‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คนที่ควรจะอยู่อย่างนายดันตาย
‪ส่วนคนที่ควรตายอย่างฉันดันอยู่ซะนี่
‪ผมกลัว
‪และตื่นเต้นมากครับ
‪ผมรู้ว่ามันดูบ้า ‪ที่พูดอะไรแบบนี้ตอนนี้
‪แต่ผมคิดว่าผมควรบอกเอาไว้ครับ
‪ผมชอบคุณจีซูครับ
‪เรื่องนั้น…
‪ก็เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าเหรอคะ
‪เปล่าครับ
‪ของผมเองต่างหาก
‪กินซะ
‪ปกติก็น่าเกลียดอยู่แล้ว ‪ตอนนี้ยิ่งน่าเกลียดเป็นพิเศษเลย
‪เธอยังอยากอยู่ต่อใช่ไหม
‪ทำตัวเหมือนเดิมสิ
‪อยู่ข้างๆ ฉัน ‪เธอไม่ได้เห็นอะไรดีๆ หรอก
‪ถ้ายังอยากอยู่ต่อก็อยู่ห่างฉันไว้
‪ถ้าไม่อยากติดโรคซวยจากฉัน
‪โธ่เอ๊ย
‪เกลียดตัวเองมากเลยสินะ
‪ใครอยู่ข้างฉันก็ตายหมดเลย
‪ไม่ตายเอง
‪ก็ตายเพราะสัตว์ประหลาด
‪จะเอาแบบนั้นใช่ไหม
‪โอเค
‪เรื่องความซวยฉันก็ไม่แพ้ใครเลยนะ
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันกำพร้า
‪วันหนึ่งฉันไปดูการแสดงบัลเลต์
‪แต่ก็เกิดอุบัติเหตุ
‪พ่อกับแม่ที่ติดอยู่ในนั้นทั้งสองคน ‪ก็เลย…
‪วันนั้นพ่อบอกว่าเหนื่อย ‪แต่ฉันดื้อจะไปดูให้ได้
‪อีอึนฮยอกกลายเป็น ‪เด็กกำพร้าเพราะฉันไปด้วย
‪แล้วชีวิตอีอึนฮยอกก็พัง
‪เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ‪ทางสายเลือดเลย
‪จริงๆ แล้ว ถ้าไม่มีพ่อแม่ ‪เราก็เป็นแค่คนแปลกหน้า
‪แต่เขาพักการเรียน ‪เพราะจะให้ฉันเรียนบัลเลต์
‪ไอ้บ้าเอ๊ย เขามันบ้าจริงๆ นั่นแหละ
‪เขาบอกว่าไม่ใช่ความผิดฉัน
‪เขาบอกว่าเขาไม่เป็นไร
‪ตัวเองไม่เป็นไร ‪ฉันก็ต้องไม่เป็นไรด้วยเหรอ
‪ฉันไม่อยากติดหนี้เขา
‪เลยตั้งใจเต้นบัลเลต์เอาเป็นเอาตาย ‪เพื่อเอาเงินมาคืนเขาให้ได้ แต่…
‪เวรเอ๊ย
‪ข้อเท้าฉันหัก ‪แค่หมุนตัวยังทำไม่ได้เลย
‪เป็นไง
‪น่าสงสารไหมล่ะ
‪เธอคงจะคิดว่าตัวเองเป็นคนแกร่งมาก
‪ขอโทษนะ แต่มันไม่ใช่
‪ฉันจะพิสูจน์เอง
‪ฉันจะรอดอยู่กับเธอ ‪ไปจนถึงตอนสุดท้ายเลย
‪ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี ทำแบบนี้ก็ดีนะ
‪อย่าพยายามทำตัวให้โชคร้ายนักเลย
‪แค่นี้ก็มากพอแล้ว
‪ประมาณ 30 ปีได้ครับ
‪งานวันเกิดปีแรกผมก็จับมีดเลย
‪(จองแจฮอน)
‪จองแจฮอน
‪ดื่มให้หนำใจไปเลยนะ
‪อีกห้าวัน
‪ฉันอดทนลำบากมาได้ตั้ง 30 ปี
‪แค่ห้าวันเอง ไม่เห็นยากตรงไหน
‪ผมจะหาให้เจอให้ได้ครับ
‪เผาทิ้งเลย
‪ฉันขออะไรอย่างหนึ่งสิ
‪ในตึกนี้มีอะไรบางอย่าง
‪- ต้องหาให้เจอ ‪- อะไรเหรอคะ
‪ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าเป็นอุโมงค์ใต้ดิน ‪หรือที่หลบภัย แต่มีแน่นอน
‪หาเจอแล้วจะทำอะไรเหรอคะ
‪ซ่อนตัวไงล่ะ
‪ถ้าสู้ก็มีแต่จะตายนี่นา
‪คนที่อนาคตสดใส ‪ตายไปอย่างหมดเรี่ยวแรง
‪ฉันคิดว่าเธอคงไม่ตายหรอก
‪โหงวเฮ้งมันบอก
‪คุณตาครับ ตรงโน้น
‪พวกทหารมาช่วยเราเหรอครับ
‪หือ
‪เธอแยกไปก่อนเลย
‪- เดี๋ยวฉันรับแขกเอง ‪- อะไรนะคะ
‪ตอนสถานการณ์วุ่นวาย ‪เราไม่ควรเชื่อพวกทหาร
‪ไม่เคยเจอเลยไม่รู้สินะ
‪ฉันรู้อยู่แล้วเหมือนกันค่ะ
‪นายมีรุ่นน้องแล้วล่ะ
‪ตอนนี้พี่สาวคนนี้ ‪เป็นเจ้าหน้าที่ลับของเราอีกคนแล้ว
‪มาแล้ว มันมาโน่นแล้ว
‪ซวยแล้วไง มันมาทางนี้แล้ว
‪สบายดีไหม หา
‪- จับมันไว้ ‪- ช่วยผมด้วยครับ
‪- หยุดนะ ‪- เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง…
‪ไม่เปิดครับ
‪ไม่ได้อีกแล้วเหรอ
‪ไปลากพวกที่ซ่อนอยู่ออกมาให้หมด
‪ยิงให้ตายหมดเลยน่าจะง่ายกว่านะ
‪ไอ้นี่ จ้องแต่จะฆ่าอย่างเดียวเลย ‪เก็บไว้เล่นก่อนก็สนุกดีออก
‪ปล้นกันกลางวันแสกๆ เลยเหรอ
‪นี่นาย แม่ไม่ซื้อกระดาษให้เหรอ
‪ทำไมถึงวาดรูปเล่นบนหน้าล่ะ
‪โธ่เอ๊ย ตาแก่นี่
‪อยู่มานานพอแล้วก็ตายได้แล้วสิ
‪- โลกนี้มันน่าอยู่มากเหรอ ‪- แหม
‪ไอ้พวกกระดูกหมา บุกเข้ามาแล้วยัง…
‪ขืนพูดอีกคำ
‪จะดึงให้คางหลุดไปเลย
‪หน้าที่ในภารกิจครั้งนี้
‪คือการซ่อนตัวให้มิด
‪ห้ามออกมานะ
‪อย่าให้มันจับได้เชียว
‪ทำได้ใช่ไหม
‪แต่ว่า…
‪ยองซูล่ะคะ ยองซู…
‪ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรหรอกน่า
‪เฮ้ย ใหญ่กว่าคราวก่อนไปนิดนะ
‪ฉันต้องกะพื้นที่ตลอดเลยหรือไง
‪นี่คือคุกของพวกแก
‪- ไม่นะ ‪- จีอึน
‪ฉันกลัวจังเลย
‪- ตายจริง ปวดขาจังเลย ‪- ลุง
‪ลุง
‪ไม่ได้ครับลุง ‪เดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดีหรอก
‪ทำอะไรของแก
‪มาพาไปสิ
‪ทำกับชีวิตคนแบบนี้ได้ยังไง
‪ช่วงนี้จะมีอะไร ‪ไร้ค่าไปกว่าสิ่งนี้อีกล่ะ
‪อ่อนไหวจังนะ หือ
‪จะนั่งเศร้าไปทำไมทุกเรื่อง
‪ลุง ออกมานอกเส้นแล้ว เข้าไปเลย
‪ลุงครับ
‪กลมเกลียวกันเข้าไว้นะ มันก็แค่
‪แคบกว่าเดิมนิดเดียวเอง
‪โอ๊ย เริ่มกันไปแล้ว
‪อดดูของดีเลย
‪ปัดโธ่
‪เฮ้ย
‪จะไปไหน
‪เหม็นขี้หน้า จะอ้วก
‪ไอ้เวรนี่…
‪ผู้หญิงนี่นา
‪ผู้หญิง
‪บาดเจ็บเหรอ
‪หยุดเถอะครับ
‪ไสหัวไป
‪- คุณจุงซอบตามหาอยู่นะ ‪- ปัดโธ่
‪เลิกเรียกชื่อเขาสักที ไอ้เวรเอ๊ย
‪สถานที่ผมไม่รู้นะ ‪แต่ควรเลือกเวลาหน่อยสิครับ
‪เดี๋ยวก็ตายหรอกครับ
‪ด้วยมือคุณจุงซอบน่ะ
‪ผมชื่อชินจุงซอบครับ
‪จากนี้เรามาอยู่ร่วมกัน ‪อย่างเป็นสุขเถอะครับ
‪ทั้งที่ทำแบบนี้แล้วน่ะนะ ‪จะให้พวกเราทำได้ยังไง
‪ทำไมทำกับคนแบบนี้ ‪เห็นเราเป็นสัตว์ป่าหรือยังไง
‪พอดีผมเรียนรู้มาแค่นี้
‪ถ้าพวกคุณทำตามผม
‪ผมก็จะไม่ฆ่าพวกคุณอีก
‪แล้วไงต่อครับ
‪ต่อไปจะทำอะไรครับ
‪คงต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไปทีละนิด
‪พวกแกก็น่าจะอยากรู้เรื่องพวกเรานะ
‪งั้นก็บอกมาสิครับ
‪ที่ที่พวกคุณไปมาก่อนหน้านี้
‪ตรงนั้นเป็นยังไงบ้างครับ
‪ตายหมดเลย ทุกคน
‪ตายเหรอครับ
‪หรือว่าถูกฆ่าตายกันแน่
‪ที่นั่นเป็นโบสถ์เล็กๆ
‪เห็นปิดสนิทไม่มีช่อง ‪เลยเข้าไปด้วยความคาดหวัง
‪แต่ทุกคนในนั้นตายอยู่ก่อนแล้ว
‪ที่น่าสนุกก็คือ
‪ในนั้นไม่มีร่องรอย ‪ของสัตว์ประหลาดเลย
‪ทุกคนรุมทึ้งกัดกินกันเองต่างหาก
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วง ‪เรื่องสัตว์ประหลาดหรอกนะ
‪สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
‪คือมนุษย์ต่างหากล่ะ
‪มีอะไรครับ
‪อะไร
‪จองอึยมยองบอกว่าพี่เรียกหาผม
‪หือ ไม่ได้เรียกนะ
‪แม่งเอ๊ย
‪เจออะไรบ้างไหม
‪ผู้หญิงหนึ่งคนครับ
‪เป็นคนป่วย
‪ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ
‪ยังไงนายก็อยู่ต่อหน้าพวกคน ‪ที่กำลังหวาดกลัวนะ
‪ปล่อยผู้หญิงทิ้งไว้เฉยๆ เลยเหรอ
‪ทำไม ไม่ถูกใจเหรอ
‪ให้ฉันฆ่าให้ไหม
‪ไม่ต้องยุ่ง ฉันเก็บเอาไว้ก่อน
‪บ้าไปแล้วเหรอ ‪ทำตัวบ้าบิ่นใส่มันทำไม
‪อยากตายจนสมองกลับไปแล้วเหรอ
‪อยากอยู่จนสมองกลับต่างหาก
‪- เราต้องรอไปก่อน ‪- จนถึงเมื่อไหร่ครับ
‪พวกมันน่าจะเป็นคนร้ายที่จับตัวทหาร ‪แล้วขโมยอาวุธมา
‪มีสัตว์ประหลาดตั้งเยอะแยะ
‪พวกมันมีแค่ปืนติดตัวไม่กี่กระบอก
‪แต่จะอยู่เฉยๆ แบบนี้เหรอครับ
‪เดี๋ยวโอกาสก็มาถึง
‪ฉันมั่นใจ
‪เราไม่ได้มีนายเป็นอาวุธ ‪แค่ชิ้นเดียว
‪เฮ้ย
‪แกยิงปืนไม่เป็นใช่ไหม
‪อือ ฉันไม่ต้องเกณฑ์ทหารน่ะ
‪ไอ้เวรนี่
‪ไหนว่าเป็นนักดับเพลิง
‪ก่อนหน้านั้นอยู่หน่วยรบพิเศษค่ะ
‪หาปืนเจอได้ยังไงคะ
‪เห็นตอนเธอซ่อนน่ะ
‪พยายามเอาตัวรอดกันจังแฮะ
‪ใครเป็นหัวหน้าที่นี่
‪ใครเป็นคนวาดผังนี้
‪ผมเองครับ
‪ได้ยินว่าที่นี่ผ่าตัดคนได้ด้วย ‪ใครทำเหรอ
‪ผมครับ
‪พวกที่อยู่ที่นี่ ‪ไร้ประโยชน์กันทุกคนเลย
‪ไหนจะตาแก่ ไหนจะขาพิการ
‪แถมยังมีผู้ป่วยผ่าตัดอีก
‪ที่นี่ตัวถ่วงเยอะที่สุดที่เคยไปมา ‪แต่ก็รอดกันมาเยอะมาก
‪ไอ้หนุ่มคงมีความสามารถพอตัวเลยนะ
‪ฉันถูกใจนายนะ นายล่ะ
‪ทิ้งไอ้พวกนี้ไว้แล้วมาอยู่กับฉันไหม
‪หรือว่า
‪อยากตายล่ะ
‪อ้าว
‪อะไร…
‪คิดดีแล้วล่ะ หือ
‪ฉลาดนี่
‪พี่ครับ
‪ที่นี่มีสัตว์ประหลาดครับ
‪พี่ครับ
‪คุณลุง
‪มานี่มา
‪ทำไมไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ
‪คือว่า หน้าที่ผมคือต้องซ่อนตัวอยู่
‪แต่ผมเห็นพี่เขา
‪พี่เขาก็เป็นเจ้าหน้าที่ลับเหมือนกัน
‪คุณตาไม่มาสักที แล้วผมก็กลัวด้วย
‪อย่านะ
‪มันช่วยผมไว้
‪อาจจะไม่อันตรายก็ได้ครับ
‪เธอยังเป็นคนอยู่
‪- มีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้าย… ‪- แล้วไง
‪ยังไงก็เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วนี่
‪แต่ว่า…
‪พวกแกก็ขังไว้เพราะกลัวเหมือนกันนี่
‪ปลอมเปลือกสิ้นดี
‪นึกว่าจะฉลาดสมบูรณ์แบบซะอีก ‪เด็กยังไงก็คือเด็กเนอะ
‪ผมชื่อชินจุงซอบครับ
‪ผมไม่ได้โกรธเกลียดอะไรคุณ ‪เป็นการส่วนตัวนะครับ
‪มีอะไรอยากพูดทิ้งท้ายไหม
‪- ไอ้เฮงซวยเอ๊ย ‪- เฮ้ย
‪เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
‪โหดที่สุดในบรรดาพวกโง่ที่นี่เลยแฮะ
‪เรียนรู้ไว้นะ
‪อะไรน่ะ นี่ใคร…
‪ไอ้แว่นเหรอ
‪เขาเปลี่ยนฝั่งไปแล้วนี่ พี่ซอนยอง…
‪คนอื่นไม่เหมือนกับนาย
‪ถ้าทำพลาดก็จะตายกันไปหมด
‪ฮยอนซู…
‪เดี๋ยวโอกาสก็มาถึง
‪ฉันมั่นใจ
‪มัวทำอะไรอยู่
‪เป็นหมอไม่ใช่เหรอ แจ้งเวลาตายสิ
‪ราคาความปลอมเปลือกมันแพงเนอะ
‪ถ้ายื้อเวลาไว้ จะมีคนตายเพิ่มอีกค่ะ
‪แล้วคิดจะทำยังไง
‪ฉันรู้ว่าคุณยิงปืนไม่เป็น
‪แล้วคุณหนีเก่งไหมคะ
‪ฉันเป็นฝ่ายวิ่งไล่ซะส่วนใหญ่
‪ตอนนี้ต้องทำให้ดีแล้วล่ะค่ะ
‪เพราะคุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว
‪"จัดการตรงนี้ก่อน ‪แล้วจะไปนะครับ คุณจุงซอบ"
‪โอ๊ย ทำตัวเป็นคนดีไปได้
‪ถ้าจะขนาดนี้ ‪ทำไมไม่จัดงานศพให้ซะเลยล่ะ
‪พี่ ไอ้จองอึยมยองอะไรนั่น ‪เข้ากับพวกเราไม่ได้จริงๆ นะครับ
‪จับตัวมันมา
‪(กรีนซูเปอร์มาร์เก็ต)
‪อะไรวะนั่น โธ่เว้ย
‪ชาฮยอนซู ตอนนี้แหละ
‪เอาเลย
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪หลับตาซะ
‪ส่วนแกลืมตาไว้ ไอ้เบื๊อก
‪- จับมันไว้ ‪- จับไว้สิ
‪หยุด อย่าขยับ
‪ปล่อยซะ
‪ก่อนที่ฉันจะยิงกบาลไอ้หัวโจกนี่
‪พี่ครับ
‪ไม่ได้นะครับ ป้า
‪ขอโทษนะครับ
‪เลี้ยงของแปลกไว้นี่
‪พี่ครับ อีกเดี๋ยวมันก็ฟื้นนะครับ
‪สัตว์ประหลาด
‪จะต้องโดนประหารชีวิต
‪โธ่เอ๊ย
‪คราวนี้ได้ตายจริงแน่
‪ยังไม่หุบปากอีกเหรอ ไอ้เวรเอ๊ย
‪เฮ้ย ไอ้พวกนี้ ไปมุดหัวที่ไหนกันมา
‪หุบปากสักที ปากเหม็นอย่างกับขี้
‪- ว่าไงนะ ‪- ไอ้เวรนี่มัน…
‪เธอมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อแฮะ
‪คงต้องไปดูตรงโน้นแล้วล่ะ
‪ผู้ป่วยดูอาการหนักนะ
‪เหมือนใกล้ตายเลย
‪ไม่นะ
‪ฉันก็บาดเจ็บนะ อยากดูไหม
‪อีเวรนี่
‪ทำไม เริ่มจากเธอก่อนเลยไหม หือ
‪ยูรี…
‪ด่วนเลยค่ะ
‪ไอ้พวกเวรเอ๊ย คิดไว้ไม่มีผิด
‪ทิ้งปืนซะ
‪พนันกันไหมว่าใครจะฆ่าได้มากกว่ากัน
‪ฝั่งที่กลัวก็ควรจะยอมซะสิ
‪ทิ้งปืนซะ
‪ทิ้งปืนสิวะ นังบ้าเอ๊ย
‪นี่เพิ่งเริ่มต้นเว้ย ไอ้เวรเอ๊ย
‪เวรเอ๊ย
‪แม่เจ้า…
‪รอตรงนี้ก่อนนะ
‪ฉัน…
‪ฆ่าคนตายค่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪มันไม่ใช่คน
‪นี่
‪เผาทิ้งไปเถอะครับ
‪แบบนั้นมันน่าเบื่อเกินไป
‪ถ้าตกลงไปจากตรงนี้จะตายไหม
‪เอ่อ ไม่ดีกว่า
‪ควักเครื่องในออกมาดีไหม
‪หรือจะตัดหัว ‪แล้วห้อยไปไหนมาไหนเป็นที่ระลึกดี
‪- ต้องขนาดนั้นเลยเหรอครับ ‪- ยังไงมันก็ไม่ใช่คนอยู่แล้ว
‪ถึงจะเป็นคนฉันก็ไม่สนใจหรอก
‪ยังอยากจะอยู่ต่ออีกเหรอ
‪ไม่มีใคร
‪ลงไปได้ทั้งนั้น
‪โอ้โฮ
‪โหดใช้ได้นี่
‪แต่เหมือนยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ
‪ฉันจะค่อยๆ ฆ่านายหลายๆ รอบเอง
‪คราวนี้เกินไปนะครับ คุณจุงซอบ
‪เอาด้วยไหม
‪ไม่ๆ ไม่เอาล่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ขอบคุณครับ
‪แววตาดูดีนี่
‪ยินดีที่ได้เจอนะ
‪(วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ)
‪เจ็บใช่ไหม
‪ฉันเข้าใจ
‪ไม่ชินเลยใช่ไหมล่ะ
‪ฆ่าเขาทำไมครับ
‪นึกว่าจะขอบคุณซะอีก
‪คุณเป็นพวกเดียวกันนี่ครับ
‪หมาป่ากับกระต่ายที่ไหน ‪จะอยู่ฝ่ายเดียวกัน
‪เห็นกระต่ายทำตัวเป็นหมาป่า ‪ฉันเลยทำตัวเข้าพวกไปด้วย
‪แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว
‪หมาป่าจะเล่นกับกระต่ายแล้วฆ่าทิ้ง ‪ก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน
‪มันคือความจริงของโลกใบนี้ ‪ณ ตอนนี้น่ะ
‪มีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้ายคน…
‪ด้วยนะครับ
‪ทำไมคุณมาคนเดียวล่ะ
‪ฮยอนซูล่ะ
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลา ‪ที่เราจะมาทำอะไรแบบนี้กันนะ
‪เป็นโรคอะไรอีกล่ะเนี่ย
‪ถ้าไอ้พวกนั้นลงมา ‪พวกเราจะตายกันหมดนะ
‪หมายความว่าอะไร
‪โธ่เอ๊ย
‪เรามารอดไปด้วยกันเถอะ นะ
‪เพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้แฮะ
‪สภาพแบบนี้ไปฆ่าใครไม่ได้หรอก
‪ยอมรับก็ได้ ‪ว่ามีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้ายคน
‪จะมีคนที่ไม่ทำร้าย ‪สัตว์ประหลาดบ้างไหมนะ
‪นี่ ดูนี่สิ
‪"วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ
‪รับประกันร่างกายและความปลอดภัย
‪ของผู้แจ้งเบาะแสผู้ติดเชื้อพิเศษ
‪และสัญญาว่าจะส่งตัวไปยัง ‪แคมป์รักษาความปลอดภัย"
‪- หมายความว่าอะไรครับ ‪- ให้เราแจ้งเบาะแสไง
‪เห็นไอ้นี่แล้ว ‪พวกคนที่นายพยายามจะปกป้องอยู่ตอนนี้
‪จะยังต้อนรับนายด้วยความยินดีอยู่ไหม
‪ว่าไง
‪จะเลือกทางไหน
‪มาแล้ว พวกมันมาแล้ว
‪ยองซู
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม