Dobry wieczór.
Moja siostrzenica chciałby dostać rower na gwiazdkę.
Jest ładny, ale nie lubię czerwonego. Macie może w niebieskim kolorze?
- Mam złożyć zamówienie na niebieski? - Poproszę.
Nic w życiu nie jest oczywiste.
Święta to długi okres. Może go dostaniesz. A może nie...
- Chyba jednak go dostanę. - Może.
Zobaczymy.
To tata.
- Cześć kochanie. Wszystko w porządku? - Wszystko dobrze. Mathilde już wyszła?
Nie. Ukradli jej rower na stacji, więc pojadę po nią.
- Tylko, że samochód nie chce odpalić.
- Mam zadzwonić trochę później? - I tak przegapi pierwszą godzinę.
- Co się dzieje? - Poprosili, żebym jeszcze został.
Na jak długo?
Trzy miesiące.
Nie wraca do domu?
Później.
Przynajmniej w ten sposób nie będzie siedział w stodole i gapił się w przestrzeń.
Pojedźmy na stację. Odłóż telefon.
Jedźmy, zrobimy sobie wolny dzień.
Algorytm pokazał jednoznacznie,
że najmniej przychodów osiągnęły Kia, Fiat i Hyundai.
Do średniej grupy należały Toyota, Ford i Volvo.
Podczas gdy w topowej grupie dominują Mercedes, Tesla i Audi.
- A jak to osiągnęli? - Otto, zatrzymaj się na chwilę.
Ile czasu spędziłeś wraz ze swoim zespołem nad tym algorytmem?
Trudno powiedzieć.
- 46 tygodni. - Wiele działo się wieczorami.
Jeden rok i kupa forsy na algorytm, który pokazuje,
że słabo radzi sobie biedna Kia, a dobrze bogaty Mercedes?
Ciekawe jest to, że algorytm samodzielnie znalazł i zestawił
82,504 zaświadczenia o rejestracji z zeznaniami podatkowymi z 46 gmin.
Po to by stworzyć statystyczną bazę.
Czy jest tam coś, co nas interesuje?
Tak, tak, ale nie taki jest cel. Musisz myśleć szerzej.
Ten algorytm, kiedy już uzyskamy wystarczającą moc obliczeniową,
będzie w stanie przewidywać wydarzenia.
Możesz to wyjaśnić? Jakiego typu wydarzenia?
Wszystkie wydarzenia są następstwami poprzednich zdarzeń.
Często mamy niewystraczające dane i kategoryzujemy je jako zbiegi okoliczności.
Ale tak nie jest. Jeśli pijany kierowca rozwali się podczas burzy śnieżnej,
nie nazywamy tego zbiegiem okoliczności, gdyż mamy wszystkie informacje.
Ale wyobraź sobie, że błąd zostanie wykryty, zanim coś się stanie.
Co to jest macrodaktyl?
To oznacza koślawe stopy. Siostra mojego ojca, która mieszka w Horsens cierpiała na to.
Algorytm przeegzaminował związki pomiędzy koślawymi stopami a niedosłyszeniem?
- To jeden z moich ulubionych wątków. - Lennart, pozwól, że ja opowiem.
Zobaczcie, algorytm zebrał 41,534 karty pacjentów od 1912 do 2020.
Najwcześniejszą, jaką znalazł...
Czy był związek pomiędzy koślawą stopą, a niedosłyszeniem?
Związek? Nie. Nie było żadnego.
- Uważam, że to ciekawe. - Cóż, to ciekawe.
Nie chcesz tutaj usiąść? Jest wolne miejsce.
Nie, dziękuję, w porządku.
Proszę. Muszę rozprostować nogi, zanim...
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Mamo?
Dobra robota.
Za pięć minut spotkanie w namiocie.
Policja nadal prowadzi dochodzenie.
Wszystkie połączenia na tej linii zostały zawieszone.
Policja wykluczyła możliwość ataku terrorystycznego.
W chwili obecnej, nic nie świadczy o tym, że to nie był tragiczny wypadek.
Do zdarzenia doszło o 3:31 po południu,
kiedy pociąg typu S, zderzył się z wolno stojącym składem wagonów.
Największemu zniszczeniu uległa prawa strona trzech wagonów.
W chwili obecnej liczba ofiar wynosi 11 osób. Potwierdzono
również, że zginął członek gangu motocyklowego, Johan "Orzeł" Ulrichsen oraz jego prawnik.
Orzeł miał zeznawać przeciwko swojemu dotychczasowemu gangowi - Jeźdźcom Sprawiedliwości,
jak również przeciwko ich przywódcy, Kurtowi "Tandem" Olesenowi.
Sprawa, w której miał zeznawać dotyczy morderstwa w Kaalundsgade,
w którym zostało zamordowanych czterech Turków.
Jedziemy już do domu?
Nie wiem. Chyba jeszcze nie.
Ludzie zazwyczaj przechodzą przez cztery fazy. W tej chwili ty i Matylda, jesteście w fazie szoku...
- Chciałbym zobaczyć swoją żonę. - Zdecydowanie to odradzam.
Chciałbym ją zobaczyć.
Przestań. Chcę zobaczyć swoją żonę.
Od 26 lat zajmuję się zawodowo obliczaniem prawdopodobieństwa i danymi statystycznymi.
Jest zbyt wiele zmiennych, które świadczą o tym, że to nie był wypadek.
Na przykład?
Obliczyłem jakie jest prawdopodobieństwo, że w wypadku takim jak ten,
wraz ze swoim prawnikiem, zginie kluczowy świadek, który miał zeznawać w sprawie o morderstwo.
I ile ono wynosi?
1:234.287.121.
To zbyt wielka liczba, aby to zignorować.
To naprawdę dość niefortunne, ale nic nie świadczy o tym,
żeby to było coś więcej niż tylko wypadek.
Liczby nigdy nie kłamią.
To wymagałoby, aby jeden z członków Jeźdźców Sprawiedliwości wiedział
dokładnie, w którym wagonie będzie przebywał Orzeł.
To nie ma żadnego sensu.
To już wasza robota. Ja tylko mówię, że to jest zbyt duża liczba.
Jesteśmy panu bardzo wdzięczni. Przyjrzymy się temu.
Dziękujemy już.
Chodzi o to, że widziałem bardzo podejrzanego mężczyznę wysiadającego z pociągu,
tuż zanim wydarzył się wypadek.
Co było w nim takiego podejrzanego?
Wsiadł do pociągu z kanapką Joe & the Juice oraz z wielkim sokiem,
ale ugryzł ją tylko raz i w ogóle nie napił się soku.
Zupełnie nagle wstał i wyrzucił całą kanapkę oraz sok
i wysiadł z pociągu.
Dobrze.
Kanapka Joe the Juice kosztuje 7,37 euro.
8,10 euro, jeśli ma dodatki, a duży sok kosztuje 7 euro.
Nikt nie wyrzuca ot tak sobie jedzenia za 14 euro...
- Przyjrzymy się temu. - Dziękujemy za pańską pomoc.
- Będę za chwilę, kochanie. - W porządku, chcę iść do szkoły.
Nie wiem, czy powinnaś. Jeśli chcesz gdzieś wyjść, może pójdziemy razem pobiegać?
Chcę iść do szkoły.
Przestałaś biegać?
- Nie. - Kiedy biegałaś ostatni raz?
Nie wiem.
Więc nie biegasz trzy razy w tygodniu, tak jak ustaliliśmy.
- To dla twojego dobra. - Ale z ciebie palant.
Mathilde! Może cię odwiozę?
To nie był wypadek, to był zamach, ale nie potrafię niczego udowodnić.
Jeśli włamalibyśmy się do serwerów Fitness World, być może będzie jakaś możliwość.
- Fitness World? Ta sieć siłowni? - Nie, kamienny mur, Lennart.
- Mów grzecznie, albo nie pomogę. - Przepraszam, ale byłbyś w stanie??
Ślepe dziecko jest w stanie to zrobić za pomocą swoich stóp.
Włamywałem się na serwery Fitness Worlds mnóstwo razy.
Włamywałeś się na ich serwery?
- Żeby Emmenthaler mógł iść na pilates. - Emmenthaler chodzi na pilates?
Jezu, spójrz jak mało wiesz o swoim zespole.
Emmenthaler ma bóle pleców od trzech lat!
- Co chcesz znaleźć na tych serwerach? - Orła.
Trenował codziennie. Był bardzo metodyczny.
Jeśli będziemy w stanie udowodnić, że codziennie korzystał z tej samej bieżni,
będzie to wskazówka, że prawdopodobnie wybierał też zawsze to samo siedzenie w pociągu.
Wówczas wiedzieliby, gdzie dokładnie siedział.
- Dobrze. - Dziękuję, Lennart.
I tak miałem odnowić swój karnet na siłownię.
Kiedy zdarzają się cuda, często nadajemy im boski charakter.
Jednakże, kiedy uderza błyskawica, a tragedia staje się rzeczywistością,
przeżywamy trudny okres szukając tego, kto ją posłał.
Czasami nazywamy to zbiegiem okoliczności.
Jak litościwy Bóg mógł dopuścić do takiej tragedii?
Na przykład do takiej, w której zginęła wasza ukochana żona i matka...
Lecz jeśli to jedynie zbieg okoliczności, czy wówczas naturalną reakcją nie jest
poczucie, że to wszystko jest nieważne?
Dokąd udamy się z całym naszym żalem?
Z naszym gniewem, wszystkimi strachami i z całą naszą samotnością?
- Co się dzieje? - Nie mogę spać.
Spróbuj po prostu zamknąć oczy i odliczaj w dół od pięciuset, dobrze?
- Jak myślisz, dlaczego mama umarła? - Nie ma sensu o tym rozmawiać.
- Uważasz, że to był zbieg okoliczności? - Tak. Odprowadzę cię do pokoju.
- A co, jeśli to nie był zbieg okoliczności? - A co innego miałoby to być?
Nie wiem...
- Bóg? - Przestań.
Zapomnij o tej pastorce. Ona nie rozumie nawet połowy nonsensów o jakich mówi.
Postaraj się zamknąć oczy i zasnąć, kochanie.
- Dziadek wierzył w Boga. - Tak, on również nie był zbyt mądry.
Ty nie wierzyłeś, kiedy byłeś dzieckiem?
Wierzyłem również w Świętego Mikołaja, ale kiedy się już dorośnie,
trzeba być zdolnym do rozróżniania pomiędzy fantazją, a rzeczywistością.
Pastorka była pewna, że Bóg miał jakiś powód do tego, żeby mama umarła.
Sama posłuchaj tylko jak to brzmi. Tak właśnie rozumują szaleńcy.
Przepraszam.
To dlatego, że tak bardzo za nią tęsknię.
Nie mogę znieść myśli, że jest sama.
Rozumiem.
Ale nie jest sama.
Ona już nie istnieje. Odeszła.
- To takie niesprawiedliwe. - Tak.
Kiedy ludzie umierają, odchodzą na zawsze, kochanie.
Równie dobrze, możesz się tego nauczyć teraz. Bo jeśli również umarłabyś młodo,
spowodujesz, że wszyscy, których kochasz, też znajdą się w twoim grobie.
A jeśli nadal będziesz torturować się codziennie jakąś fałszywą nadzieją,
dotyczącą dusz i aniołów, gdzieś tam, w niebie, wówczas można oszaleć.
Rozumiesz?
Postaraj się zamknąć oczy i zasnąć. Odliczaj w dół od 500, kochanie. To pomaga.
- Tak? - Markus Hansen?
Dobry wieczór. Nazywam się Otto Hoffmann, a to jest Lennart.
Byłem w tym samym pociągu co pana żona.
Jak czuje się pana córka?
- Skąd masz mój adres? - To nie było trudne.
Mówiłem, żeby najpierw zadzwonić.
Chodzi o to, że stałem dokładnie obok pańskiej żony i córki, w tym pociągu...
Czego ode mnie chcecie?
Uważamy, że masz prawo wiedzieć o tym, że to nie był wypadek.
Masz pojęcie kim jest Johan "Orzeł" Ulrichsen?
- Mogę...? - Proszę.
- Przesunę to. - To pewnie jakaś stodoła.
Jest nieproporcjonalnie wielka w porównaniu do domu.
- Wiesz, w którym roku została zbudowana? - Co? Nie? Co to jest?
To dokumenty pozyskane od lekarza Orła.
Jego dane, kartoteka kryminalna, bankowe szczegóły,
lista telefonów i wiadomości.
- Skąd to masz? - Lennart jest dobry w znajdowaniu różnych rzeczy.
Tak. I to nie jest nielegalne. Albo i jest, ale nie aż tak bardzo.
Za to grozi taka sama kara jak za zbudowanie drewnianego mostka bez pozwolenia.
Dlaczego powiedziałeś, że to nie był wypadek?
Ponieważ nagrania z Fitness World pokazują nam,
że to nie były jedynie jego nawyki, ale również cierpiał na nerwicę natręctw,
co potwierdzają jego dokumenty medyczne.
Zażywał citalopram i diazepam, leki, które daje się pacjentom z nerwicą.
A jego kartoteka kryminalna zawiera sześć przypadków napaści w różnych pociągach.
Ostatni miał miejsce w listopadzie,
kiedy to kopnął w twarz emerytowanego ogrodnika,
kiedy tamten odmówił mu ustąpienia miejsca.
Mamy tu do czynienia z potężną anomalią statystyczną. Wiemy, że Jeźdźcy Sprawiedliwości wiedzieli,
że Orzeł, z powodu swojej nerwicy, zawsze siadał w drugim rzędzie drugiego wagonu.
Mamy również jego.
- Kto to jest? - Jeszcze nie wiemy.
Odszedł z miejsca, w którym stała twoja rodzina, tuż przed samym wypadkiem.
- Pewnie wiele osób tak zrobiło. - Tak.
Ale ten facet wyrzucił kanapkę i cały sok.
Jedną noc wcześniej, ten sam człowiek był na stacji Osterport o 22:14,
skąd prowadzi przejście do wolnego składu wagonów, które później uderzyły w pociąg.
- Mówiliście o tym policji? - Nie możemy im tego pokazać.
Ale byliśmy u nich już trzy razy. Mają nas gdzieś.
Myślą, że jesteśmy jakimiś szarlatanami.
Ten facet jest kluczowy. Musimy dowiedzieć się kim on jest.
Pracujemy nad tym, ale to nie jest łatwe.
Istnieją pewne spore nieporozumienia, jeśli chodzi o naszego eksperta od rozpoznawania twarzy.
Czy możecie je rozwiązać i dowiedzieć się, kim jest ten człowiek?
Musimy wtajemniczyć Emmenthalera. On jest nam potrzebny.
Nigdy w życiu! Czyż to nie była wspaniała stodoła?
Prawie taką samą mieliśmy w Horsens.
- Jesteś pewien, że chcesz tutaj zawracać? - Tak, tu jest mnóstwo miejsca.
Kamień. Tam jest kamień. Bądź ostrożny.
Faza szoku jest indywidualna. Niektórzy ludzie chcą opieki, kontaktu i rozmowy.
Inni po prostu chcą być sami. Jedno i drugie jest w porządku.
Możemy zaoferować wam terapię, indywidualną albo wspólną.
Dziękuję. Dam znać, jeśli to będzie konieczne.
Możemy zaoferować psychologów, dziecięcego i dla dorosłych, którzy mogą was odwiedzać.
- To świetny pomysł. - Nie chcę.
- Dlaczego? - Często, można nie zdawać sobie sprawy...
Staramy się poukładać sobie życie, Nie chcemy nikogo, kto będzie się u nas kręcił. Chodź.
Tak, to znów tata. Jest 22:00, Mathilde.
Jeśli nie oddzwonisz w przeciągu 5 minut, pojadę cię szukać.
- Buster i Gustav byli wkurzający. - Nigdy wcześniej ze mną nie rozmawiali.
Mathilde! Jest 22:30. Dlaczego nie odbierałaś telefonu?
- Przepraszam, byliśmy w kinie. - Musisz mi o mówić o takich rzeczach!
- Nie powinnaś nie być w domu o 22:30. - Ustaliłyśmy z mamą godzinę 11:00.
- Idź do domu - Nie ma potrzeby podnosić głosu.
- Co powiedziałeś? - Pojadę już.
Ale taki ton nie jest tym, czego potrzebuje teraz Mathilde.
Co robisz, człowieku? Jesteś popieprzony!
- Kochanie, otwórz drzwi. - Nie!
Możesz je przecież wykopać, ty świrze!
Mathilde, nie chciałem uderzyć go tak mocno.
Nie powinienem tego zrobić.
Kim on był?
Spotykasz się z nim?
Znowu go pobijesz!
Tak, to było...
Nie wiedziałem, że on jest twoim chłopakiem.
Niczego nie wiesz. Nie było cię tu. Niczego o mnie nie wiesz.
W ogóle mnie nie znasz!
Czy mogłabyś otworzyć?
Poszłam już spać.
Dobrze.
Śpij dobrze. Zobaczymy się jutro.
- Czego chcesz? - Tu Otto i Lennart.
Widzę przecież. Idźcie sobie.
Daj spokój, Emmenthaler. Potrzebujemy cię. Pracujemy nad sprawą morderstwa.
Przynieśliśmy pizzę.
Mam go. Aharon Nahas Shadid, lat 38.
Pracuje jako technik dentystyczny. Nazlet al-Seman al-Kebli 21.
- Nazlet el-Semman, al-Haram, Kair, Egipt.
- Więc to nie on. - To on.
Jest jedynym dopasowaniem powyżej 99.12% jeśli chodzi o dane biometryczne.
Trzymaj się proszę adresów w Danii.
Mówię wam, że nie ma żadnych cholernych dopasowań w całej obszczanej Danii.
Jaki masz najwyższy procent, jeśli chodzi o osobę mieszkającą w Danii?
Nie sprawdzałem. Nie ma niczego powyżej limitu 99.12%.
Tak się zastanawiam, jeśli obniżyłbyś limit,
do, na przykład, 95%?
Możemy to zrobić, ale to nie będzie miało żadnego sensu.
Kiedy musisz się zakwalifikować na Olimpiadę w skoku wzwyż, jest takie wymaganie...
Nie wiem, czy po raz trzeci mam ochotę słuchać tej historii z Olimpiadą!
Rozumiemy to, ale prosimy cię, żebyś jednak to zmienił,
bo nie chcemy szukać ludzi w pieprzonej Ameryce Południowej i w Afryce.
Chyba nie dojdziemy tutaj do niczego.
Nie mam zamiaru zadawać się z tym palantem. Zabierzcie pizzę i wyjdźcie.
- Zjadłeś ją, ty gruba świnio. - Spokojnie, obaj.
Emmenthaler, postaraj się czasem posłuchać.
Oba zdjęcia tego faceta, które mamy, zostały zrobione z wysokiego kąta.
Więc jakiekolwiek dopasowanie i tak może być obarczone błędem, prawda?
Tak. Nie mamy wszystkich danych biometrycznych na 100%-owe dopasowanie.
Właśnie, dlatego teraz prosimy cię, żebyś pokazał nam, co znalazłeś w Danii, tak?
Dobra, ale to i tak nie ma żadnego sensu.
Mamy tutaj 95.84%. Możemy go zobaczyć?
To on. To on.
Poznaję go z pociągu.
Palle Olesen. Spójrzcie tylko.
Cholera.
Dzień dobry, kochanie. Jesteś głodna?
- Kupiłem jajka i chleb żytni. - Nie jem jajek.
Czy mógłbyś spędzać mniej czasu na ukrywaniu pustych puszek
i opróżnić popielniczkę? To obrzydliwe.
Co mogę zrobić, żeby znów było w porządku?
Chcesz, żebym z nim porozmawiał? Mam zadzwonić do jego rodziców i przeprosić?
Powiedział mamie, że się przewrócił, ponieważ nie wierzy w zemstę.
Mógł zgłosić cię na policję. Podbiłeś mu oko.
A co, jeśli zrobię spaghetti z sosem?
Moglibyśmy zjeść tutaj i mógłbym przeprosić.
Spaghetti z sosem? Myślisz, że mamy po trzy lata?
Więc coś na wynos. Po prostu powiedz, co chcesz.
Daj spokój, Mathilde. Robię, co mogę.
Zapytam go.
Tam jest stodoła, Emmenthaler.
- Cześć. - Cześć.
To jest Emmenthaler.
Dowiedzieliście się, kim on jest?
Każdy chciałby już zobaczyć stodołę, więc może byśmy tam poszli i pogadali?
Nazywa się Palle Olesen.
Jest wyszkolonym technikiem elektrycznym specjalizującym się w częściach do pociągów.
I to właśnie on wyszedł na chwilę zanim pociąg uderzył w te wagony?
Jest nawet lepiej. On ma brata.
Jest nim Kurt "Tandem" Olesen, przywódca Jeźdźców Sprawiedliwości.
- Ten, przeciwko któremu miał zeznawać Orzeł. - Zamknij się. On to wie.
Więc są braćmi.
Wszyscy wyrażają zgodę na to, że jedziemy do psychopatycznego motocyklisty, tak?
Nie. On jest tylko mechanikiem elektrykiem specjalizującym się w pociągach.
"Posiadanie narkotyków, przemoc, napaście,
kradzieże, zamieszanie w morderstwo, nielegalne posiadanie broni,
kradzież konia, posiadanie narkotyków, posiadanie broni..."
Jest więc mechanikiem elektrykiem, który obraca się w złych kręgach.
- I który ukradł konia. - Który pewnego razu ukradł konia...
- To ciągle nie czyni z niego motocyklisty. - Pogadajmy z nim.
Zobaczymy, jak zareaguje, a potem pójdziemy na policję.
- Jedź na przejażdżkę. On jeszcze nie jest gotowy. - Witam, nazywam się Markus.
Może być. On nie jest gotowy. Jedź na przejażdżkę.
- W pociągu była moja żona. - On też tam był.
- Wiemy, że ty również tam byłeś. - Co tu się dzieje, do cholery?
- Chcielibyśmy cię zapytać... - Macie stąd spieprzać.
- Jeśli mogę... - To co możesz, to zamknąć się w tej chwili.
Chcesz zarobić kulkę między oczy? Spieprzaj stąd.
I zabierz swoje trzy małe świnki. Spadaj, mówię ci!
Przynajmniej się wyjaśniło.
Markus. Nie, nie, nie. Markus.
Cholerny...
Czy on nie żyje?
- Tak. Chcesz, żebym zadzwonił na policję? - Nie możemy.
- To było w samoobronie. - Żadnej policji. Jedziemy stąd.
Jeśli nie chcemy tego zgłosić, musimy przynajmniej pozbyć się ciała.
Dowody zostawione na miejscu zbrodni pomagają w wykryciu sprawców w 87.4% przypadków.
DNA Marcusa jest wszędzie. Emmenthaler, chodź tu i pomóż.
- Szybko! Zanim ktoś cię zobaczy. - Nie możemy zabrać go ze sobą.
To bardzo nielegalne. Nie chcę w tym uczestniczyć.
To była pomyłka.
Nie powinienem tego zrobić. Popełniłem błąd.
- Jedziemy. - On na to zasłużył.
Zasłużył na to.
Gdybyście tylko wiedzieli, ile razy tacy jak on mi się naprzykrzali...
Już nie jesteś taki fajny, co?
Zobacz, czy teraz możesz mi dokuczać.
Kto teraz jest małą świnką, gnojku?
- Emmenthaler. - Kutas!
- Mięczak! - Przestań, Emmenthaler.
- Dobra, chodźmy. - Co z nim?
Nie możemy zabrać martwego człowieka.
Sprawdźmy, czy jest tu coś, co usuwa DNA.
Znajdź coś, co zawiera wodorotlenek sodu albo azotek wodoru.
- Benzylsulfamid jest najlepszy. - Skończ już z tą chemią.
Dzięki! Właź do samochodu i czekaj, a ja zajmę się resztą.
Zabiłeś już kiedyś kogoś?
Gdyż to mi nie wyglądało na pierwszy raz.
Jestem pewien, że za każdym razem kiedy to robiłeś, miałeś na sobie mundur.
Bądź cicho, Emmenthaler.
Rozumiem, jak się czujesz, Markus.
Kiedy byłem mały, uwielbiałem grać na francuskim rogu.
- Jaki to ma związek z...? - Pozwól mi mówić. Nic, tylko się wtrącasz!
Grywałem w Orkiestrze Tivoli, ubrany w czerwony mundur i czarny, futrzany kapelusz...
Kiedy skończyłem 17 lat, nie mogłem już nadal należeć do zespołu.
Tak, byłem już sam.
Próbowałem grać kilka razy.
Ale to było tak, jakbyśmy mundur i ja, grali razem.
Bez niego, nie byłem już w stanie grać.
Może powinniśmy posłuchać jakiejś muzyki?
Proszę.
- Nie będę prowadził przez cały czas. - Czy on bierze taksówkę?
Ja nie zawracam. Ostatnim razem prawie walnąłem w płot.
- Odwieź go do domu, ty cioto. - A zapłacisz za lakiernika?
- Cześć, tu Sirius.
- Cześć, Sirius. - Cześć.
- Jest mi bardzo przykro. - Nie przepraszaj.
To jest dla was trudny okres.
Dobrze.
Jest jasny związek pomiędzy tym czym zajmujesz się w życiu, a tym, jak radzisz sobie z kryzysem.
Nauczyciel yogi będzie medytował nad problemem.
Sportowiec doda element rywalizacji i tak dalej.
A przemoc jest częścią twojej pracy i codziennego życia.
To jest część ciebie, tato i prawdopodobnie to trwa już zbyt długo.
To stało się jedyną strategią, jaką znasz.
Rozumiesz co do ciebie mówimy?
Tak, chyba tak.
A co, jeśli jest się piekarzem?
Jak rozwiązuje się konflikty, kiedy jest się piekarzem?
Nie można użyć tego modelu do każdego zawodu.
Bo to właśnie taki model.
- Więc, co tam dziś robiliście? - Potrzebujesz pomocy.
Rozmawiałeś z kimś?
- Tak. - Z kim?
Z tobą. Rozmawiamy.
Sirius miał na myśli specjalistę. I nie, nie rozmawiamy.
Myślę, że jednak tak.
Moja mama jest psychologiem i byłaby dostępna, jeślibyś...
Przestań, Mathilde.
- Co chcesz, żebym zrobił? - Potrzebujesz pomocy, tato.
Niech ci psychologowie tutaj przyjdą. To będzie dobre dla nas obojga.
Nie mogę kochanie. Nie teraz. Nie mogę.
Dziś, zapadł wyrok w sprawie zabójstw e Kaalundsgade.
Dwóch członków gangu Jeźdźców Sprawiedliwości zostało skazanych na 16 lat więzienia.
Widzimy, jak Kurt "Tandem" Olesen opuszcza budynek sądu
wraz ze swoją prawą ręką, Kennethem "Turbot" Jensenem, po tym, jak zostali oczyszczeni ze wszystkich zarzutów.
Oczywiście, że jesteśmy rozczarowani, ale bez zeznań Orła,
nie możemy zrobić nic więcej.
Kurt, szybki komentarz?
To wielki dzień dla mnie i dla moich braci. I ogólnie, dla sprawiedliwości.
Czy jest co świętować, zważając na śmierć twojego brata?
On chciałby, abyśmy uczcili zwycięstwo sprawiedliwości.
I tak też zrobimy. Dzisiaj idziemy na imprezę.
- Dziękuję, że przyszliście. - Co zamierzamy zrobić?
Chcę was poprosić, abyście znaleźli wszystko na temat Jeźdźców Sprawiedliwości.
Ilu mają członków, jakie przestępstwa popełnili i o co są podejrzewani.
Nazwiska, adresy, związki rodzinne, wszystko.
Czy to jest możliwe do zrobienia tak, aby nikt was nie wyśledził?
- Rozumiemy, że to dla ciebie łatwizna. - Super łatwizna.
- Co chcesz zrobić? - Chcę pomścić swoją żonę.
Chcesz ich zabić?
- Wchodzę w to.- Nie, po prostu zróbcie tak, żebym się do nich zbliżył...
- Ja zajmę się całą resztą. - My też chcemy.
Właściwie to rozmawialiśmy o czymś podobnym. - Chciałbym pomóc. - Ja również.
Nie rozmawialiśmy o zabijaniu ludzi.
Nie, ale chciałeś wyczyścić im konta i zapisać ich do różnych organizacji.
To trochę różni się od zabijania.
Chodzi mi o to, że rozmawialiśmy o zemście. Jeśli taka jest umowa, to wchodzimy w to.
- Markus zajmie się całą nielegalną częścią.
Otto, to są motocykliści. Nie zrzucamy przecież bomby na przedszkole. Wchodzimy w to.
Zbieramy informacje na ich temat, ale nikogo nie zabijamy.
- Wiedziałem. - Jesteś złym szefem.
Tak to właśnie zrobimy. Wy zbierzecie informacje, a ja zajmę się resztą.
- Zadzwoń, jeśli będę potrzebny. - Dobrze.
Do zobaczenia.
- Cześć. - Czemu jesteś tak wcześnie?
To środa. Kończymy o 2:00. Co się dzieje?
Tamten facet był w pociągu. On i mama rozmawiali.
Zgadza się. To Otto. Tak, on był w pociągu.
- Co się dzieje, tato? - Cóż, on...
Ja ci powiem.
Zorganizowaliśmy konfrontację pomiędzy twoim ojcem, a Otto.
Otto ma poczucie winy, że ustąpił miejsca twojej mamie.
- To się okazało bardzo korzystne. - Bardzo korzystne.
Tak, to właśnie robimy, Mathilde.
Tato. Dziękuję!
Myślałam, że pozwoliłeś im przyjść. Też chciałabym z nimi porozmawiać.
Tak. Ale z kim chciałabyś porozmawiać?
Z tymi psychologami. Jesteście psychologami, prawda?
Oczywiście. Właśnie nimi jesteśmy.
- Jesteś psychologiem dziecięcym, czy dla dorosłych? - Dla dorosłych.
Dr. med. PhD Lennart Horsens... Horsenstownfarm.
Witam, a to mój kolega, psycholog dziecięcy, dr Ulf Emmenthaler.
Ulf Emmenthaler, dziecięcy psycholog kryzysowy.
Cześć. Jestem gdzieś pomiędzy. Co byście doradzili?
Z punktu widzenia terapii, jesteś dorosła. To ze mną powinnaś rozmawiać.
- Może powinnaś jeszcze zaczekać. - Nie. Po to właśnie przyjechaliśmy.
Dobrze jest przełamać pierwsze bariery już teraz.
Chodź, Mathilde.
Lennart jest geniuszem.
On był u 25 różnych psychologów na przestrzeni ostatnich 40 lat.
Miał osobiście do czynienia z praktycznie każdą diagnozą.
Któregoś dnia, Sirius i ja widzieliśmy psa potrąconego przez samochód. Skamlał i krwawił.
- Boisz się, że zostaniesz potrącona. - Nie.
Nie czułam współczucia. Niczego nie poczułam, kiedy to zobaczyłam.
Może to dlatego, że straciłaś matkę.
Nie kupuję tego. Tylko dlatego, że moja mama nie żyje, a ja jestem w żałobie,
mam nie czuć niczego wobec innych?
Nie to chciałem powiedzieć, ale to już teraz nie ma żadnego znaczenia.
Obawiam się, że jestem taka sama jak mój ojciec.
Każdego ranka jestem smutna i o nic nie dbam. Nie mam ochoty na zrobienie czegokolwiek.
Oczywiście, że przypominasz swojego ojca. Masz jego geny.
Jeśli będę miała dzieci, one też będą je miały.
I będą miały wszystko gdzieś, będą zimne i pełne przemocy.
- Nie wiesz tego. - Statystycznie będą.
Statystycznie, możesz utopić się w kałuży.
Ale przecież nie boisz się tego.
Po tym wszystkim, mogą stać się jedynie lepsze rzeczy. Nie może stać się już nic podobnego.
Statystyka nie działa w ten sposób. Mnóstwo strasznych rzeczy może się wydarzyć.
I prawdopodobnie się wydarzy. Ale będą również te dobre.
I na nich powinniśmy się teraz skupić.
Pamiętasz, kiedy pierwszy raz widziałaś coś strasznego w telewizji?
Tak, któregoś dnia pokazywali nam w szkole nagrania z Auschwitz.
- Na stosach leżało mnóstwo martwych ludzi. - Tak, tak.
- Byłaś przygnębiona tym co widziałaś? - Tak.
Może bardziej przestraszona. Ale nie byłam wtedy aż tak duża.
Albo wiesz... Byłam duża,
ale nie w sensie wieku, rozumiesz...
Przypomina ojca, boi się tego, że będzie gruba.
Nie martwiłbym się tym. Jeśli jest coś, czego nauczyłem się w Horsens,
to to, że ludzie przestają reagować emocjonalnie, kiedy mają do czynienia z powtórkami.
Nie śmiejemy się z tego samego żartu po raz trzeci.
W którymś momencie przestajemy płakać, kiedy po raz kolejny dzieje nam się ta sama krzywda,
wyrządzana przez własnego ojca lub wujków...
w jakiejś stodole na przykład...
Chodzi i o to, że kiedy jesteśmy zdziwieni lub pobudzeni, wówczas emocje biorą górę.
Śmierć i straszne rzeczy są do obejrzenia na YouTube albo w telewizji.
Dlatego nic nie czujesz.
- Myślisz, że to wszystko? - Na 100 %. Nie jesteś nieczuła.
Ale jesteś gruba.
- Co? - Tak, jesteś małą, grubą kiełbaską.
Czy on mówi po duńsku?
Mówisz po duńsku? Co powiedziałeś policji?
Nic. Niczego nie widziałem i niczego nie słyszałem.
- Jestem jak mały ziemniak. - Widzisz to?
Może pamięć ci wróci... Pamiętasz jak się nazywasz?
Bodashka Litvinenko.
Nie, tak to nie działa.
Nazywasz się Jens-Ole. Będzie łatwiej nam zapamiętać.
Tak, o wiele łatwiej. Dzięki. Dziękuję bardzo za nowe imię.
Smacznego. Jeśli nadal niczego nie pamiętasz, zamierzam połamać ci palce.
A ostatnie co usłyszysz będzie brzmiało: bang!
Widziałem tylko jednego faceta.
Był dobrze ubrany. Przystojny mężczyzna.
Był trochę podobny do tego faceta z gitarą z zespołu Queen.
Słyszałem jakieś nazwisko.
Jedno nazwisko. Anal-thaler.
- Koniec świata? - Nie, nie. Anal-thaler.
Jak ta kanapka z serem. Wypowiadali je wiele razy.
- Ellemtaner? - Czy "emmentaler".
Emmentaler.
Dobrze, to już ostatni.
- Pomóc ci z przewodami? - Nie. Sam je podłączę!
Odejdź.
Przepraszam, Markus. Wściekam się, jeżeli monitory mają złą rozdzielczość.
Spójrz jakie gówno wymyślił Lennart. Nasze oczy od tego wysiądą.
Jesteś bardzo blisko przewodów. Odsuń się proszę.
Odsuń się od przewodów.
Dobra, jeszcze jeden. Porządny łyk. I jeszcze jeden.
Możesz jeszcze.
- Co wy robicie? Pijemy colę do góry nogami. To niemożliwe.
- Lennart, Otto, chodźcie ze mną. - Nie w środku sesji.
A teraz lody. Znokautuj się nimi. Jedz mnóstwo lodów.
- Nie jedz tego gówna. - Nie słuchaj go. Jedz. Jedz!
- Lennart, chodź ze mną. - Nie jesteś w pracy. Nie rozkazuj.
- Lennart wie co robi. - Wypluj te śmieci.
Pora stanąć na własne nogi. Dalej.
Tato, nie boję się być gruba.
Nie zamierzam wyglądać jak zagłodzony pies,
tylko dlatego, że nie chcesz mieć córki z nadwagą.
To terapia kognitywna. Zarzucanie bodźcami zamiast ich stopniowania.
Mathilde stawia czoła swoim demonom. To jak postawić kogoś z lękiem wysokości na dachu wieżowca.
- Lennrat, to działa na procesorze Core i9? - Tak.
Czy ty jesteś idiotą? W jaki sposób mam coś namierzyć na takim procesorze?
Ktoś musi natychmiast przywieźć moje serwery i monitory.
W przeciwnym razie, nie będę nawet zaczynał. Cholerny, mały, pieprzony komputerek!
Nie będę słuchał tej aroganckiej primadonny! Jak śmiesz, ty gruba świnio?!
Tak jakby twój sprzęt miał być lepszy! Nie będę woził tego szajsu!
Cholerne monitory!
- Co się dzieje, tato? - Cóż...
To psychoterapia zaburzeń borderline, tak?
Dobrze powiedziane, Sirius. To dokładnie ta terapia...
- Co to jest? - Dojdziemy do tego później.
- Musimy pojechać po sprzęt Emmenthalera. - Terapia oparta na mentalizacji.
Odgrywa się role, aby uzyskać właściwą reakcję.
- To dość uproszczone wyjaśnienie. - Lennart!
- Coś ci powiem. - Pieprz się!
Coś tutaj jest kompletnie nie tak.
To działa, Mathilde. Patrz.
Twój ojciec wchodzi w interakcje. Najważniejszy jest efekt.
Zachowuje się dziwniej niż kiedykolwiek.
Co oni robią z tymi komputerami w stodole?
Masz nie mówić jej już niczego więcej. Czy to jasne?
Boi się przybrać na wadze, ponieważ ciągle ją o to naciskasz.
- My tylko pomagamy. - Ona nie potrzebuje żadnej pomocy.
Odbyłem ponad 4,000 godzin terapii. Wiem więc o tym trochę więcej niż ty.
I myślisz, że te 4,000 godzin pomogło?
Powiedział facet, który łamie ludziom karki, ale boi się coca-coli i lodów...
Uważaj.
Ty też potrzebujesz pomocy i nie ma się czego wstydzić.
Ważne jest, że ty również zaczynasz nad sobą pracować.
- Dlaczego ona nie może wierzyć w Boga? - Przestań.
- Ona po prostu próbuje zrozumieć. - Powiedziałem, że masz przestać.
Cóż, to tak nie działa. Skoro już zgodziłeś się na terapię,
nie możesz mówić "przestań", kiedy coś ci się nie podoba.
Jeśli się obaj nie zamkniecie, spuszczę wam zaraz poważny łomot.
Jeszcze jedno słowo...
Nie, pozwól, że coś ci powiem...
- Nie! Nie! Przepraszam! - Co ty robisz do diabła?
- Nie, nie! - Hej, nie rób tak.
- Proszę, nie! - Nie rób tego!
Będę grzeczny. Będę grzeczny.
Nie rób tego! Nie, nie! Przepraszam!
Przepraszam! Przepraszam!
- Nie, nie! - Jasny gwint.
- Ja... - Nie musimy o tym rozmawiać.
- Nie jestem z Horsens. - Nie chcę tego słuchać.
Kłamałem przez cały czas.
Jestem z Randers.
- Czy to oni? - Tak.
Pokaż. Czy to może być ten?
- Spójrz na nich. Czy to oni? - Tak, tak, to on. To on.
Na ziemię!
Nie! Nie zabijaj go!
Nie zabijaj go.
On nas widział. Zabierzemy go ze sobą.
- Zabijecie mnie? - Nikt nikogo nie będzie zabijał.
Spokojnie. Jak się nazywasz?
Bodashka Litvinenko.
Ale wielu ludzi mówi na mnie Jens-Ole. Wy też możecie, jeśli chcecie.
Nie, dlaczego? Nazwiemy cię... Tym słowem, które powiedziałeś jako pierwsze.
Masz komórkę?
Jeśli oni wiedzą kim jestem, Nie mogę wrócić do domu.
Więc musisz zostać tutaj. Na razie.
- Czy tak nie będzie najbezpieczniej dla wszystkich? - Tak.
Musimy zdobyć broń, żebyśmy mogli się bronić.
- Czy możesz pracować na sprzęcie Lennarta? - Tak, ale z tymi monitorami nie będzie miło.
To szaleństwo nie dawać nam teraz broni i nie uczyć nas jak strzelać.
Nie chcę, żebyście mieli broń.
Więc mam sobie zniszczyć oczy w jakiejś cholernej, lodowatej stodole
pozyskując ogromną ilość danych na jakimś gównianym komputerku...
Jeśli nie uda mi się zemścić choć trochę,
nie wiem, czy chcę brać w tym udział. To wszystko woła o pomstę.
Nie tknę palcem niczego, jeżeli natychmiast nie otrzymamy szkolenia z bronią.
Dobrze, podłączcie sprzęt, a ja będę was szkolił.
Ale macie znaleźć wszystko co możliwe o każdym członku gangu i skupcie się na Kurcie.
Dobrze. W pierwszej kolejności możemy zastrzelić kilka ptaków.
Albo lisa. Możemy zastrzelić po jednym i później już nie?
- Bierzcie się do pracy. - A co z Bodashką?
Moja matka płaciła opiekunce ekstra pieniądze, gdyż uważała, że zarobki są zbyt niskie.
Ale to zależy od tego jak i ile Bodashka będzie pracował.
Chyba normalny wymiar. 37 godzin, prawda, Markus?
- 30 godzin to max. Dla opiekunki. - Jak dla mnie 37 godzin może być.
Ile pracowałeś w ostatnim miejscu?
- Codziennie jakieś 10-12 godzin. - Ludzie to świnie.
- A ile ci płacili? - Cóż...
Zarabiałem jakieś 12.000 euro miesięcznie,
ale zatrzymywałem jedynie 250.
Może więc być 30 godzin tygodniowo? Jeśli będziesz pracował więcej, zapłacimy ekstra.
- Nie zostaniesz, tato? - Daj mu iść, Mathilde.
To ważne, aby miał pozwolenie na wycofanie się.
- Grasz w szachy, Mathilde? - Nie.
Nie...
Ale możemy zagrać w Star of Africa. Wiele w to graliśmy.
Miałem kolegę, który nazywał się Star of Africa.
W nowy rok został uduszony przez klienta.
- Lennart? - Tak?
Chcesz się ze mną pieprzyć przed spaniem? Żeby ci się dobrze spało?
Nie.
Nie, dziękuję.
Nie, przed nami naprawdę ciężki dzień. W każdym razie, dziękuję.
Dobranoc.
Lennart? Dziękuję, że mnie uratowałeś.
I dziękuję, że się nie zgodziłeś.
Nie ma za co. Śpij dobrze, przyjacielu.
- Dobranoc, Emmenthaler. - Dobranoc, Otto.
Cześć. Gdzie mój tata?
- Poszedł na poranną terapię. - Do stodoły?
- Tak. - Powiedz mu, że życzyłam mu miłego dnia.
Brakuje ci tutaj guzika.
Przyszyję go wieczorem.
Zaczekaj chwilkę.
O tak. Jesteś bardzo, bardzo piękna.
- Pamiętaj o lunchu i miłego dnia w szkole. - Dziękuję.
Kurt "Tandem" Olesen. Wyrok śmierci. Kenneth "Turbot" Jensen. Wyrok śmierci.
Noah "Abe" Frandsen. Wyrok śmierci.
Nie łatwiej wymienić tych, którzy nie mają wyroku?
Anker Trier, Tim "Tonser" Petersen oraz Vitus "Pork" Clausen chodzą wolno.
- Oni mają dzieci. - Nie jesteśmy zbyt surowi?
- To 22 morderstwa. - Oni chcieli nas zabić.
Wiedzą kim jesteśmy i nie odpuszczą, chyba, że zabijemy ich pierwsi.
- Teraz zrobimy to, co ustaliliśmy. - Jak na razie, jedynie się broniliśmy.
Kiedy zorientują się, że to jest atak, będzie o wiele trudniej dopaść Kurta.
Już jest trudno. Zawsze ma wokół siebie ok. 10 ludzi.
Dlaczego nie zabijemy jednego z nich tak, jakby to był jakiś wypadek?
- A później zabijemy ich wszystkich na pogrzebie?
Na pogrzebie są kobiety i dzieci. Nie możemy tego zrobić.
- A co z ich klubem? - Lennart?
Spieprzaj stąd! Odejdź!
Nawet jeśli rozdzielczość tych monitorów jest tak słaba,
nadal można zobaczyć jak dobrze nadzorowany jest ten klub.
Policja i wywiad przez 24 godziny na dobę. To niemożliwe.
Ale ja wiem, gdzie oni się znajdują oraz śledzę ich telefony i e-maile.
Musimy poczekać na sytuację kiedy Kurt znajdzie się małej grupie.
- Góra pięć lub sześć osób. - Jeśli będzie ich więcej, możemy pomoc.
Szczególnie po tym wyczerpującym szkoleniu z bronią, które nam obiecano.
M10 to stary model.
Składa się ze spustu, kolby, bufora i sprężyny.
Tutaj są: komora górna, lufa, celownik optyczny, dolna część i śruba,
dźwignia przeładunkowa i magazynek. Zaczynamy od naciągnięcia sprężyny.
- Nie mogę tego włożyć. - Nie sądzę, żeby to było dla ciebie łatwe.
- Umieść sprężynę w komorze zamka. - Skończyłem.
Służyłeś w wojsku?
Nie. Spójrz na mnie.
- Więc w jaki sposób zrobiłeś to tak szybko? - Jest kilka różnych części składowych.
- Sam to sobie wyjaśniłem. - To szaleństwo.
Możesz zrobić to jeszcze raz?
- Lubię składać różne rzeczy. - Skończyłem. Drugie miejsce.
Nie rozumiem tego. Kiedy właściwie będziemy musieli złożyć broń?
Od tego zależy nasze życie. Ale naprawdę ładnie, Lennart. Jak to się nazywa?
To się nazywa Pieprz się, Emmenthaler.
Jeśli chciałbym składać rzeczy, pojechałbym sobie do IKEI.
Moje źródła donoszą, że telefon Ukraińca został znaleziony przy wyjeździe 51.
Musimy skoncentrować naszą energię wokół wyjazdu 51.
- Skoncentrować? - Znajdziemy Ukraińca, a znajdziemy też ich.
Ulf Emmenthaler, ma dwóch przyjaciół.
Wszyscy zostali zwolnieni jakieś dwa tygodnie temu.
To Lennart Gerner Nielsen a ten to Otto Hoffmann.
Otto Hoffmann ma niepełnosprawną rękę.
Nie uważacie, że tak będzie łatwiej ich znaleźć,
zamiast siedzieć przy wyjeździe 51 i czekać na ukraińskiego geja?
Tak, tak.
- Więc znajdźcie mi tą rękę.
Spójrzcie tylko.
To tak jakby to była pizza, a za chwilę już nie. Czy to zbyt wiele?
- Ciągle zbyt wiele
- Królowa jest najsilniejsza, prawda? - Numerycznie, tak.
Ale strategicznie jest to pionek. W każdej grze może być inaczej.
Każda figura może okazać się tą najsilniejszą.
Szachy to jedyna gra na świecie, w której zwycięstwo nie zależy od szczęścia.
Żadnych kostek, jokerów i ukrytych przedmiotów. Wszystko jest widoczne jak na dłoni.
I tylko twoje działania decydują o wyniku.
Proszę, przekąski.
- Zrobisz nam zdjęcie? - Jasne, usiądźcie na kanapie.
- Może być filmik?
Wygląda na to, że Noller spotyka się dzisiaj z grupą siedmiu osób w restauracji Antorini.
To w okolicy portu.
Turbot potwierdza, że Kurt będzie tam o 7:00.
Razem będzie ich 12.
Dasz sobie radę? Jeśli nie, mogę pojechać z Tobą.
Lennart i Otto również sporo ćwiczyli.
Moglibyśmy ich dopaść, kiedy będą wychodzić. Załapać ich w ogień krzyżowy stąd i stąd.
Nie będziemy mieć lepszej okazji, Markus.
Idziesz ze mną.
Neutrony są odrobinę cięższe niż protony.
Gdyby było inaczej, atomy nie mogłyby istnieć. A bez atomów nie ma życia.
- Musimy iść, Lennart. - Dobrze. Co zamierzamy?
- Wyjaśnię ci w samochodzie. - Odrabiamy lekcje.
- Emmenthaler, już. - Wieczorna terapia dla wszystkich. Chodź ze mną.
- Co ty wygadujesz, do diabła? - Tato, nie łap go w ten sposób.
- Dlaczego zawsze musisz...? - Zamknij się!
Nie wtrącaj się. Idziemy.
Nie możesz tak się odzywać do swojej córki. Co to ma być?
- Broń? Co ty robisz? - Markus wyjaśni to po drodze.
Co będziemy robić z bronią? Czy nie jest za ciemno na strzelanie?
- Nie będziemy do niczego strzelać. - Zrobimy ogień krzyżowy.
To szaleństwo. Zabicie większej ilości ludzi sprawi, że zginiesz lub trafisz do więzienia.
- A co z Mathilde? Nie zależy ci na niej? - Zamknij się.
- Otto, nie szedłbym w tą stronę. - To nie sprawi, że twoja żona wróci.
Zaraz się zatrzymam i złamię ci nos.
Zachowajmy się jak zespół. Dlaczego nie wrócimy do domu i nie zjemy ciasta?
Mówię tylko, że ona nie żyje.
- Czy naprawdę potrzebujemy ognia krzyżowego? - Jaki on ma problem?
Ma ich wiele. Ale w tym momencie prawdopodobnie leży nieprzytomny na ulicy.
Jego córka zginęła w wypadku samochodowym.
Więc może być drażliwy na punkcie relacji ojca z córką.
Nie musisz czuć się źle. To było wiele lat temu. Wjechał samochodem w drzewo.
Stąd właśnie ta jego niesprawna ręka. To stało się 12 Stycznia 2002.
Miał 0.92 promila we krwi i zabrano mu prawo jazdy.
Dostał grzywnę w wysokości 7 200 dolarów.
- Włamujesz się również do akt swoich przyjaciół? - Nie, nie, nie.
Otto nam powiedział.
Lub przynajmniej wspominał o tym kilka razy.
A szczegóły doczytaliśmy sobie już sami.
Ma w domu zdjęcie żony i córki.
W zasadzie sam się o to prosisz odsłaniając w ten sposób swoje prywatne życie.
Przygotujcie się.
- Na prawo. Lennart, ty zostajesz tutaj. - Lennart nie idzie?
Co to za dziewczyny?
Nie wierzę. Mówiłeś, że będą sami.
Tak napisali. Ktoś musiał je przyprowadzić.
Jedźmy więc do domu i zjedzmy to ciasto.
Poczekamy chwilę.
- Ty zostajesz. - Co on robi?
Co ty robisz, człowieku? Cholera!
Przepraszam...
Przepraszam, nie mogłem. Nie jestem w tym dobry.
- Ty jesteś w tym dobry. Nie ja. - W porządku.
Wcale nie.
Oni nie żyją. On nie żyje.
Nie jest łatwo zabić człowieka. Szczególnie za pierwszym razem.
Nie mogę...
Nie chcę już brać w tym udziału. Nie chcę więcej tego robić, już nigdy.
Nie będziesz musiał. Ale przypomnij sobie, dlaczego to robimy.
A dlaczego właściwie to robimy? Co, jeśli tamten facet nie miał z tym nic...
Miał! Zamknij się! Miał! Wszyscy mieli.
Pomyśl o tym, co zrobili.
Pomyśl, ile ludzkich żyć zniszczyli.
Mój Boże.
Emmenthaler? Mam włączyć radio?
Chciałbyś? Posłuchać trochę muzyki?
Proszę.
- Tato? - Nie teraz kochanie. Pracujemy.
Chodzi o to, że mówiłeś o tym facecie Otto, z niesprawną ręką.
- Kim jest Sirius Zen? - Taki ziomek, którego obserwuję.
Nie znam go. Daje niezłe przepisy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, kochanie.
Dzień dobry.
Co się stało, Otto?
Ty to zrobiłeś? Jesteś chory.
To ty powinieneś zginąć, nie mama!
Chciałem tylko powiedzieć, że to nie był twój ojciec. Przewróciłem się.
Nie okłamuj mnie.
- Wszyscy mnie okłamujecie. - Nie bądź zła na swojego ojca.
Może nie zawsze wszystko robi tak jak trzeba, ale naprawdę się stara.
Więc kiepsko mu to idzie.
Z tym możemy się zgodzić. On nie czuje się dobrze.
Wiem. Wiem.
Czy te wszystkie zdarzenia doprowadziły do wypadku?
I to wszystko zaczęło się, kiedy ukradziono ci rower?
Tak, gdyby nie ukradziono mi roweru, nic z tego by się nie zdarzyło.
Wówczas mama nie musiałaby mnie odwozić, a wtedy to nie miałoby żadnego znaczenia.
Gdyby samochód chciał odpalić, Nie musiałybyśmy wsiadać do tego pociągu.
A jak ma się do tego to, że zadzwonił twój tata?
Powiedział, że nie wraca do domu.
Moja mama była tak zawiedziona, że powiedziała, żebyśmy zrobiły sobie wolny dzień.
I pojechałyśmy do miasta.
Wiesz, że każde z tych zdarzeń ma swój własny indywidualny przebieg?
Co masz na myśli?
Tamtego dnia zostałem zwolniony, więc pojechałem wcześniejszym niż zwykle pociągiem.
Ale musisz się cofnąć do momentu kiedy zaproponowałem miejsce siedzące.
Trzeba się cofnąć do mężczyzny, który mnie tego nauczył. A on ma z kolei swój własny kurs zdarzeń.
Wszystkie rzeczy, które ci się zdarzają, stykają się z rzeczami dziejącymi się innym
ludziom. Może nie w nieskończoność, ale na pewno w bardzo dużym równaniu.
Nawet najpotężniejsze obecnie komputery nie będą w stanie
przeprocesować wszystkich danych, Nawet, jeśli jesteś bystrą dziewczyną,
twój ludzki mózg nigdy nie przeprocesuje nawet ułamka tych danych...
Dlatego nigdy nie będziesz w stanie wyciągnąć użytecznej konkluzji.
To nigdy, przenigdy nie będzie miało sensu.
Więc...
To strata czasu.
Wiem.
Przeglądałam to milion razy, żeby znaleźć jakiś powód.
- Ale nie ma żadnego. - Właśnie.
Jest centylion powodów.
Ale one ci nie pomogą.
Czasami śni mi się to, że znajduję tego, kto ukradł mi rower.
Widzę go jak jedzie na moim rowerze, zaczynam za nim biec
i łapię go.
Ale wiem również, że to nie jest jego wina. To nie jest niczyja wina.
Po prostu wszystko nabiera większego sensu, kiedy ma się kogoś,
na kogo można się wściec.
Tak.
Moja matka miała siedmioro dzieci, te najmłodsze były głodne.
I chude jak zapałki. Było nam zimno, a powoli zbliżała się zima.
- Więc moja matka sprzedaje dziecko. Pojawia się Palle i zabiera mnie do Niemiec.
Wynajmuje mnie...
Jestem jak miejski rower.
Każdy może przyjść i się przejechać.
Ale później, jedziemy do domu na wakacje i spotykam ciebie.
Przyjechaliśmy do domu trzy dni wcześniej zanim go zabiłeś i uratowałeś mnie.
Nie, to niemożliwe. Palle był w pociągu tydzień wcześniej.
Nie, nie. Nie było pociągu. Latamy samolotem.
Ale nie trzy dni wcześniej. Musiałeś wrócić z Niemiec wcześniej.
Nie. Wylądowaliśmy w poniedziałek.
- A ty zabiłeś go w czwartek.
Muszę coś sprawdzić.
Powiedziałem coś nie tak?
Nie.
Nie, nie, nie, nie.
As-salaamu-alaikum.
Moje ukochane dzieci.
To piękny kraj. Zielony i płaski.
Ale jedzenie było największym rozczarowaniem.
- Tata jadł najgorsze kanapki na świecie. - Gorsze niż babci?
Tuńczyk był stary, a chleb suchy jak piasek z pustyni.
I dostałem sok, który smakował jak wielbłąd.
Wyrzuciłem to do śmieci i poszedłem do McDonalda.
Brakowało 3.28%.
To niezwykłe, że ktoś mógł wyglądać dokładnie jak brat Kurta Olesena.
Mówiłem wam. Biometryczne dane nie pasowały.
Chcieliście, żeby pasowały.
Nie. On jest wykwalifikowanym mechanikiem elektrykiem specjalizującym się w pociągach.
- To prawie niemożliwe. - To był zbieg okoliczności.
Nie ma żadnego związku. To ty go stworzyłeś, Otto.
Powiedziałeś, że rozpoznałeś go z pociągu.
Myślałem, że to był on.
Musiałem być zbytnio skoncentrowany na...
Więc to był wypadek.
- Przepraszam, Markus. - Więc kto to jest?
Co?
Jeśli to nie on, to kto?
Kto to?
Powiedziałeś mi, że to nie był wypadek.
Ale to on.
To on. To on.
- Markus. Markus. - To...
Markus.
Markus, Markus. Markus.
- Oddychaj spokojnie. - Co się dzieje, co się dzieje?
- Nie martw się tym. - Boję się.
- Co mówisz? - Boję się.
Rozumiem. Rozumiem.
Rozumiem to bardzo dobrze.
Spójrz mi w oczy.
Ona nie żyje. Odeszła.
Ona nie żyje. Weź głęboki oddech.
Oddychaj. Chodź...
To nieważne.
Jest taka stara ukraińska legenda o zbiegach okoliczności.
Opowiada o Ljubabie Vasilkovnej z Witebska.
O pięknej księżniczce,
która zawsze polowała na niedźwiedzia w pierwszy dzień po wiosennej pełni księżyca.
Zjawia się olbrzymi niedźwiedź, atakuje ją i odgryza jej palec,
na którym znajdował się jej ukochany pierścień.
Było to dla niej bardzo smutne. Ale później, dokładnie 10 lat później,
o poranku po pierwszej pełni księżyca na wiosnę,
dokładnie w tym samym lesie i w tym samym miejscu,
księżniczka pojechała znów na polowanie.
Tym razem zastrzeliła starego, biednego niedźwiedzia.
Kiedy otworzyli jego żołądek,
nie znaleziono w nim pierścienia.
Nic.
Trzeba sprawdzić, czy woda już za chwilę nie będzie się gotować.
Dlaczego tak w ogóle tutaj przyjechałeś, Otto?
Ponieważ policja nie chciała się tym zająć.
A może dlatego, że ustąpiłem jej miejsca...
Ponieważ to ja jestem tym, kto powinien tam zginąć.
Później widziałem w szpitalu Mathilde, wyglądała na taką bezbronną.
A Lennart i Emmenthaler, przyszli z tobą?
Oni nie mają wielu przyjaciół.
Myślę, że ludzie, którzy mają problemy, trzymają się razem.
Jak grubasy...
Kiedy są razem wyglądają na szczuplejszych.
Wtedy żyje się trochę łatwiej.
Ty również masz rzeczy, z którymi musisz nauczyć się żyć.
Nie wiem, czy jest coś takiego.
Musisz nauczyć się żyć ze śmiercią swojej żony.
Dlaczego muszę?
Będziesz musiał otrzymać prawdziwą pomoc.
Nic nie pomoże.
- To nieważne. - Tak, ale...
- Masz Mathilde. - Nigdy nie powinniśmy jej mieć.
Zanim się pojawiła... wtedy jeszcze wierzyłem,
że kiedy ma się dzieci, wszystko ma jakiś sens.
Jesteś odpowiedzialny za swoją córkę.
Tak. Ty też byłeś cholernie odpowiedzialny za swoją córkę.
Nie.
Ja nie byłem.
Byłem idiotą.
Myślałem jedynie o sobie.
Ale nie ma dnia, kiedy nie chciałbym,
...chociaż jeszcze jeden raz...
...móc poszukać jej szczotki do włosów,
albo podyskutować o tym, czy może mieć psa,
albo wściec się, że po raz kolejny zapomniała odłożyć mleko na miejsce.
Nie mam nic, z czego mogę być dumny.
Ale ty masz.
Patrzę na ciebie i na Mathilde i chciałbym być tobą.
Może i nic już się nie liczy,
ale na pewno tak jest, kiedy nie ma się relacji ze swoim dzieckiem.
Nie znasz Mathilde. To dlatego jej nie rozumiesz.
Musisz zrozumieć, że jeśli coś ma nabrać sensu, to wymaga czasu.
Czas jest kosztem.
A ty go masz.
Wykorzystaj go.
Przepraszam, że się wściekłem i podniosłem głos.
W porządku.
Martwię się również tym nosem.
- Cześć. - Sirius.
- To ty? - Tak.
- Daj mi rękę. - Co? Nie!
Posłuchaj, za chwilę złamię ci palec.
A potem powiesz mi, gdzie nakręciłeś ten filmik z Otto Hoffmannem.
Gdzie i kiedy...
Powiem. Nie łam mi palca.
- Teraz złamię ci dwa, ponieważ mi przeszkodziłeś. - Powiem ci wszystko co wiem.
Złamię ci trzy, ponieważ jesteś małym plotkarzem.
Będą cztery, ponieważ jesteś mazgajem.
To tylko palec.
To naprawdę świetna robota, Mathilde.
Może mogłabyś to trochę zmiękczyć.
Do pokoju. Schowaj się pod łóżkiem.
Nie ważne co się będzie działo, zostań tam. Przeturlaj się.
- Ktoś został trafiony? - Ja, chyba w nogę.
- W ramię - Mnie nie trafili.
- Mnie również. - Emmenthaler, na ziemię!
Miałem czas, żeby przycupnąć.
Lennart, potrzebuję pomocy. Chodź tutaj.
Torba z M10 jest na końcu schodów. Jesteś szybszy niż ja.
Widzisz ją?
- Dlaczego je rozdzieliłeś? - Nieważne. Rzuć ją.
Cześć.
Żołnierzyku!
Wyjdź na światło.
Wyjdź na światło, żołnierzyku!
Wyjdź na światło albo odstrzelę jej cholerną głowę.
Na kolana i wyrzuć broń.
Tą drugą również.
Zabijmy tego głupka.
To naprawdę wszystko do bani. Co my ci w ogóle zrobiliśmy?
Nie bój się kochanie. Wszystko będzie dobrze.
Zajmiemy się tobą. Chodź.
Zadzwonię po karetkę.
Nie bój się.
Boli cię?
Nie.
Po prostu mi zimno.
Oni już jadą, tato. Już jadą.
Powinienem był cię posłuchać.
Chyba potrzebuję pomocy.
Przepraszam.
Tato...
Za chwilę tu będą. Po prostu coś mów.
Przepraszam, przepraszam.
Tato.
Tato!
Tato...
Co to jest?
- To szachy. Dziękuję bardzo, Mathilde. - Proszę.
- Naprawdę mi się podobają. - Teraz kolej Otta.
Zobaczmy co tutaj jest. Ten.
"Dla Emmenthalera od Markusa i Mathilde."
- Co to jest, do diabła?
To francuski róg.
Umiesz zrobić na tym magię, Emmenthaler?
Nie, raczej nie. Co mam zagrać?
Super. Zagraj coś!
Ale co?
Po prostu cokolwiek.
Niech będę przeklęty, jeśli mam mam tego słuchać w wigilię.
Weź głęboki oddech.
- Masz na sobie mundur. Jesteśmy w Tivoli. - Tak.
- Stoimy wszyscy na trawie. - Tak.
Wiem, że potrafisz.
Tłumaczenie: LS