‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪(เดือนกันยายน ปี 2000)
‪ทำไมแกทำแบบนั้น
‪คุณเป็นใครเหรอครับ
‪ทำไมแกถึงทำแบบนั้น
‪- โตขึ้นเยอะเลยแฮะ ‪- ตอบมาสิ
‪แค่เล่นกันเฉยๆ น่ะครับ
‪อย่าเข้ามา
‪อย่าเข้ามา ซังอุก
‪ผมก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‪ถ้าวันนั้นฝนตกแบบนี้ก็คงจะดีเนอะ
‪ว่าไหมครับ
‪อย่ามาให้เห็นอีกนะครับ
‪เพราะผมรับโทษไปหมดแล้ว
‪จำคุก 11 เดือน ลงโทษภาคทัณฑ์สองปี
‪เรื่องนั้นใครเป็นคนกำหนดเหรอ
‪ใครเป็นคนกำหนด
‪เขาบอกว่าคุณรับจ้างฆ่าคนด้วย
‪รับตามหาคนด้วยไหมครับ
‪(เดือนกรกฎาคม ปี 2020)
‪ผมถามว่าลูกสาวผมอยู่ไหน ‪มันบอกว่าอยู่ที่นี่
‪มันให้รูปนี้มาด้วยครับ
‪ไอ้คนที่ลักพาตัวลูกสาวผมไปน่ะ
‪เด็กน้อยยิ้มเหมือนไม่รู้อะไรเลย
‪เธอบอกจะเอาให้พ่อดู ‪เลยขอให้ถ่ายสวยๆ
‪นี่เงินที่ผมจะเอาไว้ ‪ซื้อยาฆ่าแมลงครับ
‪ผมไม่มีความคิดที่จะอยู่อีกต่อไปแล้ว
‪งั้นก็ไปตายซะ
‪จะให้ตายได้ยังไง
‪ไอ้สารเลวนั่น ‪เดินเหินไปไหนมาไหนได้ตามใจ
‪แต่ผมไม่รู้เลยว่าลูกสาวผมอยู่ที่ไหน
‪ทำไมตำรวจต้องขัดขวางผมด้วย ฮะ
‪นั่นคือกฎหมายเหรอครับ
‪นั่นคือกฎหมายงั้นเหรอ
‪นั่นคือกฎหมายเหรอครับ
‪ช่วยผมตามหาลูกหน่อยนะครับ
‪ผมไม่เหลือใครนอกจากคุณแล้ว
‪ช่วยตามหาให้หน่อยเถอะ ได้โปรด
‪ได้โปรดเถอะครับ
‪มันคืออะไรเหรอครับ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪เขาเป็นฆาตกรครับ
‪เพราะผมรับโทษไปหมดแล้ว
‪นั่นคือกฎหมายงั้นเหรอ
‪ไอ้ฆาตกรเอ๊ย
‪อย่าแตะต้องตัวฉัน
‪ที่เหลือทำเองแล้วกันนะคะ
‪(กำลังตระเวนยาม)
‪(อันตราย ห้ามเข้าใกล้)
‪ไม่มีใครเอาไปไหนหรอกค่ะ
‪ให้ตายเถอะ
‪ใจตกไปอยู่ตาตุ่มเลย
‪เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เองค่ะ ส่งมาสิคะ
‪อะไร ตับน่ะเหรอ
‪จะทำแบบนี้จริงๆ เหรอคะ
‪ขอดูหน่อยก็ไม่ได้เหรอ
‪ดูอย่างเดียวนะคะ
‪ฉันคอยมองอยู่นะคะ
‪ไอ้นั่นยังเหลืออยู่ไหม
‪เหลือมากพอค่ะ
‪เราควรไล่เขาออกไปไม่ใช่เหรอ
‪ด้วยเหตุผลอะไร
‪เพราะเขาจับฆาตกรได้งั้นเหรอ
‪ไม่ได้จับครับ เขาฆ่าเลยต่างหาก
‪เขาป้องกันตัวไม่ใช่เหรอ ‪ป้องกันตัวเองน่ะ
‪ชเวยุนแจนั่น แค่ตายยังน้อยไปด้วยซ้ำ
‪ถ้าไม่ได้นักเลงคนนั้น
‪- เราคนใดคนหนึ่งคง… ‪- แล้วยังไง
‪ยังไงเขาก็เป็นฆาตกรนะ
‪จะรู้ได้ยังไงว่า ‪เขาจะไม่ฆ่าคนอื่นอีก
‪อาจเป็นเราคนใดคนหนึ่ง…
‪ขอบคุณนะคะ
‪ตอนนี้ทั้งตัวฉันมีอยู่แค่นี้…
‪ผมคงจะไปอยู่ข้างยุนอาครับ
‪ถ้าคุณยังตามหายุนอาอยู่ล่ะก็
‪ตอนนี้ไม่ต้องแล้วล่ะครับ
‪ผมขอให้คุณอยู่รอดปลอดภัย
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ทำไมถึงเผาเงินล่ะครับ
‪เงินค่าจ้างน่ะ
‪แต่ฉันทำตามที่เขาจ้างไม่ได้
‪ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่นะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมดันไปเห็นข้อความเข้า
‪(ผมคงจะไปอยู่ข้างยุนอาครับ)
‪แม้พวกเราจะไม่ได้เห็นด้วยกันทุกคน
‪แต่คุณอยู่ที่นี่ได้ถ้าต้องการครับ
‪ผมไม่คิดว่าคุณ ‪ทำสิ่งที่ถูกต้องหรอกนะครับ
‪แต่ยังไงคุณก็ได้ทำสิ่งที่ต้องทำ
‪(จาก 7,800 วอน)
‪สวดมนต์…
‪ใครก็สวดได้ใช่ไหม
‪ครับ แน่นอนครับ
‪นายสวดแล้วกัน
‪ทำไมเป็นผมล่ะครับ
‪เพราะพระเจ้าคงชอบนายมากกว่าฉัน
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪สนุกกันจังเลยนะ
‪สนุกกันจังเลย
‪ทำไมพี่น้องต่างกันได้ขนาดนี้
‪บอกว่าเก็บมาเลี้ยงก็เชื่อนะเนี่ย
‪วันนี้พอแค่นี้แล้วกันครับ
‪ทำได้ดีมากครับ
‪- เอาลง ‪- ค่อยๆ เอาลง
‪ค่อยๆ นะ
‪(เดือนมิถุนายน ปี 2020)
‪เสร็จแล้วเหรอครับ
‪ค่ะ ฉันดูให้อย่างถี่ถ้วนเลย
‪เพราะฉันชอบคุณ
‪สภาพเป็นยังไงบ้างครับ
‪ก็…
‪ถือว่าพอใช้ได้เลยนะคะ ‪สำหรับตึกที่เก่าแล้ว
‪เลิกงานกี่โมงเหรอคะ
‪ทานข้าวเย็นด้วยกันสิคะ
‪ฉันก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน
‪ไปบ้านที่โซลแค่เดือนละครั้งหรือไง
‪คุณโดนเอาเปรียบเกินไปไหมเนี่ย
‪ขอโทษนะ
‪จะทำไงได้ล่ะ
‪ตอนทำงาน คุณเซ็กซี่มากเลย ‪ฉันเลยยอมให้
‪(หัวหน้าแพทย์ นัมซังวอน)
‪"ครูครู" คืออะไรเหรอ
‪ที่รักเขียนบล็อกด้วยเหรอ ‪เห็นล็อกอินอยู่
‪นี่ อีกยอง
‪เอ่อ คือว่า
‪เมื่อไหร่นะ
‪วันถ่ายรูปพรีเวดดิ้งน่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪นี่มันอะไรกัน มีพิรุธนะเนี่ย
‪- ฮะ ‪- ทำไม มีอะไร
‪เขียนไดอารี่ว่าไม่อยากแต่งงานเหรอ
‪ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น
‪- เอามา ‪- เดี๋ยวสิ อีกยอง
‪ไม่ใช่แบบนั้น ‪ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
‪ทำตามใจตัวเอง ‪มากกว่าที่คิดนะครับเนี่ย
‪ออกไปเถอะครับ
‪ว่าไงนะ
‪หมายความว่าอะไร
‪เราต้องการความช่วยเหลือ ‪จากนักดับเพลิงครับ
‪แต่พี่คงไม่สะดวกช่วยเราแล้ว
‪ขอบใจนะ ที่เปิดปากพูดก่อน
‪ไม่ได้นะ คุณอีกยอง
‪- แบบนี้ไม่ได้นะ ‪- ฉันมีเรื่องต้องทำน่ะค่ะ
‪ที่ผ่านมา ขอบคุณนะคะ
‪ดูดีกว่าตอนเป็นคนอีกนะ
‪สัตว์ประหลาดคืออาชีพในฝันเหรอ
‪ทำไมตั้งใจอะไรขนาดนั้น
‪ฉันตั้งใจทำทุกอย่างอยู่แล้ว
‪ถ้าสัตว์ประหลาดโผล่มา
‪เราก็ตายกันหมดนั่นแหละ
‪ทำอย่างนั้นคงห้ามมันได้หรอก
‪ฉันจะรอถึงตาเธอนะ
‪ฉันเหรอ คิดว่าฉันบ้าเหรอ ‪ฉันจะไปทำอะไรแบบนั้นทำไม
‪อือ ก็เธอเป็นนังบ้านี่นา
‪เดี๋ยวก็ได้ทำ
‪เธอจะตั้งใจทำ
‪มากกว่าฉันแน่
‪ตายจริง ลูกสุดที่รักฉัน
‪ขับช้าๆ หน่อยสิ ช้าๆ หน่อย
‪ช้าลงหน่อย
‪ทำไมนายถึงเสนอหน้าขึ้นมาล่ะ
‪จะชดใช้หนี้น่ะครับ
‪หมายความว่ายังไง
‪ทำไมต้องใช้รถฉันใช้หนี้นายด้วย
‪พระเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกครับ
‪ท่านไม่ได้ฟังแค่คำอธิษฐาน ‪ของคนที่ท่านชอบ
‪นี่นายพยายามจะทำอะไรกันแน่
‪โซจูน่ะ ถ้าดื่มคนเดียว ‪มันจะขมนะครับ
‪และจะดื่มเยอะขึ้นกว่าเดิมด้วย
‪ผมเคยติดแอลกอฮอล์ครับ
‪ตอนนี้กำลังฝืนทนสุดชีวิตเลย
‪สิ่งที่เราเห็นด้วยตา ‪ไม่ใช่ทุกอย่างหรอกนะครับ
‪ทั้งคน
‪ทั้งโลกใบนี้
‪พระประสงค์ของพระเจ้าด้วย
‪ผมต่อสู้ด้วยการสวดมนต์
‪ส่วนคุณก็คงมีวิธีการของคุณเอง
‪จากนี้คุณต้องรับผิดชอบที่นี่นะครับ
‪ทำไมฉันต้องทำด้วย
‪คุณจะได้ลองสู้ด้วยวิธีอื่นดูไงครับ
‪ที่นี่เหมาะกับการอยู่คนเดียวครับ
‪อ้อ
‪เป็น "มาสเตอร์"
‪ช่วยเก็บรักษาที่เหลือด้วยครับ
‪ขี้โกงนี่
‪จะเล่นของพวกนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน
‪อ่านหนังสือบ้างสิ
‪(ผมไม่กลัวความมืดแล้วครับ)
‪คือว่า
‪ยองซูยังอ่านภาษาเกาหลีไม่ออกน่ะค่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪แถวคังนัม เด็กอายุเท่าเธอ ‪เขาพูดภาษาจีนกันแล้วนะ
‪เปิดหนังสือสิ
‪เอาล่ะ
‪(ผมไม่กลัวความมืดแล้วครับ)
‪- "ผม ‪- "ผม
‪ไม่กลัว
‪- ความมืด ‪- ความมืด"
‪แล้วครับ"
‪ลองอ่านดูสิ
‪- "แล้วครับ" ‪- "แล้วครับ"
‪อีกทีนะ
‪(กฎการเอาตัวรอดในกรีนโฮม ‪กักตัวผู้ติดเชื้อ)
‪(หนึ่ง เคลื่อนตัวเป็นกลุ่ม ‪ตั้งแต่สองคนขึ้นไป)
‪(คิมยองซู)
‪(รายชื่อบัดดี้)
‪(อีอึนยู ยุนจีซู ‪อีอึนฮยอก ซออีกยอง)
‪เฮอะ ไม่มีชื่อฉันนี่
‪ไม่มีชื่อฉันเหมือนกัน
‪เธอคู่กับฉันก็ได้
‪คู่กับคุณตาเหรอครับ
‪ใช่น่ะสิ
‪เพราะอะไรน่ะเหรอ
‪เพราะเราเป็นเจ้าหน้าที่ลับยังไงล่ะ
‪กฎการเอาตัวรอดในกรีนโฮม
‪หนึ่ง เคลื่อนตัวเป็นกลุ่ม ‪ตั้งแต่สองคนขึ้นไป
‪หากพบอะไรผิดปกติ ให้รายงานทันที
‪สอง กินข้าววันละมื้อ ‪และแบ่งให้ในปริมาณที่กำหนดเท่านั้น
‪อะไรครับเนี่ย
‪มีแค่ผมที่เข้าใจความหมาย ‪ของจูม็อกบับผิดเหรอ
‪ต้องให้ก้อนเท่านี้สิ ‪ถึงจะเป็นจูม็อกบับ
‪ได้ 36,6 อุณหภูมิปกติค่ะ
‪หมาตัวนั้นไม่ต้องวัดเหรอ ‪มันอาจจะกลายร่างก็ได้นะ
‪สาม ตรวจอุณหภูมิร่างกายทุกคน ‪ทุกวันตอนสองทุ่ม
‪ขอบคุณค่ะ
‪กักตัวผู้ติดเชื้อเอาไว้
‪ปิดลิฟต์แล้วใช่ไหมครับ
‪ไฟฟ้าไม่พอ แถมยังอันตรายด้วย
‪คงต้องเปิดใช้ ‪เฉพาะตอนฉุกเฉินเท่านั้น
‪เรื่องฮยอนซูน่ะ
‪ทำแบบนี้ถูกแล้วเหรอ
‪เขาไม่ได้ทำร้ายใครและไม่มีอะไร ‪ยืนยันว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดด้วย
‪- ขังเอาไว้แบบนั้น… ‪- ไม่ถูกไงครับ
‪ผมรู้ครับ แต่ชาฮยอนซูอันตราย
‪อันตราย แต่เราต้องการเขา
‪(ห้อง 702 ครีมกันแดด ห้อง 1009 ‪อาหารหมา สายชาร์จ ผ้าอนามัย)
‪เวรแล้ว หมอนั่นมองฉัน ‪แปลกๆ อยู่คนเดียวเลย
‪คือว่า
‪เสียดายเหล้าน่ะ ‪ยังไงเราต้องใช้ขวดอยู่แล้วด้วย…
‪สู้เด็กไม่ได้เลย
‪ว่าแต่ ‪เมื่อไหร่ฮยอนซูจะลงมาเหรอครับ
‪นั่นสิ คราวนี้นานแฮะ
‪- ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม ‪- เขาไม่ตายนี่
‪ถ้าบาดเจ็บก็แค่นอนพักก็หายแล้ว
‪- อยู่ไหน ‪- ที่ไหน
‪มานี่ๆ
‪- มันมาทางนี้แล้ว ‪- เร็วเข้า
‪- มาเร็ว ‪- ตอนนี้แหละ
‪อะไรน่ะ
‪- ถือนี่ไว้ ‪- พระเจ้า
‪สามีฉันเองค่ะ
‪เรื่องนี้ฉันต้องทำเองค่ะ
‪- เดี๋ยวนะ ‪- อยู่เฉยๆ ก่อน
‪- เดี๋ยวก่อนครับ ‪- พี่คะๆ
‪พี่คะ
‪ตั้งสติไว้ คิมซอกฮยอน
‪คิมซอกฮยอน
‪ฉันบอกให้ตั้งสติไง
‪สติกลับมาแล้วสินะ
‪มีอะไรอยากพูดทิ้งท้ายไหมคะ
‪ฆ่า
‪ฉัน
‪ที
‪แล้วก็…
‪เดี๋ยวนายก็กลายเป็นแบบนี้
‪(ทางออกฉุกเฉิน)
‪พูดออกมาครั้งแรกในรอบ 30 ปี
‪ฉันขอโทษ…
‪ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย
‪(เดือนกรกฎาคม ปี 2020)
‪เอาอุปกรณ์กู้ภัยมา
‪เร็วเข้า
‪ฉันซออีกยอง ‪จากสถานีดับเพลิงซูจองค่ะ
‪- เร็วเข้า ‪- ครอบครัวผู้เสียชีวิตครับ
‪- คุณคงจะเสียใจมาก… ‪- หาศพ…
‪ไม่เจอค่ะ
‪ให้เราดูแลสถานที่เกิดเหตุเถอะค่ะ ‪เราจะหาให้เจอ
‪คงอนุญาตไม่ได้หรอก
‪อยู่สถานีดับเพลิงก็น่าจะรู้ดี…
‪(จดหมายลาออก)
‪ไปสิ ทางนั้น
‪ตอนนี้ฉันเป็นแค่ ‪ครอบครัวผู้เสียชีวิตแล้วค่ะ
‪- ไม่ว่ายังไงต้องหาให้เจอนะคะ ‪- นี่ ซออีกยอง
‪(ห้ามเข้า เส้นแนวกั้นตำรวจ ‪อยู่ระหว่างการตรวจสอบ)
‪(คลินิกทัณฑสถานดงบู)
‪(ใส่รหัสเพื่อปลดล็อก)
‪(รหัสไม่ถูกต้อง)
‪(เรียนเชิญทุกท่านในวันสำคัญของเรา)
‪(ซังวอนและอีกยอง)
‪(ไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต)
‪(สมุดโน้ต)
‪(บันทึกการรักษาปี 2020 ‪ข้อมูลเชิงสถิติของโรงพยาบาล)
‪(ครูครู อีเอกซ์คิวเอ)
‪สิ่งนี้ไม่ใช่โรคภัย แต่เป็นคำสาป
‪ฉันเองก็ถูกมันกลืนกิน
‪ฉันมีอาการเลือดกำเดาไหล ‪และหมดสติมาได้สิบวันแล้ว
‪พวกมันเริ่มพูดคุยและถามคำถาม
‪แต่ฉันยังอดทนเอาไว้อยู่
‪ถึงฉันจะต้องเป็นหนูทดลองเสียเอง ‪แต่ฉันก็จะแก้ไขปรากฏการณ์นี้ให้ได้
‪สิบห้าวัน
‪ถ้าผ่าน 15 วันไปได้ ‪จะถือว่าเข้าสู่ช่วงปลอดภัย
‪อีกแค่ห้าวัน
‪อดทนอีกแค่ห้าวัน ‪ฉันก็จะกลายเป็นผู้ติดเชื้อพิเศษ
‪ข้อหนึ่งที่ชัดเจนก็คือ ‪เรามีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น
‪นั่นคือการวิจัยคนที่มีอาการกลายร่าง ‪แต่ยังสามารถฝืนทนไว้ได้
‪และมันคือความหวังสุดท้าย ‪ที่จะทำให้ความหายนะนี้จบลง
‪ไฟดับค่ะ
‪รออีกแป๊บนะครับ คุณจีอึน
‪ไม่มีอะไรหรอกครับ
‪จะเชื่อได้ยังไงว่าไม่มีอะไร
‪ดูก็รู้ว่ามีอะไรแน่ๆ
‪ทีนี้จะเป็นยังไงต่อไปล่ะ
‪ไม่มีของกินแล้วด้วยนี่
‪อีกไม่นานน้ำก็คงไม่ไหลแล้ว ‪กลัวจังเลยค่ะ
‪พี่
‪เราจะตายแล้วเหรอ
‪จบเห่แล้ว
‪พวกเราจบเห่กันหมดแล้ว
‪ตายไปจะได้ขึ้นสวรรค์ไหมก็ไม่รู้
‪แล้วยังไง
‪แล้วจะให้ทำยังไง
‪ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว ‪จะให้ฆ่าตัวตายพร้อมกันเลยไหมล่ะ
‪เลิกงอแงสักที
‪ทำไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ทุกคนกำลังสับสนอยู่
‪ผมรู้ครับ
‪เร็วกว่าที่คิดไว้แฮะ
‪ไฟฟ้าไม่ได้ส่งผลโดยตรง ‪ต่อการเอาชีวิตรอด
‪ปัญหาที่หนักกว่านั้น ‪คือการขาดน้ำดื่มครับ
‪นายนี่เย็นชาดีจังเลยเนอะ
‪บอกมาตรงๆ เถอะ
‪เรามีโอกาสรอดไหม
‪นายเป็นใคร
‪ไม่รู้
‪อะไรนะ
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเหมือนกัน
‪นายแค่เริ่มต้นใหม่จากที่นี่ก็ได้
‪นายมีชีวิตตามที่นายต้องการได้
‪ถ้าบอกความปรารถนา ‪ฉันก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดสินะ
‪ใช่แล้ว ‪ทีนี้บอกมาสิว่านายต้องการอะไร
‪แม่งเอ๊ย
‪ก็ได้
‪ขอให้โชคดีล่ะ
‪(แบสเทิร์ด)
‪ฟื้นแล้วเหรอ
‪นายนี่หัวอ่อนจริงๆ แฮะ
‪เหมาะกับการเป็นพรมเช็ดเท้าจริงๆ
‪ว่าแต่ ชาฮยอนซู
‪ตรงนี้ฝีมือใครเหรอ
‪- ฉันเอง ‪- ไม่สิ
‪ฉันถามว่าเป็นเพราะใคร
‪เพราะตัวฉันเองไง
‪ไม่ใช่เพราะนายหรอก ไอ้บ้าเอ๊ย
‪คิดแบบนั้นแล้วสบายใจเหรอ
‪เพราะแบบนี้ไงทุกคนเลยเอาแต่โทษนาย
‪คนเราน่ะ
‪นายต้องโวยให้สุด
‪ถึงจะรู้เรื่อง
‪ไม่เจ็บเหรอ
‪อือ
‪เฮอะ เมื่อกี้ร้องโอดครวญแทบตาย
‪ไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง ‪เอาไปติดเองแล้วกัน
‪จะติดไปทำไม
‪- ยังไงฉัน… ‪- ทำให้คนอื่นเห็นบ้างสิ
‪"ฉันบาดเจ็บเพราะพวกแก ‪แม่งเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
‪ฮะ
‪ขนาดบอกแล้ว ก็ยังไม่เข้าใจอีก
‪(พลาสเตอร์ปิดแผล)
‪ให้เขาอยู่เฉยๆ บ้างเถอะ
‪ถ้าสำคัญขนาดนั้นก็ไปกันเองสิ
‪- พอได้แล้ว ‪- นี่
‪เธอน่ะ เลวที่สุดเลย
‪แกล้งทำเป็นใส่ใจคนอื่น ‪ถึงเวลาก็ยืนโง่อยู่เฉยๆ
‪- เธอก็ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก ‪- แล้วเธอล่ะ
‪ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ‪เอาแต่ใช้ปากพูด
‪อีเวรนี่
‪นี่ อีอึนยู
‪นายไม่ต้องมายุ่ง พี่แท้ๆ ก็ไม่ใช่
‪แม่งเอ๊ย ตลกสิ้นดี
‪(ห้ามเข้า)
‪เราต้องออกไปข้างนอก
‪ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่า ‪ที่นี่ปลอดภัย
‪ตอนที่ออกไปเก็บศพ ‪ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪บางทีเหตุการณ์อาจจะสงบแล้วก็ได้
‪แล้วยังไงครับ
‪นาย…
‪เวลาพักฟื้นของนาย ‪เริ่มนานขึ้นเรื่อยๆ
‪ไม่รู้ว่าจะกลายเป็น ‪สัตว์ประหลาดเมื่อไหร่
‪ถ้าผม
‪เป็นสัตว์ประหลาด ‪ผมจะทำร้ายพวกคุณเหรอครับ
‪มีนะครับ สัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้ายคน
‪แล้วยังไง
‪มั่นใจเหรอว่านายจะเป็นแบบนั้น
‪สัตว์ประหลาดก็คือสัตว์ประหลาด
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪เราต้องหาทางรอด ‪ตอนที่นายยังทนได้อยู่
‪ฉันไม่หวังให้นายเข้าใจ ‪แค่ช่วยทำสิ่งที่ต้องทำให้ดีก็พอ
‪นายแค่โดนหลอกใช้นั่นแหละ
‪เดี๋ยวนายก็กลายเป็นแบบนี้
‪บอกฉันมา
‪คุณซังวอนอยู่ที่ไหน
‪ไม่สิ
‪ทำอะไรเขาไปบ้าง
‪คุณไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะถามได้นะคะ
‪บอกมา
‪ก็เห็นแล้วนี่คะ เขาคงตายไปแล้ว
‪ไม่ว่าจะฆ่าตัวตายหรือโดนฆ่าก็ตาม
‪(ถึงฉันจะต้องเป็นหนูทดลองเสียเอง ‪แต่ฉันก็จะแก้ไขปรากฏการณ์นี้ให้ได้)
‪ถึงจะไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪เขาจะยังมีชีวิตปกติดีเหรอคะ
‪ขอฉันถามบ้างนะคะ
‪คุณรู้อะไรแค่ไหนคะ
‪ฉันรู้ว่าคุณจะฆ่าฉัน
‪ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ
‪ถ้ารู้เยอะก็ฆ่าเพื่อปิดปาก
‪ถ้าไม่รู้อะไรเลยก็ไร้ประโยชน์ ‪ก็เลยฆ่าทิ้งไงล่ะ
‪แต่ว่า…
‪แต่ว่าฉันจะต้องรอดออกไปให้ได้
‪ยังไงล่ะ
‪ดูสถานการณ์รอบข้างด้วยสิคะ
‪ตามหาคนที่ฝืนการกลายร่างได้ ‪อยู่ใช่ไหม
‪ฉันรู้ว่าอยู่ที่ไหน
‪น่าจะหลับอยู่ครับ
‪อย่าปลุกเลย
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪- ลุงคะ ‪- ซูยอง อย่าเข้ามา
‪อย่าเข้ามานะ ซูยอง
‪ลุงคะ
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม