‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪ฉันโอเคจริงๆ นะ
‪ชาฮยอนซู
‪ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
‪อะไรกัน
‪เรียกมันไปไหนคนเดียว
‪ฉันล่ะ แล้วฉันล่ะ
‪นายก็แค่โดนหลอกใช้เท่านั้นแหละ
‪เฮ้ย
‪เอาฉันออกไปด้วยสิ
‪ประตูใหญ่เป็นจุดสำคัญที่ควรปิดกั้น ‪แต่ฉันปิดไว้แบบลวกๆ
‪ตรงบันไดใช้แค่แผ่นไม้กับโซ่ล่ามไว้
‪พวกมันจะบุกเข้ามาได้ก็ไม่แปลก
‪ที่ที่นายอยู่เมื่อกี้ก็เหมือนกัน
‪นายคิดว่าทำไมฉันถึงอยู่ข้างนายเหรอ
‪ฉันจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน
‪ต่อจากนี้อะไรที่อันตราย ‪นายจะต้องเป็นคนทำทั้งหมด
‪ถ้าไม่อยากทำ ฉันก็ช่วยอะไรนายไม่ได้
‪หมายความว่ายังไง
‪ลุงที่อยู่ห้อง 1408
‪นายพาเขาลงมาได้ไหม
‪ตอนฤดูใบไม้ผลิค่ะ
‪ดอกไม้สวยดี
‪ฉันเลยอยากให้ลูก ‪เห็นดอกไม้ก็เท่านั้น
‪แค่แป๊บเดียว
‪แป๊บเดียวจริงๆ ค่ะ
‪คงคิดถึงลูกมากสินะ
‪วันที่ลูกเรียกฉันว่า "แม่" ครั้งแรก
‪วันที่ลูกพลิกตัวเองได้
‪เรื่องแค่นั้น
‪ฉันก็ตื้นตันเอามากๆ
‪แค่มองแก้มยุ้ยๆ ของลูก
‪ก็มีความสุขเหมือนได้โลกมาทั้งใบแล้ว
‪คุณมีลูกเหรอคะ
‪มีสิ
‪ก่อนที่ขาจะเป็นแบบนี้
‪ฉันก็…
‪ต้องการเหมือนกับฮยอนซูค่ะ
‪ถ้าฉันกลายร่าง คุณช่วย…
‪ฆ่าฉันด้วยนะคะ
‪ผมคงทำตามที่ขอไม่ได้หรอก
‪ถ้าไม่มีคุณ
‪ผมไม่สามารถรับผิดชอบ ‪ดูแลเด็กๆ ได้หรอก
‪งั้นเหรอคะ
‪ป้าไม่อยู่เหรอครับ
‪อือ
‪ป้าไปแล้ว
‪ปล่อยป้าเขาไปเถอะ
‪(คิมยองซู คิมซูยอง)
‪คุณคะ
‪คุณเป็นนักเลงไม่ใช่เหรอ
‪นักเลงทำได้ทุกอย่าง ‪ถ้าจ่ายเงินให้ไม่ใช่เหรอ
‪ฉันจะให้ทั้งหมดที่ฉันมีเลย
‪ช่วยพาฉันออกไปข้างนอกที
‪นะคะ
‪หลบไป
‪เอ่อ คือว่า ไม่ได้นะครับ
‪เปิดให้เขาเถอะครับ
‪จะไม่เป็นอะไรเหรอ
‪เราไม่น่าจะห้ามเขาได้นะครับ
‪เอ่อ จริงๆ แล้ว ไม่ควร…
‪เดี๋ยวก่อน
‪มีแค่นี้เหรอ
‪อยากให้อดตายหรือไง
‪ดีใจใช่ไหมล่ะที่ฉันเป็นแบบนี้
‪ชอบใจมากเลยใช่ไหม
‪ถ้าฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาด ‪ฉันจะจับเธอกินคนแรกเลย
‪เพราะงั้นทำอะไรสักอย่างสิวะ ‪นังเมียหน้าโง่เอ๊ย
‪เขาบอกให้กินแบบประหยัดๆ น่ะ
‪ใครบอก
‪นั่นมันของฉันทั้งหมดเลยเถอะ
‪เขาว่าต่อไปจะต้องแบ่งกันกินค่ะ
‪พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย ยัยบ้าเอ๊ย
‪ต้องอดทนสิครับ
‪ผมก็อยู่อย่างอดทนครับ
‪เป้าหมายหลักคือฮันดูชิก
‪เด็กๆ คือเป้าหมายรอง
‪มุ่งไปที่ตัวหลักล่ะ
‪ถ้าเหตุการณ์เลวร้ายลง
‪ทิ้งเด็กซะ
‪เล่นกับชีวิตคนหรือไง
‪ถ้างั้นควรส่งใครไปล่ะครับ
‪วิธีนี้ดีที่สุดแล้วครับ
‪เราต้องการตัวลุงห้อง 1408
‪ผมตั้งใจว่าจะไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว
‪ปล่อยเถอะครับ
‪มันต้องมีวิธีอื่นสิ ‪ที่ไม่ต้องใช้คนน่ะ
‪สิ่งที่ผมใช้คือโกลเด้นไทม์ครับ
‪ชาฮยอนซูบาดเจ็บหนักปางตาย ‪แต่เขาก็ฟื้นภายในไม่กี่ชั่วโมง
‪ถ้าจิตใจส่งผลต่อ ‪การกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด
‪และถ้าชาฮยอนซูฝืนทนเอาไว้ได้
‪เราก็ไม่มีอาวุธไหนที่แข็งแกร่ง ‪กว่าชาฮยอนซูแล้วครับ
‪อาวุธคือของพวกนี้ต่างหาก
‪เด็กนั่นยังเป็นคน
‪ผมก็คิดแบบนั้นครับ
‪ตอนนี้ยังเป็นคน
‪แต่ก็ส่งออกไปตายงั้นเหรอ
‪พี่เองก็ควรทำตัวให้ชินกับการใช้คน
‪ที่กำลังจะกลายร่าง ‪เป็นสัตว์ประหลาดนะครับ
‪นายไม่ปกติสินะ
‪เรากำลังเผชิญหน้ากับ ‪เหตุการณ์ที่อันตรายแค่ไหน
‪พี่คงยังคิดไม่ได้สินะครับ
‪ผลโหวต
‪พี่คิดว่ายังไงครับ
‪กระดาษที่เขียนกากบาทไว้ครับ
‪ผมเตรียมไว้เผื่อต้องแอบเปลี่ยน
‪- แต่ผมไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย ‪- แปลว่าไม่ได้ปลอมผลโหวตงั้นเหรอ
‪มันเหนือความคาดหมายครับ
‪คนดันโหวตไม่ให้ไล่ชาฮยอนซู ‪ออกไปมากกว่าซะได้
‪เป็นเพราะนายบอกว่าเป็นการ "ฆ่าคน" ‪คนอื่นเลยรู้สึกผิด…
‪คิดว่าที่พวกเขาไม่ไล่ชาฮยอนซูไป ‪เพราะมีจิตสำนึกจริงเหรอครับ
‪สมมติว่าลุงที่ถือดาบ ‪กับพี่สาวที่ถือไม้กระบอง
‪อยู่กับเขามาตลอดเลยผูกพันกัน
‪แล้วคนอื่นล่ะครับ
‪การยอมรับคนแปลกหน้า ‪มันง่ายนักเหรอครับ
‪มีชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันอีกต่างหาก
‪นายต้องการจะบอกว่าอะไร
‪ยังไม่รู้อีกเหรอครับ
‪ชาฮยอนซู คิมซอกฮยอน
‪มีแค่สองคนนั้น ‪ที่จะเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ เหรอ
‪ไม่หรอกครับ ทุกคนหวาดกลัว
‪เพราะไม่รู้ว่าตัวเอง ‪จะกลายร่างเมื่อไหร่
‪มีคนรู้เรื่องนี้ก่อนที่รัฐบาล ‪จะประกาศอย่างเป็นทางการครับ
‪- ใครกัน ‪- ไม่รู้สิครับ
‪ผมเสิร์ชแล้วบังเอิญเจอบล็อกนั้นพอดี
‪มีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร
‪- ความสิ้นหวังครับ ‪- อะไรนะ
‪เขาว่ามันเป็นคำสาปครับ
‪สุดท้ายแล้วมนุษย์ก็เอาชนะมันไม่ได้
‪นายเชื่อบล็อกนั่นที่ไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าใครเป็นคนเขียนเหรอ
‪สถานการณ์ตอนนี้ ‪ไม่ควรเมินเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ นะครับ
‪(ครูครู ‪สิ่งนี้ไม่ใช่โรคภัย แต่เป็นคำสาป)
‪(ครูครู)
‪"ครูครู" คืออะไรเหรอ
‪- ที่รักเขียนบล็อกด้วยเหรอ ‪- นี่ อีกยอง
‪เอ่อ คือว่า
‪เมื่อไหร่นะ
‪วันถ่ายรูปพรีเวดดิ้งน่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪เขียนไดอารี่ว่าไม่อยากแต่งงานเหรอ
‪ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น ‪ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
‪- ไปไหนเหรอครับ ‪- คนติดเชื้อจะเพิ่มขึ้นค่ะ
‪- แล้วยังไงเหรอครับ ‪- ที่นี่ก็จะไม่ปลอดภัยไงล่ะ
‪แต่ก็ยังดีกว่าข้างนอกนะครับ
‪- ไปด้วยกันไหมคะ ‪- ไปไหนครับ
‪ไปหาทางรอด
‪คุณจีซู
‪ตรงนี้
‪เหมือนจะมีสัตว์ประหลาดเลยครับ
‪จับมันเถอะครับ
‪พวกเราจับมันได้นี่ครับ
‪ที่แท้ก็ขี้ขลาด
‪ลุงครับ
‪อย่าเข้ามา
‪อย่าเข้ามา ซังอุก
‪หลีกไป
‪จะเผาทั้งตึกเลยเหรอคะ
‪แหม ไฟน่ะ พอดับก็จบแล้ว เย็นชาจริงๆ
‪แบบนี้เมื่อไหร่จะถึงชั้นหนึ่งล่ะคะ
‪ให้ตายเถอะ เหตุการณ์แบบนี้ ‪จะเหลือคนรอดบ้างไหมยังไม่รู้เลย
‪ระวังนะคะ
‪ใครน่ะ
‪ยังไม่ตายค่ะ
‪มันไว้ชีวิตเขางั้นเหรอ
‪มัวทำอะไรอยู่คะ
‪ฉันทำมือลูกชายหลุดมือไป
‪ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
‪ตอนที่สัตว์ประหลาดจับลูกไป
‪พวกมันไวมาก
‪ถ้าตอนนั้นฉันจับมือลูกชายเอาไว้
‪ถ้าฉันยื่นมือไปถึงเขา
‪ลูกจะยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪ฉันให้อภัยตัวเองไม่ได้เลย
‪วันนี้ฝันร้ายอีกแล้ว
‪ฉันได้ยินเสียงพวกมันอยู่ในหัว ‪บอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดฉัน
‪บางทีถ้าฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาด ‪อาจจะดีซะกว่า
‪แต่มันไม่ใช่ความผิดฉัน ‪ฉันควรจับเขาไว้
‪น่าจะคว้าเขาไว้ข้างกาย
‪ไม่ใช่ ฉันทำอะไรไม่ได้
‪มันไม่ใช่ความผิดฉัน
‪(ร้านเสริมสวยกรีนโฮม)
‪เราไม่ควรปล่อยไว้แบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ
‪ปล่อยไปเถอะ
‪เธอไม่เคยคบค้ากับเราด้วยซ้ำ
‪เธอส่งลูกไปเรียนที่คังนัมด้วยนี่
‪น่าจะให้เรียนแค่โรงเรียนข้างหน้านี่
‪- รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ ‪- ไม่ต้อง
‪ต้องสิคะ
‪เลือดหยุดแล้วแต่ยังมีแผลนะคะ
‪ปล่อยไปแบบนั้นได้เหรอคะ
‪ใครต้องเป็นห่วงใครกันแน่
‪อย่างหมอนั่น ให้จับเสือยังได้
‪เธอก็น่าจะบาดเจ็บนะ
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ
‪เอามือออกค่ะ ปล่อยไว้เดี๋ยวเป็นหนอง
‪เดี๋ยวผมทำเองครับ ‪ขอผ้าพันแผลหน่อยครับ
‪เอามือออกซะ เจ้าหนู
‪นายกำลังกลายเป็นสัตว์ประหลาดใช่ไหม
‪ยูรี ออกห่างจากเด็กคนนี้ซะ
‪เอามือออกเดี๋ยวนี้
‪ไม่อย่างนั้นฉันยิง ‪ให้หัวใจนายเต้นอีกไม่ได้แน่
‪ออกไปเดี๋ยวนี้
‪ถ้ารู้ว่าเป็นสัตว์ประหลาด ‪ฉันคงไม่ช่วยนายหรอก
‪ออกไปซะ
‪เป็นงานอดิเรกที่แย่จริงๆ ค่ะ
‪ล้อเล่นน่า ล้อเล่น
‪จะออกไปไหนล่ะ
‪ฉันอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ‪จะกลัวของพวกนั้นทำไมกัน
‪- อะไรนะครับ ‪- ยูรี
‪เธอรออยู่ที่นี่นะ
‪จะขึ้นไปชั้น 14 ใช่ไหม ‪ที่นั่นมีเด็กเล็กด้วยใช่หรือเปล่า
‪ครับ ทำไมเหรอครับ
‪ไม่ต้องการมนุษย์ที่ไม่กลัวตายเหรอ
‪- คุณตาคะ ‪- เธอถูกไล่ออกแล้ว
‪เหนื่อยมามากเลยนะ ‪ที่ต้องมาดูแลเอาใจใส่
‪คนแก่ที่นิสัยดุร้าย
‪ฉันอยากเล่นเป็นฮีโร่ก่อนตายน่ะ
‪ยังไงดี ไม่ได้เหรอ
‪ไม่ใช่แค่อวดดีใช่ไหมครับ
‪อะไรนะ
‪อย่าคิดไปเองสิครับ
‪ไม่มีใครอยากตายหรอก
‪อาการกลายร่าง ‪ทำให้คนเสียมารยาทด้วยเหรอ
‪ฉันขอเตือนอะไรหน่อยนะ เจ้าหนู
‪ความไม่กลัวตาย
‪กับความอยากตาย ‪มันต่างกันโดยสิ้นเชิงนะ
‪ฉันคิดจะอยู่ให้นานกว่าใครๆ เลยล่ะ
‪อะไรน่ะ
‪ซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง
‪เฮ้ย บ้าไปแล้วหรือไง
‪คุณช่าง…
‪ไม่เคยสนใจอะไรฉันเลย
‪อะไรนะ
‪ถ้าฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาด
‪ฉันคงจะฆ่าคุณแน่
‪ยัยบ้า
‪แต่ว่า
‪ฉันไม่อยากเป็นสัตว์ประหลาด ‪แล้วมาฆ่าคุณ
‪แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
‪เฮอะ พูดอะไรไร้สาระ
‪ปัดโธ่เอ๊ย
‪ป้าครับ
‪ลุงคนนั้นยังอยู่ข้างนอกไหมครับ
‪คนนั้นขึ้นไปข้างบนแล้วค่ะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪ขึ้นไปข้างบนเหรอ
‪แม่งเอ๊ย
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪(แล้วเจอกันใหม่ ไอ้ชาติหมา)
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪สบายดีใช่ไหม
‪แล้วป้าล่ะครับ
‪(ผู้รอดชีวิต กำลังกลายร่าง ตาย)
‪(กำลังกลายร่าง ‪ชาฮยอนซู คิมซอกฮยอน ชเวยุนแจ)
‪(ผู้รอดชีวิต ‪อีอึนฮยอก อีอึนยู ยุนจีซู)
‪มีคนฟังอยู่ไหมครับ
‪เรากำลังยืนอยู่ท่ามกลาง ‪ความสิ้นหวังครับ
‪เราไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร
‪โลกจะกลายเป็นแบบไหน
‪และจะอดทนไปได้นานแค่ไหน
‪แต่ยังไงพวกเราก็ยังมีชีวิตอยู่ครับ
‪(ตั้งครรภ์)
‪เราไม่สามารถเอาชนะ ‪ความสิ้นหวังนี้ได้
‪แต่ถึงยังไง
‪มันจะต้องมีจุดจบแน่นอนครับ
‪พวกเราจะอดทนและยืนหยัด
‪จนถึงตอนสุดท้าย
‪หลับให้สบายนะครับ
‪ผมขอต่อสู้ต่ออีกหน่อย
‪พวกเรา
‪จะต้องรอดครับ
‪(ขอความช่วยเหลือ)
‪ทางนี้ครับ
‪ผมไม่ใช่สัตว์ประหลาดแล้วครับ
‪นี่ครับ ลองดูนี่สิครับ
‪ช่วยผมด้วยครับ
‪ทางนี้ครับ
‪ช่วยด้วยครับ
‪ตายจริง คงจะกลัวมากสินะ
‪- คุณจีอึน ฝากดูแลด้วย ‪- ค่ะ
‪ทำไมถึงยอมโดนขังล่ะครับ
‪- เผื่อไว้ก่อนน่ะครับ ‪- ถ้าเป็นผม ผมคงเป็นบ้าไปแล้ว
‪- แค่ออกมาได้ก็ดีแล้วครับ ‪- ครับ
‪เท่จริงหรือทำเป็นเท่กันแน่
‪เอ้อ คุณยุนแจคือพระโพธิสัตว์ ‪มาโปรดเลยล่ะ
‪- คุณเป็นแฟนคลับฮันฮวาหรือเปล่า ‪- ใช่ครับ
‪รู้ได้ยังไงเหรอครับ
‪เห็นแล้วรู้เลยว่ามาจากจังหวัดชุงชอง
‪แต่ว่าไม่ใช้ภาษาถิ่นเลยนะคะ
‪ผมอยู่โซลมานานแล้วครับ
‪ทำไมดูอยู่ไม่สุขเลยแฮะ
‪- คงเหนื่อยมากเลยมั้งครับ ‪- งั้นเหรอ
‪โอ้โฮ เปลี่ยนสีเป็นจิ้งจกเลยนะ
‪ตอนนั้นทำเป็นดูไม่ออกว่าเขาโดนซ้อม
‪ปล่อยไปตามยถากรรมอยู่เลย
‪มาทำดีอะไรป่านนี้
‪โธ่เอ๊ย มาด่าแล้วก็ไป
‪รู้สึกแย่ชะมัด ให้ตาย
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪ไอ้นักเลงคนนั้นนี่จริงๆ เลย
‪เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก
‪คนนี้เป็นฆาตกรครับ
‪เขาเป็นฆาตกรครับ
‪ไอ้ฆาตกรเอ๊ย
‪เนื่องจากไม่มีประวัติ ‪ถูกดำเนินคดีอาญา
‪ไม่มีแรงจูงใจ
‪ขาดหลักฐานยืนยันว่ากระทำโดยเจตนา
‪และเมื่อพิจารณาถึงอนาคตของจำเลย
‪คณะผู้พิพากษาจึงตัดสินดังนี้
‪จำเลย ฮวังซึงเจ
‪จำคุก 11 เดือน ลงโทษภาคทัณฑ์สองปี
‪แกไม่สมควรตายอย่างนี้
‪แกไม่สมควรตายอย่างสบาย
‪ไม่…
‪แกไม่สมควรตายอย่างคน
‪แก…
‪ไอ้ฆาตกรเอ๊ย
‪แกต้องตาย
‪ทำไม…
‪(รักนะครับ พ่อ แม่ กาโป)
‪พี่ ทำไมพวกเขาไม่พาพ่อมาล่ะ
‪เขาบอกว่า
‪พาพ่อมาไม่ได้
‪เขาว่าถ้าพาพ่อมา ‪พวกเราจะเศร้ากว่าเดิม
‪มีแบบนั้นด้วยเหรอ
‪(พัคมินจู)
‪คุณตาคะ
‪(อีซูอุง)
‪เกิดเป็นคน
‪ก็ต้องจากไปแบบคนสิ
‪เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪ต้องเข้มแข็งสิคะ
‪เพราะฉันเป็นแม่
‪ทีนี้จะทำยังไงต่อล่ะ
‪อะไรเหรอคะ
‪ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องแบกคนเดียวนะ
‪ไม่ใช่เวลาที่ควรจะอวดด้วยค่ะ
‪ฉันจัดการเองค่ะ
‪คุณอีกยอง
‪ยังไงก็ยินดีด้วยนะ
‪ไดโนเสาร์ที่เคยครองโลก
‪สูญพันธุ์ไปประมาณ 66 ล้านปีก่อน
‪สิ่งนี้เป็นข้อพิสูจน์ว่า ‪หากวันใดวันหนึ่ง
‪มนุษย์สูญพันธุ์ ‪ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
‪แต่บรรพบุรุษของมนุษย์ ‪เปลี่ยนแปลงเพื่อที่จะอยู่รอด
‪และเรียกสิ่งนั้นว่า "วิวัฒนาการ"
‪แต่ถ้าสุดท้าย ‪เราหลีกเลี่ยงการล่มสลายไม่ได้
‪มนุษย์เรา
‪จะเลือกวิวัฒนาการแบบอื่นอีกไหม
‪หรือจะยังคงเป็นมนุษย์เช่นเดิม
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม