Poprzednio...
„Ta wyświechtana historia została potraktowana botoksem,
zyskała ikrę i powróciła do życia”.
W mordę. Twoja matka mnie otruła.
Powiem policji.
Twoja mama przyznała się do zabicia Bena.
Wiem.
Ale ona tego nie zrobiła.
To ty byłeś przy windzie z Benem.
Czego sobie życzyłeś?
Dzwonili z Chirurgów Nowy Orlean: Oddział poparzeń.
Mogą na ciebie poczekać.
- Sazz! - Sazz!
Muszę z tobą o czymś pogadać.
- Delikatny temat. - Pewnie.
Skoro świętujemy, pójdę na górę
i wezmę butelkę argentyńskiego malbeca z 1966 roku, którego chomikowałem.
Gdzie ona się podziewa?
Oby Sazz nie obalała Malbecita del Cielo bez nas.
Filmy zaczęły powstawać ponad sto lat temu.
Od tamtej pory niezliczone ruchome obrazy
wyryły się w naszej pamięci.
Dzięki czemu teraz możemy pytać: „Naprawdę tak wyglądam, jak biegam?”.
Pani kazała mi to zrobić.
Zaraz oszaleję!
Musisz mi pomóc.
Nie próbuj odmówić.
Oglądając swoje stare nagrania,
można już nie utożsamiać się z osobą na ekranie.
„Czy to naprawdę ja, czy tylko moja stara wersja?
Czy właśnie tak ludzie mają mnie zapamiętać?”
Przynajmniej możemy wracać do tych nagrań.
Dzięki nim Ben Glenroy będzie żył w swoich filmach, serialach
i tej reklamie Super Bowl, w której dziecko kradnie mu michę chili.
Rozwiązaliśmy zagadkę jego śmierci i zdjęliśmy z afisza
nie jednego, a dwoje broadwayowskich producentów-kryminalistów.
A tym samym, przyjaciele z Podcastowa,
domykamy kolejny sezon Zbrodni po sąsiedzku.
Żegnają się z wami Charles-Ha...
Co jest?
Jezu!
Przepięcie. Tego dawno nie grali.
Dlatego zakazali używania starego pieca.
Powtórzyć ostatnią wypowiedź? Czy tylko końcówkę?
Znowu działa.
Muszę, wiesz...
I akcja!
...den Savage.
Dokleisz to do „Charles-Ha”.
Już lecę po klej.
Co za noc.
Może skoczymy do mnie na rozchodniaczka?
Na szybki toaścik za nasze wspólne sukcesy?
Lubię takie sentymenty, zwłaszcza jeśli napitek jest dobry.
Ja nie, ale lubię alkohol.
No to w drogę.
Dobrze.
Specjalnie trzymałem tego malbeca.
Dziwne, że Sazz go nie przyniosła.
Właśnie, gdzie ją poniosło?
Kto wie? Typowa Sazz. Pojawia się i znika.
Widzieliście tego maila od Bev Melon w sprawie podcastu?
Bev Melon. Musi jej być ciężko z nazwiskiem jak owoc.
Fiona Apple. Darryl Strawberry.
Gilbert Grape.
Coś go zawsze gryzło.
Co dalej z podcastem? Mówiłeś o jakiejś nierozwiązanej sprawie.
Gdyby była ciekawa, to by ją rozwiązali.
Potrzebujemy jeszcze ciepłego, świeżego ciała,
najlepiej tutaj albo w najbliższej okolicy.
Racja. Mieliśmy fart, że ludzie ginęli w naszym budynku.
To jest pewien minus naszego modelu biznesowego.
Boże, tutaj jest!
- Co? - Kto?
Moja Malbecita.
- Czyli Sazz nawet tu nie dotarła? - Dziwne.
Patrzcie na to.
Ale super.
Jakbym przeglądał katalog małego AGD.
Widzicie? A najlepsze, że korek...
- Jezu! - Poszukam go.
Boże, co za ustrojstwo.
O kurde.
Oby nie zostały plamy.
Zmyje się.
Nie przejmuj się.
Może przerwa dobrze nam zrobi.
To miłe, jak czasem nikogo nie mordują, nie?
- Jasne. - Bez dwóch zdań.
Ale gdyby ktoś miał zginąć,
na kogo byśmy liczyli?
- Weź, nie wypada. - Gdzie tam.
Na trzy. Raz, dwa...
- Oliver. - Oliver.
Ja?
No dobra.
Raz...
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Pierwszy – Sezon 4 Pewnego razu na Dzikim Zachodzie
Wpadniesz dzisiaj na przyjęcie?
Będę! Sazz! Nie pij malbeca sama!
Sazz, gdzie jesteś?
Charles, otwórz!
Charles!
Mogiła. Zdjęli nas.
Grającą zabójczą grzechotkę. To koniec.
Pomocy.
Tak, spałam u Olivera, tak, wciąż jestem bezdomna.
Tak, to jego najmniej szkaradny szlafrok.
Od rana wiszę na telefonie.
Donna i Cliff wycofali finansowanie, żeby mieć na kaucję i prawników.
- Czy inne bzdury. - A pozytywne recenzje?
Mamy jedną, od Maxine.
Reszta była najwyżej średniawa.
- Nie będę musiał grać? - Nie pomagasz.
Wczoraj byłem królem Broadwayu, dzisiaj wpadłem bogu do kibla.
Mógłbym tutaj paść trupem.
To nie koniec, powiedziałem o wszystkim Loretcie,
a ta od razu wskakuje do samolotu.
Ma jakąś rolę w serialu.
Sam kazałeś jej ją przyjąć.
Nie sądziłem, że to zrobi!
Słabo mi. Kręci mi się w głowie.
To jest to. Koniec mojej podróży.
Mamusiu? Mamusiu, zimno mi.
Bardzo mi przykro, ale mogło być gorzej.
Cały ranek słyszę taki świszczący dźwięk.
- Mogę mieć guza mózgu. - Nie próbuj mnie pocieszać.
Zgadnijcie, kto ma nowego pieska.
Przywitajcie się z Grubcią.
- Grubcią? - Właśnie ją adoptowałem.
Poszedłem po kota, a wróciłem z Grubcią.
Schronisko nie da mi więcej kotów.
Jestem na czarnej liście. Zatrudniłem prawnika.
Sevelyn ją uwielbia.
Śpią na sobie w jednym legowisku.
Sevelyn i Grubcia się łaszą?
Tak, i obie mógłbym spałaszować.
Taka jesteś smaczna, co?
No jesteś! Mam ochotę cię zagłaskać.
Mabel, wiesz, że Grubcia jest na emeryturze?
- Była psinką pracującą. - Naprawdę? A co robiła?
Nie powiedzieli.
Ale pomyślałem, że trzeba nagrać podcast o pracujących zwierzakach.
Liczysz, że podłapię ten pomysł?
Świat pragnie waszych produkcji, przemyśl to.
Na razie myślę o tym, że potrzebuję mieszkania i pracy.
Tak można go nazwać: Praca zwierząt.
O rety.
Siad, Grubcia. Nigdy się tak nie zachowywała.
Masz ją od dwóch godzin.
Wezmę ją na spacer.
Mabel, przemyśl ten podcast.
Nie ma szans.
Chodź. Spokojnie.
Idziemy. Dobra sunia.
Kolejny mail od Bev Melon.
- Też dostałem. - Czy to na serio?
- Co takiego? - Tak wygląda.
Na pewno chodzi o to Paramount Studios?
O czym wy mówicie?
Chcą zekranizować nasz podcast.
Kto? Paramount? Ta wytwórnia?
Zapraszają nas do Los Angeles w przyszłym tygodniu.
Siodłać konie! Wracam do gry!
Pieprzyć teatr!
- Ja chyba nie polecę. - Co?
Martwię się o Sazz.
Wczoraj na przyjęciu chciała omówić jakąś delikatną sprawę.
A teraz ciągle słyszę ten gwizd.
Sazz lubi gwizdać. Mówiłem wam?
„Sazz lubi gwizdać”?
Rety, Charles.
Jak mogłeś zachować ten smaczny szczegół dla siebie?
To od Sazz.
„Wyskoczyła mi nagła dublerka Bakuly, poleciałam do Los Angeles”.
Zobacz, jak się złożyło.
Kalifornia wyraźnie wzywa nas wszystkich.
Pakujcie manatki, loszki!
Lecimy do Hollywood!
O nie.
Halo, taxi!
No weź! Zostawisz mnie tak?
Hot dogi! Knysze!
Polskie kiełbaski!
Anthony, zabieraj się tu!
Pomożesz dziadkowi z mikrofalą.
Mamo, już jestem spóźniony!
Mecz zaczeka, dziadek cię potrzebuje!
Jak można nie kochać Nowego Jorku?
Nie zadaję się z nikim, kto nie kocha Nowego Jorku.
Spójrzcie w górę.
W górę!
Cięcie.
Musicie spojrzeć w niebo i udawać, że widzicie Godzillę.
- Nowy Jork jak żywy. - Godzillę?
Ta gadzina to ma wzięcie.
Nie obiecujmy sobie zbyt wiele.
Melon pewnie dopiero co dostała ten projekt.
Jakaś gruba ryba słuchała podcastu i chcą usłyszeć, jaki mamy pomysł.
Racja. Mabel, pozwól, że my będziemy mówić.
Rozumiemy te wszystkie tantiemy i udziały.
Brałem kiedyś udział w figlowaniu z Julie Andrews.
Julie Andrews to bogini.
Zapędziłem się.
Oto oni, ciała stojące za głosami w naszych airpodsach.
Bev Melon, wasza koneserka spamowania.
- Ale miło was poznać. - Cześć.
Monica Berstein-D’Angelo.
- Wicedyrektor marketingu. - Todd Shettinger, rynki zagraniczne.
Uwielbiam was.
Cześć, Sal Snyder-Bernsdorf, dyrektor od sociali.
Szaleję za wami.
No dobrze, podcasterzy.
Pogadajmy o filmach.
Nie sądziliśmy, że prace są już w roku.
Kiedy widzę, jak gotowa do ekranizacji historia
zaczyna krążyć po napalonej konkurencji,
wchodzę na ostro
i zawsze kończę pierwsza.
Poza tym zaklepaliśmy genialny zespół reżyserski.
Świeżo po zdobyciu Grand Prix w Cannes
i nakręceniu wzruszającej, wiralowej reklamy dla Walmartu.
Przed wami Bracia.
Przepraszam, jesteście braćmi?
Siostrami.
Usłyszałem, że braćmi.
Jesteśmy siostrami Bracia.
Trina i Tawny Bracia są identycznymi bliźniaczkami,
co świetnie tu pasuje.
Kiedy dziewczyny przeczytały cudowny scenariusz Marshalla Peepope’a...
Próbowałem was jak najlepiej oddać.
To, jak sobie was wyobrażam.
Od razu widać, kto jest kto.
Olivera chce się jednocześnie przytulić i udusić.
Charles to taki nieśmieszny wujcio ze skwaszoną żółwią buźką.
I Mabel
pełna uroku straumatyzowanego, bełkotliwego milenialsa bez domu i pracy,
która utknęła z parą dziadków.
Boki zrywać.
I bez algorytmu wiem, że to będzie hit.
Ale nasz algorytm twierdzi, że musimy zdążyć przed Gwiazdką.
Naprawdę kręcicie ten film?
Wstępnie mamy zgodę i dzisiaj musimy ją potwierdzić.
Zebraliśmy taką obsadę...
- Już macie obsadę? - Tak, psze pani.
Fenomenalną.
Pomówimy o tym wieczorem na waszym wielkim przyjęciu.
Ale najpierw musicie to oficjalnie przyklepać.
Chłopaki.
Zdjęcia za trzy tygodnie, została kwestia praw do waszej historii...
Pozwól, że ci przerwę, Bev.
Zrozumieliśmy sytuację.
Bez nas i bez praw do naszej historii nie będzie żadnego filmu.
Czas, by padła adekwatna kwota.
Nie musimy tego ustalać, niech wasi prawnicy do nas zadzwonią.
Proszę.
To sama czwórka.
- Cztery. - Cztery.
Zgadza się. Cztery.
Cztery...
Co cztery? Cztery... tysiące.
Cztery...
Czterysta... tysięcy.
Cztery czterysta... milionów?
Cztery miliony sto?
A może pięć?
- Pięć... - Zgodzimy się na każdą kwotę.
Przeproszę was na chwilę.
- Co się dzieje? - Chyba...
Potrzebuję chwili.
Chyba wolałaby sześć.
Mabel?
Serwus.
Tam siedzi.
Mabel.
- Cześć. - Nic ci nie jest?
Trochę mnie to przytłoczyło.
Z tymi ludźmi to normalne.
Magia, geniusz.
Pamiętam, jak stałem tam z wielkim Robertem Evansem.
Rozpierała go energia i pomysły.
No i kokaina
z tego kondoma, który połknął, żeby ochrona na lotnisku go nie złapała.
Nie o to chodzi.
Nie słyszeliście, jak mnie opisali?
Bezdomna, bezrobotna, bełkocząca.
- Mów głośniej. - To ostatnie mi umknęło.
Nie mówię, że zupełnie nie mają racji.
Ale co, jeśli nakręcą popularny film o tej Mabel, a ja...
nie chcę na zawsze taka być?
Ja cię rozumiem.
Bev Melon nazwała mnie nieśmiesznym żółwiem.
Nieśmiesznym.
Przecież jestem zabawny, co nie?
Tak.
Pewnie.
- Oczywiście, nie wszyscy to dostrzegą... - Nie.
- Ale dla nas jesteś.
O tak.
To nie znaczy, że się wypisuję. Tylko...
Muszę to wszystko przemyśleć.
W porządku?
Cokolwiek postanowisz, będziemy z tobą. Prawda?
Studio urządza dziś dla nas ogromne przyjęcie.
Napisałem do Loretty, też przyjdzie.
Potrzebuję tego, ale nie żebym naciskał.
Oliver, zgniatasz mnie.
- Nie naciskam. - Jasne.
Zaprosiłem Sazz na przyjęcie, ale nie odpisuje, to do niej niepodobne.
Chryste, Charles. Przestań smęcić, panie nieśmieszny.
Patrzcie, nadjeżdża zabawa!
To Sidney.
Był moim kierowcą za czasów Brazzosa.
Zrobi nam wycieczkę po Hollywood.
Cześć, Sidney!
Czy Sidney żyje?
Jeśli martwisz się o Sazz,
olejmy wycieczkę i jedźmy do niej.
Właściwie to jej apartamentowiec jest częścią tej wycieczki.
Wsiadajcie.
Dla Sidneya im mniej przystanków, tym lepiej.
Wygląda, jakby prowadził swój własny karawan.
Ale chciałbym odwiedzić jedno miejsce.
No to gaz do dechy.
No chodźcie!
Brazzos, tak!
Nie poznają cię. Bo cię nie znają.
Sunset Swan. Legendarne miejsce.
Mieszkałem tu, kręcąc pierwszy sezon,
zanim Sazz przejęła najem.
Takie miejsca istnieją tylko w Hollywood,
gdzie gwiazdy pomieszkują
obok ekscentryków, którzy żyją tu od dekad.
Wszystkie, od Scarlett Johansson po Czarną Dalię.
Gdyby te mury mogły mówić, rety.
Kiedy mogę tu zamieszkać?
To tutaj, mieszkanie Sazz.
Sazz.
Sazz!
Może wyjechała na zdjęcia z Bakulą.
No właśnie.
Koniec martwienia się.
Koniec nieśmiesznego żółwia.
Zabawmy się.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
W KINACH NA GWIAZDKĘ
Ale robią aferę. Chcą cię zmusić, żebyś podpisała kontrakt.
Ja pierniczę.
- Eva! - Spójrz tutaj!
- Eugene! - Zach, tutaj!
Teraz cała trójka.
Charles, Oliver, Mabel...
Poznajcie, cóż, Charlesa, Olivera i Mabel.
Gra mnie Eugene Levy?
- A mnie Eva Longoria. - Tak.
A mnie...
Chcę powiedzieć Tim.
Jestem Jack Black.
Właśnie!
Wcale nie.
- Oliver, to Zach Galifian... - Zach Galifrangilistic, no jasne!
Widzę, co zrobisz.
Wkręcasz mnie jak w moich paprotkach.
Że niby co?
Słuchaj, może nie jestem gotową na wszystko ani panem Schittem,
ale grałem w drugiej najbardziej kasowej komedii
wszech, kurna, czasów.
Jesteś tym chłopcem z Kevin sam w domu?
Co oni ci zrobili?
Rezygnuję. Mam dość. To jakiś...
- Co? - Słuchaj.
Dam zgodę na twój wymarzony film.
- Erin Brockovich ze mną. - Nie.
- Legalna blondynka ze mną. - Nie.
Spider-Man ze mną.
Niech będzie, Erin Brokovich.
I wracam.
Na jakie wielkie nazwiska liczyłeś?
Dam wam czas, żeby się poznać.
Mabel, możesz ze mną porozmawiać, kiedy tylko zechcesz.
Najpierw opowiedz mi o kolczykach, Boże!
Mam do ciebie z tysiąc pytań.
Wal.
To mi bardzo pochlebia,
że ktoś spojrzał na mnie i pomyślał o Evie Longorii.
- Mogę cię o coś zapytać? - Dlaczego cię postarzyli?
Tak. Czy to dlatego, że jestem „starą duszą”?
Nie.
Zapytali grupę fokusową o różnicę wieku między tobą i chłopakami.
Ciągle powtarzało się hasło „przerażające”.
Jesteśmy prawie równolatkami. Spójrz na nas.
...był taki nieprzewidywalny.
Wiedziałeś, że jego ciało znalazła Candy Bergen?
Kumplowaliśmy się.
Zaopiniujesz mi coś?
Mam taki ryzykowny pomysł na twoją postać.
Chciałbym cię zagrać tak,
jakbyś miał talent, sukcesy na koncie i świadomość, że żyjesz w 2024 roku.
Nie mogę się doczekać.
To będzie niesamowita produkcja.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że cię gram. Brazzos był hitem w Kanadzie.
Dubbingowałem cię we francuskiej wersji w Quebecu.
Wybacz, jestem rozkojarzony.
Przyjaciółka nie odzywa się od kilku dni i zaczynam się niepokoić.
Wybacz, jestem rozkojarzony.
Przyjaciółka nie odzywa się od kilku dni i zaczynam się niepokoić.
Nikt się tak nie niepokoi jak ty.
Nie, ja taki nie jestem.
Zwykle mam lepszy humor.
Zwykle brzmię tak. Hej!
Przyjaciółka nie odzywa się od kilku dni, ale wiesz co?
Wszystko będzie dobrze.
W naszym wieku nie można być tego pewnym.
Wiesz, na co się teraz choruje?
Na sepsę.
O Boże, widzę mojego kumpla Billa...
Nie pojmuję, dlaczego tak to odwlekasz.
Przecież to życiowa szansa.
Cześć.
- O mój Boże! - Cześć.
- Spójrz na siebie. - Cześć!
Zjawiskowa!
Jak ja za tobą tęskniłem.
- Cześć. - Cześć.
Przetrwałem bez ciebie całą mroźną zimę.
Minęło może pięć dni.
Pisałem do ciebie z pięć razy
- w ostatnim tygodniu. - Wybacz, ja dwa.
Przepraszam, jestem wiecznie zajęta.
- Opowiadaj wszystko. - Tak.
Jak praca? Jak życie?
Jak znosisz to ciągłe słońce?
- Praca jest cudowna. - Tak.
Wszyscy w Norop są wspaniali.
Co to Norop?
To skrót na Chirurdzy Nowy Orlean: Oddział poparzeń.
No tak.
Za każdym razem trzeba to tłumaczyć.
Wszyscy tak ciepło mnie przywitali.
Ale dzisiaj nie chodzi o mnie.
Boże, film?
- Gratulacje! - Tak.
Kto by tydzień temu pomyślał, że wszyscy skończymy w Hollywood?
Właśnie. Szaleństwo, co nie, Mabel?
- Wszystko dobrze? - Pójdę do baru.
Jeśli zastanawiasz się, co wziąć,
pamiętaj, że od tego zależy moje życie.
- Poproszę... - Dwie tequile na lodzie.
Bez limonki i dorzuć takie urocze parasoleczki.
Studio mówi, że się wstrzymujesz.
Musiałam przemyśleć kwestię tych całych praw do mojej historii.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Robią z ciebie jakieś żałosne cielę, a tymczasem trzymasz studio w garści.
Próbuję rozgryźć twoją postać.
Wierz mi, to tak jak ja.
Nie wiem, co takiego zrobiłam, żeby kręcić o mnie film.
Słonko, kiedy byłam w twoim wieku, te kilka lat temu,
znalazłam się na rozdrożu.
Grając, trzepałam mnóstwo kasy, ale chciałam robić więcej.
Być producentką, reżyserować.
Sprzedawać kremy do ciała, lody, bieliznę, stroje sportowe,
piwo, komputery, tequilę
i gin.
I zrobiłam to.
Nie mówię, że masz sprzedać te prawa.
Ale jeśli to zrobisz,
zażądaj od nich kupy forsy i zbuduj za nią coś własnego.
Tylko nie tequilę, zaklepana.
Tak mi przykro z powodu musicalu.
Broadway.
Durna branża.
Ale Hollywood...
Hollywood nigdy mnie nie zawiodło.
Poza tym, że wynieśli moją gwiazdę z Alei Gwiazd.
Że niby nie miałem prawa jej tam postawić.
- O tak. - Dranie.
Tak.
Sazz?
Skoro podcast ma przerwę, a musical spadł z afisza,
może chciałbyś się tu przeprowadzić?
- W sensie... - Szczerze...
- No bo... - Z moją pracą
i tak byśmy się mało widywali...
Nie, na pewno mógłbym to rozważyć.
Po prostu czuję...
jakbyś miała zaraz unieść się i odlecieć.
No i...
Liczę, że za tobą nadążę.
Jak ja cię kocham.
Oliver.
Loretto, czy chciałabyś...
Co bym chciała?
Dać mi trochę czasu na decyzję w sprawie przeprowadzki.
- To poważna zmiana. - Oczywiście.
- Nie mówię nie. - Jasne.
Tylko...
- Mamy mnóstwo czasu. - Jasne.
Coś wymyślimy.
Ja ciebie też kocham.
NAJLEPSZY PRZEPIS NA PIZZĘ
Masz chwilę?
Cały dzień czekam, żeby ci ją poświęcić.
Mogę popatrzeć? Do scenariusza.
Będę jak mucha na ścianie.
Posłuchaj,
wydawało ci się, że mnie onieśmielisz swoją prezentacją i gwiazdami,
a ja przyjmę pierwszą lepszą ofertę.
Ale ja taka nie jestem.
Ten tekst idzie do scenariusza.
Sorki. Mucha, ściana.
Czego potrzebujesz, Mabel?
Kurwa.
Cześć, Sazz.
Bakula.
Witaj, Charles.
Gratulacje.
Miło widzieć, jak innemu siwemu białemu facetowi się udaje.
Dzięki. Tak jakby.
- Co u Joy? - Dobrze.
Właśnie wysłała mi zdjęcie,
ale nie mogę ci go pokazać.
Scott, w sumie dobrze, że tu jesteś.
Widziałeś Sazz?
Miałem cię pytać o to samo.
Miała mnie dublować w jednym pilocie tydzień temu,
ale nie przyszła.
To do niej niepodobne.
Nie naciskam.
Dzięki ci boże.
Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Znajdźmy Charlesa.
Mam wieści.
Mało wesołe.
Sazz?
Nie włączaj...
Co to jest?
Jej duma i chluba.
Ołtarzyk dla wszystkich kości, które połamała w pracy.
„Mój wielki przełom”.
Co drugi staw ma metalowy.
Podobno najlepsze robią w Bułgarii.
- Innych sobie nie wstawia. - Bułgaria.
Spędziłem tam tydzień z Twiggy i Tommym Tune’em.
Nigdy nie czułem się tak niski i gruby.
Sazz?
To ty?
To Howard.
Myślałaś już o Pracy zwierząt?
Gróbcia aż się pali do nagrywania!
Porozmawiamy, jak wrócę.
I nie tak się pisze „Grubcia”.
Co jest?
A co to takiego?
DŁUGA GRA
WALCZ JAK DZIEWCZYNA
„Obserwacja Charlesa”.
Gdzie ona jest?
To anioł w japonkach
- Tak? - Charles, mówi Lester.
Dostałem wiadomość o wymianie szyby,
ale dzisiaj już nie dałem rady.
Zrobię to jutro.
Zaraz, jaką wiadomość?
Notatkę. Znalazłem ją na biurku.
Napisałeś, żeby wymienić szybę w kuchni.
Jakiś ptak albo coś wybiło w niej małą dziurę.
Słyszysz ten gwizd?
Zaczekaj.
Jak mała jest ta dziura? Jak po kuli?
Nie, niemożliwe.
Może...
Lester, nie dotykaj tego okna.
Nie, Gróbcia przez o z kreską. Była psem od szukania zwłok. To była jej praca.
- O Boże, słuchajcie. - Co?
Musimy wracać do Nowego Jorku.
Wybitna scena z filmu zostanie ci w głowie na zawsze.
Początek Pewnego razu na Dzikim Zachodzie
to siedem minut samych dźwięków i obrazów.
Ale gdy raz go obejrzysz, nie da się o nim zapomnieć.
Wyskoczyła mi dublerka Bakuly, poleciałam do LA.
Nie jesteś Sazz. Ktoś ty?
NIE UŻYWAĆ Awaria pieca
BUŁGARIA
- Odczytaj. - Dobra.
Nie jesteś Sazz. Ktoś ty?
Nie twoja pieprzona przyjaciółka.
Napisy: Magdalena Adamus