‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪เสียงอะไร…
‪แผนการล้มเหลวครับ
‪ใช้ยาสลบไม่ได้ครับ
‪อาจตายเพราะอาการช็อกได้
‪ถึงจะผ่าตัดสำเร็จ
‪ก็อาจจะตายจากการติดเชื้อได้
‪ฉันจะไม่โกรธนาย
‪ฉันสัญญา
‪ไปตายซะ ไอ้สัตว์ประหลาดกล้าม
‪รอดไปให้ได้นะ
‪ถือเอาไว้ ‪เราควรปกป้องที่นี่กันไม่ใช่เหรอ
‪นี่คุณ ฟื้นสิ
‪คุณคิดว่าเป็นไงครับ
‪จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของคุณแล้วครับ
‪เพราะมันขึ้นอยู่กับพระเจ้า
‪ไม่ครับ
‪ขึ้นอยู่กับคุณจีซูต่างหาก
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪คุณจีซูจะต้องฟื้นแน่นอน
‪มั่นใจได้ยังไงครับ
‪ตอนงานครบหนึ่งขวบ ‪เธอจับเส้นด้ายครับ
‪แล้วสาวน้อยของฉันไปไหนแล้วล่ะ
‪ถึงเอารถเก่าๆ นั่นมาแทน
‪ขอโทษค่ะ
‪เป็นไงล่ะ
‪ขับลื่นเลยใช่ไหม
‪ค่ะ
‪งั้นก็โอเค
‪มันคงไม่มีอะไรค้างคาใจแล้วล่ะ
‪ฉันหามาได้แค่ชิ้นเดียวค่ะ
‪ถือว่าไม่ได้ขาดทุนซะทีเดียว
‪แขกเยอะจังแฮะ
‪ชาฮยอนซูยังโอเคดีไหม
‪คำถามแรกก็ชาฮยอนซูเลยนะครับ
‪ตอบฉันมา ‪เขามีอาการแปลกๆ บ้างหรือเปล่า
‪- แล้วพี่ล่ะครับ ‪- อะไร
‪สำหรับผม พี่กับฮยอนซู ‪ก็คล้ายกันนั่นแหละครับ
‪นายหมายถึงอะไร
‪ป้าซอนยองบอกผมครับ
‪ว่าพี่ท้อง
‪มันเป็นสิ่งที่ผมควรจะรู้นะครับ
‪แล้วยังไง
‪จะขังฉันเอาไว้เหรอ
‪ขังไม่ได้หรอกครับ
‪ยังไม่ใช่สัตว์ประหลาดซะหน่อย
‪ถึงจะเป็นระเบิดเวลาก็เถอะ
‪- ผมจะไม่บอกคนอื่น ‪- ตามใจนายเลย
‪ผมไม่เคยทำอะไรตามใจตัวเองครับ
‪ผมทำสิ่งที่ควรจะทำ
‪บอกมาสิครับ ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง
‪ทำไมถึงกลับมาได้อย่างปลอดภัย
‪- บอกมาให้หมดทุกอย่าง ‪- นายบอกมาก่อนสิ
‪ที่นี่เกิดอะไรขึ้นบ้าง ‪ชาฮยอนซูเป็นยังไงบ้าง
‪บอกมาให้หมด
‪ทุกอย่าง
‪ตื่นแล้วก็คลานออกมาสิ
‪ทำไมยังอยู่ตรงนี้ล่ะ
‪ฉันหลบหน้าคุณอยู่ค่ะ
‪(เวนโทลิน ยาขยายหลอดลม)
‪เอามาจากไหนเหรอคะ
‪เธอไม่ต้องรู้หรอก
‪ดูแลตัวเองบ้างเถอะ
‪หือ
‪เดี๋ยวเถอะ ไอ้คนไร้มารยาท
‪เขาขอบคุณคนอื่นแบบนี้แหละค่ะ
‪กลับมาแล้วเหรอครับ
‪ติดเป็นนิสัยแล้วเหรอ
‪ไม่มีของให้ขโมยหรอก ทำไมขยันจัง
‪พอดีมีหนูตัวหนึ่งชอบเข้ามาน่ะ
‪ทำอะไรของนาย
‪คุณจับอะไร ‪ตอนงานวันเกิดขวบแรกเหรอครับ
‪ว่าไงนะ
‪งานวันเกิดขวบแรก ‪จะมีดินสอ เงิน เส้นด้าย
‪อะไรพวกนี้วางไว้
‪ถ้าเด็กจับดินสอแปลว่าจะเรียนเก่ง
‪ถ้าจับเงินแปลว่าจะรวย
‪ถ้าจับเส้นด้ายแปลว่าจะอายุยืน
‪เราทำอะไรพวกนี้กันไม่ใช่เหรอครับ
‪ฉันจำไม่ได้
‪โธ่
‪เราจำไม่ได้อยู่แล้วครับ
‪ไม่พ่อแม่บอก ‪ก็เห็นจากรูปกันทั้งนั้นแหละ
‪โดนเผาทิ้งหมดแล้ว
‪ไม่เหลืออะไรเลย
‪ตัวฉันน่ะ
‪ผมถูกสอนมาว่า
‪พระเจ้าไม่เคยให้บททดสอบอะไร ‪ที่ไม่สามารถก้าวข้ามผ่านไปได้
‪แต่ท่านคงประเมินมนุษย์สูงไปนะครับ
‪เด็กคนนั้นที่คุณพูดถึง
‪จะต้องทนมาได้เกิน 15 วันค่ะ
‪นี่คุณทำอะไรครับ
‪อาการแรกคืออะไร
‪เลือดกำเดาเหรอ หรือว่าหมดสติ
‪เริ่มมีอาการตั้งแต่เมื่อไหร่
‪- อะไรนะครับ ‪- นึกให้ออก
‪มันไม่ใช่วันธรรมดาๆ ‪แต่เป็นวันที่นายเป็นสัตว์ประหลาดนี่
‪มันจะเข้ามาคุยกับนาย
‪ได้ยินบ้างไหม
‪ครับ
‪เคยหลุดออกจากมันได้บ้างไหม
‪เคยสินะ หลุดออกมาได้ยังไง
‪ตอบมาสิ
‪ผมแค่อยากมีชีวิตต่อครับ
‪ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้เหรอครับ
‪มีคนอื่นอีกที่ฝืนการกลายร่าง ‪เป็นสัตว์ประหลาดได้
‪รัฐบาลใช้คนพวกนั้นในการทดลอง
‪ทดลองเพื่อหาวิธีหยุดเหตุการณ์นี้
‪แล้วการทดลอง
‪สำเร็จไหมครับ
‪นายควรถามคำถามอื่นนะ
‪คนที่เหมือนนายที่ต้องเป็นหนูทดลอง ‪ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
‪ฉันไปเจอพวกทหารมา
‪พูดให้ชัด คือฉันโดนพวกนั้นจับตัว
‪ฉันบอกเรื่องนายกับพวกทหาร
‪ฉันเอง…
‪ก็อยากอยู่ต่อเหมือนกัน
‪พร้อมนะ
‪โอ้โฮ สบายตัวจัง
‪คุณซึงวาน ขออีกรอบ
‪โอ๊ะ ผอ.คะ
‪นึกว่าผิวไหม้ซะอีก ‪ที่แท้คือขี้ไคลนี่เอง
‪ดูพูดเข้า
‪แปลว่าหน้าคุณดูดีขึ้นต่างหาก
‪ฉันได้จากกล่องพัสดุ
‪เอาไหมคะ
‪ไม่เป็นไร ถึงไม่มีของพวกนั้น ‪ฉันก็สวยมากพอแล้ว
‪คุณซึงวานเอาไปสิ
‪ไม่เอาครับๆ
‪คือว่า
‪ฉันคงต้องออกไปข้างนอกน่ะค่ะ
‪ฉันเริ่มมีอาการแล้วค่ะ
‪ฉันควรจะบอกพวกคุณตั้งแต่แรก
‪ฉันคงอยากหลอกตัวเอง ‪ว่ามันไม่ใช่น่ะค่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ฉัน
‪ทำให้ทุกคน ‪ตกอยู่ในอันตรายไม่ได้หรอกค่ะ
‪ฉันควรจะออกไปก่อนที่จะสาย…
‪แต่ว่าถ้าออกไปข้างนอก…
‪ใช่ค่ะพี่
‪พี่ยังเป็นคนอยู่เลยนะ ‪ถ้าออกไป พี่ตายแน่ๆ
‪หา
‪เดี๋ยวนะ
‪- แต่เราก็ไม่ควรปล่อยให้อยู่ในนี้… ‪- หุบปาก
‪งั้นเราโหวตกันไหม
‪โหวตตามที่ทุกคนเชื่อ
‪อันที่จริง
‪นี่เป็นการร่วมกันฆ่า
‪ผมโหวตว่าให้อยู่ในห้องเกมต่อได้
‪ฉันด้วยอีกหนึ่งเสียง
‪ผมด้วยครับ
‪คุณอาจจะทนได้ ‪เหมือนฮยอนซูก็ได้นะครับ
‪(ศูนย์เด็กเล็กพิน็อกคิโอ)
‪ร่างกายเป็นยังไงบ้าง
‪ผู้หญิงไม่ควรปล่อยให้ตัวเย็นนะ
‪โดยเฉพาะคุณอีกยอง
‪ดูแลสุขภาพดีๆ นะ
‪พี่สะใภ้ครับ
‪คือว่า
‪เรื่องพี่ซอกฮยอนก็ด้วย
‪อย่าเสียใจไปเลยนะครับ
‪ผมขอโทษนะ
‪ไม่หรอก
‪ขอบใจนะ
‪พี่
‪พี่จะต้องไม่เป็นไร
‪เราต้องได้เจอกันอีกนะ หือ
‪ได้สิ
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ
‪ป้าครับ
‪อดทนได้ยังไงกันนะ
‪เธอทนได้ยังไงกัน
‪ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ‪แต่ทำอะไรให้ไม่ได้เลย
‪ฉันขอโทษนะที่เป็นผู้ใหญ่…
‪ที่ไม่เอาไหน
‪ช่างเป็นวันที่น่ากระดกเหล้าซะจริง
‪เหล้าอีกแล้วนะ
‪เพราะงี้ไงผิวเลยแย่เบอร์นั้น
‪ว่าแต่
‪ป้าน่าจะทนได้เหมือนฮยอนซูนะครับ
‪ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ
‪นึกว่าจะไม่มีโชคแค่เรื่องสามี
‪โชคชะตาอาภัพเสียจริง
‪โหงวเฮ้งพี่อาภัพกว่าอีก
‪คุณบยองอิลพูดถูก
‪ถ้าวันนี้ไม่ได้กินเหล้าคงขาดใจตาย
‪แม่เจ้า อะไรน่ะ เหล้าเกาหลีเหรอ
‪โอ้โฮ สีแจ่มมากเลย
‪ดูดีเชียว อย่างเรากินได้แน่เหรอ
‪หมักไว้ประมาณสี่ปีได้
‪นี่มันคือยาเลยนะ ยาน่ะ
‪พี่ยูรีออกไปแล้วเมื่อกี้
‪รีบกรึ๊บกันก่อนที่ ‪อีอึนฮยอกจะมาดีไหมคะ
‪ตายยากจริงๆ
‪อย่าลืมเวลาทำงานนะครับ
‪เฮอะ
‪ตอนนี้ดาวเทียมใช้ไม่ได้ ‪เราเลยตามหาตำแหน่งคุณไม่ได้
‪คุณต้องกด มันถึงจะส่งสัญญาณค่ะ
‪- แล้วถ้าฉันไม่กดล่ะ ‪- คุณต้องกดแน่นอน
‪เด็กคนนั้นไม่ได้ช่วยแค่ชีวิตคุณคนเดียว
‪เขาสามารถช่วยเหลือมนุษยชาติได้ด้วย
‪และ
‪สามีของคุณ
‪คุณจะได้รู้ ‪เกี่ยวกับนัมซังวอนด้วยค่ะ
‪ฉันรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ‪ในสภาพแบบไหน
‪เป็นค่ำคืนมืดมิด ‪ที่ไม่มีแม้แต่ดวงจันทร์
‪ฉันแกล้งนอนตาย
‪อยู่ท่ามกลางกองศพ
‪แล้วดูพวกมัน
‪พวกกองทัพประชาชนที่ยังเหลือรอด ‪เข้าไปในตึก
‪กองกำลังพันธมิตรที่ไล่ตามมา ‪ก็เล็งไปที่ตึก
‪แล้วยิงปืนหลายร้อยนัด
‪นี่
‪แต่ว่า
‪ฉันเห็นเต็มสองตาว่าพวกมันวิ่งเข้าไป
‪แต่ทั้งศพ ทั้งคน
‪ไม่มีใครออกมาเลย
‪เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ
‪ตึกในตอนนั้น
‪คือตึกนี้นี่ล่ะ
‪ถ้างั้น…
‪ตอนนี้ใต้ก้นของพวกเธอทุกคน
‪มีอะไรถูกฝังอยู่บ้างก็ไม่รู้
‪นั่นแหละที่จะบอก
‪- โอ๊ะ อะไร ‪- ปัดโธ่
‪ใครวะเนี่ย
‪น่าจะเป็นทหารหนีทัพน่ะค่ะ
‪หนีเร็ว
‪หนีไปสิ
‪เร็วเข้า
‪ตายแล้ว
‪นี่
‪ไม่รู้เหรอว่าจะไปไหนต้องไปกับบัดดี้
‪บัดดี้ฉันป่วยหนักอยู่ ‪ฉันเลยลองออกมานี่
‪เธอกลัวเหรอ
‪อะไรนะ
‪นายนี่โตขึ้นเยอะเลยแฮะ
‪ฉันโตอยู่แล้วนะ
‪ก็ได้
‪เดินเก่งดีนะ
‪อะไร
‪เห็นเธอเหมือนจะเจ็บขา
‪ฉันเลยเลิกเต้นบัลเลต์ไง
‪นายเป็นผู้ชมคนสุดท้ายของฉันนะ ‪รู้ไว้ด้วยว่าเป็นเกียรติมาก
‪งั้นจะไม่เต้นแล้วเหรอ
‪อือ
‪ทำไมล่ะ เธอเต้นเก่งออก
‪โลกกลายเป็นสภาพนี้แล้ว
‪ยังไงก็ไม่มีใครดูฉันอยู่ดี
‪คราวนี้ฝีมือใคร
‪นายจะมีสีหน้าเฉพาะของนาย ‪เวลาที่มีคนมาทำอะไรเฮงซวยใส่
‪นายก็รู้ใช่ไหม
‪ไม่นะ
‪โดยปกติแล้ว
‪หน้านายก็เป็นแบบนี้ตลอดนี่เนอะ
‪ถ้ามีคนมาทำไม่ดีใส่…
‪ทำแค่นี้บ้างก็ยังดี
‪ไหนลองทำซิ
‪ช่างมันเถอะ ไม่ต้องแล้ว โธ่เอ๊ย
‪ไม่มีพรสวรรค์เอาซะเลย
‪เอาล่ะ ดูนะ
‪หุบนิ้วนี้ลง
‪หุบลง แล้วก็หุบลง
‪แค่นี้เอง
‪หือ
‪ตอนนี้นายสัญญากับฉันแล้วนะ
‪ว่าอะไร
‪ความลับน่ะ
‪เอาเป็นว่านายสัญญากับฉันแล้ว
‪สัญญานะ
‪ยินดีด้วยนะ
‪รักครั้งแรกเลยนี่
‪โธ่เอ๊ย โคตรอึดอัดเลย
‪นี่ ชาฮยอนซู
‪ทำแบบนี้สิ ฉันบอกให้ทำแบบนี้ไง
‪สัญญาก็แล้ว สอนก็แล้ว ‪ยังไม่รู้อีกเหรอ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪ยืนจ้องอะไรนักหนา
‪น่ารำคาญจริงๆ
‪คุณจับมีดจริงๆ เหรอคะ
‪ตอนงานครบขวบแรกน่ะค่ะ
‪คุณจีซู
‪ที่จริงแล้ว ฉันจับอย่างอื่นค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪เขาบอกว่าฉันจับคอเสื้อพ่อค่ะ
‪สมกับเป็นคุณจีซูจริงๆ
‪แต่ของผมเรื่องจริงนะครับ
‪ตอนนั้นมีมีดหั่นต๊อกน่ะครับ
‪เกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ
‪สอนฉันใช้ดาบบ้างสิคะ
‪รอให้คุณจีซูหายดีก่อนนะครับ
‪คุณแจฮอนเป็นคนดีมากเลยนะคะ
‪ผมแค่ใช้ชีวิต ‪ตามพระประสงค์ของพระเจ้าน่ะครับ
‪ค่ะ ยังไงก็เถอะ
‪ฉันรอดตายมาได้เพราะคุณเลย
‪นั่นก็เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าครับ
‪คุณคะ
‪จริงๆ เลยนะ
‪ฉันจะบอกว่า "ขอบคุณ" ต่างหาก
‪อ๋อ
‪ผมก็ขอบคุณเหมือนกันครับ
‪ที่คุณฟื้นขึ้นมา
‪รักครั้งแรกเหรอ
‪จะบ้าตาย บ้าไปแล้วสินะ
‪รักครั้งแรกบ้าบออะไรของมัน
‪ลุงคะ
‪ไฟแช็ก ขอไฟแช็กหน่อย
‪นี่เธอรีดไถฉันเหรอ
‪เปล่านะคะ
‪เขาขอบคุณคนอื่นแบบนี้แหละค่ะ
‪พูดว่า "ขอหน่อยค่ะ" ก่อนสิ
‪ขอหน่อยค่ะ
‪ขอบใจ
‪รักแรกเหรอ
‪บ้าไปแล้วหรือไง
‪อ้าว ไม่เอาคืนเหรอคะ
‪ฉันเลิกบุหรี่แล้ว
‪โอ้โฮ ดูซิว่าจะทนได้นานแค่ไหน
‪(บันทึกอุณหภูมิ)
‪เฮ้ย ไอ้แว่น
‪ไอ้ทหารฟื้นแล้ว แต่อาการแปลกมากเลย
‪รีบมาดูเร็ว
‪จางจูซอง บอกสังกัดกับหน้าที่นายมา
‪ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่
‪ตั้งสติได้แล้ว
‪นี่ ไอ้เวรเอ๊ย ใช้ได้ไหมเนี่ย
‪- อ้าว ไฟขึ้นแล้วนะ ‪- ไอ้เบื๊อกเอ๊ย ใช้ได้ไหม
‪นี่ ได้ยินไหม
‪ได้ยินหรือเปล่า
‪ไม่ได้ยินเหรอ
‪โธ่เอ๊ย
‪ไอ้เวรนี่ ได้ยินแต่ก็เมินแฮะ ‪หัวร้อนเลย
‪นี่ หลบให้ดีนะ เดี๋ยวหัวจะโผล่เอา
‪หัวโผล่มาแล้วนั่นไง
‪- นั่นไงๆ ‪- ปัดโธ่เอ๊ย
‪- เฮ้ย จับมัน ‪- ไม่
‪- ต้องหนี ‪- หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้เวร
‪เอาปืนผมคืนมา
‪เอาคืนมาเถอะนะ ผมต้องใช้มันจริงๆ
‪ขอร้องล่ะ เอาปืนผมคืนมาเถอะ
‪เอาป้ายขอความช่วยเหลือออก ‪ให้เร็วที่สุด
‪อย่าเพิ่งขยับนะครับ
‪ผายลมบ้างไหมครับ
‪ไม่รู้สิ
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪เสียงค่อนข้างอึดอัดและอ่อนแรง
‪- ส่วนกลิ่น… ‪- ไม่
‪ไม่มีกลิ่นเลยครับ
‪เวรเอ๊ย
‪ค่อยยังชั่วครับ
‪เลิกงดอาหารได้แล้วครับ
‪ค่อยๆ กินโจ๊กก่อนนะครับ
‪ยาปฏิชีวนะที่ทุกคนรวบรวมมาให้ครับ
‪ต้องขอบคุณนายมากเลยนะ
‪อึนยูบอกว่านายเคยผ่าตัดมาก่อน ‪ให้ฉันเชื่อใจนายได้
‪เธอว่าอย่างนั้นเหรอครับ
‪ผมยังไม่เคยแม้แต่เข้าไปดูผ่าตัดเลย
‪แต่ยังไงนายก็ ทำได้ดีมาก
‪แล้วก็
‪เรียกอีอึนยูให้ฉันหน่อยสิ
‪มาที่นี่ทำไม
‪คุณควรเห็นแต่อะไรดีๆ ‪คิดถึงแต่อะไรดีๆ สิ
‪ฉันเลยมาที่นี่ไงคะ
‪ฉันจะพยายามนะ
‪ฉันก็อยากเห็น ‪เด็กน่ารักเหมือนคุณอีกยอง
‪อยากเห็นแกยิ้มเหมือนกันนะ
‪แค่ 15 วันค่ะ
‪ถ้าคุณอดทนเกิน 15 วัน ‪หลังจากที่มีอาการได้
‪แปลว่าคุณผ่านจุดวิกฤติแล้วค่ะ
‪ลุงรปภ.เหรอ
‪ไม่ได้ขึ้นกันไปแค่สองคนเหรอ
‪ไปก่อนเลย
‪อย่าไปเลย
‪อันตรายนะ
‪ออกไปไม่ได้นะ
‪คุณคะ
‪ปลาเน่า
‪ไม่นะ
‪โยนมาเลย
‪โยนมา
‪โยนสิ
‪โยนเลย
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม