Poprzednio...
Miał pan lekki atak serca.
Ale mogę reżyserować sztukę?
Proszę unikać stresu.
Bo następnym razem atak nie będzie lekki.
To miała być miażdżąca recenzja.
Ta sztuka to mroczny kryminał, a nie czysta rozrywka.
W ogóle nie brzmiała.
Rodzice adoptowali mnie, gdy myśleli, że nie mogą mieć dzieci.
Potem urodził się Ben.
Gość, który zawsze coś odpieprzył.
Benowi przypisano wszystkie zasługi.
To Dickie wymyślił Cobro?
Miałby motyw.
Muszę ci coś pokazać.
Wziąłem to z mieszkania Loretty.
Tamtej nocy cztery tygodnie temu
gwiazdor Hollywood Ben Glenroy umarł dwukrotnie.
Jestem Mabel Mora.
Dołączcie do mnie, jak, tym razem sama, szukam odpowiedzi
w nowym sezonie Zbrodni po sąsiedzku.
#KrwawaMabel.
Cały teatr polega na decydowaniu.
Decydujesz, co ujawnić, a co ukryć.
ZABÓJCZA GRZECHOTKA
Tę samą historię, nawet te same kwestie można zagrać na milion sposobów.
Te decyzje zmieniają wszystko.
Po pierwszej wizycie w teatrze przepadłam.
Zdecydowałam, czemu poświęcę swoje życie.
Kto kroczy ze mną?
Byłam gwiazdą szkolnych przedstawień.
Byłam najlepszą młodą aktorką na Środkowym Zachodzie
według artykułu w Clayton Chronicle,
którą prowadził tata.
Ale gdy przyjechał reżyser z Nowego Jorku, przyznał mu rację.
Po skończeniu szkoły miałam ruszyć na Broadway.
To było oczywiste. Aż do tej chwili.
GRATULACJE! BĘDZIESZ MAMĄ
Aktorstwo polega na decyzjach,
a ja musiałam jedną podjąć.
W mieście była para, która nie mogła mieć dzieci.
Uznałam, że tak będzie najlepiej dla wszystkich.
AGENCJA CASTINGOWA
W Nowym Jorku nie odniosłam błyskawicznego sukcesu.
Ani nawet spóźnionego sukcesu.
Zaczęłam się zastanawiać, czy to kara za moją decyzję.
Dostałam wiadomość od tamtej rodziny.
Udało im się zajść w ciążę. To był cud.
I w ten sposób zyskałeś młodszego brata.
Już nie byłeś sam.
Obserwowałam cię z daleka. Wykleiłam album o tobie, uwielbiam go.
A jednocześnie mnie smucił, bo myślałam, że więcej cię nie zobaczę.
A potem los dał mi znak.
GLENROY NA BROADWAYU
Dostałam szansę, by cię poznać.
- Loretto Durkin, jesteś tam? - Tak!
Tak. Dzień dobry. Bardzo przepraszam.
Mój agent zapewniał, że będę na liście.
Zjawiłeś się ty.
To mój menadżer Dickie.
Który przy okazji jest moim bratem.
Mój synek.
Więc skarbie najdroższy
Te ostatnie miesiące, kiedy mogłam cię lepiej poznać, były cudowne.
Mój najdroższy Dickie
Ale okłamywałam cię.
Dlaczego mówię ci o tym dzisiaj?
Bo już najwyższy czas i dziś mamy próbę muzyczną.
GRAJĄCA ZABÓJCZA GRZECHOTKA
Próba muzyczna.
To wtedy aktorzy po raz pierwszy występują z orkiestrą i dowiadujesz się,
czy twoje decyzje stworzyły coś harmonijnego czy paskudnego.
I czy wciąż masz czas, by wszystko naprawić.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Ósmy – Sezon 3 Próba muzyczna
Cześć. Wielki dzień. Jak samopoczucie?
Nie wierzę, że tu jesteśmy.
Tak sobie myślałam...
czy moglibyśmy później porozmawiać?
Wiesz...
Mogę też dać ci coś, co napisałam, i uciec.
Moi drodzy, zbierzcie się!
- Kolacja później? - Dobrze.
- Chętnie. - Okej.
- Powodzenia. - Loretta?
- Dołączysz? Dziękuję. - Oczywiście.
Dziękuję.
W porządku.
Moi drodzy, to dziś.
Próba muzyczna!
Będziemy często przerywać.
Na pewno ktoś coś schrzani.
Nie wyjdzie idealnie.
Ale musimy przez to przebrnąć.
Chcę mieć waszą pełną uwagę. Nie rozpraszać się.
Dwie minutki przerwy.
Howard, przypilnuj wszystkiego. Dzięki.
Dwie minuty, nie każcie mi używać gwizdka.
Nie rozpraszać się.
To ciastka ze Schmackary’s?
Wypuściłaś podcast bez nas?
Przecież śledztwo cię nie obchodzi.
Owszem, ale mam prawo narzekać, że się mnie wyklucza.
Mabel, gdzie się podziewałaś?
Wiesz, że ktoś mieszka u twojej ciotki?
Zatrzymałam się u Theo.
Problemy w Cukierkowie z Toblerone’em?
To moja ksywka dla Toberta, którego lubię
i aprobuję...
Między nami gra, dzięki.
Ma inne nagranie i pożyczył mi sprzęt.
GoPro.
Masz podejrzanego?
Muszę sobie to jeszcze poukładać, ale instynkt podpowiada mi, że to Dickie.
Kazałem ci się trzymać z dala od...
Dickie mi nie przeszkadza.
Nie jest w obsadzie.
Niech będzie Dickie. On to zrobił.
Widzę, że nie zmieniłeś priorytetów.
Co jeszcze się nie zmieniło? Nasza wspaniała ekipa.
Wracamy! Trio znowu razem!
Trio na trzy. Raz...
Czekam.
W każdej chwili możecie dołączyć.
I dwa...
Bo przegapicie okazję. Dalej.
Pan Putnam proszony na scenę. Chyba że ja mam reżyserować, bo mogę.
On jest niemożliwy.
Gdy jesteś nocnym stworzeniem jak my
Czy ty też przez ten deszcz Masz ochotę się drzeć?
Nocne stworzenia to my
Gdy przenika cię chłód...
TOBERT O cholera!
Miałaś rację!
Kapie krew, kap, kap, kap I osuwasz się w mrok
Czy chowasz swe demony tam Gdzie nie sięga światło dnia?
Czy stworzeniem nocy jesteś ty?
PODEJRZANY UWOLNIONY ZABÓJCA GLENROYA NA WOLNOŚCI
...jesteś ty?
Może ty? Może ty?
Skupcie się, proszę.
Musicie się skupić.
KACEY Jednak nie zabił Bena!
Może ty? Może my?
U podnóża wieży Zimny trup leży
Nocne stworzenie jak my
I wchodzi niania.
Któż to idzie?
Policja Nowego Jorku, pierdolce!
Stalker był niewinny.
To niezły pojeb, ale nie morderca.
Zabójca jest w tej sali.
Zawsze chciałam to powiedzieć.
Jak brzmiało, chłopcy? Była moc?
- Tak. - Bo...
Czy to moja Roxie?
Laska!
Widziałam Chicago i coś ci powiem.
To, co wyprawiasz na scenie, to jakiś kosmos.
Oj, przestań.
- Ty przestań. - Nie, ty!
Szkoda byłoby cię przymknąć.
Wiara, ruchy! Szybciutko.
- Na komisariat. - Chwileczkę.
- Czekaj. - Co jest?
Nie chcę psuć atmosfery tego niespodziewanego spotkania,
ale dlaczego to musi być ktoś z musicalu?
Może to ktoś z Arconii?
Albo to jakiś przedziwny wypadek?
Glenroya otruto tuż przed premierą,
co zabójca zatuszował...
A to oznacza, że to ktoś stąd.
- Przedziwne przypadkowe otrucie? - Oliver.
No dobrze.
Za dwie minuty za kulisami.
Proszę.
W porządku.
- Masz tylko dwie. - Tak, tak. Dwie.
- Wystarczy. - Chodźcie.
Oliver.
Powiedz, że mam halucynacje, a tej kobiety wcale tu nie ma.
Spokojnie, Williams to stara znajoma.
Nie.
Mówię o niej.
A, tak. Zaprosiłem Maxine.
Wiem, że zwykle się tak nie robi...
Krytyczka na próbie muzycznej? Nie bez powodu się tak nie robi.
I to jeszcze Maxine? Ta kobieta nawiedza mnie w koszmarach.
Maxine nie była zachwycona pierwszą wersją przedstawienia,
więc chciałem ją zainteresować wersją musicalową.
Trzeba robić szum, ludzie.
Więc do policji dorzucamy krytyczkę?
Każdy marzy o pełnej widowni.
Nie spierdol tego, Oliver.
Z każdą minutą w tym teatrze puszczamy z dymem więcej forsy.
I rozluźnij się.
Jesteś tak sztywny jak ta pieprzona latarnia morska.
Spodobałoby się wam Chicago. A film widzieliście?
Z Queen Latifah?
- Cześć. - Wiadomo.
Taka propozycja: przemaglujcie wszystkich tutaj.
Po przesłuchaniu posłuchacie muzyki.
Czemu z morderstwa zawsze robi się taką ponurą sprawę?
Znasz aktorów.
Muszą się poczuć komfortowo, jeśli mają zacząć gadać.
Tak, to banda dziwaków.
Mogę pomóc. Zagram złego policjanta, skoczę ci po latte.
Dość już zrobiłaś, Mora.
Przez twój podcast przeniesiono mnie z cieplutkiej posadki w socjalu.
Wiesz, czym zarządzałam? Placem zabaw.
To wina Mabel, bo na naszym podcastowym placu zabaw bawi się sama.
Nie używajmy tak mocnych słów jak „wina”. Neutralny język, proszę.
Pokłóciliście się?
Nawet mi nie mówcie. Mam to gdzieś.
Idę sobie znaleźć salkę do przesłuchań.
Oliver, wiem, że nie zawsze się zgadzamy,
ale musimy być przy przesłuchaniach.
Los mojego musicalu wisi na włosku.
I tylko znalezienie zabójcy pozwoli go ocalić.
Ona ma rację. Wracamy.
Rączki, no już.
Dokonałem przełomu w sprawie. Za mną.
Tylko Mabel.
Doskonała śledcza z szafą pełną kaszmiru.
Chcę nią być w następnym życiu.
Chodź za mną.
W porządku, idź. Poszpieguję Williams.
- Poważnie? - Tak.
Jeśli rozwikłanie tej sprawy ocali moje przedstawienie, wchodzę w to.
Dawno tego nie robiliście.
Zaufaj nam, damy radę.
Mabel, chodź.
- Williams. - Dobra.
Jak wpadły gliny, przybiegłem tu zniszczyć mój fanfik o Papie Smerfie i Szkieletorze.
Ktoś mógłby go źle zrozumieć.
I oto co się stało.
To ten straszny odgłos z premiery.
Szukałem miotły i drzwi były zamknięte.
Ktoś tu niszczył jakieś papiery.
Właśnie. Pozostają dwa pytania:
co tu się działo, zanim otruto Bena Glenroya?
I czy mogę wystąpić w podcaście?
Sama nie wiem. To niekoniecznie musi być związane ze śmiercią Bena.
Tak czy siak, dowody zniszczono.
Można je posklejać.
Ja mogę.
Jestem mistrzem gier słownych i anagramów. Nie byłem popularnym dzieckiem.
Niemożliwe.
Podaj mi słowo, a powiem, jakie inne słowa można ułożyć z jego liter.
Chociażby „puzzle”. Z tych liter można ułożyć „ul” i...
To chyba jedyne słowo.
Zły przykład. Podrzuć mi inny.
- „Skarbiec”. - „Cesarski”, „bakier”, „ikra”...
Nie ma czasu na wyliczanie wszystkich. Trzeba to posklejać.
- To może być wskazówka. - Pomogę.
- Świetnie, przynieś taśmę. - Naprawdę pomogę.
Też lubię łamigłówki.
Gdzieś tu grasuje morderca. To moja działka.
Załatw mi taśmę klejącą i nie plącz się pod nogami.
Widzisz? Idealne miejsce do przesłuchań.
Masz tu taką lampeczkę.
Krzesło ergonomiczne.
Stare numery New Yorkera, świetny artykuł
o gołębiu z zegara w muzeum Guggenheima.
Mam gdzieś twoje dziaderskie pisemka,
ale krzesło styknie.
- Podparcie lędźwi ma? - Pewnie.
Nieźle.
Usiądź, młody człowieku. Dziękuję.
Charles, nie do ciebie mówię. Wypad.
Jasne. Miłej zabawy.
No dobrze...
Wyjdź, proszę.
Przepraszam za to.
O której byłeś w teatrze w dniu premiery?
- Przyszedłem przed Kimber... - Przepraszam.
Szukam koca obciążeniowego.
Przepytuj dalej, jakby mnie tu nie było.
- O której przyszedłeś? - Około 17.00.
- O 17.00. - Rety.
Zgłosiłeś się do inspicjentki?
Matko, to waży jakieś 30 kilo.
Tyle co mały człowieczek.
Albo wielki, milutki pies.
Charles, skończ z tym i zabieraj się stąd.
Sęk w tym, że już się przywaliłem.
Nie ruszę się.
Po prostu nie będę słuchał.
No proszę.
Właśnie tak.
Które z Pickwicków...
Mówisz, że przyszedłeś o 17.00.
- Tak. - Poinformowałeś inspicjentkę?
Zapomniałem dać znać K.T.
Przepraszam.
- Ej! - Co?
Wiem, co wyprawiasz.
Ćwiczę swoją piosenkę. Nie chcę się chwalić,
ale wytrzymuję już cztery wersy bez ataku paniki.
Nie masz się czym chwalić. Wynocha.
LORETTA Możemy porozmawiać?
Proszę.
Cześć.
Zabrałeś coś z mojego mieszkania.
Zgadza się?
Tak, zabrałem.
Źle zrobiłem.
Nie musisz mi się tłumaczyć.
To nieco dziwaczny album...
ale nie musisz mi niczego mówić.
Dziękuję.
To ten moment, w którym opowiadasz mi, o co tutaj chodzi,
żebyśmy mogli do tego nigdy nie wracać.
Nie ufasz mi.
Pewnie, że ci ufam.
Trochę mnie to skołowało, ale nie uważam, żebyś była morderczynią.
Mabel podejrzewa Dickie’ego, a ona się nie myli.
Nie licząc tego, jak chciała, żebym wyrzucił z musicalu kraby.
To by było wariactwo.
Dickie? Dlatego on?
W końcu to dziwaczny brat Bena.
Ja to widzę.
Loretta proszona na scenę do „Kołysanki niani”.
Loretta na scenę.
- No tak, teraz ty. - Muszę iść.
Moja rodzina przeniosła się na Florydę, co było dla mnie trudne,
bo mama ma tylko jedną stopę.
Bobo, proszę.
Przypominam, że to policyjne przesłuchanie.
- Nie ględź o rodzinie. Skup się. - Dobrze.
Gdzie byłeś pięć minut przed rozpoczęciem przestawienia?
Ja tylko na chwilę.
Boże.
Chciałem przeprosić za Charlesa. To przeze mnie tak się zachowuje.
Przydzieliłem mu gadkośpiewkę, co w teatralnym żargonie...
Ja pieprzę, wiem, co to.
To coś z Gilberta i Sullivana.
Jak w Piratach... Wiesz co, nie! Nie robimy tego.
Nie robimy. Skup się.
Od tego wszystkiego zaczął się stresować jak nigdy dotąd.
Czy potrąciłaś kiedyś sarnę?
Tuż przed tym, jak w nią uderzasz, patrzy w taki specyficzny sposób.
Charles jest tą sarną.
Pojęłam.
Czy na pewno?
Może tu posiedzę...
Nie.
...i wymyślę bardziej porażającą analogię.
- Putnam? - Co?
Wypieprzaj stąd.
Dobrze.
Zamknij drzwi!
Tak.
Miło było.
Litości, ile rolek kolorowej taśmy malarskiej potrzeba w teatrze?
Gdzie jest taśma klejąca?
To taśmy do oznaczeń na scenie. Pomogę ci, masz.
Zawsze mam ją przy sobie.
Pracowałam przy pakowaniu prezentów.
Dziękuję.
Więc...
Oliver mówił, że badasz sprawę.
Pomyślałam, że wypytam o twoją teorię i może pomogę.
Niekiedy mordercy sami chcą brać udział w dochodzeniu.
Zabawna jesteś.
Nie, po prostu chcę pomóc.
Ten musical jest dla mnie wszystkim.
To miał być mój debiut na Broadwayu.
Na litość boską.
Trochę mi to zajęło.
Rozwijanie się później od innych to nic złego.
Ja tak mam.
Podejrzewam Dickie’ego.
Nie chcesz, żeby to był on, prawda?
Wiem, że jesteście blisko.
W jakim sensie?
- Przecież to twój menadżer. - No tak. To mój...
Oczywiście, że nie chcę, żeby to był on, ale też nie sądzę, że to zrobił.
Dickie to dobry dzieciak.
Ma jakieś 50 lat.
To wciąż dziecko.
A to otrucie?
Nie chcę wyjść na seksistkę, ale to zwykle domena kobiet.
Dickie organizował Benowi jedzenie.
To byłby wygodny sposób.
Zanim ostatecznie postanowimy, że to on,
muszę ci powiedzieć, że w tej obsadzie znajdzie się kilka dziwniejszych osób.
Rzucę jedno imię. Bobo.
Tak naprawdę wcale go nie znamy.
To taki śmieszek, ale czy te żarty nie ukrywają czegoś mrocznego?
Myślałam, że trucizna to domena kobiet.
A, racja. Ta K.T. to niezła sucz.
Mogłaby...
Próbuję sobie wyobrazić Dickie’ego jako mordercę i...
Zaczekaj.
I nie potrafię. Przykro mi. Nie wyobrażam sobie tego.
Dzięki.
Charles-Haden Savage proszony na scenę do „Trojaczków Pickwick”.
Niech Bóg ma nas w opiece.
Muszę śpiewać całość?
Tak, całe dwie minuty i 46 sekund.
Żadnego białego pokoju. Żadnej udawanej migreny po jednym wersie.
Cześć.
No to zaczynamy.
Patrzcie tylko na to.
Małe trojaczki w swych kołyskach śpią Trzy słodkie aniołki
Czy potrójne zło?
Innych mogły omotać Lecz ja nie dam się
Całą trójeczkę zasmarkaną wraz Przesłuchać czas
Które z trojaczków to zrobiło? Które z nich stoi za zbrodnią tą?
Czy mały smark mamcię kropnął i bach!
Jaka krwawa historyjka I to ma być kołysanka?
Które z Pickwicków to zrobiło? Zdobyło się, aby zabić ją?
Którą dzidzię będzie przepytywał sąd? Kosi kosi łapki
Jedno wpadło w tarapatki! Wyznaj winę!
Więc rach ciach ciach Odkryję, które z trojaczków zabiło
Penelopa w różu Z pełną pieluchą leży
Czy ona liczy, że niczego nie wyniucham?
Może robić słodkie oczka Ale spotka ją nauczka
Mordercze zamiary aż tu w powietrzu czuć
Strojny Patrick jest zdradliwy A apetyt ma zbyt żywy
Z uśmiechem odgryzłby dłoń Co karmi go
Czy to ten zepsuty brzdąc Uknuł niegodziwy mord?
I wykonał pierwszy krok na ścieżce zła?
Paco się nadął i siedzi cicho Ale niezłe z niego licho
Może on stał się przyczyną cudzej zguby?
Czy grzechotkę chwycił w dłoń I potraktował ją jak broń?
I wsławił się jako najgorszy z Pickwicków?
W tej zagadce o Pickwickach Gdzie łotrzyków trzech
Niech latarnia rzuci blask Na to, które z nich mamcię posłało w piach
Dziecię poślę dziś przed sąd
Krętacza zgarnę w mig już dziś
Lecz które z trojaczków to zrobiło? Które z nich stoi za zbrodnią tą?
Czy mały smark mamcię kropnął i bach!
Który z tych grzdyli Już nie wróci zza krat?
Które z Pickwicków to zrobiło? Zdolne by było popełnić mord?
Niczym śledczy as pediatrii Wydobędę nas z tej matni
Wskażę winnego pisklaka Co ślady za sobą zatarł
Znajdę małego mordercę Który matce złamał serce
Nie mogę dzisiaj przyjść, policja chce ze mną pomówić.
Jak to? O czym?
O niczym miłym.
Lub kosi kosi łapki
Może wcale nie mam racji?
Czy polegam na złych danych?
Mam szukać innych podejrzanych?
A może to nie trojaczki to zrobiły?
Ktoś inny miał motyw i jest winny?
Raz, dwa, trzy
To będziesz ty!
Pewnie i tak nie było tu niczego ważnego.
To był głupi pomysł.
Jak zwykle.
Łał, nawet nie zaprzeczysz.
Nie ma co się ze mną pieścić.
TRUTKA NA SZCZURY
Miałeś rację.
Zabójca mógł tu być w dniu premiery.
Tu się kryje coś ważnego i tylko ty możesz to odkryć.
Nie wiem, czy dam radę.
Howard, jakie słowa są ukryte w „determinacji”?
„Daremna”, „demencja”.
Mów dalej.
„Tajemnica”.
„Natarcie”.
„Ja”.
Poszło lepiej, niż się spodziewałam.
Widzisz? Dasz radę.
Znalazłem coś.
To data premiery.
Poszukaj innych kawałków z tą samą czcionką.
Kto wie, może będziesz w podcaście.
Będę w podcaście?
Powiedziałam „może” i „kto wie”.
Dawać mi tu tę pieprzoną taśmę.
Nadchodzi.
Zakładam, że nic nie wskóraliście u Williams?
To ciekawe, jak zawsze w nas wątpi.
Ma nas za głupków.
To dlatego, że tak bezbłędnie ich udajemy.
Dziwny szpan, ale niech będzie.
Mamy przesłuchania na taśmie.
Na taśmie?
Charles, trzeba wdrożyć koleżankę.
Ja wszedłem pierwszy.
Williams wzięła mnie za idiotę, który próbuje podsłuchiwać.
Chodziło o to, żeby rozbudzić jej ciekawość.
Widzisz, detektyw Williams to maniaczka teatru.
Które z trojaczków to zrobiło
Wiedzieliśmy, że gadkośpiewka ją zaciekawi,
tym bardziej, jeśli Charles miałby się przy tym totalnie ośmieszyć.
Czy potrąciłaś kiedyś sarnę?
Przedstawiłem jej wizję tego, jak tragicznie Charles wypadnie na scenie.
Zarzuciliśmy przynętę.
Daj mi czas, żebym prześlizgnął się obok gliniarzy
i wszystko ustawił.
- Załatwię to. - Dobrze.
Wystarczy mówić słowa po kolei.
- Po kolei. - Szybciej niż ktokolwiek w historii.
Łyknęła to.
I zostawiła pokój przesłuchań pusty.
Rzecz jasna, żeby dać Oliverowi dość czasu,
musiałem zaśpiewać całość.
Nawet się nie zaciąłem.
Mówicie, że dzięki kamerce Toberta...
Nagraliśmy wszystko.
Wszystkie ważne przesłuchania.
O mój Boże.
Niepotrzebnie to tak skomplikowaliście, ale naprawdę wam się udało.
Możemy zrobić tylko jedno.
Nagracie ze mną podcast?
Boże, ale to ckliwe.
- Okropnie. - Wiem.
Totalnie.
- Ale było uroczo. - Fajnie.
- Tak. - Uroczo.
- Do morderstwa? - Tak!
Do morderstwa.
Nerwy.
Właśnie.
Czterdzieści lat w branży i wciąż się stresuję.
A kto nie?
Wszystko dobrze?
Tak, po prostu też się stresuję.
Wiadomo.
Widziałaś Maxine Spear na widowni?
Podjęliśmy wielkie ryzyko przy tym musicalu.
Próbując go ocalić.
Nie wiem, czy bym to wytrzymała,
gdyby nie chodziło o Cliffa.
- Jego pierwsza produkcja. - Wiem.
Cóż innego może zrobić matka.
O dziecko troszczysz się przez całe życie. Nigdy nie przestajesz.
I zrobisz dla niego absolutnie wszystko.
Następny utwór jest ostatni?
Gdzie jest Loretta?
Szukamy jej.
Mam nadzieję, że się znajdzie.
Jest naprawdę niesamowita.
Czyli ci się podobało?
Ostatnim razem na pokazie prasowym porzuciłam wszelkie nadzieje,
a kiedy usłyszałam, że robicie musical,
byłam zachwycona, że ukrócę twoje marzenia o stepowaniu.
Ale to...
to czysty Oliver Putnam.
Powiedz mi, czy teraz to brzmi?
Musisz zaczekać na recenzję.
Tutaj jesteś.
Nie powinnaś się szykować do finałowego numeru?
No tak.
Samo przebywanie w tym teatrze...
sprawia,
że ciągle myślę o...
Premierze.
Wiem.
Myślę o mojej kłótni z Benem.
Tuż zanim...
Sama wiesz. Powiedział, że jestem dla niego martwy.
Nie mogłeś wiedzieć, że...
Nie martwi mnie to, że go ubodłem.
Gość był fiutem.
Wiedziałem, że następnego ranka znowu mnie do siebie ściągnie.
A kiedy umarł,
przez kilka krótkich chwil...
poczułem się wolny.
A potem wrócił.
I znowu tkwiłem w pułapce.
Miałem już tego dosyć.
Rozumiesz?
Oczywiście.
Loretta proszona na scenę do „Dla dziecka”.
Loretta na scenę.
Chciałaś mi coś powiedzieć?
Że na to nie zasłużyłeś.
To nie powinno było się wydarzyć.
To nie twoja wina.
Jesteś najlepszym, co mnie spotkało w ostatnich miesiącach.
Loretto, czy mogę...
Dickie, na sekundkę.
Zaczniemy od twojej części piosenki.
- Skupimy... - A nie Jonathana?
Później do tego przejdziemy.
Posłuchaj, wiem, że jesteś na mnie zła.
Nie szkodzi.
Ale chcę powiedzieć, że naprawdę ci ufam.
Nie obchodzi mnie ten album. Ani trochę.
Ale chcę z tobą być.
I zrobić razem spektakl.
Nasz przebojowy spektakl.
I wracać do twojego mieszkanka, żeby zasypiać w twoich ramionach.
Nie musisz...
Ależ muszę.
Jest jeszcze coś.
Poważne coś.
Kocham cię.
Rety.
Od dawna tego nie mówiłem.
Wiesz, czuję, że to dobry moment. Więc powtórzę.
Uwaga.
Kocham cię.
Loretta!
Jesteś nam tu potrzebna.
No już.
Połamania nóg.
Zegar tyka.
Już idę.
Niania służyć ma wyłącznie dzieciom
Ciasno je otoczyć troską W rękach swych
Woli jej nie złamie nic
Może walczyć, zabić, gryźć
Rozdrażnisz ją, to się odwinie
I jak...
Przepraszam.
Nie słyszę rytmu.
Mogę prosić sam fortepian bez orkiestry?
Nie słyszę rytmu.
Wejdą później...
Dobrze.
Niania zachowa spokój w trudnych chwilach
Kieruje zawsze nią siła i spryt
W starciu z każdą nową niedolą
I tak ma wszystko pod kontrolą
Lecz jeśli dzieci chcesz
Musisz zmierzyć się ze
Mną
Charles, to nie są zdjęcia Bena.
Tylko Dickie’ego.
Dla dziecka mogłabym Poświęcić własne życie
Po dziecko poszłabym Aż do piekła i z powrotem
Nie dam się złamać ani zbyć
Gdy chodzi o jedno z nich
Wolę umrzeć, niż wypuścić go z mych rąk
Nie!
Dla dziecka... Nie!
Dla dziecka... Stać!
Dla dziecka... Czekajcie!
Nie zabierajcie...
To byłam ja.
Ja zabiłam Bena.
Doprawiłam trucizną jego wstrętny napój proteinowy.
Zanim wyszedł wtedy na scenę.
Kiedy nie zadziałało, przyszedł na przyjęcie
i wepchnęłam go do szybu windy.
Loretto, nie!
Nie pozwolę, by kolejny niewinny człowiek poszedł za mnie siedzieć.
- Nie rób tego! - Niech mnie.
Zostałam dla dramatu i dowiozłaś, nianiu.
Zostawcie ją! Nie możecie!
- Puszczaj. - Przepraszam, Oliver.
Tak mi przykro.
Pójdzie pani z nami.
O Boże.
O mój Boże.
Oliver?
Co się dzieje? Oliver!
- Oliver! - Ocknij się!
Wezwijcie pomoc!
- Oliver! - Wezwać pomoc!
Słyszysz mnie?
- Trzymaj się! - Co mu jest?
- Dzwońcie! - Tutaj!
- Co się dzieje? - O Boże!
Dalej, Oliver, oddychaj!
Wezwijcie pomoc!
BILET AUTOBUSOWY
Z ST. LOUIS DO NOWEGO JORKU
Napisy: Magdalena Adamus