi o Winnie.
„Liścik na drzwiach”. Chodzi o ten do Jan.
Sazz to wszystko rozgryzła. Może właśnie to próbowała mi powiedzieć.
Przyznaję, nie miałam racji.
Mogłam was wcześniej poprosić o pomoc.
Dziękujemy.
Aktorzy: jeden. Gówniaki szaraki: zero.
Tak jest!
Dlaczego się uśmiechasz?
Wiem, że to niewłaściwa chwila...
ale ta suczka bierze ślub!
Czego by nie mówić,
tak naprawdę nigdy nie będziesz w pełni bezpieczny.
Najważniejsze, to znaleźć ludzi, którzy cię kochają.
Którzy wychylą z tobą butelkę czerwonego wina, białego...
- To nie wyścig. - No proszę!
Cała ekipa razem!
Cześć, Wielki Mike’u!
- Jak brunch w Can-Cans? - Daj spokój, kotku.
Chodzę tam, bo gliniarze płacą mniej za menu obiadowe.
Cudze tyłki na mnie nie działają. Ty na mnie działasz.
Pozwalam ci wejść na pokład. I nie mówię o łodzi.
Kapitan Jack zabierze cię na wzburzone wody.
- Dobre. - Chuckie.
Jakiś Howard się do was dobija.
Zdobył mój numer.
Mówi, że wie, kto zabił Dudenoffa.
Zapisałem sobie, żeby nie pomylić.
Kazał wam przekazać,
że czeków nie realizowała jedna osoba.
Znalazł pięć różnych podpisów z jednym numerem telefonu.
Przewiń. Zatrzymaj.
Do przodu.
Zatrzymaj. Inez.
Przewiń.
O mój Boże.
Jeszcze do przodu.
Rudy!
- O mój Boże. - O mój Boże.
O mój Boże co?
Dzwonię pod ten numer.
Halo?
Mówi Milton Dudenoff.
Czymkolwiek są „Zachodniacy”, Howard mówi, że wszyscy w tym siedzą.
Oni wiedzą.
Napisy: Magdalena Adamus